Posts tonen met het label fender. Alle posts tonen
Posts tonen met het label fender. Alle posts tonen

zondag 22 mei 2022

Een kunstmatig versleten gitaar ?


Lang geleden,
toen ik als schooljongen mijn eerste spijkerbroek kreeg, was die egaal donkerblauw van kleur. Hoe langer je zo'n broek droeg en hoe vaker hij gewassen werd, des te lichter werd de kleur. De plekken waar hij het hardste sleet waren op het laatst bijna wit.

Als er dan een gat of scheur in kwam zette mijn moeder er een stuk op. Zo maakte ze uit drie kapotte spijkerbroeken weer twee hele. Op het laatst vonden we het prachtig om met zo'n opgelapte broek naar school te gaan. Ik tekende er zelfs patronen en strepen op met viltstift.

Later kwamen er spijkerbroeken op de markt die al voorgebleekt waren. 'Stone washed', heette dat. Gewassen in een machine met stenen erin, zodat de stof al slijtageplekken vertoonde nog voor iemand de broek gedragen had. Een beetje raar was dat wel, maar het werd zo populair dat je bijna geen broeken meer kon kopen in de oorspronkelijke donkerblauwe tint.

Je ziet wel vaker nieuwe dingen in de verkoop die al vooraf versleten zijn. Ik zag onlangs een bericht over, op die manier bewerkte, gymschoenen. Ze waren nog erg duur ook.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat zoiets ooit in de mode komt voor, bijvoorbeeld, auto's. Dat je naar de dealer gaat voor het nieuwste model en dat de fabrikant er dan al deuken en roestplekken in heeft gemaakt.

Maar, gek genoeg, gebeurt dat wel met gitaren. Met stijgende verbazing heb ik het de afgelopen jaren aangezien. Het begon met gitaarfans die een gitaar van een beroemde gitarist na wilden maken. Bijvoorbeeld van Rory Gallagher. Die speelde decennia lang op een Fender Stratocaster waar, na vele uren op warme en zweterige podia, bijna geen lak meer opzat.

Bewonderaars van de gitaarheld hebben toen het uiterlijk van die oude gitaar zorgvuldig nagemaakt, door een nieuwe gitaar te lijf te gaan met staalborstels en schuurpapier.

Moet kunnen, zou je zeggen, maar het ging daarna nog een stap verder. Hobbyisten begonnen met het zogenaamde 'relic'-en van gitaren. Meestal waren dat tamelijk goedkope modellen die, op allerlei manieren, het uiterlijk kregen van instrumenten die een zwaar en beproefd leven achter de rug hadden. Een romantisch sausje met behulp van verfbranders en zuurbaden.

Persoonlijk vind ik het zonde van een goed instrument, maar het kan nog gekker. Je kunt inmiddels van Fender, een van de grootste gitaarmerken ter wereld, splinternieuwe, 'gerelicte' gitaren kopen. En die zijn bepaald niet goedkoop. Ook andere grote merken komen er al mee.

Heel vreemd ! Als ik een nieuwe gitaar zou willen kopen, dan zou ik goed opletten dat er geen krasje op de lak zat. Deze gitaren zijn juist voor een groot deel van hun lak ontdaan. Grote, kunstmatige, slijtageplekken op voor- en achterkant, de hals bijna helemaal kaal en de metalen delen bewerkt met zuur, zodat ze er verkleurd en een beetje pokdalig uitzien.

Okee, als je een instrument van 30 of 40 jaar oud koopt, dan verwacht je wat gebruikssporen. Maar zelfs dan zou ik niet willen dat het eruit zag alsof iemand er een paar uur met een schuurmachine op heeft staan raggen. Als dat wel het geval was zou ik flink afdingen op de prijs. Maar ik zal wel een uitzondering zijn want Fender vraagt voor deze, speciaal bewerkte, gitaren bedragen van 4000 tot 6000 euro !

Voor zulke prijzen kun je wel drie, of vier, perfecte, nieuwe gitaren kopen. Of een aantal tweedehandsjes, die wat authentieke gebruikssporen vertonen. Of een heeeele mooie, dure, waar nog geen krasje opzit. Ik zou het wel weten.

En moet je je voorstellen dat je voor Fender werkt. Dat je een keurige gitaar hebt gemaakt, van uitstekend materiaal en vakkundig afgewerkt. En dat je dan gevraagd wordt om die fraaie afwerking te verpesten, met schuurmiddelen, staalwol en wie weet wat nog meer. Misschien zijn ze daarom zo duur ? Omdat ze hun medewerkers eerst om moet kopen, voor ze zoiets tegennatuurlijks willen doen.

Voor wie het niet geloven kan een paar voorbeelden: Een splinternieuw 'versleten' Fender Stratocaster voor een heleboel geld. 

Een mooie, klassieke, tweedehandsStratocaster, uit 1983, die minder dan een kwart van de prijs is. 

Een splinternieuwe Stratocaster, waar de lak nog, zonder enig slijtplekje, opzit. En die ook lang zo duur niet is als het kunstmatig verouderde exemplaar. 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 29 augustus 2021

De nieuwe gitaar


Een tijdje terug
schreef ik dat, als ik een andere gitaar zou kopen, het een tweedehandsje zou zijn. In theorie zou je dan voor minder geld een betere gitaar kunnen krijgen en daarnaast is een gebruikt instrument duurzamer, met het oog op de planeet.

Maar, hoewel ik wel wat rondgekeken heb op het internet, liep ik toch tegen praktische problemen aan. Het is voor mij, onder andere vanwege de gezondheid, niet makkelijk om het land door te reizen om, bij particulieren thuis, gitaren te gaan bekijken en proberen. En ongezien kopen leek me niet verstandig.

Dus, toen een paar maanden terug de vraag rees wat we eens zouden doen met onze corona-spaargelden, kwam toch een nieuwe gitaar in beeld. Via webwinkels kun je kiezen uit honderden modellen, in allerlei prijsklassen. Je krijgt een paar jaar garantie en kunt je instrument, als het echt niet bevalt, omruilen voor iets anders.

Ik kwam er afgelopen week achter dat het Europese hoofdkantoor, van de beroemde Amerikaanse gitaarbouwer Gibson, op 10 kilometer van mijn voordeur staat, in Amersfoort. Maar gitaren van dat merk, of van de grote concurrent Fender, zijn me te prijzig. Een paar duizend euro voor een gitaar, waar ik toch hoofdzakelijk thuis op ga spelen, is me gewoon teveel.

Nu kun je tegenwoordig, voor een paar honderd euro, al een heel behoorlijke elektrische gitaar kopen, gemaakt in China, of Indonesië. Zelfs Gibson en Fender laten daar hun goedkopere modellen bouwen. En Japanse gitaarfabrieken, als Ibanez en Yamaha, hebben in de afgelopen decennia ook een heel goede reputatie opgebouwd.

De leengitaar, waar ik de afgelopen jaren op gespeeld heb, is een in Japan gebouwde Ibanez van bijna 40 jaar oud. Een keurige gitaar die alleen wat kleine ouderdomsklachten heeft. Maar een in Japan gebouwde Ibanez kost nieuw, momenteel, meer dan 600 euro. Dat is een heel bedrag en daarnaast wilde ik eigenlijk eens een ander model proberen.

Ik kwam uiteindelijk, via verschillende omwegen, uit op een Yamaha Pacifica. Een voor een Japans bedrijf, in Indonesië gebouwde gitaar, die wat uiterlijk en mogelijkheden betreft, veel weg heeft van de Fender Stratocaster. Een klassieke rock- en bluesgitaar, dus, maar dan een stuk goedkoper dan een echte Fender.

Op internet wordt de Pacifica alom bejubeld als de beste gitaar voor beginners. Nou speel ik al 45 jaar gitaar, maar ik speelde altijd op akoestische instrumenten, als het op elektrische aankomt ben ik een relatieve nieuwkomer.

De Yamaha is een betaalbare gitaar, ik kon de mijne, mede dankzij een kortingsactie, voor iets minder dan 300 euro kopen. Maar volgens de kenners is het ook een betrouwbaar instrument. Goed gebouwd, goed afgesteld, met eenvoudige, maar degelijke onderdelen.

Geen zeldzaam tropisch hardhout en gouden stemmechanieken dus, maar wel een gitaar waar je direct uit de doos op kunt spelen. Van andere goedkope merken hoor je vaak, dat er eerst flink aan gesleuteld moet worden, voor je aan de slag kunt. Bij mijn Yamaha was daar, afgezien van een afdekplaatje dat even vastgeschroefd moest worden, geen sprake van.

Ik ben er kortom heel blij mee en wie wil weten hoe mijn gitaar er uit ziet kan hier terecht. Dit is niet de webwinkel waar ik hem gekocht heb, maar bij deze hebben ze de mooiste foto's. Als we de boel hier in huis een beetje op orde hebben zal ik ook eens een filmpje maken, kun je mij en de gitaar in actie zien.


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men