Posts tonen met het label lp-verzameling. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lp-verzameling. Alle posts tonen

zondag 23 augustus 2020

Het was 50 jaar geleden, deze week


'It was 50 years ago today', nee de tekst van het liedje is anders.*) Maar het was deze week wel 50 jaar geleden dat de Beatles uit elkaar gingen. Voor de jongeren onder ons: dat was een heel populaire en heel succesvolle popgroep uit Liverpool, Engeland.

Volgens Wikipedia waren ze de meest invloedrijke band aller tijden. En ook de band die de meeste platen wist te verkopen, meer dan 600 miljoen wereldwijd, waarvan 183 miljoen alleen in Amerika. Ze zijn nog steeds recordhouder wat betreft nummer 1 plaatsen in de Britse albumlijst en de Amerikaanse Bilboard top 100.

Ze waren bij de eerste popartiesten die lang haar gingen dragen. Stel je daar niet teveel van voor, aanvankelijk kwam het net over de oren en nog lang niet tot op de schouders. Ze waren ook bekend als 'The Fab Four' – de fabuleuze vier – of gewoon bij hun voornamen: John, Paul, George en Ringo.

Ik heb al eens verteld hoe ik als klein ventje mijn eerste singletje kocht, 'Help!' van de Beatles. Dat ik, bij mijn moeder achterop de fiets, naar de plaatselijke platenzaak werd gereden – 'De Gouden Snaar' – en daar zelf mijn bestelling mocht plaatsen.

Mijn oudere broer en zus waren wat verder dan ik, wat de aanschaf van lp's betreft. Voor de jongeren onder ons, die gewend zijn aan onbeperkt muziek streamen via internet, is het misschien moeilijk voorstelbaar. Wij moesten sparen om, zo eens in de paar maanden, een nieuwe plaat te kunnen kopen. Die werd dan in de eerste weken iedere dag gedraaid, totdat we elk nummer konden meezingen.

De platen van de Beatles kwamen bij ons thuis min of meer op volgorde binnen. Ik denk niet dat we ze allemaal hadden, maar ik heb warme herinneringen aan 'Rubber Soul', 'Revolver', 'Sgt Pepper', 'The White Album', 'Abbey Road' en 'Let It Be'.

Dat laatste album was eigenlijk het bijproduct van de film 'Let It Be'. Het idee van de groep was om zich op te sluiten in een studio en voor het oog van de camera's een nieuwe plaat te schrijven, componeren, instuderen en uiteindelijk op te nemen. Het geheel werd afgesloten met het legendarische live-concert op het dak.

Ik denk niet dat ik de hele film ooit gezien heb. Ik heb ook niet veel herinneringen aan het uit elkaar gaan van de band, dat plaats had vlak voor film en lp verschenen. Maar de fans kennen vast wel een aantal fragmenten. De bandleden, inmiddels met zeer lange haren, snorren en baarden, wat tobberig bezig in de studio.

Met een klagende George Harrison, die ontevreden was over zijn eigen inbreng. En de zwijgende, maar dwingende, aanwezigheid van Yoko Ono, de nieuwe vrouw van John Lennon. Als jonge fan kreeg ik de indruk dat het allemaal haar schuld was dat de bandleden ruzie met elkaar hadden gekregen.

Het muziek- en cultuurtijdschrift Rolling Stone wijdde deze maand zijn hoofdartikel aan de Beatles en hun tumultueuze einde als band. Daaruit blijkt dat die filmbeelden een verkeerde indruk geven van de werkelijkheid. De echte fans zullen wel weten dat 'Let It Be' helemaal niet het laatste was dat de band produceerde.

Ze hadden na enige tijd wel door dat hun plan niet werkte. Ze werden, voor de filmopnamen, geacht om elke ochtend om 9 uur paraat te zijn. Normaal lagen ze dan net op bed, het waren allemaal nachtbrakers. Er waren spanningen, onderling, maar de rol van Yoko was daarin veel minder groot dan wij argeloze fans dachten. Ze voelden zich ook niet op hun gemak in de filmstudio die als locatie gekozen was.

Op een zeker moment besloten ze om een punt te zetten achter het project. Na een korte pauze gingen ze opnieuw de studio in, maar nu hun vertrouwde honk, Abbey Road, om daar hun laatste meesterwerk te maken, het gelijknamige album. Dat was een groot succes, maar drie van de vier bandleden wilde vervolgens een solo-album uitbrengen.

Inmiddels had John Lennon een nieuwe manager voor de groep gevonden, Allan Klein, niet zo'n verstandige keuze want na verloop van tijd bleek het een schurk te zijn. Paul McCartney wilde zich niet aan Klein binden en door de daaruit volgende zakelijke verwikkelingen – en wat later ook artistieke onenigheid – leed de band uiteindelijk schipbreuk.

Ondertussen wilde manager Klein graag een nieuw album uitbrengen en werd, met hulp van producer Phil Spector, de lp 'Let It Be' samengesteld en met de film van dezelfde naam uitgebracht. Met gevolg dat wij allemaal dachten dat zo de laatste momenten van de Beatles eruit zagen.

Volgens het artikel in Rolling Stone ging het er allemaal helemaal niet zo treurig aan toe, tijdens het maken van 'Let It Be'. Filmregisseur en Beatle-fan Peter Jackson, bekend van zijn 'Lord Of The Rings' epos, werd onlangs gevraagd om eens te kijken of er van het ongebruikte materiaal – meer dan 50 uur – dat al die jaren in het archief had gelegen, niet nog iets te maken viel.

Hij verklaarde verrast te zijn door de opnamen, die veel positievere van sfeer waren dan hij verwachtte. De bedoeling is dat hij eerdaags met een nieuwe versie gaat komen, die een heel andere kijk op de Beatle-geschiedenis zal geven. Jammer dat we daar 50 jaar op hebben moeten wachten.

*) 'It was 20 years ago today', is de beginregel van 'Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band'.






De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men





zondag 2 november 2014

CD-boxen, alles en veel meer dan er ooit te koop was


Een jaar of 30 geleden werd de Compact Disk, kortweg CD, gelanceerd als het medium van de toekomst. Muziek zou vanaf dat moment, gedigitaliseerd, superieur van kwaliteit, slijtvast, zonde ruis of tikken, voor eeuwig op de glimmende schijfjes vastgelegd kunnen worden.

Inmiddels weten we beter. Veel muziekliefhebbers hebben in de afgelopen decennia hun langspeelplaten aan de straat gezet, na alles zelf op cd te hebben gebrand. Die komen nu tot de pijnlijke ontdekking dat die zelf gebrande schijfjes niet meer af te spelen zijn. Zelfs in de winkel gekochte, officiële cd's weigeren soms al na een paar jaar dienst. En dat terwijl lp's en zelfs de veel kwetsbare cassettebandjes, het na 20 of 30 jaar nog prima doen.

We zijn er ingestonken ! CD's zijn niet onkwetsbaar en zelfs als ze niet zichtbaar beschadigd zijn kunnen ze er zomaar, zonder waarschuwing mee ophouden. De echte audiofielen, die zweren bij het warme geluid van ouderwetse langspeelplaten, hebben gelijk gekregen.

De jeugd van tegenwoordig koopt dan ook geen cd's meer. Die luisteren naar muziek via internet en hebben geen privé verzameling, hooguit een favorietenlijstje. Toch heeft de cd, voor de oudere jongeren, ook één enorm voordeel: alles is weer te krijgen en zelfs veel meer dan er ooit te koop was.

Omdat het produceren van cd's zo goedkoop is brengen platenmaatschappijen een enorme hoeveelheid oude muziek op de markt. Muziek die in het lp-tijdperk alleen door zeer vasthoudende speurders, in obscure winkeltjes en via duistere kanalen te vinden was, is nu zonder problemen via de grote internetwinkels te bestellen.

Niet alleen oude jazz en blues, vanaf de jaren '20, vaak digitaal opgepoetst en van de meeste kraak en ruis ontdaan, maar ook onze helden uit de 60's en 70's. Oude lp's opnieuw uitgegeven in fraaie cd-boxen, met bonustracks, unieke foto's en uitputtende informatie.

Bijvoorbeeld:

Skydog, the Duane Allman retrospective (7 cd's) – Kost ruim 150 euro, maar er zijn ook 2 dubbelcd's, getiteld Anthology, die wat vriendelijker geprijsd zijn. Naast de bekende opnamen, met de Allman Brothers, vooral veel aandacht voor het vele sessiewerk dat de legendarische bluesrock-gitarist, in zijn korte leven deed.

Irish Tour '74, Rory Gallagher (8 cd's) – Nog een te vroeg overleden gitaarheld. Voor nog geen 50 euro, de volledige concertregistraties, jamsessies en op dvd de bijbehorende documentaire.

Soundtracks, Ry Cooder (7 cd's) – Minder dan 3 tientjes ! Filmmuziek die Cooder schreef voor films als Paris Texas, Crossroads, The Long Riders en Johnny handsome.

Rad Gumbo, the complete Warner Bros years, Little Feat (12 cd's) – Alles wat de band voor WB heeft opgenomen tussen 1971 en '90. Voor nog geen 60 euro.

En er is nog veel meer. Won ik een prijsje in de loterij, dan zou ik het wel weten...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

Kijk hier voor deel 1 en deel 2  - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6  en deel 7 van het voorafgaande verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 13 januari 2013

David Bowie – Raadselachtig, virtuoos en sfeervol



David Bowie is afgelopen week 66 jaar oud geworden. Niet dat ik dat nu zo precies bij hou, Bowie staat niet op mijn verjaardags-kalender, maar de zanger bracht op zijn verjaardag een nieuwe single uit. Daarmee verraste hij zijn fans, want het was, de afgelopen jaren, behoorlijk stil rond het popfenomeen.

Op Wikipedia las ik dat hij een wereldtournee, na het uitkomen van zijn laatste CD, 'Reality', in 2004, afbrak wegens hartklachten. Daarna heeft hij nog maar een enkele keer van zich laten horen. Tot nu dus. Een nieuwe single en de aankondiging van een nieuwe CD, 'The next day', die in maart zal verschijnen.

Het gekke is dat ik net weer wat naar het oudere werk van Bowie aan het luisteren was. In de enorme muziekcollectie van mijn goede vriend M. vond ik de lp 'The man who sold the world', uit 1970 en live-opnamen van zijn Ziggy Stardust-shows uit 1973.

Complexe rockmuziek, stevig geworteld in de Blues, maar met de typische psychedelische trekken van die tijd. Zware riffs, virtuoze gitaarsolo's, een galmende zanger, maar ook rustige passages, tempowisselingen en cryptische teksten.

Je moet er van houden. De meeste van mijn huisgenoten jaag ik er de deur mee uit en eigenlijk ben ik zelf ook geen fanatieke liefhebber. Maar op zijn tijd kan ik het wel waarderen. Het zit knap in elkaar en het wordt meeslepend gebracht.

Al luisterend kom ik er achter dat ik het ook beter ken dan ik dacht. In mijn eigen collectie zat ooit maar één echte lp van Bowie, 'Scary monsters', uit 1980. En een maxi-single met een paar opnamen uit zijn beginjaren. Best aardig, maar uit zijn topperiode had ik niets. Toch heb ik daar klaarblijkelijk genoeg van gehoord, bij vrienden en kennissen, om hele passages mee te kunnen zingen.

Op YouTube zocht ik naar wat filmpjes uit die jaren. Beroerd geluid, over het algemeen, maar de beelden zijn prachtig. Bowie is een klein, mager ventje, maar met zware make-up, oranje piekhaar, op blokhakken en in strakke hansop met reptiel-print, oogt hij toch indrukwekkend. Ligt het aan mij, of steekt de huidige generatie popmuzikanten daar maar bleekjes bij af ?

Nadien onderging Bowie een hele reeks metamorfoses, zowel muzikaal als wat uiterlijk betreft. Ik heb het allemaal niet zo gevolgd, moet ik eerlijk bekennen. Maar ik was toch voldoende geïnteresseerd om de videoclip van zijn nieuwe single, 'Where are we now ?' op te zoeken.

Een rustig lied is het, met melodieuze piano en synthesizerklanken, een spaarzame gitaarpartij en een zanger die met licht bevende stem zingt over zijn woonplaats, Berlijn, de dood, verlies, verlangen... Ja, waar gaat het eigenlijk over ? Maar dat kon je je bij veel van zijn oudere werk ook afvragen.

In de curieuze video, die bij het nummer hoort, zien we twee lappenpopjes in een rommelig decor. Op de hoofden zijn de gezichten van Bowie en een onbekende vrouw geprojecteerd. Het is allemaal een tikje raadselachtig, maar toch ook wel mooi en sfeervol.

Al met al blijft Bowie een interessant fenomeen, dat ook na 40 jaar, als 65-plusser, de muziekliefhebber weet te boeien.


De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door Jan de Stripman. Klik hier voor deel 1 van deze episode.

Klik op de strip voor een grotere weergave.


Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van 2012

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

vrijdag 2 december 2011

Stripman's willekeurige lp-parade – deel 2 – De jaren '80



Ja, ja, die tachtiger jaren. Ik was net 20 toen ze begonnen, een werkeloze dagdromer. Halverwege het decennium kreeg ik mijn eerste serieuze baan en zette ik mijn eerste stappen op een podium. Als muzikant met knikkende knieën.


Met die knieën is het nog redelijk gekomen, maar de muzikale loopbaan kwam niet echt van de grond. Geeft niet, er zijn belangrijkere dingen in het leven. De liefde bijvoorbeeld. Aan het eind van de jaren '80 kwam ik mijn vrouw tegen.

In die tijd raakte de lp uit en kwam de cd ervoor in de plaats. Maar tegelijkertijd verloor ik langzamerhand mijn interesse voor de populaire muziek. Ik kocht geen nieuwe platen meer. 


En tegen de tijd dat ik dan eindelijk een cd-speler in huis haalde ging mijn belangstelling vooral uit naar de vele goedkope heruitgaven, die ineens op de markt kwamen. Niet van muziek die ik zelf ooit gehad had, maar van blues uit de jaren '50, jazz uit de jaren '30 en de geweldige collectie volksmuziek uit het archief van Alan Lomax.


Het rijtje nummers uit de jaren '80, van lp's die ik wel in huis had, is dus heel wat korter dan dat van de jaren '70. Maar er zitten leuke liedjes bij. En ik begin met een nummer uit 1979, dat ik in deel 1 van de willekeurige lp-parade vergeten was. 'I'm in love with you' van Steve Forbert.

Het komt van de enige cd die ik ooit gekocht heb om een lp te vervangen. Het is zo'n hartverscheurend mooie liefdesballade dat het eigenlijk in geen enkele ranglijst zou mogen ontbreken.

Steve Forbert – I'm in love with you (van 'Jack rabbit Slim', 1979. Filmpje zonder beeld, maar met tekst.)

Bram Vermeulen & de Toekomst – Pauline (van 'Bram Vermeulen de Toekomst', 1980. Fimpje met diashow.)

David Lindley – She took off my romeos (van 'El rayo-X', 1981. Er staat ook een live-uitvoering op YouTube, maar ik kies voor de lp-versie, met diashow.)

Fischer Z – Marliese (van 'Red skies over paradise' 1981. In een Duitse tv-studio opgenomen en niet erg goed geplaybacked...)

The Undertones – It's gonna happen (van 'Positive touch', 1981. Op Youtube staat een aardige videoclip.)

Dave Edmunds – From small things (van 'D.E.-7', 1982. Live voor de BBC-camera's.)

Paul Brady – Crazy Dreams (van 'Full moon', 1986, een live-album. Het filmpje komt uit het BBC-programma 'Later with Jools Holland' en dateert uit 1996.)

John Hiatt – Alone in the dark (van 'Bring the family', 1987. Live in Hamburg.)

Is het toeval dat bij de YouTube-filmpjes de live-uitvoeringen in de minderheid zijn ? Was er toch minder muzikaal vakmanschap in de jaren '80 ? En waarom zitten er geen zangeressen in mijn selectie...?

Al deze artiesten en hun lp's zijn terug te vinden op Wikipedia en dan met name de Engelse variant, die vaak uitgebreide informatie geeft.

Deze lijst is in 2009 al eens gepubliceerd op het Volkskrantblog. In vergelijking met toen heb ik een paar keer een link moeten vervangen, omdat het oorspronkelijke filmpje niet meer beschikbaar was.

Zie ook deel 1 van de Willekeurige LP-parade, over de jaren '70.

donderdag 1 december 2011

De top 2000 ? Nee, Stripman's willekeurige lp-parade – deel 1



Binnenkort gaan radio en tv weer los met de top 2000 aller tijden. In 2009 maakte ik als alternatief mijn eigen lijst...

Voor al maar ouder wordende luisteraars, zoals ik, wordt die top 2000 elk jaar minder interessant. Tien jaar geleden, bij de eerste editie, waren de jaren '60 en '70 nog ruim vertegenwoordigd. Maar het, op hun favoriete nummers stemmende, luisterpubliek wordt jonger en dus de hits in de lijst ook.

Nu was ik toch al geen groot liefhebber van de megahits uit de top van de lijst. Maar het meer obscure lp-werk begint nu dus, ook nog, langzaam te verdwijnen. Fanatiek luisteren zal er dit jaar, vrees ik, niet meer bij zijn.

Maar niet getreurd, we hebben immers de eigen muziekverzameling nog. Een lijstje met mooie liedjes is zo gemaakt, maar eerst nog enige uitleg. Mijn interesse in muziek begon in de jaren '60, toen ik mijn eerste singletje kocht, 'Help' van the Beatles. Maar ik begon pas lp's te kopen in de jaren '70.

Mijn oudere broer lag op dat moment een jaar of 5 op me voor. En platen die hij al had, kocht ik zelf niet nog een keer. The Beatles zaten dus niet in mijn lp-verzameling, net zo min als the Stones. Ergens in de jaren '80 ben ik overgestapt op het kopen van cd's. Mijn interesse in oude jazz, blues en rootsmuziek, die ik de afgelopen jaren ontwikkelde, kom je in onderstaande lijst niet tegen.

Dit zijn dus niet de mooiste nummers die ik ken. Maar wel een aantal leuke liedjes die ik zelf ooit op lp had. De volgorde is chronologisch, op het jaar waarin de lp oorspronkelijk verscheen. Verder heb ik als voorwaarde gesteld dat ik door moest kunnen linken naar een YouTube-filmpje. Veel luisterplezier !


Van Morrison – And it stoned me (van de lp 'Moondance' uit 1970. Het YouTube-filmpje is van een live-uitvoering die wel een beetje gejaagd is...)

J.J.Cale – Magnolia (van 'Naturally', 1971. Ook hiervan staan live-uitvoeringen op YouTube, maar ik kies voor de studioversie met melige diashow.)

Bonnie Raitt – Love me like a man (van 'Give it up', 1972. Het YouTubefilmpje is van een indrukwekkende live-uitvoering uit 1995.)

John Martyn – May you never (van 'Solid air', 1973. Mooi live-optreden van BBC-tv.)

Andy Fairweather Low – Reggae tune (van 'Spider jiving', 1974. Inmiddels een beter YouTube-filmpje gevonden van Andy in Top of the Pops. Dit lijkt een niemendalletje, maar luister eens goed naar de tekst...)

The Sensational Alex Harvey Band – Man in the jar (van 'The impossible dream', 1974. Een tamelijk obscuur live-filmpje van deze opmerkelijke band. Matig beeld en geluid, maar mij bezorgt het kippenvel...)

John Lennon – What ever gets you through the night (van 'Walls and bridges', 1974. Een videoclip ?)

Little Feat – All that you dream (van 'The last record album', 1975. Live op Rockpalast in 1977.)

Rory Gallagher – Calling card  (van 'Calling card', 1976. Live-uitvoering van een relatief rustig nummer van de betreurde Ierse gitaarheld.)

Jan Akkerman & Kaz Lux – Naked actress (van 'Eli', 1976. YouTube-filmpje met alleen geluid, geen blote beelden dus...)

Joan Armatrading – Barefoot and pregnant (van 'To the limit', 1978. Live op Rockpalast.)

Leo Kottke – Everybody lies (van 'Burnt lips', 1978. Erg mooie live-versie op YouTube.)

Ry Cooder – Thevery thing that makes her rich (van 'Bop till you drop' uit 1979. Maar dan een lange live-uitvoering uit 1987.)

Madness – My girl (van 'One step beyond', 1979. Een echte videoclip.)

Al deze artiesten en hun lp's zijn terug te vinden op Wikipedia en dan met name de Engelse variant http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page , die vaak uitgebreide informatie geeft.

Deze lijst is in 2009 al eens gepubliceerd op het Volkskrantblog. In vergelijking met toen heb ik een paar keer een link moeten vervangen en 1 keer een ander nummer moeten kiezen, omdat het oorspronkelijke filmpje niet meer beschikbaar was. Morgen een rijtje lp-tips uit de jaren '80...