Posts tonen met het label koken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label koken. Alle posts tonen

zondag 27 oktober 2019

Uit het blog-archief


Ik weet het niet meer precies, maar het zal toch al een jaar of 20 zijn dat ik wekelijks een verhaaltje en een strip de wereld in stuur. Eerst was dat alleen naar vrienden en bekenden, later ook op het Volkskrantblog en mijn eigen stripblog. Alleen op dat blog staan al meer dan 800 afleveringen.

Dat heeft ruim 270.000 bezoekers opgeleverd, die vast niet allemaal even uitgebreid de verhalen en tekeningen bekeken hebben. Een aantal heeft wel de moeite genomen om een reactie achter te laten. Alleen kan ik bij Blogger niet zien hoeveel dat er waren, alleen de laatste 1000 worden in het reactie-overzicht weergegeven. Dat gaat terug tot 2015 en ik begon met het blog in 2011.

De afzonderlijke verhalen – en reacties – zijn wel terug te vinden in het blogarchief. Waar had ik het, bijvoorbeeld, over in oktober 2011 ? Over Nederland als belastingparadijs, zie ik: 

'Via ons land wordt 8000 miljard gesluisd zonder dat de fiscus er een vinger naar uitsteekt. Ons kabinet bezuinigt liever op allerlei sociale regelingen, culturele subsidies, natuur en milieu.'

Er is misschien wel iets veranderd, sindsdien, maar niet heel veel.

In oktober 2012 had ik het over wielrenner Lance Armstrong die zijn 7 overwinningen in de Tour de France in moest leveren, wegens dopinggebruik. Dat vond ik vreemd. In andere sporten wordt toch ook niet achteraf de uitslag veranderd ?

'Als een voetbalscheidsrechter een buitenspeldoelpunt goedkeurt blijft het gelden, ook al kan iedereen op tv zien dat hij een fout heeft gemaakt. Er zijn beroemde voorbeelden van dergelijke omstreden doelpunten, maar nooit wordt er na afloop aan de uitslagen van de wedstrijden gemorreld.'

Inmiddels hebben we de V.A.R., de videoscheidsrechter, die dit soort gevallen probeert te voorkomen. Maar als die het fout ziet...

In oktober 2013 schreef ik over EddieLang, een van de eerste jazzgitaristen. Hij werd in 1902 geboren en overleed in 1932, bij een operatie aan zijn stembanden. Lang had gehoopt daarna ook opnamen te kunnen maken als zanger. Nu kennen we hem als begeleider van andere vocalisten zoals:

'...Louis Armstrong, Bing Crosby, Bessie Smith, Lonnie Johnson en vele anderen. De muziek die zij maakten noemen we nu classic blues, oude stijl jazz, of soms ook wel dixieland. Door sommigen wordt er wat op neergekeken, maar de complexiteit ervan moet niet onderschat worden. Bovendien is het over het algemeen opgewekte muziek, bedoeld om op te dansen en vrolijk van te worden.'

In oktober 2014 schreef ik: 'Minder vlees eten, goed voor dier, planeet en mens.' Compleet met recept:

'Snij een kilootje geschilde aardappels in blokjes. Doe die met twee, ook in stukjes gesneden, winterwortelen in een ruime pan. Een flesje bier erbij en twee vegetarische kruidenbouillonblokjes. Zet op een matig vuurtje.

Terwijl de aardappels en wortelen aan de kook komen pel je een paar uien en een paar teentjes knoflook. Die versnipperen en in de pan doen.
Snij een halve komkommer, een flinke tomaat en een halve paprika in blokjes en doe die er ook bij. Alles rustig laten garen, af en toe omroeren om aanzetten te voorkomen.'

Ik at daar dan wel een gekookt eitje bij.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 7 januari 2018

Tosti, of Toastie ?


Gisteravond aten we een tosti. Er was even geen tijd geweest om boodschappen te doen, dus mocht ik met handgesneden volkorenbrood, kaas, een gesnipperd uitje en wat currysaus, de avondmaaltijd verzorgen.

Al doende vroeg ik me af hoelang mensen al tosti's maken. Ik denk niet dat mijn ouders er ooit van gehoord hadden, voor de jaren '70. Maar als ik het op Wikipedia opzoek zie ik dat de 'Croque Monsieur', de Belgisch-Franse variant van de tosti, al aan het begin van de 20ste eeuw bekend was.

Voor wie niet weet wat een tosti is, ik las als omschrijving: '...een sandwich-gerecht dat bereid wordt door twee sneetjes brood, samen met het tussenliggende beleg (meestal ham of een andere vleeswaar en kaas) te roosteren. Dit doet men vaak in een tosti-ijzer, grill, oven, speciaal broodrooster of koekenpan.'

Vaak wordt er één of andere saus toegevoegd, of bij geserveerd, soms ook een spiegelei. Die laatste variant wordt een 'Croque Madame' genoemd. De Amerikaanse variant, de 'Monte Christo', wordt in losgeklopt ei ondergedompeld voor het bakken. Dat heb ik ook wel eens gedaan, het levert een mooi bruine, maar minder knapperige tosti op.

Zowel de Nederlandse als de Engelse Wikipedia geven een hele lijst van croque-varianten, van Croque-Auvergnat, met blauwe Auvergne kaas, via Croque-Norvégien, met gerookte zalm, tot Croque-Nutella, met banaan en hazelnootpasta.

Ze geven ook allerlei andere benamingen, zo schijnt het dat je in Catalonië een tosti krijgt als je een 'Bikini' bestelt. Dat moet je dan wel in een restaurant doen, neem ik aan, niet in een kledingwinkel.

Er worden vergelijkingen gemaakt met de 'Welsh Rarebit' – een geroosterd broodje met gesmolten kaas erop uit Wales - en de Duitse 'Strammer Max', maar dat is meer iets als onze uitsmijter. Ook de Italiaanse 'Bruschetta' komt ter sprake, maar dat is gegrild brood waar je van alles op kunt leggen.

Er is nog een andere connectie met Italië, volgens de Nederlandse Wikipedia. Ze schrijven ze dat de naam 'tosti' uit het Italiaans komt, waar het een afgeleide zou zijn van het Engelse 'toast'.

Maar die Italiaanse omweg lijkt me vergezocht, want op de Engelse Wikipedia zeggen ze dat de 'Croque Monsieur' eigenlijk hetzelfde is als de Britse 'Toastie'. Dat lijkt toch verdomd veel op ons 'tosti'. En de Engelse 'toastie maker' lijkt als twee druppels water op ons 'tosti-ijzer'.

Persoonlijk bak ik ze het liefste in de koekenpan, maar dat moet ieder voor zich weten. En met sambal ertussen is ook lekker...


Trek gekregen ? Volg dit recept op de website van de BBC en eet smakelijk !



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 26 oktober 2014

Minder vlees eten, goed voor dier, planeet en mens


Al een tijdje ben ik bewust minder vlees aan het eten. Als broodbeleg at ik het toch al weinig, maar bij de warme maaltijd slaan we ook regelmatig een paar dagen over. Dat is niet alleen gezond voor mij, maar ook leuk voor de dieren en de planeet.

Het zou weinig uitmaken als ik de enige was die zijn eetpatroon wat aanpaste, maar het is een groeiend aantal wereldburgers dat ervan overtuigd is dat minder vlees eten verstandig is.

Dat dat prettiger is voor de dieren lijkt voor de hand te liggen, maar het gevolg is waarschijnlijk alleen dat er op den duur iets minder dieren gefokt worden. En hoe leuk is het om niet geboren te worden ?

Maar toch: minder gefokte kippen, koeien en varkens betekent ook dat er minder veevoer nodig is. Dat wordt vaak gemaakt van gewassen die voor de mens ook best eetbaar zijn. Die eetbare zaken aan de dieren voeren is bovendien niet efficiënt. Wij zouden er zelf veel langer op kunnen leven, dan op het vlees dat we er van kweken.

Minder vee betekent ook minder mest en minder uitstoot van broeikasgassen. Dat opgeteld bij de besparing aan landbouwgrond, als we zelf het 'veevoer' opeten en bouwgrond omdat je minder stallen nodig hebt, vormt een prima reden om de kippenbout, de karbonade en de biefstuk wat minder vaak op tafel te zetten.

Maar er is nog een belangrijke reden: Veel vlees eten is helemaal niet zo gezond. Er zijn sterke aanwijzingen dat het eten van rood vlees gerelateerd is aan darmkanker. Bewerkt vlees, zoals worst, kant en klaar schnitzels en dergelijke, bevatten meestal meer zout en vet dan goed voor ons is en allerlei toevoegingen.

Natuurlijk zitten er ook goede bestanddelen in vlees. Maar met 2 of 3 keer een gezond lapje, of boutje, per week krijg je daarvan echt voldoende binnen. Daarom een vegetarisch stoofpotje dat ik afgelopen week maakte. Zelfs de verstokte vleeseters bij ons vonden het lekker:

Snij een kilootje geschilde aardappels in blokjes. Doe die met twee, ook in stukjes gesneden, winterwortelen in een ruime pan. Een flesje bier erbij en twee vegetarische kruidenbouillonblokjes. Zet op een matig vuurtje.

Terwijl de aardappels en wortelen aan de kook komen pel je een paar uien en een paar teentjes knoflook. Die versnipperen en in de pan doen.

Snij een halve komkommer, een flinke tomaat en een halve paprika in blokjes en doe die er ook bij. Alles rustig laten garen, af en toe omroeren om aanzetten te voorkomen.

Proeven, of het zout genoeg is. Eventueel bijkruiden (ik deed er een flinke theelepel chilikruiden bij). Ondertussen een paar eieren koken, om de mensen die denken dat ze geen dag buiten eiwitten kunnen gerust te stellen. Als de aardappels gaar zijn (en de rest beetgaar) snij je de gepelde eieren doormidden en leg je die op je stoofpot. Eventueel bestrooien met wat zwarte peper en dille.

Eet smakelijk !


Zie ook het Voedingscentrum over degezondheid en veiligheid van vlees en over de duurzaamheid van vleesproductie.



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Kijk hier voor deel 1 en deel 2  - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6  en deel 7 van het voorafgaande verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


donderdag 11 april 2013

Brood experiment



Een tijd geleden zag ik een Britse TV-kok een brood bakken van zelfrijzend bakmeel. Dat leek me wel leuk om ook eens te proberen. Wat korter geleden las ik op internet een paar recepten voor pizzabodem met zelfrijzend bakmeel. Pizza is ook een soort brood.


Nu kom je allerlei varianten tegen, met olijfolie, met eieren, met melk of yoghurt. Uiteindelijk besloot ik het te proberen met een half pak meel (+/- 250 gram), dat ik nog over had van de laatste keer scones bakken, 1 ei, 2 eetlepels olijfolie, ongeveer 10 cc water en wat zout.

Dat leverde een tamelijk plakkerig deeg op waar ik nog wat meel bij moest voegen om het handelbaar te maken. Uiteindelijk vormde ik er een ovaal van die ik op een stuk bakpapier op het bakblik legde. Een uienbrood leek me wel leuk, dus ik deed er wat halve uienringen bovenop.

Na 24 minuten in de hete lucht oven, op 200 graden, begonnen de uien donker te kleuren. Ik haalde het broodje uit de oven en het zag er eigenlijk heel geslaagd uit. Zonder uien was misschien beter geweest, want het bleek van binnen net niet helemaal gaar.

Maar voor een eerste experiment toch best geslaagd en smakelijk...!

woensdag 15 februari 2012

Toad in the hole – Een pad in het gat ?



Engelsen zijn rare jongens. Maar, terwijl ze de Fransen uitschelden voor 'kikkervreters', zal het toch niet zo zijn dat ze zelf padden eten ? Een traditioneel Engels gerecht heet immers 'Toad in the hole', een pad in het gat, dus.

Maar zo letterlijk moet je het niet nemen. Geen amfibieën bij de ingrediënten voor dit ovengerecht. Wel (runder-)worstjes en een dik pannenkoekbeslag.

In diverse kookprogramma's van de BBC had ik het al eens voorbij zien komen en laatst stond er zelfs een recept in de Allerhande, het blad van Albert Heijn.

Er zijn verschillende varianten. Je kunt spek om je worstjes wikkelen, of een uitje mee laten bakken, je kunt er jus bij maken, of niet. En je kunt het maken met gewone tarwebloem of met zelfrijzend bakmeel. Ik vond op de Goodfood-website van de BBC een uiterst simpel basis recept.

Neem een flinke ovenschaal, in mijn geval een ronde met een doorsnee van 25 cm, doe daar een scheut zonnebloem olie in. Drapeer er 8 biologische runderchipolata-worstjes in en zet de schaal in een voorverwarmde oven. Ongeveer 15 – 20 minuten, op 200 graden.

Maak ondertussen een dik pannenkoekbeslag, van 140 gram bloem, 1/2 theelepel zout, 2 eieren en 175 ml halfvolle melk.

Als de worstjes klaar zijn, het vet moet sissend heet zijn, haal je de schaal uit de oven en gooit het beslag erbij. Zorg dat in ieder geval de randen bedekt zijn, die worden lekker knapperig.

Het geheel weer terug in de oven, voor 20 tot 25 minuten, op 200 graden. Als het beslag mooi bruin is is je toad in the hole klaar. Eventueel serveren met een jus, of saus, naar keuze en doperwtjes.

Ik maakte er een jus bij van een klont margarine, waarin ik wat prei en kleingesneden knoflook fruitte, samen met wat hamblokjes die nog in de koelkast lagen. Een eetlepel bloem erbij, goed roeren, dan water toevoegen tot de gewenste dikte bereikt is. Op smaak brengen met een half bouillonblokje, een scheutje ketjap manis en wat tomatenketchup.

Waarom gerecht Toad in the Hole genoemd wordt schijnt niemand precies te weten. Op de Engelse Wikipedia wordt verondersteld dat het misschien komt omdat de worstjes op padden die uit hun holletje kijken zouden lijken. Maar erg overtuigd zijn ze daar niet van. Het smaakt in ieder geval wel lekker...!

dinsdag 10 januari 2012

Scones – Geen 'skeuns' maar 'skons'



Er zijn veel kookprogramma's op tv, sommige daarvan heb ik een tijd gevolgd, naar andere kijk ik nog steeds regelmatig. In vroeger jaren keek ik graag naar het reis & kook programma 'Gentse Waterzooi' met de Belgische acteur en kook-enthousisast Gène Bervoets. Allerlei exotische bestemmingen en gerechten werden gekoppeld aan uien en peen.

Een andere favoriet was 'Ready Steady Cook' van de BBC. Daarin moest, binnen 20 minuten, een aantal gerechten bereid worden, met ingrediënten die voor de koks van tevoren onbekend waren. De beperkte tijd garandeerde eenvoud en daar hou ik wel van in de keuken.

Lezers die mijn eerdere kookverhalen kennen weten dat ik het graag simpel hou. Dat is niet uit overtuiging, of luiheid, maar vooral omdat ik door mijn fysieke ongemakken niet lang in de keuken kan staan.

Toch vind ik het leuk om nieuwe dingen te proberen en een beetje te experimenteren. Zo wilde ik al een hele tijd eens iets bakken. En bedoel ik geen biefstuk, of omelet, maar echt iets zelf maken in de oven. Zoals brood of gebak, want daar heb ik dus geen enkele ervaring mee.

Voor ze de oven in gaan...
In bovengenoemde programma's kwam wel eens een snel gemaakt broodje, of cakeje voorbij. Maar bij de 'Hairy Bikers' , een ander kookprogramma van de BBC, zag ik laatst iets dat me echt over de streep trok: Scones. Een traditioneel Brits gebakje.

De langharige en bebaarde koks, die het programma presenteren, spraken het trouwens uit als 'skons'. Zij komen uit het Noorden van Engeland en dreven de spot met de bekakte 'skeunes' uit het zuiden.

Hun werkwijze leek me zo eenvoudig en recht-toe-recht-aan, dat het zelfs mij zou moeten lukken. Hetcomplete recept staat hier , maar het komt in het kort hier op neer: neem een pak zelfrijzend bakmeel van een 500 gram. Zet daarvan een kopje apart, om later op je werkvlak en deegroller te strooien.

Doe de rest van het meel in een ruime kom. Meng het met 50 gram witte basterdsuiker en een half theelepeltje zout. Neem 100 gram koude roomboter, niet keihard uit de koelkast, maar keldertemperatuur, een graad of 10 - 12 dus. Snij dat in blokjes en kneed die met je handen door het meel. Net zolang kneden en knijpen tot je geen boterklontjes meer voelt en het meel er uit ziet als fijn broodkruim.

Nu werk je er, beetje bij beetje, al roerend met een houten lepel, 300 milliliter volle melk door. Zo krijg je een grote, plakkerige, klont deeg. Neem nu een flinke houten plank, of een luxe marmeren werkvlak, als je dat hebt en strooi daar wat van het meel op, dat je eerder apart gehouden hebt.

Stort de deegklont op je werkvlak of plank, strooi er wat meel bovenop en kneed het een paar minuutjes tot het een homogene massa is. Neem nu de deegroller en rol het deeg uit. Eventueel weer meel strooien als het teveel plakt. Vouw de uitgerolde deegplak dubbel en rol hem weer uit. Herhaal dat een paar maal. Rol de laatste keer uit tot een plak van ongeveer 2 centimeter dik.

Met een plastic bekertje, of een echt officiëel metalen bakvormpje, van ongeveer 6 cm doorsnee, stans je hier rondjes uit. Wat je overhoudt weer kneden en rollen en dan weer stansen, tot het deeg op is. Ik haalde er zo 21 scones uit.

Die moeten ongeveer een kwartier in de oven op 200 graden. Voor een mooi, goudbruin, effect kun je de top van je ongebakken scones inkwasten met melk, of geklutst ei. De Hairy Bikers kneedden er ook nog gedroogde aardbeien door en voegden zwarte peper toe. Ik deed er wat rozijnen door en liet de peper weg. En het resultaat was prachtig en erg lekker.

Echt Britse scones worden doorgaans doormidden gesneden en besmeerd met jam, of slagroom. Alleen een beetje boter en eventueel wat poedersuiker is ook heerlijk.

Toevallig is dit het 250ste bericht op dit nieuwe Stripmannenblog. Heb ik er zelf iets feestelijks bij gebakken !


De Hairy Bikers hebben een eigen website met honderden recepten. En zijn te vinden op de website van de BBC . Het is alleen jammer dat de meeste van hun internet-filmpjes niet te bekijken zijn voor ons niet-Britten.

zondag 4 december 2011

Hutspot en oud bruin bier



Afgelopen dinsdag reed ik met de scootmobiel naar de Albert Heijn om daar ingrediënten voor hutspot te kopen. Ik had me voorgenomen om er runderlappen bij te stoven, in een lekker Belgisch biertje. Maar wat ik niet wist was dat, de zaterdag daarvoor, een deel van het plafond van de winkel ingestort was.

Geen persoonlijke ongelukken, maar wel zoveel chaos dat er de hele week verbouwd en opgeknapt moest worden. Later las ik in de plaatselijke krant dat het samenhing met een niet goed functionerend brandalarm, dat afgegaan was door stoomontwikkeling op de broodafdeling.

Hoe dan ook, ik werd door een vriendelijke jongeman tegengehouden toen ik door de schuifdeuren naar binnen wilde rijden. Ik moest ergens anders mijn hutspot en bier zien te krijgen.

Op korte afstand is er niet veel keus. Er is een slijter en een slager, maar ik vestigde mijn hoop eerst op de Lidl. Dat is geen winkel waar ik vaak kom, sterker nog, sinds ik mijn scootmobiel heb ben ik er nog niet geweest en daarvoor moet het ook zeker 5 jaar geleden zijn.

Bij het binnenrijden merk ik het al snel, dit gaat niet eenvoudig worden. Veel onhandige hoekjes en pilaren, zie daar maar eens je weg te vinden in een stoel op wielen. En dan is het aanbod ook nog eens beperkt. De tandpasta, die ik eveneens had willen kopen, kan ik wel vergeten.

Lidl is van oorsprong Duits en verkoopt veel producten die uit dat land komen. Niets mis mee, al worden de meeste waren in opengesneden dozen uitgestald. Geeft eigenlijk ook niets, een beetje minder luxe en show, kan geen kwaad. En aardappels, wortelen en uien hebben ze. Riblappen ook, dus zit snor.

Dan het bier. Ook daarvan is het meeste Duits en in blik. Mijn voorkeur zou uitgaan naar een donker biertje. Tsja, dat wordt wellicht lastig. Maar daar ontdek ik een stapel sixpacks van het Belgische Petrus bier. Voor mij onbekend, maar daarom juist wel leuk.

Mijn oorspronkelijke plan was om een paar flesjes van hetzelfde bier te kopen. Een flesje voor in het stoofvlees, de rest om er bij te drinken. Dit sixpack presenteert me met een probleem, zes verschillende varianten ! Welke moet ik opofferen voor in de sudderpan ?

Door huiselijke verwikkelingen kom ik er pas twee dagen later toe om mijn hutspot te koken. Dus heb ik even tijd om er over na te denken en vast een paar flesjes open te maken. Ik had nog nooit bier van Petrus, 'The key to heaven' volgens het etiket, gedronken. Dus alles is een verrassing:

Petrus Oud Bruin - Oud bruin uit België is niet het slappe zoete goedje dat de Nederlanders er traditiegetrouw van brouwen. Om te beginnen is het sterker dan normaal pils, 5,5 % en het is niet zoet. Okee, een ietsepietsie zoet zit er wel in, maar verrassend genoeg ook wat zuur. Daardoor heeft het wel wat weg van Rodenbach. Wat niet vreemd is want ook dit bier laat men rijpen op eikenhouten vaten. Erg lekker !

Petrus Aged Pale – Bij Pale denk je al gauw aan Ale, stevig bier uit Engeland. Maar dit is een Belgische specialiteit. De smaak komt als een complete verrassing: zuur ! Ik had eerder iets tripel-achtigs verwacht, misschien ook omdat er 'Trappist', in reliëf, in het glas van het flesje geperst is, maar dit bier lijkt meer op oude geuze. Het is behoorlijk zwaar, 7,3 % beendroog, behoorlijk koolzuurhoudend, maar heeft niet veel schuim. Een beetje zoet had het wat makkelijker drinkbaar gemaakt.

Petrus Blond – Een stevig, lichtgekleurd bier van hoge gisting. Doet een beetje denken aan De Koninck, uit Antwerpen.

Petrus Speciale – Een amberkleurig bier, dat ik uiteindelijk opgeofferd heb om het vlees in te laten sudderen. Maar eerst wel even geproefd, natuurlijk. Mooie schuimkraag, mooie, donkergele kleur. Neutraal van smaak. Prettig biertje.

De andere twee, Petrus Bubbel Bruin en Golden Tripel, bewaar ik nog even voor een later moment...

Zie ook:



En ook hutspot is te vinden op Wikipedia 



De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 


Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !


Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  - In het Theater - Túareg en de Zwarte Toren - Kussengevecht  - Er gebeurt nooit iets 

 

woensdag 20 juli 2011

Vegetarische wraps met witte kool



Topchefs, amateurkoks, kookliefhebbers je hebt ze in soorten en maten. Sommigen hanteren strikte regels en koken precies volgens recept, andere schuwen het experiment niet en doen het meer uit de losse pols.

Ik behoor tot de laatste categorie. Koken is niet moeilijk, als je het niet te ingewikkeld maakt. Daarbij heb ik het uithoudingsvermogen niet, om uren achtereen in de keuken te staan. Zelfs niet als ik er bij kan zitten.


Vandaag een zelfbedacht gerecht, vegetarische wraps met witte kool. Omdat me dat lekker leek en om eens uit te proberen hoe vegetarisch gehakt en spekreepjes smaken. Hieronder de ingrediënten die ik gebruikt heb, maar daar mag je best van afwijken, hoor.

8 maistortilla's
300 gr vegetarisch gehakt
300 gr vegetarische spekreepjes
2 flinke uien
3 teentjes knoflook
2 tomaten
kruidenbouillonblokje
beetje geraspte kaas

Eerst de uien en de knoflook even fruiten in een scheut olijfolie. Dan het gehakt en het spek erbij, beiden vegetarisch, van het huismerk van een grote supermarktketen. De tomaten, in blokjes gesneden er bij.

Na een paar minuutjes de gesneden kool toevoegen, ik kocht een kant en klaar zakje in de supermarkt. Het bouillonblokje erdoor kruimelen, even omscheppen en het vuur uit. Het hoeft allemaal niet zo ontzettend gaar, het gaat nog in de oven.

Neem nu een maistortilla, schep er een strook van het kool-gehaktmengsel op en rol hem op. Doe dit bij elke tortilla en leg de rolletjes in een iets ingevette ovenschotel.

Strooi er wat geraspte kaas over en doe de schotel 10 minuten in de oven op 200 graden. Ik heb een combi-oven, hete lucht, dus, de tijd moet bij andere modellen misschien iets aangepast worden.


Het gerecht is klaar als de kaas een beetje begint te bruinen. Als het goed is zijn de wraps nu van boven knapperig geworden. De mijne waren van onderen nog zacht. Misschien kan dat voorkomen worden door ze op een rooster te leggen, maar dan bestaat de kans dat de inhoud eruit lekt.

Experimenteren, dus. Of gewoon opeten, want ze smaakten prima. Geef er eventueel frisse sla bij, of wat kidneybonen, of alle twee. Dan heb je genoeg voor vier personen.

Het vegetarische gehakt is, in een gerecht als dit, nauwelijks van rundergehakt te onderscheiden. De vegetarische spekreepjes smaakten wat minder krachtig dan de reepjes van een echt varken, maar misstonden toch ook niet. Als je om wat voor reden dan ook, al is het maar omdat het minder belastend is voor het milieu, eens een vleesvervanger wilt gebruiken, dan is dit een prima keuze.

donderdag 19 mei 2011

Lasagne van tortilla's



Waarom lasagne maken met tortilla's in plaats van echte lasagnebladen ? Nou, om te proberen of dat kan en omdat ik alleen ronde ovenschalen heb en lasagne meestal rechthoekig is.

Ik kocht dus een pak voorgebakken tortilla's en omdat ik een vegetariër en iemand met lactose-intolerantie onder mijn eters had, vegetarisch gehakt en sojaroom. Verder een paar uien, wat teentjes knoflook, een aubergine, een zak verse spinazie en een pak tomatenblokjes. Ook nog nodig, een scheutje olie, een klont margarine, een schep tarwebloem, een kruidenbouillonblokje, , beetje geraspte kaas, peper en een schepje basterdsuiker.

Maar je kunt ook rundergehakt gebruiken, verse tomaten en gewone koeienmelk. Bij echt gehakt zou ik beginnen met dat rul te bakken. Ondertussen snij je de ui, de knoflook en de aubergine in stukjes. Die doe je erbij als het gehakt begint te kleuren.

Het vegetarische gehakt hoeft niet eerste gebakken te worden. Dan doe je eerst de ui, knoflook en aubergine en als die glazig gefruit zijn, het gehakt erbij. Even omscheppen en de tomatenblokjes uit het pak er in. De tomatensaus op smaak brengen met een half kruidenbouillonblokje, beetje peper of sambal, klein schepje basterdsuiker en misschien een piepklein scheutje (balsamico-)azijn.

Vuur uit en de spinazie wassen. Verse spinazie wordt in enorme zakken verkocht, omdat je er na het koken maar een zielig klein beetje van over houdt. Het slinkt enorm. Mijn spinazie heb ik grof gesneden, in een ruime pan gedaan met een klein beetje water en al roerend laten slinken. Hoeft maar een paar minuutjes op het fornuis. Beetje zout erbij, klaar. Ook de spinazie kan aan de kant.

Nu gaan we witte saus maken, ook wel bechamelsaus genoemd. Doe een flinke klont boter in een steelpan, laten smelten op het vuur. Een eetlepeltje bloem er in en goed roeren met de garde. Als het begint te kleuren giet je de melk, of sojaroom erbij.

Blijven roeren met de garde en in de gaten houden of de saus niet te dik of te dun wordt. Je kunt naar believen bloem of melk toevoegen tot de juiste dikte is bereikt. Ik heb er daarna de andere helft van mijn kruidenbouillonblokje in gegooid, maar peper en zout kan natuurlijk ook. Je kunt er ook een flinke hand geraspte kaas bij doen, maar gezien die lactose-intolerante eter heb ik dat dus niet gedaan.

Nu hebben we alle elementen voor de lasagne. Neem een ovenschaal en doe onderin een dun laagje witte saus. Daarop de eerste tortilla. Ik moest ze een beetje op maat snijden, maar dat is afhankelijk van de grootte van je schaal.

Op die tortilla een laagje tomatensaus, dan de tweede tortilla, daarop spinazie met witte saus, de volgende tortilla weer tomatensaus enzovoort, tot je schaal vol is. Eindig met een tortilla die je bestrooit met wat geraspte kaas. Bij mij pasten er 6 tortilla's in de pan.

Het geheel zo'n 20 minuten in de oven op 200 graden. De ene oven werkt anders dan de andere, dus na een kwartiertje even kijken of hij niet te hard gaat. Als de geraspte kaas mooi bruin is is hij klaar.

Mijn eters waren er heel tevreden over. De tortilla's waren zacht geworden, behalve de bovenste die was lekker knapperig. Volgende keer een beetje meer tomatensaus, zodat ik een paar laagjes extra kan maken...

woensdag 18 mei 2011

Risotto zonder aardappelen

Even een oud recept, tussendoor (het heeft in 2009 op het Volkskrantblog gestaan), later in de week een nieuw recept. Een lezer verzuchtte bij mijn verhaal over aardappelsoep dat hij niet van soep hield en niet van aardappels, maar dat is dus geen probleem ! 


Ja, logisch, zullen de kenners zeggen, in risotto zitten nooit aardappelen.

Het zou misschien beter Hollandse risotto kunnen heten. Want een aantal ingrediënten, die bij dit van oorsprong Italiaanse rijstgerecht horen, heb ik vervangen door vaderlandse alternatieven.

De allereerste keer dat ik risotto maakte deed ik dat naar een recept van Jamie Oliver. Met witte wijn en Parmezaanse kaas. Jamie deed er ook diepvries doperwtjes en garnalen in. Lekker !

Maar omdat sommige mensen niet van sterke smaken houden ging ik aan het experimenteren. En ik kwam op de volgende benodigdheden:

Voor vier personen:

Scheut olijfolie (zonnebloemolie werkt ook prima)
Een flinke ui en een paar teentjes knoflook, fijn gesnipperd
Ongeveer 300 gram risottorijst
Een glas pils
Een liter kippenbouillon (kan prima van bouillonblokjes)
Een handje kleingesneden champignons
Een onsje geraspte oude kaas (of belegen als je dat lekkerder vindt)
Een scheut kookroom, voor extra smeuïgheid
Geen zout toevoegen, de bouillon is zout genoeg !


De risotto maak je als volgt: Fruit de ui- en knoflooksnippers in de olie, voeg als de ui glazig begint te worden de rijst toe. Roer goed om met een houten lepel. Als ook de rijst een tikje glazig begint te zien voeg je het glas pils toe.

Blijf roeren tot het vocht door de rijst opgenomen is. Voeg opscheplepel voor opscheplepel de kippenbouillon toe. Na elke lepel de rijst omroeren tot de bouillon opgenomen is. Ergens halverwege, je kunt dat zien als de bouillon voor de helft op is, doe je de champignons erbij.

Als de bouillon bijna op is eens proeven of de rijst al gaar is. Zo ja, de geraspte kaas erdoor roeren, een scheut kookroom erbij en klaar ! Opdienen met een frisse salade en stokbrood.

Al met al sta je zo 20 minuten te roeren en dat is een heel gedoe. Het kan makkelijker met behulp van de oven. Verhit die voor op 200 graden, of 180 als het een heteluchtoven is. Tot en met het toevoegen van het pils is de bereiding net als hierboven staat.

Doe daarna de risotto in een afdekbare ovenschaal. Voeg iets minder dan de helft van de bouillon toe, doe de deksel op de schaal en zet hem in de oven. Ga vervolgens een minuut of acht, negen relaxen op de bank.

Haal daarna de schaal uit de oven. Voeg bijna alle bouillon toe, maar hou een beetje achter, voor je weet maar nooit. Doe de champignons erbij, roer nog eens door en zet de schaal terug in de oven.

Na weer een minuut of acht à negen eens kijken of het al wat wordt. Jamie Oliver geeft in totaal 18 minuten kooktijd aan, maar het scheelt nogal welk soort risottorijst je gebruikt. Mijn ervaring is dat de ene merk langer nodig heeft dan het andere.

Even proeven, dus. Als het nog niet gaar is, en de rijst dreigt wat droog te worden, doe dan de bouillon die je achter gehouden hebt erbij en laat het nog een minuut of vijf gaan. Is het te soppig, dan geen bouillon toevoegen, maar zo weer terug in de oven. Eenmaal gaar kan de kaas en de room erbij. Eet smakelijk !

zaterdag 14 mei 2011

Kartoffelsuppe – Aardappelsoep, dus...


Als je wrevel op wil wekken bij je lezers dan moet je over koken schrijven, dat blijkt maar weer. Mijn eerdere verhalen over makkelijke soep, van een paar simpele ingrediënten, hebben me zelfs onvriendelijke reacties opgeleverd op Ekudos. En dat is toch en heel gemoedelijk forum, waar je rustig over heikele politieke onderwerpen kunt schrijven zonder uitgescholden te worden.

Koken is klaarblijkelijk een teer punt voor veel mensen. Ze kunnen het niet en beginnen er dan maar liever niet aan. Of ze kunnen het wel en zijn daar dan zo trots op, dat je het niet moet wagen om te zeggen dat het eigenlijk heel simpel is en niets voorstelt. Dat is natuurlijk geen reden om maar niet meer over koken te schrijven.


Ik ben geen echte kok, dat hebben de lezers vast wel begrepen. Ik geef geen echte recepten met exacte hoeveelheden en kooktijden. Maar dat is met opzet. Koken is experimenteren, koken is avontuur. Er zijn geen rotsvaste voorschriften en koken uit een kookboek is saai. Mijn verhaaltjes zijn eerder bedoeld om te lezen, daarna opzij te leggen en lekker zelf aan de slag te gaan. Verzin je eigen varianten, vind je eigen recepten uit.

Deze keer: Kartoffelsuppe. Een heerlijke, voedzame soep waar ik voor het eerst mee kennis maakte in Trier. Dit mooie historische stadje aan de Moezel, met zijn Romeinse bouwwerken, middeleeuwse kerken en fraaie vakwerkhuizen is sowieso een bezoek waard. Maar je kunt er ook prima eten en drinken.

Moezelwijn, natuurlijk, die de laatste jaren steeds droger van smaak schijnt te worden, dit in tegenstelling tot de wijnen uit de nabijgelegen Elzas. En aardappelgerechten. Bestel eens aardappelen met eieren en spek, in zo'n gezellig restaurantje in die oude binnenstad. Tsjonge wat krijg je een vorstelijke portie opgediend ! Maar zo is de Duitse keuken, eenvoudig, smakelijk en niet kinderachtig.

Ik at mijn eerste aardappelsoep overigens in de Tulip Inn. Ja, een lelijk flatgebouw aan de rand van het oude Trier, maar niet duur en je hebt er vanuit je kamer een prachtig uitzicht. Thuisgekomen pakte ik er 'In de Duitse keuken' bij, een ouderwets kookboek, in 1969 uitgegeven door Parool/ Life en, na wat experimenteren, kook ik de aardappelsoep nu als volgt:

Schil ongeveer een kilo aardappels, het soort maakt niet uit, je kunt ook voorgekookte uit de supermarkt nemen, die hoef je dan niet te schillen (en dan heb je aan anderhalf pond genoeg). Kook de aardappels in een ruime pan en een ruime hoeveelheid water, waar je een paar bouillonblokjes in gedaan hebt, goed gaar. Hou er rekening mee dat er nog meer ingrediënten bij de soep moeten, hou dus een halve pan ruimte over.

Maak, terwijl de aardappels koken, een paar uien, een paar teentjes knoflook en een flinke prei schoon en snij die fijn. Schil een halve komkommer en snij die ook in fijne reepjes. Onderwijl zijn je aardappels gaar. Vuur uit en laat de pan een beetje afkoelen. Je moet nu de aardappels fijn maken. Dat kan met de staafmixer. Je kunt ze door een zeef duwen (is wel een heel werk) of uit de bouillon scheppen en op een bord fijn prakken en daarna weer in de soep teruggooien. Als er een paar grotere stukjes in de soep zitten is dat niet erg.

Doe nu het vuur weer aan, maar laag. De fijngemaakte aardappels hebben de neiging om aan de bodem van de pan vast te kleven, aanzetten heet dat in kookjargon en als je niet oppast kan dat zelfs tot aanbranden van je soep leiden. Roer dus vanaf nu regelmatig in de soep en schraap daarbij met de soeplepel over de bodem van de pan.

Gooi de fijngesneden uien en knoflook bij de soep en de helft van de gesneden prei. De andere helft van de prei doe je in een kommetje en bewaar je voor bij het opdienen. De komkommer mag ook in de soep. Laat alles een paar minuutjes zachtjes doorkoken. Niet vergeten te roeren.

Snij inmiddels een onsje gesneden bacon, ontbijtspek of runderrookvlees in reepjes. Dit kun je ook vervangen door allerlei andere vlezigheden, ham of boerenmetworst, rook worst of zelfs gerookte zalm (is geen vlees, maar vis). Ben je vegetariër dan laat je het gewoon weg. Geen nood, zonder vlees of vis wordt je soep ook best lekker. Je kunt wat champignons in plakjes snijden en even in de koekenpan fruiten, of iets van tahoe als vleesvervanger nemen. Doe de bacon, of wat je ook gekozen hebt, in de soep. Even roeren…

Je kunt allerlei kruiden in de soep doen. In het recept uit het kookboek staat dille, maar eigenlijk elk ander kruidje uit de gemiddelde keuken kan er bij, mits met mate gebruikt. Even proeven of het zout genoeg is. Eventueel nog een bouillonblokje toevoegen. Wat zwarte peper erover malen, maar pas op dat je er niet teveel in doet. De peper kan ook achteraf, als het al in je bord ligt erbij gedaan worden, dat is veiliger.

Doe vervolgens een kwartliter zure room bij de soep. Volgens mij moet je crème fraiche nemen en geen sour cream, want die is minder geschikt voor warme gerechten. In het kookboek staat slagroom. Dat geeft dan wel een andere smaak. In ieder geval goed roeren tot de room opgelost is. Voor eters met lactose-intolerantie is er ook heel goede sojaroom te koop, daarmee smaakt het ook prima.

En dan moet er nog (soja-)melk bij de soep, ja, het wordt steeds gekker ! Het hangt er van af hoe dik je je soep wil hebben. Maar aardappelsoep moet wel een beetje stevig zijn, dus niet teveel melk er bij mengen. Daarna is hij zo'n beetje klaar, alleen nog weer aan de kook brengen en daarbij regelmatig roeren.


Ondertussen een paar stevige boterhammen snijden en met boter besmeren, een flink glas Duits bier of een niet te zoete witte wijn ernaast zetten. En geef bij het opdienen de gesneden prei erbij, die we aan het begin opzij gezet hebben. Daar moet je dan een handje van over de soep gooien. Heerlijk, hoor kinderen ! En een dag later (wel bewaren in de koelkast) nog lekkerder !

Dit recept heeft in iets gewijzigde vorm ook op het VK-blog gestaan. De foto's heb ik vorige week gemaakt.


NB: Door een storing bij Blogspot is een aantal eerdere reacties verdwenen. Waarvoor mijn excuses...