Vanochtend ben ik een eindje het
Paardenbos ingereden, ten noorden van Paleis Soestdijk. Aan de andere
kant van de provinciale weg, de N 221, ligt het Baarnse bos. Daar is
het meestal een drukte van belang. Honden-uitlaters, nordic-walkers,
fietsers, wandelaars, schoolklassen... In het Paardenbos is het stil.
Dat mag dan ook wel, het is een
officieel stiltegebied. Volgens het bordje aan het begin van het
bospad is het '...een van de weinige gebieden in de provincie Utrecht
waar je de stilte nog echt kunt ervaren.' En dat klopt het is er erg
stil, er is zelfs geen paard te zien.
Op de zandige, licht golvende,
ondergrond groeit gemengd bos. Eiken, beuken en grove dennen,
douglassparren en lariksen. Met daaronder varens, vingerhoedskruid en
braamstruiken. Die bomen en planten maken geen geluid. En veel vogels
heb ik er ook niet gezien. Een enkele grijsbruine flits, hoog in de
bomen, of een wegvliegende merel, tussen het lage struweel.
Maar de vogels houden zich niet aan de
voorschriften op de bordjes. Eén van de merels zong, ik hoorde het
tsee tsee van mezen, de trillende zang van een winterkoninkje, het
tsjiek tsjiek tsjiek van een grote bonte specht en de hoge schreeuw
van een roofvogel. Wat het er voor een was kon ik helaas niet zien.
Dus rustig was het er wel, maar gelukkig niet stil.
Je kunt op de foto's klikken voor een
grotere weergave...
