Posts tonen met het label Robert Johnson. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Robert Johnson. Alle posts tonen

zondag 29 december 2019

Royalties voor dode muzikanten


De halve zaterdageditie van de Volkskrant bestaat uit een 'terugblik op het afgelopen decennium'. In een redactioneel stukje schrijven ze dat het dan gaat om de periode van 2010 tot 2019. Zien ze zelf niet hoe raar dat staat ? Je telt toch niet tot 10, van 0 tot 9 ? Het decennium duurt nog een jaar, natuurlijk.

Jullie begrijpen dat ik dus niet meedoe aan het terugkijken. Of het moest op een droom zijn die ik vorige week had. Daarin ging ik stemmen voor een of andere verkiezing. Het stembureau was in een supermarkt en toen ik me daar meldde, bij de dames en heren achter de tafel, kreeg ik een heel pak papier overhandigd.

Voor ik naar het stemhokje ging keek ik eerst eens wat ik allemaal gekregen had. Er bleek een pamflet bij te zitten met een lang artikel over de Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon. Wie hem niet kent moet hem eens opzoeken op YouTube, hij heeft mooie liedjes geschreven.

In mijn droom las ik dat advocaten erin geslaagd waren om een groot bedrag aan achterstallige royalties voor Warren te innen. 'Leuk', dacht ik, maar hij heeft er niets meer aan, want hij is al jaren dood.' Daarover werd in het artikel niet gerept.

Eenmaal wakker bedacht ik dat mijn droom eigenlijk helemaal niet zo gek was. De muziek van dode artiesten verkoopt vaak erg goed en dus blijft het geld nog jaren binnenstromen. Op de site van Forbes vond ik een artikel over de best verdienende dode beroemdheden van 2018. Michael Jackson 'verdiende' in dat jaar 400 miljoen dollar, Elvis Presley toch altijd nog 40 miljoen en John Lennon 17 miljoen.

Bij leven zijn veel artiesten niet zo handig als het om geldzaken gaat. In een ander artikel las ik dat Michael Jackson toen hij stierf 400 miljoen dollar in het rood stond. Dus de eerste tien jaar waren zijn nabestaanden bezig met schulden aflossen.

Er zijn er ook die bij leven nooit veel inkomsten van hun werk zagen, omdat het pas nu hun dood in de belangstelling kwam. Ik herinner me ooit iets gelezen te hebben over juristen die royalties probeerden te innen voor de nabestaanden van lang overleden bluesmuzikanten. In de jaren '60 en '70 is veel bluesmuziek, van decennia eerder, op verzamelplaten uitgebracht, omdat die toen in de belangstelling van jonge blanke liefhebbers kwam.

De rechthebbende muzikanten waren vaak al overleden, maar de rechten op hun werk gingen over op hun kinderen en kleinkinderen. In de VS geldt daarvoor een termijn van 75 jaar, dus bij muziek uit de jaren '50 loont het nu nog steeds de moeite.

Na enig zoeken vond ik een verhaal over blueslegende Robert Johnson, die in 1938 stierf en voordien nauwelijks inkomsten genoten had uit zijn plaatopnamen. In 1990 kwam een verzamelalbum uit, met al zijn muziek en dat werd een wereldhit, waarna een rechtszaak uitgevochten werd over de royalties.

Uiteindelijk werd die zaak gewonnen door Claude L. Johnson die de rechters ervan wist te overtuigen dat hij de buitenechtelijke zoon van Robert was. Zo'n erfenis, daar kunnen de meesten van ons alleen maar van dromen.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 29 november 2015

Mack McCormick en dat ene boek, dat er nooit kwam


Het afgelopen jaar heb ik het muzieknieuws met nog wat meer interesse gevolgd dan voorheen. De dood van Mack McCormick was daarom, voor mij, een opmerkelijk nieuwsfeit. Maar ik kan me voorstellen dat het de meesten van jullie niet veel zegt.

McCormick was geen bekende artiest, maar een muziekhistoricus. Hij zou voor mij vermoedelijk ook niet zo bekend zijn geweest als ik niet net Peter Guralnicks boekje over blueslegende Robert Johnson gelezen had.

Over Johnson is maar heel weinig bekend. Hij zette maar een 30-tal liedjes op de plaat en overleed jong. Hij heeft nooit een interview gegeven en er zijn maar twee foto's van hem bekend. Op zich niet eens zo bijzonder voor een rondtrekkende zanger-gitarist, in de jaren '30, in het zuiden van de VS.

Maar de eerste verzameling van zijn muziek die, begin jaren '60, op lp verscheen bevatte, volgens de toonaangevende website Allmusic.com, alleen maar klassiekers. De plaat was de belangrijkste aanzet voor de Britse bluesrevival, gitaristen als Keith Richards, Eric Clapton en Jimmy Page hebben die lp grijs gedraaid.

Peter Guralnick schreef zijn 'Searching For Robert Johnson' met behulp van Mack McCormick. Die was jarenlang aan het zoeken geweest naar informatie over de bluesheld. Hij had tientallen interviews afgenomen, met vrienden, tijdgenoten, familieleden. Hij heeft zelfs de vermoedelijke moordenaar van Johnson gesproken, die hem vergiftigde uit jaloezie, omdat de zanger een affaire met zijn vrouw zou hebben gehad.

Het uiteindelijke doel was om een grote, definitieve studie te publiceren, met als titel 'Biography of a Phantom'. Jammer genoeg is dat boek er nooit gekomen. De foto's die van Johnson bekend zijn danken we wel aan McCormick, die ook een foto van de moeder van de blueszanger terugvond en andere familiekiekjes.

Het was niet het enige grote project waaraan McCormick begon en dat hij niet wist te voltooien. Samen met blueskenner Paul Oliver zette hij een grote studie op, die de geschiedenis van de Texas-blues moest vastleggen. Maar de twee onderzoekers kregen ruzie en een publicatie kwam er niet.

Later bleek dat McCormick een bipolaire stoornis had. Hij beet zich enorm vast in zijn onderwerpen, maar kon ze na verloop van tijd zomaar weer laten vallen. Wat niet wil zeggen dat hij helemaal niets tot stand bracht. Hij schreef een enorme reeks artikelen voor muziekbladen, verzamelde zeldzame opnamen die dankzij hem heruitgebracht konden worden.

Hij werkte samen met de beroemde liedjesverzamelaar Alan Lomax en hielp mee met de organisatie van de legendarische folkfestivals in Newport. Hij haalde vergeten zangers weer op het podium en naar de opnamestudio. En dankzij hem kon Peter Guralnick zijn boekje schrijven. Een dun boekje, helaas, want dat ene, grote, dikke, daar kwam het niet van...

Zie ook de artikelen over Mccormick in de Texas Monthly en de New York Times.


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door Jan de Stripman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11  en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men