Een paard op een fiets

Ik droomde dat ik een paard moest wegbrengen, van Amersfoort, naar een plaatsje ergens op de Veluwe. Als enig vervoermiddel had ik een fiets en dus liet ik het paard op de bagagedrager plaatsnemen. Ik kan me achteraf nauwelijks voorstellen hoe dat zou kunnen, maar in mijn droom was het geen probleem.

Ik werd zelfs gecomplimenteerd door een vrouwelijke voorbijganger. 'Wat een mooi paard heb je daar', zei ze. En daar kon ik het wel mee eens zijn. Het was een fraai exemplaar. Lichtbruin, met blonde manen en vriendelijk van karakter. Ik kende het paard nog maar kort en toch gingen we heel soepel met elkaar om.

Ik heb helemaal geen ervaring met paarden en misschien vond ik het daarom geen probleem om het dier per fiets te vervoeren. Eenmaal achterop de fiets legde het, heel vertrouwelijk, zijn voorste benen op mijn schouders en zo reden we weg.

Ik merkte al snel dat we niet de goede richting op fietsten. We bevonden ons aan de verkeerde kant van de stad en reden naar het noorden, terwijl we naar het oosten moesten. Vergeefs zocht ik naar verkeersborden die de juiste kant op wezen. Op goed geluk nam ik maar een afslag de stad in en daarna kwam ik in een andere droom terecht.

Ik had een evenement georganiseerd, maar er was geen publiek op afgekomen. Er waren programmaboekjes gedrukt, waarvan ik nog een grote stapel over had. Terwijl ik zo bij de pakken neerzat kwamen er vrienden en kennissen langs. Die zeiden dat ze spijt hadden dat ze niet gekomen waren. Sommigen wilden achteraf toch nog een programmaboekje kopen, zodat ik een beetje uit de kosten zou komen.

Heel vriendelijk, zoals het paard en de mevrouw, eerder in mijn droom. Maar ik schoot er niets mee op en zo werd ik wakker. Een paard niet op de juiste plaats bezorgd en een evenement in het water gevallen.

In de echte wereld is het ineens koud weer geworden en had de centrale verwarming in onze flat storing. Er was gelukkig een elektrisch kacheltje, om ons warm te houden en ons ongemak was van korte duur. Niet te vergelijken met de problemen van andere mensen, in verre landen, waar bommen en raketten neerkomen, of overstromingen het leven moeilijk maken.

We zaten een paar uur in de kou maar daarna werd het probleem, dankzij onze buurman G en een verwarmingsmonteur, snel opgelost. Er is sprake van dat onze flat zonnepanelen op het dak krijgt en extra isolatie. Misschien ook een andere vorm van verwarming ? Dat zou een goed idee zijn, gezien de onzekere tijden en stijgende energieprijzen.

Voorlopig is het iets waar we alleen van kunnen dromen. 

     

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Mijn naam werd omgeroepen

Het is winter. Er ligt sneeuw op Soestdijk en het is koud. Met de scootmobiel boodschappen doen gaat nog best, maar lange wandelingen maken zit er niet in. Het zal geen toeval zijn dat ik van uitstapjes naar andere streken droomde.

In mijn droom waren we dus op vakantie. Mijn vrouw was mee, mijn broer, mijn vader en nog wat vagere vrienden en familieleden. We gingen een wandeling maken, maar als snel raakten mijn vrouw en ik de rest van de groep kwijt.

We wandelden door een golvend landschap, een vriendelijke mevrouw wees ons de weg naar het stadje dat we als einddoel hadden. De lucht was donker en in de verte hoorden we het donderen. Waar wij liepen bleef het gelukkig droog.

Even later waren we in het stadje. We wandelden wat rond en keken op de terrasjes of we onze reisgenoten zagen. In de verte zagen we een haventje waar een aantal antieke schepen lag. 17e eeuwse oorlogsschepen leken het, maar ik dacht dat het wel replica's zouden zijn, zoals de Batavia, bij Lelystad.

Op een pleintje vonden we een deel van ons reisgezelschap terug, op het terras van een café dat 'The Green Lady' heette, of misschien 'The Green Minnow'. De naam stond op de gevel, in groene neonletters. Het terras was vol, maar ik zag mijn vader niet. 'Die is vast naar die schepen toe', zei ik tegen mijn vrouw. 'Bestel jij wat te drinken, dan ga ik kijken of ik hem zie.'

Om bij het haventje te komen moest ik door een modern winkelcentrum. Ik zag een bordje dat me de goede richting op wees en ik kwam heelhuids aan de andere kant. Daar hoorde ik mijn vader praten met mijn ex-zwager J. Ze stonden achter een informatiebord. Ik liep er heen en zei dat die schepen er mooi uitzagen.

'Ja', zei mijn vader, 'maar het evenement is eigenlijk al afgelopen. Je kunt nog wel meevaren, als bemanningslid.'

Een van de schepen voer langzaam de haven uit, maar ik had niet veel zin om mee te gaan. Ik gaf mijn vader een arm en samen liepen we terug naar het café waar de rest van de groep zat. Het terras was nu helemaal leeg, op de ene tafel na, waar onze familie en vrienden zaten.

Het was even schuiven met stoelen en doorgeven van drankjes. Ik had tonic besteld, de persoon naast me een Belgisch biertje. Hij wilde er een schijfje citroen in een sneed een stuk af van de citroen die ik bij mijn tonic had gekregen.

Ik bedacht dat als de brouwers van dat bier hadden gewild, dat het naar citroen smaakte, ze daar bij het brouwen wel voor gezorgd zouden hebben. Daarna werd ik wakker.

Een paar weken later, een andere vakantiedroom.

We waren opnieuw op pad met een aantal familieleden. We verbleven in een stadje aan zee, of aan een rivier. In ieder geval aan het water, want mijn vrouw en ik gingen varen in een roeiboot. Na een tijdje legden we aan, bij een rotsige kust waar een wandelpad langs was.

Het was prachtig zonnig weer. We liepen een stuk, maar het was erg druk en ik raakte mijn vrouw kwijt tussen alle andere wandelaars. De omgeving was prachtig. Het pad was op sommige plaatsen overdekt, als een galerij, met overal uitzicht over het water.

Er vlogen exotisch gekleurd vogels rond en ik zag een kleine jongen die een muis gevangen had. Het was een mooie bruine muis met een witte donzige buik en een pluizig behaarde staart. Ik maakte me even zorgen over wat de jongen met het diertje zou doen, maar hij liet het vrij tussen de wilde planten langs het pad.

Mijn vrouw belde me op en vroeg of ik, op de terugweg, een zak ijsklontjes mee wou nemen. Ik baande me een weg tussen de vele toeristen en liep langs drukke terrassen en door eetzalen, tot ik bij een ruimte kwam waar, aan verschillende tafels, mijn familieleden zaten.

Over de intercom werd mijn naam omgeroepen. Of ik de roeiboot, die ik gehuurd had, terug wou brengen naar het beginpunt. Ik gaf de spullen die ik bij me had, de zak ijsklontjes en de tas van mijn vrouw, aan mijn familie en vroeg of mijn broer zolang op mijn rugzak wilde passen.

Daar had hij geen zin in. Ik schold hem uit maar dat kwam me op een bestraffende blik van mijn moeder te staan. Ik zei dat het maar een grapje was en ging, met rugzak, op weg naar de plek waar we de roeiboot achter hadden gelaten.

Natuurlijk liep ik eerst verkeerd. Ik werd wakker voor ik hem teruggevonden had. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

 

Een douche in een grot

Ik droomde dat ik op bezoek wilde bij mijn zuster in Utrecht. Ik wou er naartoe fietsen, dat is in een een uurtje goed te doen. Voor ik op pad ging wilde ik eerst nog douchen, maar de douche was niet in het zelfde gebouw als waar ik woonde. Dus stapte ik met mijn handdoek en toilettas op de fiets.

Ik kwam op een aardig pleintje, met een kerk, waar mijn douche zich tegenover bevond, in een rijtje ouderwetse huizen. Ik parkeerde mijn fiets en zag een paar familieleden, in een optocht van mensen, die naar de kerk ging. Ik zwaaide, maar liet me niet afleiden van mijn doel: de douche.

Ik liet een deel van mijn spullen en kleren bij mijn fiets achter en deed de deur van het pandje open, waar mijn douche moest zijn. Ik liep een trap op en zag bovenaan twee deuren. De rechter gaf toegang tot een keuken, daar moest ik niet wezen. Maar ik onthield het voor later. Altijd handig als ik iets te eten zou willen maken.

Ik ging de andere deur binnen en kwam in een grot terecht. Dat was wel gek, zo bovenaan een trap. De vloer was van ruwe steen en hobbelig, boven me was het plafond ook uit ruwe rotsen gehouwen. Het was een grote ruimte, maar donker en vochtig. Ik liep naar binnen want ik wist dat, ergens achterin, mijn douche moest zijn.

Ik kwam bij een ravijn, waar een groep miniatuur meeuwen voor me wegvloog. Ze verdwenen in een opening aan de rechterkant. Het ravijn bleek niet al te breed. Ik kon er makkelijk overheen stappen. Daarachter zag ik iets dat op een douchegelegenheid leek. Maar voor ik me kon gaan wassen werd ik wakker.

Een andere droom

We zouden gaan optreden met onze oude muziekgroep, maar de bassist, mijn broer B., liet op zich wachten. Het publiek begon een beetje te morren, dus dacht ik: laat ik vast een lied zingen. Mijn keuze zal iedereen verrast hebben, inclusief mezelf.

Klik hier voor het lied in de uitvoering van een bekend orkest.

'Adieu mein kleiner Gardeoffizier' is een lied dat gecomponeerd is door Robert Stolz, de koning van de Weense operette. Het komt uit 'Die lustige Weiber von Wien', uit 1908 en werd aanvankelijk bekend door de uitvoering van Richard Tauber. Maar de meeste mensen zullen het kennen van André Rieu.

Dan nog iets dat een nachtmerrie had kunnen worden.

Jullie weten waarschijnlijk dat ik eind vorig jaar geopereerd ben. Geen zorgen, ik ga geen details geven. Maar in samenhang daarmee moest ik een paar keer mijn bloed laten controleren. Ik had een verhoogd PSA-gehalte en dat zou kunnen duiden op iets kwaadaardigs.

Bij alle andere onderzoeken was nooit iets gevonden, maar dat verhoogde PSA kon niet genegeerd worden. De specialist vond dat ik 4 maanden na de operatie nog eens mijn bloed moest laten checken, dus dat deed ik een paar weken geleden. Hij zou me bellen als iets aan de hand was.

Een paar weken na het bloedprikken had ik nog niets gehoord, dus ging ik eens kijken op de website van het ziekenhuis. Daar kun je zelf de uitslagen van onderzoeken inzien. Mijn PSA-waarde was, bij de laatste controle, 4.7. Op internet had ik gezien dat de normale waarde, voor mijn leeftijd, tussen de 3 en 6 is. Prima, dus.

Ik was benieuwd hoe hoog de waarde was geweest, dus bladerde ik op de ziekenhuis-site verder terug. Daar vond ik een bloedtest van begin november, vorig jaar, vlak voor mijn operatie. Toen was mijn PSA-gehalte 95.0. Na de operatie was het dus gedaald van een torenhoge 95, naar een heel acceptabele 4.7.

Benieuwd naar nog oudere waarden ging ik op zoek naar een uitslag die ik ooit, een aantal jaren geleden, na een eerder bezoek aan de specialist, had gekregen. Het duurde even voor ik hem vond, het bleek alweer 8 jaar geleden, in 2017. Toen was mijn PSA-gehalte 6.1.

Het is normaal dat de PSA-waarde in je bloed stijgt bij het ouder worden. Bij mij is hij nu lager dan 8 jaar geleden. Dat zijn cijfers om van te dromen. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Twee dromen

1 – Een paar vierkante meters kunstgras

Ik droomde dat ik wakker werd, maar niet thuis. Het leek meer op een ziekenhuis. Ik wilde onder de douche en zocht schone kleren bij elkaar en toiletspullen. Sommige van de shirts en onderbroeken, die ik bij me had, waren veel te groot, maar ik vond een passend setje, stopte alles in een tas en liep de gang op.

De gang was leeg en kaal, hier en daar versterkt met metaal, om beschadiging van het pleisterwerk te voorkomen. Er liep verder niemand. Na een aantal afslagen belandde ik in een heel andere omgeving. De kale ziekenhuisgangen waren veranderd in een winkelcentrum. Eerst liep ik langs schappen gevuld met lampen, daarna zag ik een toonbank, meer een eiland, waar kunstgras verkocht werd. Een vrouw stond er, met veel misbaar, een bestelling af te handelen.

Ik wachtte mijn beurt af en kocht een paar vierkante meter van het groene spul. Ik denk dat ik het thuis in de keuken wilde leggen. Maar ondertussen had ik ook die tas met kleren en toiletartikelen nog bij me. Het werd een heel gesjouw.

Na het winkelcentrum kwam ik op een beurs, waar allerlei landen hun planten en dieren tentoonstelden. Ik dwaalde wat tussen grote foto's van oerwouden en bakken met tropische vissen. Uiteindelijk raakte ik aan de praat met een jongeman. Ik vroeg hem waar de uitgang was en vertelde dat ik eigenlijk op zoek was naar een toilet- of doucheruimte.

Hij nam me mee naar een hoek van de hal, waar een metalen schuif was, met daarachter een glijbaan. Het leek op een stortkoker, waar je je vuilniszakken in moet doen, maar hij deed de schuif open en zei dat ik er maar in moest klimmen, met mijn voeten naar voren. Maar wel oppassen voor het plafond, want dat bewoog en ik zou me er eraan kunnen bezeren.

Ik deed wat me aangeraden was en zoefde even later naar beneden. Na een tijdje kwam ik tot stilstand, maar ik was nog niet aan het einde van de glijbaan. Er bleek een opstopping te zijn en ik moest wachten, tot de mensen voor me uitgestapt waren. Ondertussen maakte ik me een beetje zorgen over de persoon die na mij zou komen en of ik niet, door hem of haar, in mijn nek geraakt zou worden.

Gelukkig werd ik op tijd wakker en deze keer wel in mijn eigen bed.

2 – Mijn oude jas

Van mijn vrouw kreeg ik, lang geleden, zeker 25 jaar, een jas cadeau voor mijn verjaardag. Het was en is – ik draag hem nog steeds wel eens – een dure jas, van het merk Tenson. Van buiten is hij gebroken wit, van binnen mosgroen en hij is voorzien van allerlei zakken, vakjes en ritsen. De capuchon kun je oprollen en in de kraag verstoppen. Heel handig.

De jas lijkt veel op de jassen die inspecteur Schimanski droeg, in de oude afleveringen van Tatort, uit de jaren '70. Mijn vrouw was, in haar jonge jaren, een fan van Schimanski, vandaar. Voor mij is het een halflange jas. Maar ik werkte ooit samen met een jongeman, die twee koppen groter was dan ik en die net zo'n jas had. Voor hem was het een jack.

Vannacht droomde ik over die jas. Ik had ontdekt dat de jas oorspronkelijk bedoeld was voor een robot en van het bedrijf waar ik voor werkte, had ik de opdracht gekregen om uit te zoeken hoe dat precies zat.

Ik had inmiddels 4 gelijksoortige jassen gevonden en dacht dat er in de kraag een label moest zitten, dat verwees naar de robot waar de jas bij hoorde. Ik was met 2 jassen op weg naar het bedrijf, dat gevestigd was in een glazen gebouw, op een tamelijk kaal industrieterrein. Voor het bedrijfspand was een weg, met in de middenberm een bushalte en een paar schriele boompjes.

Daar had ik de jassen even aan een paaltje gehangen. Toen ik ze op wilde gaan halen stak er een enorme windvlaag op. Er kwam een man voorbij gerend, helemaal in het zwart gekleed, met een dun snorretje, een masker en een zwarte sombrero. Een beetje als Zorro, maar dan wat corpulenter. Hij werd door de wind voorbij de bushalte geblazen. Daar kwam hij, met een ontstelde uitdrukking op het gelaat, netjes op zijn voeten terecht.

Toen het wat rustiger was wilde ik mijn jassen gaan pakken, maar die waren weg. Had de wind ze weggeblazen ? Nee, wat verderop was, langs de weg, een modderige plas waar ik een man in de weer zag, met 1 van de jassen. Hij stampte erop, tilde hem op en hield hem in de lucht, om hem dan weer in de modder te smijten en er op te stampen.

Ik liep er naar toe om mijn jas terug te vragen en verwachtte wel enige tegenstand. Maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat het geen man was, maar een slordig geklede vrouw. Ze gaf me, zonder morren, de jas en bleek ook de 2e te hebben, die ze heel klein had opgevouwen.

Daarna werd ik wakker.

Voor wie dacht dat ik het over het liedje van Dorus ging hebben (en meneer Cor Steyn, de beroemde organist) hier een link naar YouTube, met bewegende beelden. 

Voor wie niet weet wie Dorus en Cor Steyn waren, of Schimanski, is er altijd Wikipedia.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Thee voor koningin Elisabeth

Ik las laatst dat er niets vervelender is dan mensen die hun dromen vertellen. Daar zit wel iets in. Ik kan me voorstellen dat het heel saai kan zijn, om naar de dromen van een ander te moeten luisteren. Maar mijn eigen dromen, daarentegen, vind ik heel interessant. Daarom hier die van vrijdagnacht.

Eerst droomde ik dat mijn vrouw en ik verhuisd waren, naar een appartement op de begane grond. We wonen nu drie hoog, dus wat lager was wel eens leuk. We hadden ook een tuin, zodat we heel aangenaam buiten konden zitten. Alleen de inrichting liet wat te wensen over. Met name de woonkamer had een probleem. Door de vloer liep een sleuf, van zeker een halve meter breed, dwars door de kamer. In die sleuf lag een afvoerpijp.

Ik wilde uiteraard die kloof in de vloer weg werken, maar zomaar vloerbedekking erover leggen ging niet. Daar zou je doorheen zakken. Dus ik probeerde een manier te verzinnen, om die sleuf dicht te krijgen. Eerst planken erover misschien ?

Even later bevond ik me, ineens, in het paleis van koningin Elisabeth. In een droom verplaats je je moeiteloos, door tijd en ruimte, dus het verbaasde me niets. Hare koninklijke hoogheid vroeg me om thee voor haar te halen. Dat deed ik, maar om één of andere reden, schonk ik het op een bord en niet in een theekopje.

Dat beviel de koningin niet, ze stuurde me weg voor een tweede poging. Ik liep door het paleis en zag een prachtige vlinder zitten. Hij was zo groot dat ik hem niet tussen mijn handen kon vangen. De vlinder fladderde weg, naar buiten, waar een fraaie binnenplaats was, vol met planten.

Voor ik de keuken kon bereiken en een deugdelijk kopje thee kon inschenken, kreeg ik het bericht dat er op het postkantoor een pakje voor me was bezorgd. Ik liep dus naar het postkantoor. Het was een mooie zonnige dag en onderweg kwam ik Wim, de Geheimzinnige Hulpman, tegen. Hij moest dezelfde kant op als ik.

We kwamen bij het postkantoor, een laag en breed gebouw, dat meer op een treinstation leek. Binnen was een lange balie, met loketten, waar allemaal mensen druk stonden te roepen. Het leek de aandelenbeurs wel. Daarnaast ging een deur open en er kwam een mevrouw naar buiten. Ze scheen te weten wie we waren en had voor elk van ons een pakket.

Ik had iets kleins verwacht, een boek of zo, maar kreeg een enorme rol papier. Meer dan twee meter lang was het ding. Verbaasd en een beetje onhandig stond ik ermee te stuntelen. De Hulpman keek tevreden toe. Hij moest er meer van geweten hebben, want nu zag ik dat er tekeningen op de rol papier stonden, die precies leken op zijn stripverhalen.

Terwijl ik zo, met die enorme rol striptekeningen stond te worstelen, vroeg ik me af hoe het nu moest met de thee voor de koningin. Het was al bijna zes uur en voor ik weer bij het paleis terug zou zijn...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Van de ene naar de andere droom

Ik droomde dat de Geheimzinnige Hulpman een feest gaf. Ik ging er heen, met een mooie fles wijn, waar ik met een andere bezoeker een prettig gesprek over had. Daarop begonnen sommige gasten hun kleding uit te trekken. Ik besloot maar weer eens naar huis te gaan.Waaruit blijkt dat het privéleven van de Hulpman, zelfs in mijn dromen, geheimzinnig blijft.

In een andere droom was ik op bezoek bij een vriend, in een ver Aziatisch land. De vriend heette ook Jan. Heel toevallig. Toen ik zijn huis uitliep zag ik, op de stoeprand, een vrouw zitten. Ze zag er armoedig uit, gekleed in lompen en met een tas vol rommelige spullen naast zich.

Ik vroeg de vrouw of het wel goed met haar ging, waarop ze vertelde dat ze Annemarie heette en dat ze taalwetenschapper was. Ze deed onderzoek naar de taal van het verre land, maar was duidelijk aan lager wal geraakt. Ze vroeg me of ik haar nieuwe zwachtels kon bezorgen, die had ze nodig voor haar pijnlijke handen en voeten. Dat wilde ik wel en ze gaf me een aantal papieren mee, voor de dokter.

Om de zwachtels voor de vrouw te halen moest ik naar een andere stad. De dokter daar zei dat hij Annemarie goed kende. Hij nam het recept in ontvangst, dat ze meegegeven had en bekeek de andere papieren die ik had. Er was ook een cassettebandje bij, maar wat daarop stond konden we niet achterhalen.

Annemarie was een briljante wetenschapper, zei de dokter. Daarna gaf hij me een pak verbandmiddelen en een rekening die er niet om loog. Ik moest meer dan duizend euro betalen. Zoveel had ik niet bij me, dus gaf ik hem de 180 euro die ik in mijn portemonnee had. De rest zou ik bij een geldautomaat gaan halen.

Ik werd wakker voor ik de spullen aan Annemarie kon geven en voor ik de doktersrekening kon voldoen.

Een paar dagen later en een andere droom: Ik had een reeks verhalen geschreven voor een krant, of tijdschrift en ze ingeleverd bij de redactie. De redacteur vroeg of hij me even kon spreken. Het bleek dat, in een van de verhaaltjes, een noot met het nummer 20 verwees naar een uitleg met het nummer 21. Ik neem haast aan dat het om een internetlink ging.

Ik zei nog dat dat gemakkelijk te verbeteren was, maar de redacteur vatte het op als een ernstig probleem. Het was nog niet opgelost toen ik wakker werd.

Nog een droom verder was ik aan het kamperen met onze, helaas overleden, vriend Ronald B. We waren met de fiets en ik had een aanhangwagentje bij me, voor de bagage. Toen ik 's ochtends weg wilde rijden zag ik, dat Ronald de aanhangwagen aan zijn fiets had gekoppeld. Hij had daarvoor zelf een koppelstuk geknutseld.

Ronald was een handige vent, maar deze keer had hij het toch niet helemaal goed aangepakt. Hij reed voor me uit en ik zag dat het bagagewagentje los raakte van zijn fiets. Het rolde een heuvel af en een dorpje binnen. Ik reed er zo snel mogelijk achteraan.

Ik fietste een straatje in en zag nog net hoe een man, ons wagentje, zijn erf op duwde. Hoe ga ik hem, in het Duits, uitleggen dat dat ons bagagewagentje is, vroeg ik me vertwijfeld af...

Bezweet werd ik wakker.

Hoe we dit alles moeten duiden laat ik aan anderen over. Maar een ding staat vast: dromen is niet de manier om problemen op te lossen.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.

  

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Een fruitkweker in Rhenen

Naar aanleiding van mijn droom van vorige week schreef een lezer dat het knap was dat ik me mijn dromen zo goed herinnerde. Een ander vroeg of ik ook wel eens een vervolg droomde, want het brak af net op het moment dat het spannend werd.

Dat herinneren van je dromen gaat het beste als je, bij het wakker worden, even blijft liggen en je direct afvraagt wat je gedroomd hebt. Ik heb, lang geleden, eens een notitieblok naast mijn bed gelegd en alles opgeschreven wat ik me van mijn dromen herinnerde. Het waren verbazend gedetailleerde verhalen. Maar er was ook geen touw aan vast te knopen en het was veel werk, zo 's ochtends vroeg. Dus ik ben er, na een paar dagen, weer mee opgehouden.

Als ik 's nachts wakker werd, uit een spannende droom, heb ik wel eens geprobeerd om weer te gaan slapen en verder te dromen. Maar dat is me nooit gelukt. Er zijn mensen die beweren dat ze hun dromen een bepaalde kant op kunnen sturen, of van te voren kunnen bepalen waar ze over gaan dromen, door sterk ergens aan te denken, voor het slapen gaan. Misschien ben ik niet fanatiek genoeg, voor mij is elke droom weer een verrassing.

Afgelopen nacht, bijvoorbeeld, droomde ik dat ik een fotoreportage in de krant zag, over een fruitkweker in Rhenen. Even later liep ik er zelf rond, op die kwekerij die een groen eiland vormde, te midden van de bebouwing. Ik was in gesprek met de eigenaar. Hij vertelde dat een deel van het fruit geoogst moest worden. Dat ging machinaal, want met de hand was het veel te veel werk. Hij had ook een bistro gerund, zei hij, in een van de gebouwen op het terrein. Maar daar was hij mee opgehouden, want het was hem veel te veel werk.

Het was een relaxte man, die zich niet druk maakte. Het enige gekke, in mijn droom, was dat ik hem zei dat hij de verjaardag van zijn ex-vrouw vergeten was. Niet direct een grote misdaad, maar wel vreemd want ik kende de fruitkweker helemaal niet, voor ik over hem begon te dromen.

Eigenlijk was het een droom van niets. Hooguit opmerkelijk omdat ik hem nog helder voor me zag, toen ik wakker werd. Het zou wel heel bijzonder zijn als ik eerdaags iets in de krant lees over een fruitkweker in Rhenen. Of dat ik in gesprek raak met een vrouw, die vertelt dat ze getrouwd is geweest met een fruitkweker en dat die telkens haar verjaardag vergat.

Als dat gebeurt zal ik het direct melden. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Een roze glittermuts

Er is genoeg gebeurd de afgelopen week. Een wilde actie van Donald Trump die, als hij een betere organisator was geweest, uit had kunnen draaien op een staatsgreep. De eerste coronavaccinaties zijn gezet, dat zou het begin van einde van de pandemie kunnen zijn. En we hebben een paar graden nachtvorst, een beetje winter, rijp op de bomen en autoruiten die gekrabd moeten worden.

Ondertussen heb ik het gevoel dat ik aan een winterslaap bezig ben. Even geen nieuwe projecten en het is te koud om verder te gaan met schilderen en opknappen in huis. Slapen doe ik wel en dromen.

Een paar dagen terug droomde ik dat ik ergens in een huisje logeerde met vier andere mensen. Ik ging er met de fiets op uit, om taart te halen voor bij de koffie. Niet ver van het huisje was een kasteel waar ze lokale specialiteiten verkochten.

Ik fietste er naartoe, met een omweg. Eerst zag ik het kasteel rechts voor me liggen, maar na een paar bochten moest ik halt houden voor een spooroverweg waarvan de slagbomen dicht waren. Dat wil zeggen, de linkerkant van de weg was geblokkeerd, aan mijn kant had ik wel door kunnen rijden.

Op het spoor zag ik, in plaats van een trein, een aantal auto's aankomen. Ik liet ze passeren en reed toen verder. Nu zag ik het kasteel links van me, achter een brede vijver, of slotgracht.

Ik reed om het water heen en kwam bij het voorplein, waar een kraampje was van zeildoek, waar taart en andere spullen verkocht werden. De taart die ik wilde hebben zag ik er niet bij, dus ging ik verder, het kasteel zelf in. Daar was een grotere winkel ingericht.

Ik moest even op mijn beurt wachten en zag ondertussen het gewenste gebak achter het glas van de toonbank liggen. Het ging om grote, ronde chocoladetaarten die helemaal bekleed waren met bruine, glimmende bolletjes.

Tot mijn schrik zag ik dat de taarten erg duur waren, wel 180 euro per stuk. Ik had best wat geld in mijn portemonnee, maar op zo'n bedrag had ik niet gerekend. Ondertussen waren de klanten voor mij geholpen en stond ik, met nog één persoon naast me voor de toonbank.

Het winkelmeisje vroeg wat ik wilde hebben en ik informeerde of ik niet een deel van zo'n chocoladetaart kon kopen, in plaats van een hele. Haar collega maakte een schampere opmerking, maar het meisje was toeschietelijker.

'Willen jullie misschien een glittermuts ?' vroeg ze met een glimlach.

'Daar valt mee te praten', dacht ik. Dus ik stemde toe en de man naast me ook. We kregen ieder een muts, hij een donkerblauwe en ik een roze, die we direct op ons hoofd zetten.

Het meisje begon iets uit te leggen over de taarten, maar voor ik tot aankoop over kon gaan werd ik wakker...

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het voorafgaande verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men