Een dode Paus, leve de Koning !

Gisteren werd de paus begraven, of misschien moet ik zeggen: een paus. Want er zijn er al heel wat geweest. Wikipedia heeft een lijst met 266 kerkvaders. Daarvan heb ik er 6 meegemaakt, al moet ik toegeven dat ik aan de eerste, Johannes XXIII, geen herinneringen heb, die overleed toen ik 3 werd (op mijn verjaardag zelfs !).

Daarna kregen we Paulus VI, Johannes Paulus I (die al na een maand overleed), Johannes Paulus II (die het 26 jaar vol hield, bijna een record), Benedictus XVI en Fransiscus. Een grote rol in mijn leven hebben die pausen niet gespeeld. Ik ben niet katholiek, helemaal niet gelovig zelfs en trok me dus niets aan van berichten uit Rome. Ik zal me wel eens geërgerd hebben, als het heel conservatieve geluiden waren, maar meer emoties had ik er niet bij.

Het katholieke geloof heeft een geschiedenis vol geweld, onderdrukking, corruptie en misbruik. Niet veel om trots op te zijn. Paus Fransiscus was een pietseltje progressiever dan zijn voorgangers, dat moet ik hem nageven. Hij zette zich in voor armen, vluchtelingen en het klimaat en dat is mooi van hem. Het is de vraag of die, wat mildere en menselijkere, koers door zijn opvolger voortgezet gaat worden. Laten we het hopen.

Gisteren vierden we ook Koningsdag. Ik ben niet bijzonder koningsgezind, maar met Koningsdag, of eigenlijk liever Koninginnedag, heb ik meer dan met de paus. Toen ik een kind was woonde de koningin, Juliana, de oma van Willem-Alexander, op Paleis Soestdijk, vlak over de grens van ons dorp. Inmiddels woon ik zelf in de wijk Soestdijk, vlakbij het paleis.

Maar met ons gezin deden we niets bijzonders op Koninginnedag. Op school werd er wel gezongen, het Wilhelmus en De Zilvervloot en ik heb met de hele klas wel eens voor het gemeentehuis staan kwelen. Maar het beroemde defilé, in de voortuin van het Paleis, heb ik nooit zelf bezocht.

Later, in de jaren '80 en '90, was Koninginnedag de dag waarop onze culturele dorpsvereniging een kunstmarkt hield. Dat werd al snel uitgebreid met muziekoptredens en ander vertier. Niet alleen heb ik vaak meegeholpen, met de organisatie van dat festijn, maar ik heb ook meerdere malen zelf op het podium gestaan. Met een gitaar, samen met andere muzikale verenigingsleden en soms met een pruik op, of een mal pak aan. Dat waren mooie tijden.

Er was daarbij nauwelijks vlagvertoon. Toen één van de medeleden eens de barruimte versierde, met vlaggetjes en oranje slingers, moesten we daar hartelijk om lachen. Dat de koningin jarig was vormde de aanleiding voor ons jaarlijkse feest, maar meer ook niet.

Mijn gezondheid laat het zo actief vieren, van Koninginnedag en later Koningsdag, niet meer toe. De afgelopen decennia volgde ik het meestal thuis, voor de TV. Ook dit keer. Eerst het afscheid van de paus, met een oranje tompoes en een kop koffie. Mijn vrouw vind het vreemd dat onze koning niet in Rome aanwezig was, maar hij is niet katholiek en had belangrijkere dingen te doen.

Koekhappen en toiletpotwerpen. Nee, hoor, de landelijke koningsdagviering, in Doetichem, was heel keurig, vrolijk en ontspannen. En er was meteen een hoogtepunt met het optreden van Normaal. De koninklijke familie zong dapper mee, met 'Oerend Hard', waarna de dag eigenlijk al niet meer stuk kon.

Het feest begon een uur later om de paus niet voor de voeten te lopen. Dat was al heel wat want de Oranjes hebben op leven en dood gevochten tegen de katholieken. Ons land heeft zijn zelfstandigheid te danken aan bloedige oorlogen tegen de katholieke koning van Spanje. Willem van Oranje heeft ons land losgescheurd van de kerk van Rome en de Spaanse overheersing. (In Spanje hebben ze nu een progressievere regering dan wij, dus achteraf gezien...)

Maar goed, dat is lang geleden, met de paus gaan ze inmiddels vriendschappelijk om. Die had trouwens goed weer bij zijn uitvaart, terwijl het bij ons op Soestdijk, aanvankelijk, mistig en kil was. Dat hadden de weergoden wel andersom kunnen doen. Maar vermoedelijk moeten we dan eerst weer in ze gaan geloven.

De paus en de koning, vanaf half 10 's ochtends. Al met al was het een hele zit en was ik blij dat ik 's middags in slaap kon vallen bij het WK snooker.

(Bij het snooker zit mijn favoriet, Judd Trump, nog in het toernooi, na een goede wedstrijd in de eerste ronde. De publiekslieveling en schaduwfavoriet, Ronnie O'Sullivan, doet het beter dan hijzelf verwachtte. Hij won het toernooi al 7 keer, niet 6 keer zoals ik vorige week per abuis noteerde. Hij maakt kans op een 8ste overwinning en dat zou en record zijn.

Maar er is ook weer een mooie wielerwedstrijd vandaag: Luik-Bastenaken-Luik. Bij de mannen weer geen Nederlandse kanshebbers. Bij de vrouwen is het eerder de vraag welke Nederlandse gaat winnen dan of er een van onze landgenotes juichend over de streep zal gaan. De Belgen mogen in beide categorieën dromen van een overwinning. Dat mogen ze ook nog bij het snooker, trouwens. Hun Luca Brecel staat indrukwekkend te spelen. We blijven het volgen !)

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Lester Bangs, een eenzame woordenwaterval

Schrijven is een eenzame bezigheid. Tegenwoordig kun je, via het internet en email, vrij snel wat lezers vinden, maar dat is pas als je verhaaltje af is. Tijdens het schrijven ben je in je eentje bezig. Niemand die applaudisseert bij een leuke zinswending, of een geslaagde grap. Vergelijk dat eens met een muzikant die, op het podium, door honderden, misschien zelfs duizenden fans toegejuicht wordt !

Een succesvolle zanger wordt op straat aangesproken, maar niemand herkent een schrijver. Vijftig jaar geleden, in de jaren '70, gold dat nog meer dan nu. Toen was er nog geen internet en geen email en moest je blij zijn als je verhaal, ergens in een tijdschrift, geplaatst werd. De kans dat je er ooit over aangesproken zou worden was nihil.

De Amerikaanse muziekjournalist Lester Bangs beklaagde zich daarover toen hij, begin jaren '70, de leden van de J. Geils Band interviewde. Hij kende ze door eerdere ontmoetingen en had geprobeerd om dit vraaggesprek een originele draai te geven. Dat was niet erg gelukt maar het leek de band wel leuk om hem eens de kans te geven om, op het podium en voor een volle zaal, zijn werk te doen.

Bij hun volgende concert kwam Bangs dus, bij het laatste nummer, het podium op met een oude typemachine onder zijn arm, om live zijn recensie te schrijven. Hij ging aan de slag, maar merkte al snel dat het publiek er niets van begreep. Om toch een reactie los te krijgen gooide hij, bij de laatste muzikale noten, zijn schrijfmachine in stukken. Luid gejuich uit de zaal. Een geslaagde avond.

Ik ben, tussen allerlei andere boeken, al een tijdje bezig in een verhalenbundel van Lester Bangs, postuum samengesteld en uitgebracht door zijn collega Greil Marcus, onder de titel, 'Psychotic Reactions and Carburetor Dung'. Het staat vol kleurrijke muziekverhalen. Bangs was een virtuoze woordenwaterval, die soms allerlei richtingen uitvloog.

Op de omslagfoto staat hij afgebeeld, een wollen muts schuin op zijn donkere krullen, een donkere snor, een zonnebril scheef op de neus, een sigaret in zijn mondhoek. Hij draagt een T-shirt met een onleesbare tekst erop, daar overheen een zwart leren jasje en hij heeft een blikje bier in zijn hand. Die foto en de titel – een verwijzing naar albums van de tamelijk obscure garagerockband The Count 5 – wekken verwachtingen die, in het boek, ruimschoots ingelost worden.

Bangs schreef voor bekende bladen en kranten, zoals Rolling Stone, The Village Voice, Penthouse, Playboy en het Britse New Musical Express, maar vooral voor het, wat minder bekende blad, Creem, waar hij ook een tijdje redacteur van was. Hij groeide op met jazz, maar werd in de jaren '60 gegrepen door de rock & roll en dan vooral de alternatieve, ruige kant daarvan.

Hij was een groot fan van Lou Reed, maar schreef dat hij ook een onbedwingbare drang had om zijn held onderuit te halen. Reed zelf vond dat wel grappig en Bangs maakte een paar mooie interviews, die ontaarden in twistgesprekken, waarin Reed hem moeiteloos de baas bleef.

Hij was enthousiast over de muzikale experimenten van Reed, met name over diens album 'Metal Machine Music', dat door andere critici neergesabeld werd. De LP is helemaal gevuld met gitaar feedback. Het soort gepiep dat je ook krijgt als je een microfoon op een luidspreker richt. Rondzingen noemen we dat.

Hetzelfde gebeurt als je met een elektrische gitaar te dicht bij de versterker gaat staan. De elementen in de gitaar pikken het geluid uit de versterker op en de boel gaat rondzingen. Reed was gefascineerd door dit effect. Bangs vond het geweldig: '...it's great, as a giant FUCK YOU it shows integrity—a sick, twisted, dunced-out, malevolent, perverted, psychopathic integrity, but integrity nevertheless.'

Lester Bangs hield er een wilde levensstijl op na, met veel drank en pillen. Dat werd uiteindelijk zijn ondergang en het boek krijgt een wrange ondertoon als je het verhaal leest dat hij schreef over Peter Laughner, gitarist van de band Rocket From The Tombs, een voorloper van Pere Ubu.

Laughner overleed, op zijn 24ste, aan overmatig drank- en drugsgebruik. Bangs, die hem bewonderde als muzikant en met hem bevriend raakte, beschrijft hoe hij een aantal keer probeerde om Laughner ervan te overtuigen het wat rustiger aan te doen. Tevergeefs.

Bangs hield het zelf wat langer vol, maar overleed ook jong, 33 jaar pas, toen hij probeerde een zware griepaanval te bezweren met pijnstillers. Greil Marcus schrijft dat zijn vrienden denken dat ook meegespeeld heeft dat Bangs, vlak voor zijn dood, abrupt gestopt was met alcohol en drugs gebruiken. Dat zou zijn lichaam zo'n schok gegeven hebben, dat de griep hem fataal werd.

Lester Bangs beschreef en leefde rock & roll. Hij sprong op een sneltrein die ontspoorde, voor hij de noodrem kon vinden. De verhalenbundel 'Psychotic Reactions and Carburetor Dung' is echt wel een aanrader, al zou ik niet aanbevelen om hem in één ruk uit te lezen. En wees voorbereid op zeer kritische verhalen over sommige van je muzikale helden. Al weet Bangs, ook wat dat betreft, soms te verrassen. David Bowie vond hij een aansteller, maar hij is onverwacht positief over Bob Seger. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Zou het toch nog goed komen met het park ?

Het zou kunnen, beste lezers, dat ik, ongemerkt en onverwacht, een overwinning heb geboekt. De trouwe volgers, die zich al jaren door mijn verhalen heen worstelen, weten dat ik in een rustige straat woon, tegenover een klein park. In dat park staan hoge bomen, met een reigerkolonie, er zijn waterpartijen en een kinderspeeltuintje.

Vroeger reed ik vaak door dat park, als ik het dorp in ging. Soms voerde ik de eendjes, of ik maakte foto's van de reigers. Ik begroette andere parkbezoekers, die er hun hond uitlieten, of liepen te joggen. Dat veranderde toen de gemeente, zonder waarschuwing vooraf, twee van de drie ingangen van het park afsloot met een hek.

Ik kon vanaf dat moment niet meer door het park rijden. De hekken waren onneembare obstakels voor mensen in een scootmobiel, of rolstoel, of personen met een kinderwagen, of rollator. Ik schreef een verhaal, dat in de plaatselijke krant terecht kwam. Er kwam een reactie van de gemeente. De hekken waren geplaatst, in overleg met de buurt, omdat er zoveel overlast zou zijn van jongeren.

Daar had ik nooit iets van gemerkt. Van het overleg met de buurt ook niet, trouwens. Ik protesteerde dus. Er kwam een gesprek, met een gemeenteambtenaar en een klagende buurtbewoner, maar uiteindelijk bleven de hekken staan. Knarsetandend legde ik me erbij neer. De daaropvolgende jaren kwam ik veel minder vaak in het park. De ergernis bleef, maar wat kon ik eraan doen ?

Toen er vorig jaar een brief in de bus lag, van een politiepersoon in opleiding, die onze mening vroeg over de overlast van hangjongeren in onze buurt, werd mijn wrevel opnieuw gewekt. Hoezo overlast ? Er gebeurt hier nooit iets ! Bovendien heeft de gemeente hekken geplaatst om de overlastgevers te weren.

Ik schreef een verhaal, dat weer in de krant geplaatst werd en dat een tegenreactie uitlokte. In een pagina groot artikel betoogden een paar buurtgenoten, die namens tientallen anderen beweerden te spreken, dat het nog steeds heel erg was, met de overlast van hangjongeren in het park. De bedoeling was waarschijnlijk om mij de mond te snoeren, maar in werkelijkheid speelden ze me in de kaart.

Ik stelde de gemeente, online, opnieuw de vraag of die hekken weggehaald konden worden. Ze waren immers geplaatst om hangjongeren te weren en nu bleek, uit dat grote stuk in de krant, dat er nog steeds overlast was. Die hekken hadden dus geen zin. Maar ik had er wel veel last van.

Daarop werd ik gebeld door een medewerker van de gemeente. De man gaf direct te kennen dat hij weinig wist van de toestand bij ons in de straat. Maar hij had wel, inmiddels 9 jaar geleden, die hekken neergezet. Wat ik schreef over die hangjongeren, dat was onzin, zei hij. Jongeren kunnen gewoon langs zo'n hek lopen. Nee, de hekken waren er om auto's uit het park te weren.

Daar keek ik van op. Het was wel leuk om eens iemand te spreken met een echt Soesters accent, maar ik begreep dat ik met deze man niet veel verder ging komen. Ik schreef dus een brief aan een van onze wethouders. Daarin legde ik het hele verhaal nog eens uit en toonde ik, met citaten uit de mailwisseling van 9 jaar eerder, aan dat de hekken wel degelijk waren geplaatst om jongeren uit het park te weren. Aangezien er nog steeds geklaagd werd en ik gehinderd werd door die hekken... enz.

Bovendien wees ik de gemeente op de plicht om de openbare ruimte toegankelijk te maken voor mensen met een beperking. Het is wel leuk als alleen dorpsbewoners met gezonde benen, zoals hangjongeren, het park in kunnen, maar inwoners die aangewezen zijn op een scootmobiel, rolstoel of rollator hebben ook rechten.

Daarna hoorde ik lange tijd niets. Een paar weken geleden besloot ik eens te gaan kijken op de website, of er al iets met mijn 'zaak' gedaan was. Ik zag dat er al 5 maanden verstreken waren sinds ik het probleem had aangekaart. Er was een mogelijkheid om een opmerking toe te voegen, dus stelde ik de vraag of er misschien extra informatie nodig was.

Vervolgens gebeurde er weer een tijdje niets. Het kan best zijn dat er, zonder dat ik er iets van merkte, eigenlijk van alles gebeurde. Misschien waren er verhitte discussies, werd er op het gemeentehuis met de vuist op tafel geslagen, braken er groenbeheerders in huilbuien uit, of werd er vergeefs gezocht naar een excuus om toch vooral niets aan de situatie in ons park te hoeven veranderen. Ik weet het niet.

Afgelopen week kreeg ik in ieder geval een email met een korte mededeling: 'U heeft een melding gedaan over de toegankelijkheid van het park. A.s. maandag ga ik met mijn collega kijken hoe we het park toegankelijker kunnen maken. Met vriendelijke groet...'

Dit moest ik even verwerken. Ik had me voorbereid op een moeizame discussie, waarin ik nog eens ten overvloede zou moeten proberen een onwillige gemeenteman, of -vrouw, te overtuigen van de redelijkheid van mijn vraag. Maar niets daarvan. Ze gaan het park toegankelijker maken !

Ik schreef een antwoord, waarin ik mijn vreugde uitsprak over dit nieuws. Ik deed er meteen maar een paar suggesties bij. Van mij mogen die hekken helemaal weg, maar een doorgang van een meter breed is ook al genoeg. Dan kan er nog steeds geen auto naar binnen en kan ik, eindelijk, weer ongehinderd door het park rijden.

Het blijft natuurlijk afwachten wat het wordt, maar dit lijkt een onverwacht, positieve wending. Nu hopen dat er ook echt iets verandert en het in de komende maanden wat minder gaat regenen, want na alle regen zal ik er nu wel tot aan mijn assen wegzakken in de modder.

Wordt vervolgd !

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Is de Stripman een superman ?

Ik wist niet dat er zoveel PVV-stemmers onder mijn lezers waren ! Ik had ook niet verwacht dat die ultrarechtse rakkers zo goed naar mij zouden luisteren. Maar ik moet concluderen dat mijn oproep, van vorige week, aan dat deel van de kiezers, veel gehoor heeft gekregen. Ik vroeg de tegenstanders van Europese samenwerking om niet te gaan stemmen, bij de verkiezingen van afgelopen donderdag. En... van de PVV-aanhang is meer dan 50% thuisgebleven !

Een geweldig succes, dus. De aanhangers van het, nog extremere, FvD hebben zelfs bijna allemaal verstek laten gaan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat niet verwacht had. Dat ik, de eenvoudige Stripman, die doorgaans zo onopvallend en stilletjes door het leven gaat, zo'n invloed had. Wie had dat verwacht ?

Het zal een onvermoede superkracht zijn, waar ik zeker, in de toekomst, vaker gebruik van zal maken. Het past ook wel in de traditie van Striphelden, zoals Superman en Spiderman. Ja, kinderen, jullie kennen die uit films, maar het waren oorspronkelijk stripfiguren. En het waren ook onopvallende ventjes, die pas hun ware aard toonden als de wereld gered moest worden.

Ik moet zeggen het voelt prettig aan, dat ik, met een paar rake woorden, het rechtse gevaar heb weten in te tomen. We moeten het, natuurlijk, niet aan de grote klok hangen en ik moet niet naast mijn schoenen gaan lopen. Ik ga nu dus weer stilletjes mijn eenvoudige weg. Maar wees gerust, als de nood aan de man komt kunnen jullie op me rekenen.

Ondertussen gaat het leven gewoon verder. Ons balkonnetje wemelt van de vogels. Dat is tamelijk normaal, in deze tijd van het jaar. Veel vogels hebben jongen en die moeten allemaal eten. Dus de pinda's, de vogelpindakaas en de zonnebloempitten zijn bijna niet aan te slepen.

Ik probeer het zo te organiseren dat de grote vogels, één keer per dag, hun slag kunnen slaan, door op een vast moment de pindakaas bij te vullen en zwarte zonnebloempitten te strooien. De kauwtjes, eksters en houtduiven weten precies wanneer het hun beurt is en ze laten daarna, voor een groot deel van de dag, het balkon over aan de kleinere vogeltjes.

Daarbij voeren de koolmezen momenteel de boventoon. Er zitten er soms wel 6 of 7 tegelijk op het balkon. Er komen ook pimpelmezen, maar daarvan heb ik dit jaar nog geen enkele jonge vogel gezien. Daarnaast hebben we regelmatig boomklevers en grote bonte spechten te gast en de laatste tijd ook, af en toe, een spreeuw en een paar huismussen.

Je verwacht misschien dat die mussen en spreeuwen heel gewoon zijn. Ze horen immers bij de meest voorkomende soorten in ons land, vooral in dorpen en steden. Maar wij zien ze niet zo vaak. Wij hebben meer de bosbewoners, vanwege het park aan de overkant. Merels en roodborstjes, bijvoorbeeld, en zo nu en dan een holenduifje.

Naast al dit vogelgeluk had ik, afgelopen week, ook weer een kleine ergernis te verwerken. Ik had een paar setjes snaren besteld en een beugel, om een van mijn gitaren aan de muur te kunnen hangen. Bij elkaar niet groter dan een half pak melk, maar het kwam natuurlijk aan in een enorme doos.

Dat was al gek, maar het werd echt vervelend toen bleek dat er een pakje snaren te weinig in de doos zat. Mijn snarenleverancier heeft een klantenservice, die alleen telefonisch en in kantooruren bereikbaar is, dus moest ik de volgende ochtend opbellen en wachten. Heel lang wachten en telkens weer de ingesproken boodschap beluisteren, dat alle medewerkers bezet waren.

Tussendoor werd me de mogelijkheid geboden om mijn probleem aan een sprekende computer voor te leggen, maar daar heb ik slechte ervaringen mee. Dus wachtte ik nog maar wat langer en nog wat langer. Na een kwartier begon ik te twijfelen. Al dat wachten voor een artikel van maar 7 euro 50...

Zou ik later nog eens bellen ? Maar ja, ik had nu al zo lang gewacht de kans was groot dat ik de volgende keer, weer opnieuw, tijden in de wacht zat. Dus wachtte ik nog maar wat. En nog een beetje. En dan eindelijk, na 25 minuten, kon ik mijn klacht kwijt. In nauwelijks 2 minuten was het geregeld. Ik kreeg de snaren nogmaals toegezonden.

Misschien moet ik eens proberen om voor dit soort situaties ook een superkracht te ontwikkelen. Eentje waardoor wachtrijen, als sneeuw voor de zon, verdwijnen. Of zo.

Ps: De vergeten snaren kwamen weer verpakt in een grote doos. Daar moeten ze toch eens iets aan doen. Ik bestel ze ook wel eens bij een andere webwinkel en dan komen ze gewoon in een envelopje. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De vinger !?

In het jeugdjournaal zag ik een bericht over een meisje dat met haar vinger bekneld was geraakt, in de zitting van een bankje. Die zitting bestond uit een metalen rooster. De brandweer kwam eraan te pas, om het meisje los te zagen. Ze werd naar het ziekenhuis gebracht met, om haar vinger, een stukje van dat rooster. De nieuwslezeres eindigde het onderwerp met de geruststellende mededeling dat 'die gelukkig kon worden verwijderd'.

'Wat !?', riep ik naar de TV. 'De vinger ???'

Waarschijnlijk is het verschil tussen 'die' en 'dat', over een paar jaar, helemaal verdwenen. Het is nu al heel gewoon, voor veel mensen, om die woorden, zomaar, willekeurig te gebruiken. Het kan dus best zijn dat veel mensen, als ze dit verhaaltje lezen, niet begrijpen waar mijn verwarring vandaan komt. Voor hun is het zonneklaar dat het dat stukje van de bank was, die verwijderd werd en niet de vinger.

Logisch ! (Maar anderen gaan me nu wijzen op de fout hierboven.)

Het is heel gewoon dat je, op radio en TV, allerlei mensen 'die' en 'dat' verkeerd hoort gebruiken. En niet alleen ongeschoolde personen, zoals sporters en hun begeleiders, of presentatoren, maar ook deskundigen, mensen waarvan je een bepaalde graad van opleiding verwacht. Laatst hoorde ik nog zo'n expert vertellen, over een meisje 'die' heel dapper was geweest.

Waarop ik weer ging roepen naar de TV: 'Dat ! Het is dat meisje !!'

Even voor de mensen die het nog steeds niet snappen – ik denk dat ze die soort dingen tegenwoordig niet meer leren op school – (zoek de fout in het vorige zinnetje). Als iets het lidwoord 'het' heeft dan zeg je 'dat'. Bijvoorbeeld 'dat mannetje', want het is 'het mannetje'. Als er 'de' voorgezet wordt zeg je 'die'. Dus: 'Die vrouw', want het is 'de vrouw'.

Dus, als we terug gaan naar het begin van dit verhaal, het is 'het stukje van de bank' en het is 'de vinger'. Heb je het over het stukje en de vinger en dat 'die verwijderd kon worden'. Dan is de vinger dus geamputeerd. Het verhaal heeft dan geen vrolijke afloop.

Nu wilde ik een soepele overgang maken naar een heel ander onderwerp, maar erg makkelijk is dat niet. Desondanks ga ik een poging doen:

Je zou bij 'de vinger' ook aan iets heel anders kunnen denken. Bijvoorbeeld de Europese verkiezingen, van komende week. Er zijn momenteel nogal wat politici en dus kiezers, die het liefst Europa 'de vinger' zouden willen tonen. Of geven, ik weet niet precies hoe je dat zegt, ik heb er weinig ervaring mee. Het opsteken van de middelvinger is in ieder geval een beledigend gebaar, waaruit minachting spreekt.

Het zou mooi zijn als die mensen, of dat soort mensen, zich dan ook niet zouden bemoeien met de Europese politiek en zich niet kandidaat zouden stellen. Maar helaas doen ze dat wel. Hun motivatie is vooral het tegenhouden van allerlei maatregelen en wetten. In veel gevallen zijn dat belangrijke maatregelen en wetten. Bijvoorbeeld over natuurherstel, duurzaamheid en een menselijk vluchtelingenbeleid.

Ik hoop stilletjes dat iedereen die zijn vinger opsteekt naar Europa, komende donderdag, lekker thuisblijft. Maar dat iedereen, die natuur en medemenselijkheid wel belangrijk vindt, wel gaat stemmen. En dan het liefst niet op liberale, christelijke of extreemrechtse partijen.

Tot zover mijn taal- en stemadvies. En die opmerking over ongeschoolde sporters en zo, dat is een grapje. Er zijn ook goed geschoolde sporters, natuurlijk, die nooit taalfouten maken. 

(Taal is best ingewikkeld. Wie het precies na wil lezen kan op deze website terecht.)

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Een opgeknapte laptop

Een paar maanden geleden schreef ik dat we, van onze eigen Hulpman, een oude laptop cadeau kregen. Omdat het installeren van de printersoftware een lijdensweg was besloot ik om, eindelijk, na jaren sukkelen, toch maar eens een nieuwe printer te kopen. Die dingen kosten haast niets.

De gekregen laptop had ook z'n mankementen. Dus toen mijn eigen oude laptop, toch al bijna 10 jaar in gebruik, kuren begon te vertonen was de vraag: ga ik nog langer tobben, met computers die het niet echt goed doen, of koop ik toch maar eens iets nieuws ?

Na even rond te hebben gekeken op het internet kwam er een alternatieve mogelijkheid in beeld: een tweedehands laptop. 'Refurbished', oftewel: 'opgeknapt'. Een helemaal nieuw exemplaar kost al gauw 800 euro en dan heb je nog niets bijzonders. Dat wil zeggen een laptop die ongeveer dezelfde capaciteiten heeft als mijn oude.

Wil je een stapje beter dan wordt het al gauw een stuk duurder. Heel anders is dat als je kiest voor zo'n alternatief exemplaar. Voor de helft, van wat ik ooit voor mijn ouwe trouwe laptop betaalde, heb je er één die wel beter is. Met meer werkgeheugen, meer opslagruimte en bluetooth, om maar wat te noemen.

De firma, waar ik uiteindelijk voor koos, geeft bovendien 2 jaar garantie en je mag de spullen, binnen 2 weken gratis terugsturen, als je het helemaal niets vindt. Ze bouwen bovendien extra geheugen en een grotere harde schijf in, als je daar om vraagt. Dus het is het proberen waard en zelfs al zou ik er maar een jaar of 4 mee zou doen, dan blijft het een verantwoorde investering.

Ik nam dus een voorschot op het vakantiegeld en bestelde een refurbished laptop die er, volgens de beschrijving, 'netjes' uitzag en een accu had die nog in goede staat was. Dat bleek allemaal niet gelogen. Er zijn gebruikssporen, maar het is niet dat de vellen erbij hangen. Het beeldscherm – ontspiegeld ! – ziet er zelfs heel goed uit, op een piepklein krasje na. En een opgeladen accu gaat inderdaad ruim 4 uur mee.

Het toetsenbord is zo grondig schoon gemaakt dat het als nieuw oogt en aanvoelt. Het heeft bovendien verlichting, wat mijn oude laptop niet had. Zo zijn er wel meer kleine verschillen. De aansluitingen, USB-poorten, kaartlezer, koptelefoon en zo, zitten allemaal op een andere plaats dan ik gewend was. De kaartlezer vond ik pas, na een paar dagen, verstopt achter een klepje.

Het is wel gek dat dezelfde fabrikant, bij een nieuw model, alles zo door elkaar husselt. De kleine ledlampjes, die aangeven dat de stroomkabel aangesloten is, de wifi werkt en of de harde schijf actief is, zaten bij mijn oude laptop – heel onhandig – aan de zijkant. Bij de nieuwe zijn ze aan de voorkant geplaatst – dat is beter – maar dan zo dat je ze niet ziet als je er van boven op neer kijkt, wat je toch altijd doet als er aan zit te werken. Je kunt ze pas zien als je de laptop achterover kantelt.

Maar goed, dat zijn details van weinig belang. Want verder doet de opgeknapte nieuwkomer het geweldig. Installeren van software was een fluitje van een cent. Overzetten van mail ging zonder problemen. De bluetooth deed het direct, wat extra leuk was omdat ik een tijdje terug speakertjes gekocht had, die het tot nu toe alleen deden via een snoertje, maar nu dus draadloos.

En snel dat ie is ! Ik startte na een paar weken mijn oude laptop nog eens op, om wat dingetjes na te kijken en dat ging me toch langzaam. Alsof je door een dikke laag lijm aan het ploeteren was. Nee, dan de nieuwe... dat lijkt meer op een supersnelle ijsbaan !

Dankzij de 'solid state' harde schijf – dus zonder bewegende onderdelen – is opstarten een kwestie van seconden. Net als het opslaan van grote bestanden. Tegelijkertijd naar muziek luisteren, internetten en foto's bewerken is geen probleem. Films, of TV-programma's streamen, waarvan mijn oude laptop het nog wel eens erg warm van kreeg, gaat koel en vlot. Kortom, ik ben dik tevreden.

Zijn er helemaal geen nadelen ? Nou ja, het is even uitzoeken hoe alles werkt en waar alles zit, want er zat geen beschrijving bij de laptop. Zoeken naar informatie op internet bood niet veel soelaas, omdat de fabrikant van mijn type een stuk of 10 varianten heeft geproduceerd.

En hij is niet geschikt voor de allernieuwste versie van Windows. Ik zal het dus moeten doen met Windows 10, ook als daar eerdaags geen updates meer voor komen. Maar van anderen hoorde ik dat die nog heel fijn werken op apparatuur waar nog veel oudere besturingssystemen op geïnstalleerd zijn, dus heel erg vind ik dat niet. En als het wel problemen gaat geven dan is er, tegen die tijd, vast weer een betere refurbished laptop te krijgen.

Wat mij betreft dus een geslaagde aankoop. Veel waar voor je geld. En zo'n opgeknapte computer is ook nog beter voor het milieu, omdat een afgedankt apparaat zo een tweede kans krijgt. Ik ga geen reclame maken, maar zoek eens op internet naar refurbished laptops en computers. Je zult verbaasd staan hoe voordelig die zijn.

Zie Wikipedia voor de werking van de Solid State Drive. 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave.