Posts tonen met het label artishock. Alle posts tonen
Posts tonen met het label artishock. Alle posts tonen

zondag 8 juni 2025

'Ik ken je werk natuurlijk al jaren.'


Lang geleden,
in de jaren '80 van de vorige eeuw, maakte ik het maandelijkse programmablad voor culturele vereniging Artishock in Soest. Naast de opmaak en redactie tekende ik ook elke maand een stripje. Drie plaatjes, een grapje, niets hoogdravends.

Na een aantal jaren deed ik de redactie en samenstelling van het blad over aan Pieter. Ik leverde nog wel maandelijks mijn stripje in. Nog een paar jaar later ging mijn gezondheid achteruit en gaf ik Pieter een CD-rom, met een heleboel van mijn stripjes, waar hij er elke maand eentje van uitzocht voor in het blad.

Ik kwam niet meer zo vaak bij de vereniging, maar had nog wel regelmatig contact met Pieter. Op een zeker moment vertelde hij dat Jean-Marc van Tol, die in die tijd klaarblijkelijk wel geregeld bij Artishock kwam en het maandblad las, aangeboden had om ook een paar strips te leveren. Jean-Marc was toen al bekend als tekenaar van Fokke & Sukke, een cartoonreeks die in het NRC-Handelsblad verscheen.

Nou, leuk, vond ik. Zelf had ik niet de energie om veel nieuwe strips te maken. Als Jean-Marc dat wilde doen, prima. Dus een paar maanden achtereen verscheen zijn strip in het blad. Ik herinner me dat hij een paar grapjes had met sprookjesfiguren. Maar toen ik weer wat later Pieter sprak zei die, dat er verenigingsleden gevraagd hadden of mijn strip weer in het blad kon komen. Jean-Marc had daar, denk ik, niet veel bezwaar tegen. In ieder geval gingen we weer terug naar de oude situatie.

Ondertussen was ik wat actiever geworden op internet en in de sociale media. Daar kwam ik – op Twitter denk ik – Jean-Marc weer tegen. Ik volgde hem, hij volgde me terug. Ik zag wel eens een cartoon van hem, waar ik een duimpje omhoog aan gaf. Verder was er, voor zover ik me herinner, geen interactie.

Ik moet bekennen dat ik geen fanatieke lezer van Fokke en Sukke ben. We zijn geabonneerd op een andere krant en ik zie maar sporadisch een van de tekeningen van Jean-Marc. Ik las wel dat hij, naast zijn tekenwerk, ook boeken over historische onderwerpen gepubliceerd had. Hij studeerde geschiedenis, voor hij beroemd werd met zijn strips en die oude liefde was hij niet kwijtgeraakt. Maar ook daarvan heb ik niets gelezen, behalve een kort artikel in een bundel over de geschiedenis van de vogels in Nederland.

Inmiddels heb ik Twitter verlaten, vanwege de onsympathieke gedragingen van de nieuwe eigenaar. Ik stapte over op Bluesky, een vriendelijker medium, waar ik nieuwe vrienden maakte en oude bekenden tegenkwam. Waaronder Jean-Marc van Tol. Hij was daar ook redelijk nieuw en op zoek naar volgers.

Ik volgde hem en hij volgde me terug. Ik gaf weer af en toe een like-je, zoals ik dat bij allerlei anderen ook deed. Tot ik vorige week een bericht van Jean-Marc zag, over de historische boeken die hij geschreven had. Voor vaderdag bood hij aan om de boeken, die je via zijn eigen uitgeverij kon bestellen, te signeren en te voorzien van een tekening.

Dat leek me wel leuk voor mijn eigen oude vader, die zeer geïnteresseerd is in geschiedenis. Dus ik bestelde een boek en vroeg om een opdracht aan Jan, want zo heten mijn vader en ik alle twee. Na een paar dagen kwam de bezorger het boek brengen.

Het zag er prachtig uit. Dus ik bedankte Jean-Marc, op Bluesky, voor de snelle toezending, de opdracht en de tekening die ook nog eens leek op mijn vader. Ik had ook gezien dat Jean-Marc nog steeds in Soest woonde, niet ver bij ons vandaan. Dus daar schreef ik ook iets over.

Daarop kreeg ik een reactie van Jean-Marc: 'Ha Jan, leuk om te horen! Ik ken je werk natuurlijk al jaren. Wel grappig dat we zo dichtbij elkaar wonen en (volgens mij) nooit irl contact hebben gehad. Of wel?'

Dat 'irl' staat voor 'in real life'. En inderdaad we hebben elkaar nog nooit 'in het echt' ontmoet. Maar toch wel heel leuk dat hij nog weet wie ik ben. Die nare man die hem uit het clubblad heeft verdrongen met zijn strips. Moet gezegd worden dat Jean-Marc dat sportief heeft opgevat. En hij is uiteindelijk leuk terecht gekomen, natuurlijk. Wie weet wat er gebeurd was als hij bij het Artishockblad was blijven hangen ?

Ga naar webshop.catullus.nl als je ook zo'n mooi boek van Jean-Marc van Tol wil bestellen, gesigneerd en met een unieke tekening er in. Niet alleen de historische romans zijn er te koop, maar ook bundels van Fokke & Sukke.

Ps: Ik heb Jean-Marc – per email – gevraagd of ik dit verhaal mocht publiceren. Hier een deel van zijn reactie: 'Haha, Jan ! Wat leuk (maar in mijn herinnering was het Pieter die MIJ vroeg, hoor). Ik vond jouw stripjes altijd erg leuk. Ik heb werkelijk nooit (echt ik zweer het) iets slechts over je gedacht. Ook ik was blij toen jouw strip er weer in stond.

Mijn strip heeft nog jaren in allerlei bladen en kranten gestaan. Van Kort & Triest zijn daarna nog vijf albums verschenen. Hier staan ze, aan het eind: webshop.catullus.nl'


 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 28 april 2024

Leuke boekpresentatie met kleine hindernissen


We waren
ruim op tijd, het was een gezellige drukte rondom het oude klooster waar Artishock, onze culturele dorpsvereniging, gevestigd is. Er waren allerlei activiteiten georganiseerd, in verband net Koningsdag. Maar de vraag was: Hoe kwamen we het gebouw in ? Ik ben niet zo vlot ter been, dus was ons beloofd dat we de lift konden nemen, naar de eerste verdieping. Daar zou ik, samen met tekenaar Gerard, ons nieuwe boek gaan presenteren, met verhalen en tekeningen die eerder in het verenigingsblad hadden gestaan.

Voor wie de situatie niet kent, onze culturele dorpsvereniging deelt het gebouw met Museum Soest. De vereniging gebruikt een aantal ruimtes op de eerste verdieping en heeft een eigen ingang, aan de zijkant van het gebouw. Daar is een trap naar boven. Om bij de lift te komen moet je door de hoofdingang, maar die was afgesloten met een dranghek.

Aan de straat stond Andries, een van onze oude Artishockvrienden, om het publiek een beetje wegwijs te maken. We groetten hem, schudden handen en wisselden wat beleefdheden uit. Daarna waren we argeloos richting hoofdingang gewandeld. Daar stond dus dat hek. Wij weer terug naar Andries.

Hij belde even om te informeren hoe het zat met de lift. Ondertussen voegde Gerard, die de auto was gaan parkeren, zich bij ons. Andries zei dat hij wel even boven ging kijken, als wij ondertussen, langs een andere route en een ander hek, dat hij voor ons opzij zette, naar de voordeur wilden lopen ?

Dat deden we, maar de deur zat op slot. Terwijl we daar stonden begon het ook nog te regenen. Gelukkig hadden we een paraplu meegenomen en samen met nog een paar andere bezoekers stonden we daar te schuilen, in de hoop binnengelaten te worden. Na een paar minuten hoorden we geluiden aan de andere kant van de deur. Ha, daar was Andries, we konden naar binnen.

De grootste hindernis was genomen. Maar eenmaal boven, waar het een gezellige drukte was, doemde een nieuw probleem op. Gerard had een dag eerder onze doos met boeken afgegeven, maar hij wist niet waar die neergezet was. In de keuken, in het kantoortje ?

Ik zocht, samen met de Stripvrouw, eerst maar eens naar een lege stoel. Mijn benen waren vermoeid, door dat heen en weer wandelen en wachten. We hadden misschien, met minder inspanning, de trap kunnen nemen. Maar goed, nu eerst onze boeken terugvinden en er achter zien te komen wie van de jongelui, die er druk heen en weer liepen, de organisator was. Ik had hem alleen een keer aan de telefoon gesproken en wat app-berichtjes gewisseld.

We zagen wat oude bekenden, waaronder Herman, de grootvader van de jongeman die de feestelijkheden organiseerde. Het gaat in onze vereniging soms van vader op zoon, van moeder op dochter, in dit geval van grootvader op kleinzoon. Gerard en ik hadden eerder geconcludeerd dat we samen zo'n 75 jaar lid waren van de club. Maar Herman was één van de oprichters, die was er al bij sinds de jaren '60.

Er bleken verschillende kleinkinderen van hem betrokken bij de organisatie en hij wees ons de juiste aan. Daarna ging het allemaal zo ongeveer volgens verwachting. Het programma liep natuurlijk wat uit, zodat we een half uurtje later konden beginnen met onze presentatie. Maar dat gaf niet, want een deel van de vrienden en bekenden die we uitgenodigd hadden, kwam ook wat later.

En zo werd het toch nog heel gezellig. We hielden een gezamenlijke toespraak en reikten het eerste boek uit aan Herman. Die was blij verrast en verklaarde dat ons verhaal het enige was dat hij altijd las, in het verenigingsblad. Daarna verkochten we ook nog een paar exemplaren die we natuurlijk voorzagen van onze handtekening.

Wie het allemaal gemist heeft kan onze boeken online bestellen. Alle links staan op het Mejanderblog. Je kunt ook direct naar de website van onze drukker en daar zoeken naar onze boeken 'Verdwenen Vergezichten' en 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart'.

Als ik eerdaags even tijd en energie heb zal ik ook wat foto's op het Mejanderblog plaatsen. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 17 maart 2024

Ons tweede Mejanderboek komt eraan


Het is ondertussen
anderhalf jaar geleden dat tekenaar Gerard Kuit en ik ons eerste boek, 'Verdwenen Vergezichten', uitbrachten. We hadden er toen ruim 25 jaar van schrijven en tekenen opzitten. Eerst voor de Artishockberichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging, daarna nog een paar jaar voor ons eigen Mejanderblog.

Het plan, om al die verhalen en tekeningen een keer te bundelen in een boek, bestond al langer, maar omdat we nog zo druk bezig waren, schoven we het telkens op de lange baan. Dankzij de moderne techniek en de coronapandemie, kwam het er dan toch van.

We begonnen in een periode waarin de computer nog in de kinderschoenen stond. Ik schreef de eerste verhalen met de hand, waarna een behulpzaam verenigingslid ze uit typte, op een ouderwetse schrijfmachine. De Artishockberichten werden toen, met schaar en plakband, in elkaar gezet en daarna gestencild. Later maakten we gebruik van de mogelijkheden die, de voortschrijdende, digitale techniek ons bood.

Die ontwikkeling zie je terug in dit tweede boek, 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart'. De eerste twee delen zijn gebaseerd op autoritjes, die ik met mijn vrouw maakte. Wegenkaart op schoot en achteraf in de boeken duiken, om historische details op te zoeken. Gerard kreeg elke maand mijn verhaal en ging dan, op zijn beurt, op zoek naar een geschikt onderwerp voor zijn illustratie.

De reeks over het Groene Hart maakten we in 2003 en '04 en inmiddels had ik een PC, met een internetverbinding, in huis, zodat we vooraf de route konden plannen en allerlei informatie van websites konden halen. We gingen toen ook gewoon samen op verkenning en, omdat mijn gezondheid geen dagenlange ondernemingen meer toeliet, deelden we de reis op in verschillende etappes.

We ontdekten dat de zondagochtend ideaal is, als je iets van Nederland wil zien. Ons land is dan namelijk bijzonder stil en rustig. Een groot deel van de bevolking ligt nog op één oor, een enkele sportieveling loopt te joggen, een ander laat zijn hond uit en de rest zit in de kerk. Alleen het vinden van een horecagelegenheid, voor een kop koffie en een appelpunt, was wel eens een uitdaging, omdat die op zondag vaak laat opengaan.

Een andere ontwikkeling, waar we graag van profiteerden, was de opkomst van de digitale fotografie. Aanvankelijk nam ik een fototoestel mee, waar een ouderwets filmrolletje inging. Je moest dan goed nadenken, waar je je spaarzame opnamen aan besteedde, op zo'n rolletje gingen maximaal 36 foto's. Een vol rolletje bracht je naar de fotowinkel en als je geluk had kreeg je dan je papieren afdrukken dezelfde dag terug. Soms duurde het wat langer en heel soms raakte je rolletje zoek en kon je naar je opnamen fluiten.

Nu maakt iedereen ongelimiteerd foto's, met zijn telefoon, die meestal niet eens meer afgedrukt worden. We delen tegenwoordig plaatjes via email, of whatsapp, zonder elkaar nog te hoeven zien, of de inzet van een postbode nodig te hebben.

Ook het samenstellen van een boek kun je nu, op je gemak, thuis op je PC, of laptop doen. Je bepaalt het lettertype, maakt een pagina-indeling en plaatst je illustraties. Daarna stuur je het bestand naar een website, waar je opgeeft welke papiersoort je wilt en wat voor omslag en na een paar dagen ligt je boek in je brievenbus. Onderhandelen met een drukker, of een uitgever, is niet meer nodig.

Dan moet je nog wel lezers voor je boek zien te vinden. Reclame maken bij vrienden en familie, is een mogelijkheid en leverde ons, tot nu toe, de leukste reacties op. Maar het boek presenteren bij een feestelijke gelegenheid, in de soos van onze dorpsvereniging, was ook een succes. We kregen aandacht in de plaatselijke pers en op de lokale radio, dat was ook mooi.

In het nieuwe boek gaan we langs een paar traditionele, binnenlandse vakantiebestemmingen. Voor het deel over de Veluwe hebben we een stukje van het verhaal nog eens overgedaan, om Gerard de gelegenheid te geven om een paar nieuwe tekeningen te maken. Het Groene Hart is misschien minder bekend, bij de inlandse toerist, maar het is een landstreek vol interessante geschiedenis en met een paar heel schilderachtige kastelen, dorpen en stadjes. Naar Zeeland gingen we zelf vaak op vakantie.

Om de lezers niet op kosten te jagen hebben we dit boek in een slappe kaft gestoken. Van het eerste deel is nu ook zo'n paperback-versie verkrijgbaar, wat flink scheelt in de prijs. Van beide boeken zijn bij de presentatie, op Koningsdag, bij Artishock, exemplaren tegen kostprijs verkrijgbaar. Maar de voorraad is beperkt, dus zorg dat je erbij bent.

Daarna is het boek weer te bestellen bij boekenbestellen.nl. Van het tweede deel komt ook een duurdere versie met een harde kaft, voor de liefhebbers.

Boekpresentatie, 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart', op Koningsdag, 27 april, om 16.00 uur, in de soos van Artishock, Steenhoffstraat 46a, Soest. (Het is de 50ste keer dat Artishock speciale activiteiten organiseert ter gelegenheid van Konings- of Koninginnedag, dus dat belooft wat !)

Zie ook ons Mejanderblog  

En mijn eerdere zondagsverhalen: 

Nieuws over het Mejanderboek

We gaan ons boek presenteren

Boekpresentatie Verdwenen Vergezichten

Het volgende boek 

De Veluwe Expeditie


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 5 november 2023

Het dorp en de sloopkogel


Deze week
kwam een oude vriend op bezoek. We zien elkaar niet heel vaak, maar we kennen elkaar wel al bijna 40 jaar, door ons vrijwilligerswerk bij de culturele dorpsvereniging. Hij was een van mijn voorgangers – als maker van het clubblad – en we waren alle twee lid van de filmhuis werkgroep.

Maar in de periode dat ik lid werd en steeds actiever deel ging nemen aan het verenigingsleven, nam hij juist wat meer afstand. Inmiddels kom ik er ook al lang niet meer zo frequent, waardoor we voornamelijk spraken over de goeie ouwe tijd. Dat gaf genoeg gespreksstof en heel wat 'o, ja, dat weet ik nog'-momenten. En ook vragen als: ken je die nog en weet je hoe het met die verder is gegaan ?

Hij is, net als ik, in ons dorp geboren, een paar jaar eerder, maar op dezelfde plaats, in het kraamkliniekje dat beheerd werd door de nonnetjes van Mariënburg. Die nonnetjes zijn vermoedelijk allang overleden, het kliniekje is gesloten, het gebouw afgebroken en vervangen door een verzorgingstehuis en ouderenwoningen.

Hij bracht een boek voor me mee, met oude foto's van ons dorp, vanaf 1900 tot 1999, toen het boek verscheen. Eén van de samenstellers, ik denk dat hij inmiddels overleden is, kwam ook wel eens bij onze vereniging. In dat boek staan mooie foto's, van soms heel mooie gebouwen, die helaas meestal gesloopt zijn.

De dag na zijn bezoek bladerde ik het eens rustig door. Naarmate ik vorderde zakte mijn opgetogen stemming langzaam af naar droefenis. Ons dorp was 100 jaar geleden een boerendorp, met een flink aantal mooie villa's. Het boek richt zich, begrijpelijkerwijs, vooral op wat er niet meer is. En dat is veel. 

Leuke woonhuisjes, mooie boerderijen, grote en weelderige buitenhuizen, schoolgebouwen, molens, kerken, dorpskroegen... de sloopkogel is er nietsontziend doorheen gegaan.

En wat er voor teruggekomen is... het is eigenlijk, zonder uitzondering, afschuwelijk lelijk. De ergste foto's zijn die van de eerste flatwijken, die in de jaren '60 en '70 gebouwd werden, in het hart van ons dorp. Boerenland verdween onder afschuwelijke hoogbouw. Ik mag het zeggen, want ik ben in zo'n flat opgegroeid. En hoewel het woonblok, waar ik nu in woon, tegenover een leuk park staat, is het ook een lelijk ding.

Dat de flats op een kaalgemaakt landbouwgebied werden gebouwd maakt de indruk, die ze op de foto's in het boek geven, nog akeliger. Rij je nu door die flatwijken, dan wordt de aanblik wat verzacht, door de bomen en struiken die er in de tussentijd gegroeid zijn. Maar, jongens, wat zag het er troosteloos uit, op die oude foto's.

Gek genoeg heb ik er helemaal geen slechte herinneringen aan. Mijn jeugd was best gelukkig. Maar ik wist toen niet hoe mooi en vredig het er daarvoor uitgezien had. Het lied van Wim Sonneveld kwam bij me op, over dat tuinpad van zijn vader – in mijn geval mijn grootvader – en met terugwerkende kracht voelde ik mee met de regels: 'Ik was een kind, hoe kon ik weten, dat dat voorgoed voorbij zou gaan...'

Je vraagt je af wat de bouwers en ontwerpers, van die flats, indertijd gedacht hebben ? En de bestuurders, die toestemming gaven voor de aanleg van die wijken. Zouden die echt gedacht hebben dat ze iets goeds deden voor de mensheid ? Het is jammer dat ik niet gelovig ben, want het zou een troostrijke gedachte zijn als er een hel voor architecten en projectontwikkelaars bestond.

Ps: 'Het Dorp' van Wim Sonneveld is van oorsprong een Frans lied, 'La Montagne' , geschreven door Jean Ferrat. De Nederlandse tekst is geschreven door Friso Wiegersma. Klik op de titel van het liedje voor een YouTube-filmpje.

Het boek '100 jaar Soest en Soesterberg in woord en beeld', door Henk Gerth en Joop Piekema, is alleen nog tweedehands verkrijgbaar. Ik vond op internet 1 exemplaar. Het is opmerkelijk dat ik bij het doorbladeren maar één keer de naam van onze culturele dorpsvereniging tegenkwam. Het gebouw, staat er wel in, maar wordt omschreven als Museum Oud Soest, terwijl die instelling er 20 jaar later bij kwam. In 1999 waren we, klaarblijkelijk, nog niet echt geaccepteerd. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 25 september 2022

Boekpresentatie 'Verdwenen Vergezichten', een geslaagd evenement


De voortekenen
waren niet positief. We kregen afzeggingen binnen, van vrienden en familieleden, die ziek waren, op vakantie, of aan het verhuizen. Dus het was niet met grote verwachtingen dat Gerard en ik ons opstelden in de barruimte van het oude, vertrouwde Artishockgebouw, in Soest. Onze culturele dorpsvereniging, waar we samen zo'n 75 jaar lid van zijn en die dit weekeinde zijn 55-jarig bestaan vierde.

Terwijl wij onze boeken uitpakten, publiciteitsmateriaal neerlegden en wat uitgeprinte tekeningen aan de muur hingen, was er in de aangrenzende zaal een jazzconcert bezig. Aan een tafel, bij het raam, deed Radio Soest een live-uitzending.

De afspraak was dat onze boekpresentatie om half vijf zou beginnen, maar de muziek liep wat uit. Jonge jazzmuzikanten, die de smaak te pakken hadden. Ondertussen stroomden er toch wel wat bekende en minder bekende mensen binnen, die ons direct al bossen bloemen, een fles port en een doosje sigaren gaven.

Het eerste boek werd ook al snel verkocht, terwijl de presentatie eigenlijk nog moest beginnen. Het plan was dat we geïnterviewd zouden worden door Kees, een van de oudere Artishockleden. Maar toen het zover was werden we naar de tafel van Radio Soest geroepen en werd ons interview direct uitgezonden. Dat was leuk voor de luisteraars naar de plaatselijke zender, maar maakte het voor de aanwezigen in de bar, die inmiddels helemaal vol belangstellenden stond, misschien wat minder goed te volgen.

Het was wel een leuk interview. waarin we beiden het een en ander over onze Artishockervaringen konden vertellen. Na afloop reikten we het symbolische eerste exemplaar uit, aan het enige verenigingslid dat geprotesteerd had toen onze bijdrage uit het verenigingsblad, de Artishockberichten, geschrapt werd.

Tot onze verrassing stonden er daarna direct mensen te dringen om ons boek te kopen. We moesten onze handtekening erin zetten, wat direct het gevoel gaf dat we beroemde auteurs waren. Van ons voorraadje boeken is nu niet veel meer over, maar geen nood, het boek kan online besteld worden bij boekenbestellen.nl

Ondertussen gingen de hapjes en drankjes rond en werd er nog gezellig nagebabbeld. Foto's van het evenement zijn te zien op ons Mejanderblog. 


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 21 augustus 2022

We gaan ons boek presenteren


Ja, nog niet direct,
maar over ruim een maand, op 24 september. Die datum kunnen jullie alvast in je agenda zetten. Maar, voor wie het allemaal niet zo gevolgd heeft, even een terugblik.

We gaan naar 1996. Ik was al meer dan 10 jaar lid van onze culturele dorpsvereniging, Artishock, in Soest. Ik had ook al een jaar of 10 het verenigingsblad, de Artishockberichten, gemaakt en geprobeerd om daar een blad van te maken waar niet alleen de maandelijkse activiteiten in stonden, maar dat ook leuk was om te lezen.

Toen ik het blad overnam leverde elke werkgroep zijn pagina in, alles werd gestencild en gebundeld en dat was het dan. Bij sommige pagina's werd alleen per maand de datum veranderd, de rest bleef jarenlang hetzelfde. Ik vond dat het wel wat leuker kon en tekende strips, plaatjes en schreef verhaaltjes die ik tussen de informatie door plaatste. Daarnaast probeerde ik een mooie opmaak te maken en ontwierp ik een nieuw logo. Dat laatste wordt nog steeds door de vereniging gebruikt.

Na verloop van tijd werd het blad niet meer gestencild en met schaar en plakband in elkaar gezet, maar gingen we over op de computer en het kopieerapparaat. En op een zeker moment deed ik het blad over aan Pieter, een ervaren en actief verenigingslid, die samen met Hans, die werkzaam was in de grafische sector, de berichten op professionele wijze gingen vormgeven.

Ik gaf ze nog wel mijn stripjes en verhaaltjes, want die vonden ze wel leuk om erbij te houden. In 1996 leverde ik voor het eerst een verhaal in, met een tekening erbij, gemaakt door Gerard Kuit. Ik kende Gerard vooral als bezoeker van het filmhuis en van de jaarlijkse kunstmarkt waar hij met zijn pentekeningen aan deelnam.

We hadden een gezamenlijke interesse in geschiedenis en terwijl ik het leuk vond om uit te zoeken wat het verhaal was achter een dorp, een kasteel, of een oude molen, vond Gerard het leuk om daar een pentekening bij te maken. Zo reisden we bijna 25 jaar door het land, als een soort voorlopers van de Van Rossems. Niet met een cameraploeg, maar met een fototoestel en aantekenboekje.

We ontdekten niet alleen hoe mooi en interessant ons land is, maar ook hoe stil en verlaten het erbij ligt op zondagochtenden. Terwijl de bevolking nog op bed lag, of in de kerk zat, wandelen wij ongestoord rond en maakten foto's en notities. Ik zocht thuis, in boeken en later op internet, wat extra informatie en leverde mijn verhalen, onder de titel 'Mejander', met een scan van Gerards tekening, in bij Pieter.

Dat ging zo door tot 2018. Ondertussen had ik zodanige gezondheidsproblemen gekregen dat we een rolstoel mee moesten nemen voor de wat langere wandelingen. Pieter en Hans, die al die tijd de Artishockberichten hadden gemaakt, wilden het blad overdoen aan jongere verenigingsleden. Dat bleek nog niet zo eenvoudig, maar toen ze eenmaal iemand bereid gevonden hadden wilde die wel eens wat anders dan onze verhalen.

Dus stopte onze maandelijkse bijdrage aan de Artishockberichten. Ik had ondertussen een deel van de verhalen en tekeningen ook op een weblog, mejanderblog.blogspot.com, gepubliceerd en daar bleven we nog een tijdje nieuwe afleveringen plaatsen.

In 2021 realiseerde ik me dat Gerard en ik al 25 jaar samenwerkten aan onze Mejanderverhalen. Dat leek me een mooi moment, ook een beetje geholpen door het coronavirus dat andere activiteiten verhinderde, om eens te proberen om van onze verhalen en tekeningen een boek te maken. Voor Pieter en Hans, die al die jaren onze bijdragen in het clubblad hadden opgenomen, was het al te laat. Zij overleden beide in 2020. Nog langer wachten en we hielden misschien geen publiek meer over.

Nu is het boek af en wordt het officieel ten doop gehouden bij de viering van 55 jaar Artishock. Op het Mejanderblog kunnen jullie de aankondiging zien. 

We hebben in de loop der jaren een flink stuk van ons land afgereisd. Van de Veluwe, naar Zeeland, langs de Vecht en de oude kust van de Zuiderzee. Maar in dit eerste boek beperken we ons tot Soest en wijde omgeving. Dat wil zeggen dat we Baarn en Amersfoort uitgebreid behandelen, de omgeving van Hilversum beschrijven en een mooi uitstapje maken langs Zeist, Driebergen en de Langbroeker Wetering.

De rest van het land moet nog even wachten op de volgende delen. Eerst dit boek presenteren.

 

Meer informatie over de viering van 55 jaar Artishock is te vinden op de website . Daarop ook een aankondiging van onze boekpresentatie . 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 1 mei 2022

Een zwart gat ?


Ja, wat nu ?
Ons boek is af en om het dreigende zwarte gat te ontlopen heb ik een tafel getimmerd. Maar die is nu ook af. Wat zal ik nu eens doen ? Het is nogal een luxeprobleem, ik geef het toe, van iemand die veel vrije tijd heeft.

Maar goed. Eerst maar een paar updates. Het boek is dus klaar en we wachten op de bezorging van de eerste exemplaren. Maar voor dat iedereen enthousiast wordt: de officiële presentatie is pas in september. Sorry, dat hebben we niet zelf bedacht, maar het kwam toevallig zo uit.

Het blijkt dat Artishock, onze culturele dorpsvereniging, waar we de verhalen en tekeningen uit ons boek oorspronkelijk voor gemaakt hebben, in september een jubileum viert. Daar hadden we niet bij stilgestaan, toen we contact opnamen met de vereniging.

We dachten dat het leuk zou zijn om een bescheiden, maar plechtig, moment te organiseren, waarop we met ons boek in de openbaarheid konden komen. En dan zou het logisch zijn om dat in het clubgebouw te doen. Maar dan moeten jullie dat doen bij ons jubileum, zeiden ze. Daar past het geweldig goed bij. En daar moesten we ze uiteindelijk wel gelijk in geven.

Het zou kunnen dat men denkt dat het zo gepland is. Er is een jubileum en ja, hoor, daar is Jan de Stripman weer. Als het niet met een muzikaal optreden is, dan wel met een zelfgemaakt boek. Maar echt, dit keer kon ik er niets aan doen. Het is een samenloop van omstandigheden en het betekent dat de ongeduldige lezers zullen moeten wachten tot september.

Ondertussen is het met de tafel voor de keuken helemaal goed gekomen. Niet alleen is de tafel zelf goed gelukt maar het grappige is dat we, hoewel er dus een meubelstuk bij is gekomen, nu meer ruimte ervaren in de keuken. De magnetron is verplaatst naar de nieuwe tafel en daardoor is er ineens een flink stuk werkblad vrij gekomen. Kunnen we eindelijk eens iets even ergens neerzetten, onder het koken. Heerlijk !

Maar dan al die vrije tijd, die ineens opdoemt. Nou ja, eigenlijk is er nog heel veel te doen. Het schilderwerk, aan deuren en kozijnen, waar ik al meer dan een jaar mee bezig ben, is nog niet af. Eigenlijk zouden we ook wel nieuwe vloerbedekking willen in de woonkamer. Nogal een klus, die ik nog even voor me uit probeer te schuiven.

De planten op het balkon moeten ook gereorganiseerd worden. Er staat een hele bak vol piepkleine plantjes in de vensterbank, die ergens een plek moeten krijgen, om uit te groeien tot bloemen voor de bijen. En dan heb ik mijn nieuwe gitaar nog, waar ik wel af en toe op gespeeld heb, maar nog lang niet zoveel als ik eigenlijk had gewild.

Dat zwarte gat zou ik dus makkelijk kunnen vullen met verf, bloemen en muziek. En daarna zijn er nog genoeg verhalen en tekeningen over voor nog een paar boeken. En de verf, die ik een jaar geleden op de eerste kozijnen gesmeerd heb, zal dan ook wel z'n eerste beschadigingen hebben. En er staat nog een tafelblad waar ik eigenlijk weer een tafel van wil maken. En...

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 3 april 2022

Nieuws over het Mejanderboek


Het is bijna
een jaar geleden dat ik voor het eerst vertelde over onze plannen om een boek te maken. Het was toen 25 jaar geleden dat tekenaar Gerard Kuit en ik voor het eerst samen iets maakten voor de Artishock Berichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging.

Dat ontwikkelde zich tot een reeks van reisverhalen over ons eigen dorp en wijde omgeving. Ik vond het leuk om de geschiedenis van plaatsen en gebouwen uit te pluizen en de situatie van nu te vergelijken met oudere beschrijvingen. Gerard maakte daar fraaie pentekeningen bij.

In totaal maakten we zo'n 175 verhalen en tekeningen en nu hebben we de eerste proefdruk van ons boek, 'Verdwenen Vergezichten', binnen. Niet alle verhalen staan er in, dan zou het een erg dik en behoorlijk duur boek worden. We hebben ons beperkt tot ruim 40 afleveringen, allemaal over onderwerpen in de buurt van Soest, onze woonplaats.

De eerste verhalen zijn gemaakt in een tijd dat de computer nog niet ingeburgerd was. Internet stond nog in de kinderschoenen, ik had wel een pc, maar gebruikte die alleen om de verhalen uit te typen. De bestanden bewaarde ik op floppydisks die alleen de oudere computergebruiker nog zal kennen. Met de laptops van nu kun je dergelijke schijfjes niet meer lezen.

Het was dus even zoeken voor ik alle teksten weer gevonden had en omgezet had in bruikbare computerbestanden. Gelukkig had Gerard alle tekeningen bewaard. Die moesten wel, voor een groot deel, opnieuw ingescand worden. De verhalen moesten worden bewerkt en gecorrigeerd en daarna nog eens worden gecorrigeerd.

Ik wilde zo min mogelijk veranderen aan de oorspronkelijke teksten en voegde daarom een aantal voetnoten toe, om bepaalde details te verduidelijken. Na 20, of 25 jaar zijn sommige plekken alweer flink veranderd, daar wilde ik dan toch ook wel iets over zeggen.

Toen ik een flink eind op streek was bedacht ik dat het een goed idee zou zijn om een proefboek te laten drukken. We hadden geen van tweeën eerder een boek samengesteld dus wilden we weten hoe dat in zijn werk ging en wat de kosten zouden zijn, zodat we ons definitieve ontwerp daarop aan zouden kunnen passen.

Ik vond een printing-on-demand website, met veel mogelijkheden en goede tips en informatie. We bestelden een uitprobeer exemplaar en waren blij verrast met het resultaat. Dit eerste boek was 70 pagina's dik en ik had verschillende lettertypes gebruikt en wat geëxperimenteerd met de opmaak om te zien wat het beste zou werken. De kosten vielen ook nog mee, dus besloten we het plan verder uit te werken.

We overlegden over de inhoud en Gerard stelde voor om dicht bij huis te blijven. Hij verwachtte meer mensen te interesseren met verhalen over Soest en de buurgemeenten dan met uitstapjes verder weg. Zo kwamen we uit op het boek zoals het er nu aan gaat komen. Harde kaft, A-4 formaat en iets meer dan 110 pagina's, op glanzend papier.

Soest en omgeving moet je trouwens ruim zien. We hebben het ook over Baarn, Amersfoort, Hilversum, Zeist, de omgeving van Loosdrecht, Wijk Bij Duurstede en de Langbroeker Wetering. Daarna, maar dat is voor een volgend boek, zijn er ook nog verhalen over de Veluwe, Zeeland, de Vecht, het Groene Hart en de Zuiderzeekust. Maar dat past dus allemaal niet in het eerste boek.

Bij het doorlezen van onze eerste proefdruk kwam ik nog weer allerlei verbeterpunten tegen en bedacht ik weer nieuwe toevoegingen. Zo'n boek maken is een niet te onderschatten klus, dat blijkt. Zelfs als je de tekst en illustraties al jaren hebt liggen. Maar goed, het schiet nu wel op en we hopen nog voor de zomer ons eerste boek officieel te kunnen presenteren.

Voor wie nieuwsgierig is: op ons Mejanderblog kun je foto's zien van de proefexemplaren. Een deel van de inhoud is daar ook te lezen.



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 25 april 2021

25 jaar Mejanderverhalen


We hebben een jubileum te vieren.
Het is dit jaar 25 jaar geleden dat het eerste Mejanderverhaal verscheen, met een tekening van Gerard Kuit erbij.

Halverwege de jaren '90 was ik mijn activiteiten bij de culturele dorpsvereniging – Artishock in Soest – een beetje aan het afbouwen. Ik was heel actief geweest, in de muziekwerkgroep, het filmhuis, de Werkgroep Eigen Werk en in het bestuur. En ik was een aantal jaren redacteur geweest van het clubblad, de Artishockberichten.

Voor de Artishockberichten schreef ik maandelijks een redactioneel stukje. Aanvankelijk ging dat over de mooie activiteiten van de vereniging maar, omdat ik daar een beetje over uitgepraat raakte, schreef ik later vooral over dingen die ik zelf meemaakte, of interessant vond.

Pieter Henke, mijn opvolger als redacteur, vond het wel leuk als ik doorging met die verhaaltjes en een van mijn toenmalige zwagers bedacht de naam Mejander. Jan die zich door het leven kronkelt.

Ik kwam voor het eerst op het idee om een tekening van Gerard Kuit te gebruiken toen ik iets geschreven had over een wandeling, die mijn vrouw en ik maakten, langs Paleis Soestdijk, het Baarnse bos en de Naald van Waterloo. Ik was op weg naar Pieter om mijn stukje in te leveren en mijn vrouw wilde nog even binnenlopen bij het VVV-gebouwtje, naast het postkantoor. Alle twee opgeheven inmiddels.

Daar zag ik een ansichtkaart met een strakke pentekening van Paleis Soestdijk, getekend door Gerard. Ik kende hem wel want hij was ook lid van onze vereniging en kwam vaak bij het filmhuis. Dus ik kocht die kaart en deed hem bij mijn stukje. Pas achteraf kon ik Gerard vragen of hij dat wel goed vond. Gelukkig was hij direct enthousiast en zo ontstond een samenwerking die nu nog voortduurt.

Het duurde wel een paar jaar voor Gerard en ik er ook samen op uit gingen. Aanvankelijk schreef ik mijn verhaaltje, gaf dat aan Gerard, waarna hij een tekening maakte en ik alles weer doorgaf aan Pieter. Computer en email werd daarbij nog nauwelijks gebruikt.

Het waren andere tijden. Als ik iets weten wilde pakte ik een boek uit mijn boekenkast, of ik ging naar de bibliotheek. Tegenwoordig vind je heel veel bij Wikipedia, of in Facebookgroepen, maar het internet werd in die jaren nog niet zo intensief gebruikt. Soms vroeg ik een beetje rond, bij familie en vrienden, maar erg ver ging ik daarbij niet. Het kwam bijvoorbeeld niet in me op om informatie te zoeken bij de Historische Vereniging.

Ondertussen schreef ik verhalen over Soest, Baarn en Amersfoort, wat voor Gerard prima te doen was. Maar daarna richtte ik mijn aandacht op de Veluwe en beschreef ik de route naar Goeree-Overflakkee, waar mijn vrouw en ik vaak op vakantie gingen. Dat werd voor Gerard wat lastiger en hij zal opgelucht adem hebben gehaald toen ik voorstelde om de volgende hoofdstukken samen te gaan verkennen.

Zo maakten we reeksen over de Langbroeker Wetering, Wijk bij Duurstede, Het Groene Hart en de Vecht. Ons laatste project is de kust van de Zuiderzee, die we ondertussen verkend hebben van Vollenhove tot Volendam. In totaal maakten we 176 afleveringen. Een deel daarvan heb ik, ook alweer een jaar of 20 geleden, gebundeld in drie gefotokopieerde boekjes.

Nu zijn we van plan om, vanwege ons 25-jarig jubileum, een mooie verzamelbundel samen te stellen. Ook wat dat betreft zijn de tijden veranderd, met de mogelijkheden van 'printing on demand' en e-boeken. Het zou leuk zijn als we, tegen het eind van het jaar, als hopelijk het coronavirus getemd is, met iets moois kunnen komen.

Ons allereerste verhaal, met de ansichtkaart van Gerard, staat wel al op ons Mejanderblog. 



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 7 juni 2020

Pieter en hoe het verder ging


De culturele dorpsvereniging werd in de jaren '60 opgericht door de plaatselijke kunstenaars. Er was niet veel cultureels te beleven in het dorp, afgezien van een fanfare, de bibliotheek en de jaarlijkse gildefeesten. Maar die waren vooral voor het katholieke volksdeel. De kunstenaars wilden een modern alternatief, jazzmuziek, de kunst van nu.

Aanvankelijk was er een strenge ballotage. Je kon niet zomaar lid worden, je moest aantonen wat voor cultureels je bij zou kunnen dragen. Ik ken mensen, die later heel lang en actief lid van de vereniging zijn geweest, maar die in de beginjaren niet toegelaten werden. Zelf heb ik zoiets niet meer meegemaakt, de regels werden gaandeweg heel wat soepeler.

Pieter zag er best artistiek uit, met zijn donkere jasje, lange lokken en zomer en winter een sjaal. Maar hij was geen kunstschilder, geen schrijver, dichter of fotograaf. Ik heb hem wel eens in de weer gezien met een saxofoon, maar dat was geen succes. Hij werd bij het spelen gehinderd doordat hij zijn rechter ringvinger kwijt was. 'Met mijn trouwring aan een vrachtwagen blijven hangen', was het verhaal.

Hij had met zijn frisse rode kop en werkmanshanden meer weg van een Franse wijnboer. Ik vraag me af of hij niet ook een poosje met een pet rondliep ? In ieder geval had dat wel bij hem gepast. Wie weet als we geen culturele dorpsvereniging hadden gehad ? Een Frans kasteel opknappen moet wel wat voor hem zijn geweest, Chateau Pieter...

Maar om te zeggen dat Pieter geen artiest was is ook niet waar. Hij was in ieder geval creatief als het om verbouwingen ging en om het zoeken van oplossingen die weinig geld kostten. Hij was nu eenmaal praktisch ingesteld. 'Je moet nooit met lege handen naar de keuken lopen, zei mijn moeder altijd.' Waarmee hij bedoelde dat als je dan toch aan het lopen bent je net zo goed iets mee kunt nemen.

Hij vond dat hij voorwaarden moest scheppen waar andere, creatievere leden, gebruik van konden maken. Hij kon erg genieten van een geslaagde avond, met goeie live-muziek en een borrel achteraf. En met zijn daadkracht gaf hij de aanzet tot een professionelere aanpak van de activiteiten binnen de vereniging. Dat begon bij het filmhuis, de filmzaal en de projectieruimte, maar daarna nam hij de bar onder handen.

Van café de Rode Haan, dat gesloten werd en zou worden gesloopt, wist hij een deel van de tapkast en de tapinstallatie te bemachtigen. Voor het eerst kon er in de vereniging een vers getapt biertje worden genuttigd !

We hebben samen de door waterschade beschadigde gipsplaten van het plafond van de grote zaal gerepareerd. Pieter balancerend op de bovenste trede van de ladder, omdat ik liever op de begane grond bleef. En zo ging het door. Terwijl anderen nog zaten te vergaderen, over hoe een klus aangepakt zou moeten worden, had hij zijn mouwen al opgestroopt.

Naast het filmhuis en de soos behartigde Pieter ook de ledenadministratie en nam hij, toen ik het te druk kreeg met bestuurstaken, het clubblad van me over. Ook daar voerde hij vernieuwingen en verbeteringen door. Van een gestencild blaadje, dat in de opmaak-fase met plakbandjes aan elkaar geplakt werd, veranderde het blad in een keurig gedrukt periodiek, met computer gestuurde lay out.

Hij was een fan van mijn teken- en schrijfwerk. Ik was er ooit mee begonnen om het clubblad wat vrolijker te maken. Ook eens een verhaal dat niet te maken had met een verenigingsactiviteit. Pieter bleef mijn bijdragen plaatsen, jaren en jaren nadat ik mijn overige werkzaamheden had gestaakt. Er moeten op het laatst genoeg leden zijn geweest die zich afgevraagd hebben wat die Jan toch in hun verenigingsblad deed.

Maar ik dwaal af. Terug naar Pieter. Er zullen mensen zijn die zich overdonderd voelden, door al zijn daadkracht en misschien zelfs gepasseerd, omdat Pieter steeds het voortouw nam. Maar zoals hij zelf zei: 'Iemand moet de kar trekken.' En als Pieter er niet geweest was vraag ik me af wie de vereniging dan wel door de moeilijke jaren 80 en 90 had getrokken.

Rond de eeuwwisseling moest ik, door gezondheidsproblemen ophouden met het verenigingswerk. We hadden een aantal jaren weinig contact. Tot ik hem weer eens aan de telefoon sprak en hij vertelde dat hij ernstig ziek was geweest. Het had er een tijdje slecht uit gezien, maar uiteindelijk herstelde hij.

Hij was intussen verhuisd, met zijn tweede vrouw Corry, naar een ruime woning aan de Molenstraat. Daar moest wel flink verbouwd worden, natuurlijk. De weinige keren dat ik er kwam – ik kwam nergens meer zo vaak, maar dat lag aan mijn eigen lichamelijke toestand – was het altijd even gezellig en de omgang ouderwets vriendschappelijk.

Om één of andere reden heb ik zijn 60ste verjaardag gemist, of misschien was ik er wel bij, maar heb ik er niets van onthouden. Herinneringen zijn rare dingen. Bij zijn 70ste en 80ste waren Elly en ik in ieder geval van de partij. Gaandeweg moest Pieter stappen terugdoen en zijn activiteiten voor de culturele vereniging aan anderen overdragen. Het huis op de Molenstraat werd te groot, de tuin te bewerkelijk. Met Corry verhuisde hij naar een flat in het Veen.

Die nieuwe woning lieten ze verbouwen en in de tussentijd woonden ze een poosje in een huisje in een bungalowpark, in het buitengebied van Soest. Daar zijn Elly en ik een paar keer op de koffie geweest. Ook in de nieuwe flat hebben we ze nog bezocht, maar toen ging het met de gezondheid van Pieter al niet zo best.

De laatste keer dat ik hem zag kwam hij bij ons, met Corry, om naar het concert van Blöf in de tuin van Paleis Soestdijk te luisteren. Dat was redelijk te volgen als wij onze balkondeuren open zetten, maar we waren natuurlijk veel te druk in gesprek om er echt naar te luisteren.

Uiteindelijk moesten we hem uitzwaaien zonder echt afscheid te hebben kunnen nemen. Maar ik wil niet droevig eindigen, daarvoor hebben we teveel mooie tijden meegemaakt. En als er een hemel is voor ongelovigen dan heeft Pieter vast zijn mouwen al opgestroopt, want ook daar zijn waarschijnlijk wolken die hoognodig verbouwd moeten worden, of wel wat technische verbeteringen kunnen gebruiken. 

Dit verhaal is een vervolg op: Pieter en de goeie ouwe tijd



De Strip is gemaakt door de Stripman zelf

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men