De Nationale Tuin- en Balkonvogeltelling 2020

Jazeker, het is weer zo ver. De vaste lezers weten dat ik elk jaar meedoe met de Nationale Tuinvogeltelling. Meestal komen er niet zo heel veel vogels op mijn balkonnetje, in het halve uur dat je er voor uit moet trekken, maar toch.

Om dat te compenseren heb ik vorige keer mijn telling ingevoerd via de website van de Jaarrond Tuintelling. Daar kun je meerdere tellingen kwijt, voor elke dag één, bijvoorbeeld.

Maar achteraf gezien vond ik dat een beetje flauw, dus dit jaar doe ik weer ouderwets, één keer een half uur, en alleen de vogels die echt op mijn balkon komen. Tenzij er iets heel spectaculairs in de boom aan de overkant landt. Een zeearend of zo.

Dus om kwart over negen, zaterdagochtend, vul ik het vogelvoer aan. Vogelpindakaas in mijn zelfgemaakte houder, gepelde pinda's in de voedersilo, strooivoer in het voederhuisje en zonnepitten in het bakje aan het raam. De vetbolhouder is bijna leeg, maar ik heb geen kans gezien om nieuwe bollen te kopen deze week, dus moet het maar zo.

Om half tien zit ik klaar, met pen en papier, een kopje thee en mijn fototoestel. Direct zit er al een boomklever bij het strooivoer en later zelfs twee. Daarna wisselen pimpelmees, merel, koolmees, kauw en houtduif elkaar in vlot tempo af.

Ik probeer foto's te maken, maar het weer is zo donker dat ze wel niet erg scherp zullen zijn. Mijn thee wordt koud, tijd voor aantekeningen heb ik bijna niet. Na een half uur is de eindstand: Boomklever 2, Pimpelmees 1, Merel 1, Koolmees 2, Kauw 3 en Houtduif 3. Het roodborstje dat om kwart over tien kwam mag ik helaas niet meer meetellen en ook geen zeearend, dus.

Ook vandaag kun je nog meedoen met de telling. Invoeren kan op de website van Tuinvogeltelling.nl of de Jaarrond Tuintelling. 

Toen ik vanochtend keek hadden er ruim 34.000 vogelliefhebbers een telling doorgegeven en waren er meer dan 650.000 vogels geteld. Je kunt op de website ook je eigen telling opzoeken, op de kaart, en zien hoeveel mensen er in jouw buurt, stad, dorp of provincie geteld hebben.

Is het allemaal ook echt nuttig ? Ach, het is maar een eenmalige steekproef en zo heel veel conclusies zul je er niet uit kunnen trekken. Maar leuk is het wel en als je echt een half uur achtereen uit je raam zit te kijken zie je toch weer meer dan anders.

Mijn foto's zijn trouwens best gelukt en te zien op Twitter en Facebook .  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Mensen, wat een week

Het schoot er in, zeggen we dan. Gisterenochtend reikte ik over de tafel, om iets te pakken dat net te ver weg stond, en er schoot een kramp in mijn onderrug. Dat kon er ook nog wel bij, deze week.

Het begon nog best goed. Ik schreef eerder over de werkzaamheden aan het leidingnetwerk in onze straat. De werklieden waren maandagochtend bij de stoep voor ons huis aangekomen. Ik wilde nog even boodschappen doen. Dus riep ik, vanaf het balkon, of ik er zo nog door zou kunnen met mijn scootmobiel.

Geen probleem, was het antwoord, we laten de tegels voor de deur nog wel even liggen.

Ik dus snel naar beneden en die mannen toewuiven en bedanken en naar de supermarkt. Maar bij terugkomst bleek dat, bij het deel waar nog tegels lagen, de stoeprand te hoog was. Er kwam direct een vriendelijke werkman aanlopen om me, met scootmobiel, boodschappentassen en al, de stoep op te helpen. Aardige gasten.

Maar dan een paar dagen later. De straat was inmiddels een hindernisbaan, met zandhopen, stapels stenen, rood-witte hekken en rondrijdend bouwverkeer. Mijn vrouw manoeuvreerde haar autootje daar voorzichtig langs toen er een vuilniswagen de straat in kwam rijden. Klaarblijkelijk zag de chauffeur haar over het hoofd, want terwijl zij een geparkeerd voertuig probeerde te omzeilen dacht hij haar te kunnen passeren.

Het resultaat was een botsing die de linkervoorkant van onze trouwe, twintig jaar oude Toyota onherstelbaar vernielde. Gelukkig bleef mijn vrouw zelf ongedeerd.

Een dag later, we waren net een beetje bekomen van de schok en probeerden ons mentaal voor te bereiden op een autoloos tijdperk, kregen we het bericht dat één van mijn beste internetvrienden, Ronald Blonk, was overleden.

Het was geen verrassing, hij was al maanden ernstig ziek. Ik wil er ook niet overdreven dramatisch over doen, ik heb Ronald maar twee keer echt ontmoet. Als mensen me op Facebook condoleren, vind ik dat zelfs een beetje gênant. Zijn vriendin, familie, vrienden die hem dagelijks zagen hebben veel meer recht op medeleven.

Maar toch. De afgelopen jaren had ik vrijwel dagelijks contact met Ronald omdat we, met twee andere redacteuren, de Top 200.000 maakten. Dat waren meestal geen diepgravende gedachtewisselingen, hoewel die ook wel voorkwamen. Maar zelfs als je met iemand, voornamelijk op een luchtige manier en via internet, communiceert kun je toch een sterke band opbouwen.

En ik kon het erg goed vinden met Ronald. Hij was een paar jaar ouder dan ik, wat resulteerde in een iets andere muzikale smaak, maar verder zaten we vaak op één lijn. Als dat niet zo was dan verstond Ronald de kunst van het, op een leuke manier, met me oneens te zijn. Ik ben niet zo'n liefhebber van keiharde discussies, waarbij het eigen gelijk tegen elke prijs behaald moet worden. Maar op een lollige manier elkaar de maat nemen, dat hou ik wel van. En daar was Ronald sterk in.

Ik hoor nu van andere internetvrienden dat ze dachten dat wij elkaar al van jongs af aan kenden, maar dat is niet zo. Maar klaarblijkelijk komt het wel voor dat je iemand ontmoet, al is het maar in de virtuele wereld van Facebook, waarbij je wel die indruk krijgt.

We zullen verder moeten zonder Ronald en dat zal ook wel lukken. Maar het was zoveel leuker geweest als hij nog even gebleven was.

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Opgebroken straat en waarschuwende email

Anderhalve maand geleden schreef ik dat mijn scootmobiel een versleten onderdeel had, dat te duur was om te vervangen en dat ik daarom een nieuwe scootmobiel zou krijgen. Laatst vroeg iemand me hoe het daar mee stond, maar ik moest hem teleurstellen, ik rijdt nog steeds met het vervangende voertuig en heb nog niets gehoord van de leverancier.

Afgelopen week nog ben ik twee keer naar de supermarkt gereden. De laatste keer was zelfs een beetje spannend omdat de straat opgebroken was. Dat wil zeggen: werklieden zijn al maanden bezig met opbreken van stoepen en straten, in onze buurt, om nieuwe leidingen te leggen. Het grasveldje naast de flat, waar in de zomer elke week de wilde bloemen weggemaaid worden, is nu bijna verdwenen onder containers, zandhopen, steenbergen en graafmachines.

Links en rechts van ons huis lag de stoep al open, maar net voor onze buitendeur niet. Dus ik haastte me naar buiten in de hoop dat ik, bij thuiskomst, ook weer zonder moeite naar binnen zou kunnen rijden. Ik had al visioenen van potige wegwerkers die mij, met scootmobiel en al, over de zandhopen en stapels stenen zouden moeten tillen. Maar nee, was uiteindelijk allemaal niet nodig, ik kon zo weer terug de kelder in.

We kregen ondertussen kaartjes in de bus, van de netwerkbeheerder, over wanneer het water afgesloten zou zijn. En brieven, over het op afstand opnemen van de meterstanden. En mails van de energiemaatschappij, over het energiegebruik. Vroeger was dat één bedrijf, bij ons de Provinciale Utrechtse Energie Maatschappij, PUEM. Die legde leidingen, leverde gas en stroom en stuurde de rekening. Maar omdat we zo nodig vrije marktje moeten spelen zijn dat nu verschillende instanties.

Ik schreef eerder al eens dat we een slimme energiemeter kregen en wat later ook een slimme boiler. Om dat allemaal optimaal te laten werken geeft de netwerkbeheerder de meterstanden nu elk kwartier door. Vroeger kwam de meteropnemer aan huis, nu gaat het draadloos.

Elke maand krijg ik nu een mail over ons energieverbruik en meestal is dat ongeveer gelijk aan de voorgaande maanden. Maar de laatste tijd krijg ik waarschuwingen dat het energieverbruik is gestegen en dat ik na moet gaan wat er aan de hand is.

Als ik het dan rustig bestudeer blijkt er eigenlijk niets aan de hand. Wij gebruiken vrij veel stroom, omdat we warm water maken met die elektrische boiler. Veel andere huishoudens doen dat met de verwarmingsketel en gebruiken daardoor meer gas. Wij hebben geen eigen ketel, daar is een aparte voorziening voor die de centrale verwarming voor het hele flatblok bedient. De rekening daarvoor komt niet van de energiemaatschappij.

We gebruiken dus maar heel weinig gas, alleen om te koken, niet om te stoken. Kort geleden gingen onze magnetron en onze waterkoker stuk. We hebben dus in de laatste maanden meer gas gebruikt om thee te zetten en zo.

In procenten lijkt het heel veel, een verschil van wel 40% ! Maar 40% meer dan bijna niets is nog steeds maar een klein beetje.

In geld uitgedrukt hebben we misschien voor 3 euro meer gas gebruikt. Tegelijkertijd is het elektriciteitsgebruik een beetje gedaald. Maar een paar procent van een heleboel, lijkt maar een klein beetje. Dus daar kijkt de energiemaatschappij niet naar. Als je de twee tegen elkaar wegstreept is er nauwelijks verschil in verbruik.

Het is wel mooi al die moderne technische mogelijkheden en eerdaags gaat alles ook nog door nieuwe leidingen, maar al die extra informatie kan ook voor onnodige paniek zorgen. 

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Hoe ga ik hem dat vertellen ?

Ik droomde dat ik met mijn vader aan het klussen was. We legden vloerbedekking en waren aan het schilderen. Op een zeker moment hadden we een nieuwe vloer in de keuken gelegd en mijn vader had die wit geschilderd. Hij ging vervolgens naar het balkon, voor weer een andere klus.

Ik dacht: Ik ga vragen of hij nog iets drinken wil. En ik liep, zonder er bij na te denken, door de keuken, naar de balkondeur. Tot ik met mijn sokken vast plakte aan de nog natte verf op de nieuwe vloer. Shit, dacht ik, daar zal mijn vader niet blij mee zijn.

Ik scheurde me los en liep achteruit de keuken uit. Hoe ging ik hem dit vertellen ? Als ik nou eerst iets te drinken voor hem haalde, dan zou hij vast milder gestemd zijn, als ik hem daarna het slechte nieuws vertel over de keukenvloer, bedacht ik.

Je kon ook door de slaapkamer naar het balkon en toen ik daar aankwam zag ik mijn vader net een groot glas bier pakken. Dat deel van mijn plan viel dus in duigen. Er zat niets anders op dan hem mijn ongelukje met de vloer op te biechten en de gevolgen te aanvaarden.

Hoe het verder met mijn droom afliep weet ik niet meer, maar het is wel gek dat ik, zelfs in mijn slaap, een manier probeerde te verzinnen om het slechte nieuws te verzachten. Niet dat mijn vader nu zo'n knorrig type is dat meteen ontploft als er eens iets fout gaat. Het is meer de reflex die ik klaarblijkelijk heb.

Als er iets fout gaat kun je verschillende dingen doen. Je kunt proberen het te verdoezelen, of te verzwijgen. Je kunt een smoes verzinnen, of je kunt het gewoon vertellen. Maar als je het vertelt kun je dat doen zonder omwegen, recht voor zijn raap, of op zo'n manier dat het niet te hard aankomt.

Je kunt ook nog de schuld op een ander schuiven, natuurlijk, maar dat komt zelfs in mijn dromen niet in me op. Het valt me wel op dat er in dromen vaak dingen fout gaan, of in ieder geval een stuk moeizamer dan je normaal zou verwachten. Als je iets zoekt kun je het niet vinden, als je ergens heen wil raak je de weg kwijt, apparaten werken tegen enzovoort.

Of dat iets algemeen menselijks is, of dat alleen ik dat heb, zou ik niet weten. Toen ik mijn vader over mijn droom vertelde zei die dat het bij hem ook zo was. Dus misschien is het iets erfelijks ?

In het dagelijkse leven gaat er natuurlijk ook wel eens iets verkeerd, maar zo'n enorme kluns ben ik nou ook weer niet. Doorgaans denk ik redelijk goed na, voor ik dingen doe en zoek ik van te voren de route op, voor ik ergens heen ga.

Maar ik heb ook wel eens in de natte verf gegrepen. Zo'n ramp is dat nu ook weer niet, gewoon schuren en overschilderen.

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Royalties voor dode muzikanten

De halve zaterdageditie van de Volkskrant bestaat uit een 'terugblik op het afgelopen decennium'. In een redactioneel stukje schrijven ze dat het dan gaat om de periode van 2010 tot 2019. Zien ze zelf niet hoe raar dat staat ? Je telt toch niet tot 10, van 0 tot 9 ? Het decennium duurt nog een jaar, natuurlijk.

Jullie begrijpen dat ik dus niet meedoe aan het terugkijken. Of het moest op een droom zijn die ik vorige week had. Daarin ging ik stemmen voor een of andere verkiezing. Het stembureau was in een supermarkt en toen ik me daar meldde, bij de dames en heren achter de tafel, kreeg ik een heel pak papier overhandigd.

Voor ik naar het stemhokje ging keek ik eerst eens wat ik allemaal gekregen had. Er bleek een pamflet bij te zitten met een lang artikel over de Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon. Wie hem niet kent moet hem eens opzoeken op YouTube, hij heeft mooie liedjes geschreven.

In mijn droom las ik dat advocaten erin geslaagd waren om een groot bedrag aan achterstallige royalties voor Warren te innen. 'Leuk', dacht ik, maar hij heeft er niets meer aan, want hij is al jaren dood.' Daarover werd in het artikel niet gerept.

Eenmaal wakker bedacht ik dat mijn droom eigenlijk helemaal niet zo gek was. De muziek van dode artiesten verkoopt vaak erg goed en dus blijft het geld nog jaren binnenstromen. Op de site van Forbes vond ik een artikel over de best verdienende dode beroemdheden van 2018. Michael Jackson 'verdiende' in dat jaar 400 miljoen dollar, Elvis Presley toch altijd nog 40 miljoen en John Lennon 17 miljoen.

Bij leven zijn veel artiesten niet zo handig als het om geldzaken gaat. In een ander artikel las ik dat Michael Jackson toen hij stierf 400 miljoen dollar in het rood stond. Dus de eerste tien jaar waren zijn nabestaanden bezig met schulden aflossen.

Er zijn er ook die bij leven nooit veel inkomsten van hun werk zagen, omdat het pas nu hun dood in de belangstelling kwam. Ik herinner me ooit iets gelezen te hebben over juristen die royalties probeerden te innen voor de nabestaanden van lang overleden bluesmuzikanten. In de jaren '60 en '70 is veel bluesmuziek, van decennia eerder, op verzamelplaten uitgebracht, omdat die toen in de belangstelling van jonge blanke liefhebbers kwam.

De rechthebbende muzikanten waren vaak al overleden, maar de rechten op hun werk gingen over op hun kinderen en kleinkinderen. In de VS geldt daarvoor een termijn van 75 jaar, dus bij muziek uit de jaren '50 loont het nu nog steeds de moeite.

Na enig zoeken vond ik een verhaal over blueslegende Robert Johnson, die in 1938 stierf en voordien nauwelijks inkomsten genoten had uit zijn plaatopnamen. In 1990 kwam een verzamelalbum uit, met al zijn muziek en dat werd een wereldhit, waarna een rechtszaak uitgevochten werd over de royalties.

Uiteindelijk werd die zaak gewonnen door Claude L. Johnson die de rechters ervan wist te overtuigen dat hij de buitenechtelijke zoon van Robert was. Zo'n erfenis, daar kunnen de meesten van ons alleen maar van dromen.

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Zen en de kunst van het gitaaronderhoud

Eigenlijk heb je er geen omkijk naar. Ik heb al meer dan 30 jaar gitaren in huis en je haalt er af en toe eens een stofdoek over, een likje meubelolie, misschien eens een vochtige doek, als er een hardnekkige vlek op zit, maar daar heb je het wel mee gehad.

Als er geen ongelukken gebeuren, natuurlijk. Mijn akoestische gitaar hangt in de slaapkamer en laatst liep ik daar onhandig te doen met een plank. Bonk ! Een buts in het bovenblad. De Engelsen noemen zoiets een 'ding'. Heel toepasselijk.

En ik had net, voor het eerst van mijn leven, gitaaronderhoudsmiddelen besteld. Dat moet je ook niet doen, dan vraag je erom.

Die bestelling had nog wat voeten in de aarde, want de dag dat de postbode het pakje kwam brengen had iemand de voordeurbel onklaar gemaakt. Moest ik dus met de scootmobiel het dorp in, naar het afhaalpunt. Moest ik me ook nog legitimeren – ik had gelukkig mijn paspoort bij me – en een krabbel zetten op een beeldschermpje. Alsof ik een zending diamanten af kwam halen.

Eigenlijk had ik dat flesje gitaarpolish, de wax en het fret-polijst-systeem, besteld voor de elektrische gitaar die ik in leen heb. Die is ook al meer dan 35 jaar oud en dat kun je hier en daar zien. De frets, die metalen dwarsstreepjes op de gitaarhals, oorspronkelijk van glimmend nikkelzilver, zijn grijs uitgeslagen. De body heeft een paar onduidelijke vlekken en naarmate ik er langer op speel begint ook de drang toe te nemen om hem eens flink op te poetsen.

Het fret-polijst-systeem bleek te bestaan uit een paar velletjes polijstpapier en een kartonnen malletje. Na een kwartiertje poetsen op de onderste vier frets, vertoonde het papier wel zwarte strepen maar de frets nog weinig glans. Dit dreigde wel erg zen te worden. Tijd voor plan B.

Op Youtube had ik een alternatieve manier gezien om je frets weer glanzend te krijgen. Met een plukje staalwol. Voor de veiligheid plakte ik de toets, dat zijn de stukjes hals tussen de frets, af met plakband. Zo ging het een stuk sneller. Een paar halen met de staalwol, even napoetsen met het polijstpapier en ze waren weer als nieuw. Later zag ik mijn handelwijze precies zo beschreven op een website die zich specialiseert in gitaaronderhoud. 

Nu nog het lakwerk schoonmaken met de polish, inwrijven met de wax, uitpoetsen... Jongens, je weet niet wat je ziet ! Nou, eigenlijk denk ik niet dat het iemand op zal vallen, maar de gitaar kan er best weer mee door, voor zo'n oud beestje.

Nu de akoestische gitaar nog. Zou ik die buts-ding er voorzichtig uit kunnen schuren ? Of alleen maar behandelen met polish en wax ? Ik denk er nog even over na...

Ps: Het beroemde boek, 'Zen en de kunst van het motoronderhoud', van Robert Pirsig, heb ik nooit gelezen. Dus ik weet niet of daarin veel en lang gepoetst wordt op roestige onderdelen. Het leek me gewoon een leuke titel voor dit stukje. Er zijn er meer die zo denken want er zijn allerlei andere boeken verschenen die verwijzen naar deze bestseller. Ik zag al 'Zen en de kunst van eenvoudig leven', '...en de kunst van studeren', '...en de kunst van kijken' enzovoort, enzovoort.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Tientallen, decennia, eeuwen en Brexit

Laat ik eerst even iets duidelijk proberen te maken. Een tiental begint bij 1 en eindigt met 10. Het volgende tiental begint dan bij 11 enzovoort. Dat lijkt me niet moeilijk. Toch zat ik afgelopen week een uur lang naar een uitzending, van De Wereld Draait Door, te kijken waarin teruggekeken werd op het afgelopen decennium.

Ze bedoelden daarmee het decennium waarin we nu leven. Maar dat duurt nog een jaar. Het loopt immers van 2011 tot en met 2020. Zoals elk tiental begint het bij 1 en eindigt met 10. We zitten nu aan het eind van het negende jaar van dit decennium. Terugkijken heeft dus pas zin aan het eind van volgend jaar.

Ik geef toe dat het voor veel mensen anders voelt, maar er is geen speld tussen te krijgen. De jaarwisseling van 1999 naar 2000 werd wereldwijd gevierd als het begin van een nieuwe eeuw, van een nieuw millennium zelfs, maar dat was een jaar te vroeg. De nieuwe eeuw begon pas op 1 januari 2001.

Waarschijnlijk is het allemaal de schuld van het spreekwoordelijke jaar nul. Je weet wel, van: 'Hij heeft een computer uit het jaar nul.' We weten allemaal dat er aan het begin van de jaartelling nog geen computers waren, maar gek genoeg geloven veel mensen dat er wel een jaar nul was. Dat was er niet.

Een paar eeuwen na de dood van Christus, er van uitgaande dat die werkelijk geleefd heeft, heeft men besloten om de christelijke jaartelling te beginnen bij zijn geboorte. In het jaar 1. De tijd daarvoor ging naadloos over, van 1 voor Christus naar 1 na Christus. Geen jaar nul, dus. Een nieuw decennium, of een eeuw, of millennium, beginnen we niet met een jaar nul. Een nieuw jaar beginnen we toch ook niet met de nulste januari ?

Goed. Ik begrijp dat ik er niets mee opschiet en niemand er zich iets van aan trekken zal, maar het is toch leuk om even vast te stellen dat we het er allemaal over eens zijn dat ik, in dit geval, gelijk heb.

Nu de Brexit. Een paar maanden geleden schreef ik daar een stukje over waarin ik, onder meer, vooruit keek naar de verkiezingen van afgelopen week. Ik voorzag dat die weinig op zouden gaan lossen. De Labour-partij zou vast geen meerderheid halen en de Brexit-partij zou wel eens lelijk dwars kunnen gaan liggen voor de conservatieven.

'Als er, nog voor de Brexit, een stembusgang komt is het niet waarschijnlijk dat de conservatieven de grootste partij blijven,' schreef ik.

Dat was niet zo scherp gezien. Sterker nog, ik zat er helemaal naast. Alleen Labour had ik goed ingeschat. De Brexit-partij speelde geen rol van betekenis en de conservatieven van Boris Johnson behaalden een klinkende overwinning. Gelukkig waren jullie al lang vergeten wat ik voorspeld had, toch ?

Zal ik, nu ik toch bezig ben, nog iets voorspellen over het Groot-Brittannië van na de Brexit ? In de eerste plaats denk ik dat het jaren zal duren voor alle verdragen rond zijn en er weer zonder problemen met het Verenigd Koninkrijk samengewerkt kan worden. De Britten zelf gaan daar nog het meeste last van krijgen.

Ten tweede denk ik dat Groot-Brittannië best eens uit elkaar zou kunnen vallen. De Schotten hebben bij de verkiezingen massaal voor een partij gekozen die fel tegen de Brexit is en voor onafhankelijkheid. Ze willen een nieuw referendum, Schotland uit het Verenigd Koninkrijk en in de EU. Dit is nog lang niet afgelopen. We komen er vast nog op terug. 

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Een muzikaal medium en een banaan van 120.000 dollar

Op de website van de Britse krant The Guardian las ik afgelopen week een paar leuke artikelen. Eerst over een Engelse huisvrouw, Rosemary Brown, die beweerde dat lang overleden componisten, via haar, nieuwe muziek doorgaven. Daarna over een kunstwerk bestaande uit een banaan, dat voor veel geld verkocht werd en vervolgens, door een hongerige kunstenaar, werd opgegeten.

De banaan was door Maurizio Catalan, die bekend staat om zijn humoristische kunstprojecten, met plakband aan de wand van een galerie in Miami geplakt. Hij noemde het werk 'Comedian' en het werd verkocht voor 120.000 dollar.

Collega kunstenaar David Datuna veroorzaakte verwarring en oproer door de banaan op te eten, naar eigen zeggen, omdat hij honger had. De politie werd erbij gehaald, maar de zaak werd opgelost doordat de galeriehouder een nieuwe banaan tegen de muur plakte en verklaarde dat het om het idee ging. Ideeën kun je niet opeten. De vraag is of je ze dan wel kunt kopen.

Het andere verhaal dateert uit de jaren '60. Rosemary Brown, een Engelse weduwe van middelbare leeftijd, kreeg grote bekendheid omdat ze zei nieuwe werken te hebben geschreven die beroemde componisten, langs paranormale weg, aan haar doorgegeven hadden.

Ze vertelde als kind te zijn bezocht door de geest van Franz Liszt en dat die later, na de dood van haar man, opnieuw tot haar was gekomen. Na Liszt meldde zich een hele reeks van overleden grootheden bij haar.

Rosemary zou nauwelijks muzikale scholing hebben gehad, maar produceerde zo muziek in de stijl van Sergei Rachmaninov, Franz Schubert, Edvard Grieg, Johann Sebastian Bach, Johannes Brahms, Claude Debussy, Frédéric Chopin, Robert Schumann en Ludwig van Beethoven. Ze maakte ook schilderijen terwijl ze, zoals ze beweerde, bestuurd werd door de geesten van Van Gogh, William Blake en Turner.

Volgens de Guardian waren dat maar middelmatige doekjes die niet veel indruk maakten. Haar muziek was van een ander kaliber. Er waren deskundigen die haar verhaal geloofden en ze werd het onderwerp van serieuze krantenartikelen en tv-documentaires. Ze reisde naar Amerika waar ze optrad in een TV-show met jazzpianist Oscar Peterson en dineerde met componist / dirigent Leonard Bernstein.

Men is het er nog steeds niet over eens of ze echt een medium was, als echte mediums bestaan, of dat ze de boel bedonderde. Ze zei dat ze nauwelijks muzikale vaardigheden had, maar ze bleek prima in staat om de muziekstukken, die ze van gene zijde doorkreeg, te spelen.

Was ze misschien een veel betere pianiste dan ze voorgaf en had ze een bijzonder talent om muziek, in de stijl van anderen, te improviseren ? Geloofde ze zelf in haar verhaal, of was het een truc om in de belangstelling te komen ?

Als er werkelijk een leven na de dood bestaat en beroemde kunstenaars daar lopen te popelen om zich te uiten, zouden ze dan zo'n eenvoudige huisvrouw uitkiezen om dat te doen ?

Maar belangrijker nog: zouden ze dan niet met betere schilderijen en muziekstukken komen ? Want iedereen is het er wel over eens dat het geen meesterwerken waren die mevrouw Brown presenteerde. Maar had iemand naar haar muziek geluisterd als ze gezegd zou hebben dat ze het allemaal zelf geschreven had ?

Rosemary bracht lp's uit en schreef boeken, maar na verloop van tijd was het nieuwtje eraf en werd ze vergeten. Ze overleed in 2001, maar haar muziek leeft voort. Op YouTube zijn clips met haar composities te vinden en dit weekend worden werken van haar gespeeld op het London Contemporary Music festival. 

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Spullen, spullen en nog meer spullen

Een lichtblauwe ukulele, met een afbeelding van een kikker erop, voor 16 euro ? Een polyester gitaardraagband met foto's van beroemde gitaristen, voor slechts 7,20 euro ? Een 19 inch ventilatieplaat voor 6,70 euro ? Een elektrische reisgitaar, met ingebouwde versterker, voor 59 euro ? Zes 15 cm patchkabels, met 6.3 mm mono pluggen, voor slechts 7,60 euro !

De Black Friday acties kwamen bij mij binnen via de mail van de muziekwebsite waar ik mijn gitaarspullen koop. Ze hebben meer dan 700 aanbiedingen in de categorie 'gitaar', waaronder akoestische en elektrische instrumenten vanaf 35 euro en heel, heel, heel veel losse spulletjes.

In hun nieuwsbrief worden nog 5 andere categorieën genoemd. Ze hebben ook honderden aanbiedingen voor zangers, toetsenisten, blazers, drummers en studiotechneuten. Bij elkaar duizenden aanbiedingen.

Het doet me denken aan een filmpje dat ik een tijdje terug zag, van een gitaarblogger die een bezoek bracht aan een grote muziekwinkel in Washington. In de zaak hingen al best veel gitaren, maar de cameraman werd meegenomen naar de kelder. Een enorme kelder. Met rijen en rijen, hele lange en hoge stellingen, afgeladen vol gitaren.

Er werden een paar instrumenten uitgepakt. Mooie, dure instrumenten. Zeldzame gitaren, sommige modellen werden niet meer gemaakt en er was er één waarbij de winkelmedewerker twijfelde of er nog passende snaren voor te krijgen waren.

Het was wel duidelijk dat niet al die gitaren meer verkocht gingen worden en je kon je afvragen waarom ze nog in de opslagkelder lagen. Je kunt je ook afvragen waarom er zoveel gitaren gemaakt worden. Fabrikanten maken er zonder twijfel veel te veel en ze zullen dat ook zelf wel weten. Toch ?

Er worden, in het algemeen, veel te veel spullen gemaakt en gekocht. Maar je kunt ook anders met die overvloed omgaan. Ik zag afgelopen week een filmpje van een gitaarblogger, die dagelijks filmpjes plaatst in wat hij 'The Trogly's Guitar Show' noemt.

In de afgelopen jaren had hij elke dinsdag een aflevering van wat hij 'Trade Tuesday' noemde. Daarin begon hij met een goedkope gitaar die hij probeerde om te ruilen voor een beter model. Afgelopen jaar slaagde hij er zo in om een beginnersgitaar van 60 dollar, met heel veel tussenstappen, in te wisselen voor een topmodel van één van de beroemdste Amerikaanse gitaarfabrikanten. Zonder er een cent extra voor uit te geven.

Al die ruilgitaren werden door de oorspronkelijke eigenaren niet meer gebruikt. Er moeten zo, over de hele wereld, duizenden instrumenten zijn, die nooit bespeeld worden. Niet omdat ze niet goed genoeg zijn, maar omdat de bezitter iets beters heeft, of een andere voorkeur. Of zich heeft laten verleiden om, op Black Friday, er nog maar een gitaar bij te kopen en daar achteraf spijt van heeft.

Ruilen kan dus effectiever zijn dan telkens maar weer nieuwe spullen kopen. Vooral omdat er dus klaarblijkelijk heel veel dingen, ongebruikt en zo goed als nieuw, bij mensen in huis rondslingeren.

Ik ben niet zo'n handige ritselaar, maar voor ik serieus ga nadenken over de aanschaf van een lichtblauwe ukulele, of een reisgitaar met ingebouwde speaker, ga ik eerst eens kijken op de tweedehandsmarkt. Ook daar zijn aantrekkelijke koopjes te vinden en ik draag dan niet bij aan het produceren van nog meer overbodige spullen.

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Een versleten transaxle

Als je mij 30 jaar geleden had verteld dat ik op mijn 50ste afhankelijk zou zijn van een rolstoel en een scootmobiel, dan was ik daar niet vrolijker van geworden. Maar als je, jaar na jaar, steeds minder mobiel wordt en nauwelijks meer zelfstandig de deur uit kunt, dan ben je blij met zulke hulpmiddelen.

Het had best wat voeten in de aarde voor ik uiteindelijk mijn scootmobiel kreeg. Aanvankelijk waren de instanties van mening dat een jonge vent als ik de grootste en snelste scootmobiel moest krijgen die voorhanden was.

Maar zo'n groot model kon ik niet kwijt in de berging, onder de flat. Dat probleem dacht men op te lossen met een voorziening voor de deur. Dat bleek minder makkelijk te regelen dan gedacht. Uiteindelijk moest ik zelf de knoop doorhakken. Geef mij maar een kleinere scootmobiel, stelde ik voor, die ik wel in de berging kwijt kan.

Daarop heb ik heel tevreden bijna 10 jaar rondgereden. Zelf naar de supermarkt of de doe-het-zelf-zaak kunnen, zelf een rondje door het bos, of het park kunnen rijden ! Het klinkt heel normaal, voor een gezond iemand, maar als je het jaren niet hebt gekund gaat er een wereld voor je open.

Een paar weken terug kreeg ik een brief van de leverancier aan wie de gemeente het onderhoud van de uitgedeelde hulpmiddelen heeft uitbesteed. Het was tijd voor de jaarlijkse controle en servicebeurt van mijn scootmobiel. Ik moest daar een beetje om lachen.

Jaarlijkse servicebeurt ? In die 10 jaar was er één keer iemand langs geweest en dat was omdat ik er zelf om had gevraagd. Vermoedelijk waren de andere jaarlijkse beurten niet door gegaan omdat de gemeente elk jaar een ander bedrijf inhuurde voor het onderhoud.

Hoe dan ook. Op de afgesproken dag kwam een jongeman naar mijn vervoermiddel kijken. Ik vertelde dat hij het eigenlijk best goed deed, alleen sloeg hij wel eens onverwacht af, als ik onder het rijden terug schakelde. Hij liet de motor eens draaien, terwijl hij met zijn voet het achterwiel tegenhield. Het klonk wat piepend.

'De transaxle is versleten,' zei hij. Hij zou een afspraak maken om de scootmobiel op te laten halen. Repareren moest in de werkplaats gebeuren, als het nog de moeite waard was. Ze zouden zorgen voor een vervangend exemplaar, zodat ik toch mobiel kon blijven.

Prima ! Een paar dagen later was de afspraak gemaakt en zat ik om half negen, met mijn moonboots aan te wachten. Ik had bedacht dat ik direct even een boodschap kon gaan doen, als de scootmobiel omgeruild zou worden, dan hoefde ik niet twee keer de trap af. De moonboots waren voor de kou, die slaat snel toe als je op een scootmobiel rijdt.

Tegen mijn vrouw zei ik: als die man komt. Maar het was een roodharig meisje, dat met een grote bestelbus kwam en een scootmobiel uit de laadruimte haalde. Ze stapte er op en reed de verkeerde kant uit. Voor ik mijn jas aanhad ging echter de bel, ze had toch de goede voordeur gevonden.

De ruil was snel gemaakt. Dat ik meteen op de ruilmobiel wilde rijden vond ze 'toppie'. De bediening was een beetje anders, maar daar kwam ik vast wel uit. Mijn oude rijtuig was van hetzelfde merk, Sterling, maar deze ruilmobiel was een stuk moderner. Hij had vering ! Een remlicht en een dashboard met een digitale snelheidsmeter.

Er waren ook nadelen. Er zat geen achteruitkijkspiegel op. Ik zag wel een beugel waar iets opgeschroefd had kunnen worden, maar om te zien wat er achter me gebeurde moest ik me omdraaien in mijn stoel. 'Gas' geven kon alleen met de rechterhand, door een hendel in te knijpen. Dat is vermoeiend, op de lange duur. Het is prettiger om de linker en rechterhand af te kunnen wisselen.

Maar de topsnelheid was aanmerkelijk hoger ! Hij kon wel 15 kilometer per uur, terwijl de oude maar net 12 haalde. Dat klinkt leuk, maar op hobbelige klinkerwegen, of fietspaden met ongelijke tegels, heb je er niets aan. Door de vering wordt je zowat uit je stoel geslingerd. Maar goed, gaf niks, het was maar voor een paar dagen.

De volgende dag ging de telefoon. Ze hadden mijn oude Sterling eens goed tegen het licht gehouden en repareren zou te duur worden. Er zou een aanvraag bij de gemeente worden gedaan voor een nieuwe scootmobiel.

Zou ik het zolang redden met de ruilmobiel ? Het moest maar, hè. Ik hoop alleen wel dat ik inspraak krijg bij het uitzoeken van het nieuwe modelletje...

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Alle kinderen zijn onze kinderen

Toen ik nog stukjes publiceerde op het Volkskrantblog heb ik me ooit voorgenomen om minder te mopperen. Er werd daar heel veel gemopperd. Op elkaar, op de moslims, op de politiek, op de wereld in het algemeen. En allemaal vonden ze hun eigen boosheid van het grootste belang.

Ik werd daar niet vrolijker van en besloot om positieve berichten te schrijven. Al was het maar over de vogels en bloemen op mijn balkon. Maar het valt niet mee om altijd positief te blijven.

Afgelopen week had ik het er moeilijk mee. De kinderachtige manier waarop er werd gereageerd op het verlagen van de maximumsnelheid. Als kleuters die hun speeltje word afgepakt. En onze premier ging daarin mee. O, wat was het een zware maatregel ! Terwijl het in werkelijkheid een babystapje is naar wat er allemaal hoognodig moet veranderen om ons land leefbaar te houden.

Het argument waarmee Rutte kwam was ook helemaal verkeerd. We moeten de economie weer op gang krijgen...? Nee ! Daar gaat het nu juist niet om !!! De economie zorgt voor deze problemen. We doen dit voor de natuur en we zullen nog veel meer moeten doen. Het gaat er niet om dat je een paar minuten eerder op je werk bent, maar of ons land straks nog leefbaar is voor onze kinderen.

Over kinderen gesproken, er was nog een ander probleem waaruit bleek dat we heel verkeerde mensen in de regering hebben gekozen. Minister Grapperhaus gaat in beroep tegen de rechterlijke uitspraak die bepaalt dat kinderen van IS-strijders naar Nederland gehaald moeten worden.

En zo'n man noemt zich Christelijk ! Hoe kun je in godsnaam bedenken dat het voor iemand, waar dan ook op de wereld, beter is om kinderen te laten verkommeren in Syrische kampen ? Dat is slecht voor die kinderen, maar ook voor ons. Of verwacht hij dat ze daar zullen opgroeien tot oppassende burgers vol warme gevoelens naar ons land ?

De uitspraak van deze week kwam daarom, wat mij betreft, van Soundos El Hamadi, tafeldame bij De Wereld Draait door. 'Alle kinderen zijn onze kinderen.'

We hebben de menselijke en morele plicht om voor deze kinderen te zorgen. Gelukkig zijn er rechters die dat ook vinden. Dat is het positieve aan de zaak. Zoals er rechters zijn die de politici op hun plichten wijzen als het om het milieu gaat.

Ik lees net bij de Volkskrant dat er in Haagse kringen een werkgroep in oprichting is die gaat bekijken of de rechterlijke macht niet ingeperkt kan worden. Als dat gebeurt zijn we helemaal overgeleverd aan het geboefte...

Positief blijven, Jan ! We kunnen ons verzetten. Er is een petitie voor de terugkeer van Nederlandsekinderen uit Syrië. 

Er is een meer algemene petitie van Save The Children die oproept om kinderen in Syrië te helpen. 

En Groen Links is een petitie gestart tegen het plan om de beschermde status van natuurgebieden op te heffen, zodat er weer vrijuit vervuild kan worden. Ja, je bedenkt het niet. Maar daar kunnen we tegen protesteren ! Geef de natuur een stem! 

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men