Posts tonen met het label Gerard Kuit. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gerard Kuit. Alle posts tonen

zondag 28 april 2024

Leuke boekpresentatie met kleine hindernissen


We waren
ruim op tijd, het was een gezellige drukte rondom het oude klooster waar Artishock, onze culturele dorpsvereniging, gevestigd is. Er waren allerlei activiteiten georganiseerd, in verband net Koningsdag. Maar de vraag was: Hoe kwamen we het gebouw in ? Ik ben niet zo vlot ter been, dus was ons beloofd dat we de lift konden nemen, naar de eerste verdieping. Daar zou ik, samen met tekenaar Gerard, ons nieuwe boek gaan presenteren, met verhalen en tekeningen die eerder in het verenigingsblad hadden gestaan.

Voor wie de situatie niet kent, onze culturele dorpsvereniging deelt het gebouw met Museum Soest. De vereniging gebruikt een aantal ruimtes op de eerste verdieping en heeft een eigen ingang, aan de zijkant van het gebouw. Daar is een trap naar boven. Om bij de lift te komen moet je door de hoofdingang, maar die was afgesloten met een dranghek.

Aan de straat stond Andries, een van onze oude Artishockvrienden, om het publiek een beetje wegwijs te maken. We groetten hem, schudden handen en wisselden wat beleefdheden uit. Daarna waren we argeloos richting hoofdingang gewandeld. Daar stond dus dat hek. Wij weer terug naar Andries.

Hij belde even om te informeren hoe het zat met de lift. Ondertussen voegde Gerard, die de auto was gaan parkeren, zich bij ons. Andries zei dat hij wel even boven ging kijken, als wij ondertussen, langs een andere route en een ander hek, dat hij voor ons opzij zette, naar de voordeur wilden lopen ?

Dat deden we, maar de deur zat op slot. Terwijl we daar stonden begon het ook nog te regenen. Gelukkig hadden we een paraplu meegenomen en samen met nog een paar andere bezoekers stonden we daar te schuilen, in de hoop binnengelaten te worden. Na een paar minuten hoorden we geluiden aan de andere kant van de deur. Ha, daar was Andries, we konden naar binnen.

De grootste hindernis was genomen. Maar eenmaal boven, waar het een gezellige drukte was, doemde een nieuw probleem op. Gerard had een dag eerder onze doos met boeken afgegeven, maar hij wist niet waar die neergezet was. In de keuken, in het kantoortje ?

Ik zocht, samen met de Stripvrouw, eerst maar eens naar een lege stoel. Mijn benen waren vermoeid, door dat heen en weer wandelen en wachten. We hadden misschien, met minder inspanning, de trap kunnen nemen. Maar goed, nu eerst onze boeken terugvinden en er achter zien te komen wie van de jongelui, die er druk heen en weer liepen, de organisator was. Ik had hem alleen een keer aan de telefoon gesproken en wat app-berichtjes gewisseld.

We zagen wat oude bekenden, waaronder Herman, de grootvader van de jongeman die de feestelijkheden organiseerde. Het gaat in onze vereniging soms van vader op zoon, van moeder op dochter, in dit geval van grootvader op kleinzoon. Gerard en ik hadden eerder geconcludeerd dat we samen zo'n 75 jaar lid waren van de club. Maar Herman was één van de oprichters, die was er al bij sinds de jaren '60.

Er bleken verschillende kleinkinderen van hem betrokken bij de organisatie en hij wees ons de juiste aan. Daarna ging het allemaal zo ongeveer volgens verwachting. Het programma liep natuurlijk wat uit, zodat we een half uurtje later konden beginnen met onze presentatie. Maar dat gaf niet, want een deel van de vrienden en bekenden die we uitgenodigd hadden, kwam ook wat later.

En zo werd het toch nog heel gezellig. We hielden een gezamenlijke toespraak en reikten het eerste boek uit aan Herman. Die was blij verrast en verklaarde dat ons verhaal het enige was dat hij altijd las, in het verenigingsblad. Daarna verkochten we ook nog een paar exemplaren die we natuurlijk voorzagen van onze handtekening.

Wie het allemaal gemist heeft kan onze boeken online bestellen. Alle links staan op het Mejanderblog. Je kunt ook direct naar de website van onze drukker en daar zoeken naar onze boeken 'Verdwenen Vergezichten' en 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart'.

Als ik eerdaags even tijd en energie heb zal ik ook wat foto's op het Mejanderblog plaatsen. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 17 maart 2024

Ons tweede Mejanderboek komt eraan


Het is ondertussen
anderhalf jaar geleden dat tekenaar Gerard Kuit en ik ons eerste boek, 'Verdwenen Vergezichten', uitbrachten. We hadden er toen ruim 25 jaar van schrijven en tekenen opzitten. Eerst voor de Artishockberichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging, daarna nog een paar jaar voor ons eigen Mejanderblog.

Het plan, om al die verhalen en tekeningen een keer te bundelen in een boek, bestond al langer, maar omdat we nog zo druk bezig waren, schoven we het telkens op de lange baan. Dankzij de moderne techniek en de coronapandemie, kwam het er dan toch van.

We begonnen in een periode waarin de computer nog in de kinderschoenen stond. Ik schreef de eerste verhalen met de hand, waarna een behulpzaam verenigingslid ze uit typte, op een ouderwetse schrijfmachine. De Artishockberichten werden toen, met schaar en plakband, in elkaar gezet en daarna gestencild. Later maakten we gebruik van de mogelijkheden die, de voortschrijdende, digitale techniek ons bood.

Die ontwikkeling zie je terug in dit tweede boek, 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart'. De eerste twee delen zijn gebaseerd op autoritjes, die ik met mijn vrouw maakte. Wegenkaart op schoot en achteraf in de boeken duiken, om historische details op te zoeken. Gerard kreeg elke maand mijn verhaal en ging dan, op zijn beurt, op zoek naar een geschikt onderwerp voor zijn illustratie.

De reeks over het Groene Hart maakten we in 2003 en '04 en inmiddels had ik een PC, met een internetverbinding, in huis, zodat we vooraf de route konden plannen en allerlei informatie van websites konden halen. We gingen toen ook gewoon samen op verkenning en, omdat mijn gezondheid geen dagenlange ondernemingen meer toeliet, deelden we de reis op in verschillende etappes.

We ontdekten dat de zondagochtend ideaal is, als je iets van Nederland wil zien. Ons land is dan namelijk bijzonder stil en rustig. Een groot deel van de bevolking ligt nog op één oor, een enkele sportieveling loopt te joggen, een ander laat zijn hond uit en de rest zit in de kerk. Alleen het vinden van een horecagelegenheid, voor een kop koffie en een appelpunt, was wel eens een uitdaging, omdat die op zondag vaak laat opengaan.

Een andere ontwikkeling, waar we graag van profiteerden, was de opkomst van de digitale fotografie. Aanvankelijk nam ik een fototoestel mee, waar een ouderwets filmrolletje inging. Je moest dan goed nadenken, waar je je spaarzame opnamen aan besteedde, op zo'n rolletje gingen maximaal 36 foto's. Een vol rolletje bracht je naar de fotowinkel en als je geluk had kreeg je dan je papieren afdrukken dezelfde dag terug. Soms duurde het wat langer en heel soms raakte je rolletje zoek en kon je naar je opnamen fluiten.

Nu maakt iedereen ongelimiteerd foto's, met zijn telefoon, die meestal niet eens meer afgedrukt worden. We delen tegenwoordig plaatjes via email, of whatsapp, zonder elkaar nog te hoeven zien, of de inzet van een postbode nodig te hebben.

Ook het samenstellen van een boek kun je nu, op je gemak, thuis op je PC, of laptop doen. Je bepaalt het lettertype, maakt een pagina-indeling en plaatst je illustraties. Daarna stuur je het bestand naar een website, waar je opgeeft welke papiersoort je wilt en wat voor omslag en na een paar dagen ligt je boek in je brievenbus. Onderhandelen met een drukker, of een uitgever, is niet meer nodig.

Dan moet je nog wel lezers voor je boek zien te vinden. Reclame maken bij vrienden en familie, is een mogelijkheid en leverde ons, tot nu toe, de leukste reacties op. Maar het boek presenteren bij een feestelijke gelegenheid, in de soos van onze dorpsvereniging, was ook een succes. We kregen aandacht in de plaatselijke pers en op de lokale radio, dat was ook mooi.

In het nieuwe boek gaan we langs een paar traditionele, binnenlandse vakantiebestemmingen. Voor het deel over de Veluwe hebben we een stukje van het verhaal nog eens overgedaan, om Gerard de gelegenheid te geven om een paar nieuwe tekeningen te maken. Het Groene Hart is misschien minder bekend, bij de inlandse toerist, maar het is een landstreek vol interessante geschiedenis en met een paar heel schilderachtige kastelen, dorpen en stadjes. Naar Zeeland gingen we zelf vaak op vakantie.

Om de lezers niet op kosten te jagen hebben we dit boek in een slappe kaft gestoken. Van het eerste deel is nu ook zo'n paperback-versie verkrijgbaar, wat flink scheelt in de prijs. Van beide boeken zijn bij de presentatie, op Koningsdag, bij Artishock, exemplaren tegen kostprijs verkrijgbaar. Maar de voorraad is beperkt, dus zorg dat je erbij bent.

Daarna is het boek weer te bestellen bij boekenbestellen.nl. Van het tweede deel komt ook een duurdere versie met een harde kaft, voor de liefhebbers.

Boekpresentatie, 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart', op Koningsdag, 27 april, om 16.00 uur, in de soos van Artishock, Steenhoffstraat 46a, Soest. (Het is de 50ste keer dat Artishock speciale activiteiten organiseert ter gelegenheid van Konings- of Koninginnedag, dus dat belooft wat !)

Zie ook ons Mejanderblog  

En mijn eerdere zondagsverhalen: 

Nieuws over het Mejanderboek

We gaan ons boek presenteren

Boekpresentatie Verdwenen Vergezichten

Het volgende boek 

De Veluwe Expeditie


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 6 augustus 2023

De Veluwe Expeditie


De nacht voor
Gerard en ik naar de Veluwe reden, droomde ik dat we naar de Veluwe reden. We kwamen niet ver. Al bij Eemnes sloeg Gerard een klein polderweggetje in en we strandden op een parkeerplaats, waar allerlei mensen rondliepen. Vergeefs zocht ik, op mijn wegenkaart, naar de juiste route. Ik vond hem niet. Wel allerlei spullen, zoals toiletartikelen, schoensmeer en een rubberen babypop. Die pop gaf ik aan een klein meisje, dat daar aan het spelen was.

In werkelijkheid vertrekken we om 9 uur 's ochtends, met redelijk droog weer. De route is geen probleem, want Gerard heeft een routeplanner die ons de weg wijst. Dus na een uurtje staan we al voor het voormalige badhuis in Laag-Soeren. Dat is een indrukwekkend complex, gesticht in 1860 en later nog flink uitgebreid.

In ons komende boek kun je lezen dat dominee Jacobus Craandijk er, in 1887, een bezoek bracht. Hij bekeek er de gastenverblijven, de eetzaal, de biljartkamer, maar ook de badkamers voor koudwaterbehandelingen, de stoomkamers, douches en andere heilzame baden. En hij wandelde er op de heide, waar je toen van indrukwekkende vergezichten kon genieten.

Er staat een groot informatiebord, voor het badhuis, met oude afbeeldingen en leuke weetjes: '1365 meter pijp voor transport van het heilwater'. Het complex bleef in gebruik tot in de Tweede Wereldoorlog, toen het gevorderd werd door de Duitse bezetter. Daarna was het een tijdje een vakantieoord, voor werknemers van de Amsterdamse Bank. Van 1980 tot 2000 werd het gebruikt door de volgers van de Transcedente Meditatie. Nu is het opgedeeld in appartementen.

Gerard en ik rijden langs het Apeldoorns kanaal naar Dieren. Tot mijn verrassing zijn er minstens drie ijzeren ophaalbruggen, over het kanaal, die als net zoveel druppels water lijken op de brug die Gerard, 25 jaar geleden, voor ons boek tekende. Dat was ik ondertussen helemaal vergeten.

Vlak voorbij Ellecom ligt het landhuis Avegoor, maar we missen per ongeluk de oprit. Waarschijnlijk zijn we wat afgeleid door de weg die we volgen. Dat is namelijk de beroemde Middachter Allee, ooit een van de mooiste beukenlanen van ons land. De monumentale beukenbomen, die in vier rijen langs de doorgaande weg stonden, waren uitzonderlijk hoog en vormden een indrukwekkend, natuurlijk gewelf, boven het verkeer. Men zegt dat de bomen 40 meter hoog waren !

Toen Craandijk hier wandelde was er al sprake van dat de bomen, toen 120 jaar oud, gekapt zouden gaan worden. Uiteindelijk maakten de Duitse bezetters een begin met het omhakken van de beuken, maar de meeste zijn vlak na de oorlog geveld. Toen is de laan ook opnieuw ingeplant en de, nu dus zo'n 70 jaar oude, bomen staan er weer mooi bij. Maar het zal nog 50 jaar duren voor het weer net zo imposant is als rond 1900.

We besluiten om eerst naar kasteel Middachten te gaan en dan terug te rijden naar Avegoor. We zetten de auto op de parkeerplaats, naast het kasteelterrein. Dat is omgeven door een hoge, bakstenen muur. Gerard duwt me in de rolstoel naar de hoofdpoort. Die is afgesloten met een ijzeren hek. Daarachter zien we het strenge, symmetrische kasteel liggen.

Als we er naar binnen zouden willen, dan moeten we wachten tot na de middag. Dat doen we dus maar niet. We maken een paar foto's en zien, langs de oprijlaan, een beukenboom die er een stuk dikker en ouder uitziet dan zijn buren. Misschien een van de laatste overblijvers van de legendarische aanplant uit de 18e eeuw.

We gaan terug naar Avegoor, dat ooit in het bezit was van dezelfde adellijke familie als Middachten. Maar terwijl dat laatste, onaantastbaar, achter muren, hekken en grachten ligt, kun je dit vriendelijke, witte landhuis zonder probleem benaderen. Het is in gebruik als hotel en heeft een mooi park.

Ons volgende doel is de Posbank, waar we koffie hopen te kunnen drinken en de toiletten bezoeken. Dat lukt allemaal prima, het uitzicht is mooi, de koffie en het gebak lekker en ook het weer werkt mee. We kunnen zelfs buiten zitten waar de zon tussen de wolken doorkomt. Bij het toilet vind ik een smartphone, die door een vorige bezoeker achtergelaten is. Ik pak hem net op, om hem aan het bedienend personeel te gaan geven, als de eigenaar aan komt lopen, een jongeman met een warrige krullenbol. Die kan ik dus blij maken met zijn vergeten telefoon.

Na de koffie volgen Gerard en ik de mooie, kronkelende weg, door het bos, van de Posbank naar Rozendaal. Onze laatste stop is bij kasteel Rozendael dat vriendelijk, aan een brede vijver, tegen het dorp aan gevlijd ligt. Het is een heel contrast met het van de buitenwereld afgekeerde Middachten dat, vanuit het dorp De Steeg, alleen te bereiken is via een oprijlaan, een hek en een ophaalbrug. Het park van Rosendael wandel je zo binnen. Zelfs de kleur van de baksteen, waarvan het gebouwd is, lijkt warmer dan die van Middachten.

Het kasteel heeft de zwaarste toren van Nederland, met muren van 4 meter dik, maar oogt verder niet erg verdedigbaar. Er is een terras bij de oranjerie, er zijn groene gazons, bloemperken, mooie bomen en geschoren heggen. In de vijver zwemmen meerkoeten en nijlganzen. Er is een fotograaf bezig. die deftig uitgedoste mensen fotografeert. Wellicht is er net een receptie gehouden, een huwelijk misschien ?

Het begint een beetje te spetteren. Net op tijd, want na Rozendaal hoeven we de auto niet meer uit. We rijden weer terug naar Soestdijk, waar Elly wacht, met gebakken eitjes.

Wie meer wil zien of lezen moet er zelf maar eens naartoe, of wachten op ons boek. Een kijkje nemen op ons Mejanderblog kan ook...

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 van het verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
  
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 25 september 2022

Boekpresentatie 'Verdwenen Vergezichten', een geslaagd evenement


De voortekenen
waren niet positief. We kregen afzeggingen binnen, van vrienden en familieleden, die ziek waren, op vakantie, of aan het verhuizen. Dus het was niet met grote verwachtingen dat Gerard en ik ons opstelden in de barruimte van het oude, vertrouwde Artishockgebouw, in Soest. Onze culturele dorpsvereniging, waar we samen zo'n 75 jaar lid van zijn en die dit weekeinde zijn 55-jarig bestaan vierde.

Terwijl wij onze boeken uitpakten, publiciteitsmateriaal neerlegden en wat uitgeprinte tekeningen aan de muur hingen, was er in de aangrenzende zaal een jazzconcert bezig. Aan een tafel, bij het raam, deed Radio Soest een live-uitzending.

De afspraak was dat onze boekpresentatie om half vijf zou beginnen, maar de muziek liep wat uit. Jonge jazzmuzikanten, die de smaak te pakken hadden. Ondertussen stroomden er toch wel wat bekende en minder bekende mensen binnen, die ons direct al bossen bloemen, een fles port en een doosje sigaren gaven.

Het eerste boek werd ook al snel verkocht, terwijl de presentatie eigenlijk nog moest beginnen. Het plan was dat we geïnterviewd zouden worden door Kees, een van de oudere Artishockleden. Maar toen het zover was werden we naar de tafel van Radio Soest geroepen en werd ons interview direct uitgezonden. Dat was leuk voor de luisteraars naar de plaatselijke zender, maar maakte het voor de aanwezigen in de bar, die inmiddels helemaal vol belangstellenden stond, misschien wat minder goed te volgen.

Het was wel een leuk interview. waarin we beiden het een en ander over onze Artishockervaringen konden vertellen. Na afloop reikten we het symbolische eerste exemplaar uit, aan het enige verenigingslid dat geprotesteerd had toen onze bijdrage uit het verenigingsblad, de Artishockberichten, geschrapt werd.

Tot onze verrassing stonden er daarna direct mensen te dringen om ons boek te kopen. We moesten onze handtekening erin zetten, wat direct het gevoel gaf dat we beroemde auteurs waren. Van ons voorraadje boeken is nu niet veel meer over, maar geen nood, het boek kan online besteld worden bij boekenbestellen.nl

Ondertussen gingen de hapjes en drankjes rond en werd er nog gezellig nagebabbeld. Foto's van het evenement zijn te zien op ons Mejanderblog. 


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 21 augustus 2022

We gaan ons boek presenteren


Ja, nog niet direct,
maar over ruim een maand, op 24 september. Die datum kunnen jullie alvast in je agenda zetten. Maar, voor wie het allemaal niet zo gevolgd heeft, even een terugblik.

We gaan naar 1996. Ik was al meer dan 10 jaar lid van onze culturele dorpsvereniging, Artishock, in Soest. Ik had ook al een jaar of 10 het verenigingsblad, de Artishockberichten, gemaakt en geprobeerd om daar een blad van te maken waar niet alleen de maandelijkse activiteiten in stonden, maar dat ook leuk was om te lezen.

Toen ik het blad overnam leverde elke werkgroep zijn pagina in, alles werd gestencild en gebundeld en dat was het dan. Bij sommige pagina's werd alleen per maand de datum veranderd, de rest bleef jarenlang hetzelfde. Ik vond dat het wel wat leuker kon en tekende strips, plaatjes en schreef verhaaltjes die ik tussen de informatie door plaatste. Daarnaast probeerde ik een mooie opmaak te maken en ontwierp ik een nieuw logo. Dat laatste wordt nog steeds door de vereniging gebruikt.

Na verloop van tijd werd het blad niet meer gestencild en met schaar en plakband in elkaar gezet, maar gingen we over op de computer en het kopieerapparaat. En op een zeker moment deed ik het blad over aan Pieter, een ervaren en actief verenigingslid, die samen met Hans, die werkzaam was in de grafische sector, de berichten op professionele wijze gingen vormgeven.

Ik gaf ze nog wel mijn stripjes en verhaaltjes, want die vonden ze wel leuk om erbij te houden. In 1996 leverde ik voor het eerst een verhaal in, met een tekening erbij, gemaakt door Gerard Kuit. Ik kende Gerard vooral als bezoeker van het filmhuis en van de jaarlijkse kunstmarkt waar hij met zijn pentekeningen aan deelnam.

We hadden een gezamenlijke interesse in geschiedenis en terwijl ik het leuk vond om uit te zoeken wat het verhaal was achter een dorp, een kasteel, of een oude molen, vond Gerard het leuk om daar een pentekening bij te maken. Zo reisden we bijna 25 jaar door het land, als een soort voorlopers van de Van Rossems. Niet met een cameraploeg, maar met een fototoestel en aantekenboekje.

We ontdekten niet alleen hoe mooi en interessant ons land is, maar ook hoe stil en verlaten het erbij ligt op zondagochtenden. Terwijl de bevolking nog op bed lag, of in de kerk zat, wandelen wij ongestoord rond en maakten foto's en notities. Ik zocht thuis, in boeken en later op internet, wat extra informatie en leverde mijn verhalen, onder de titel 'Mejander', met een scan van Gerards tekening, in bij Pieter.

Dat ging zo door tot 2018. Ondertussen had ik zodanige gezondheidsproblemen gekregen dat we een rolstoel mee moesten nemen voor de wat langere wandelingen. Pieter en Hans, die al die tijd de Artishockberichten hadden gemaakt, wilden het blad overdoen aan jongere verenigingsleden. Dat bleek nog niet zo eenvoudig, maar toen ze eenmaal iemand bereid gevonden hadden wilde die wel eens wat anders dan onze verhalen.

Dus stopte onze maandelijkse bijdrage aan de Artishockberichten. Ik had ondertussen een deel van de verhalen en tekeningen ook op een weblog, mejanderblog.blogspot.com, gepubliceerd en daar bleven we nog een tijdje nieuwe afleveringen plaatsen.

In 2021 realiseerde ik me dat Gerard en ik al 25 jaar samenwerkten aan onze Mejanderverhalen. Dat leek me een mooi moment, ook een beetje geholpen door het coronavirus dat andere activiteiten verhinderde, om eens te proberen om van onze verhalen en tekeningen een boek te maken. Voor Pieter en Hans, die al die jaren onze bijdragen in het clubblad hadden opgenomen, was het al te laat. Zij overleden beide in 2020. Nog langer wachten en we hielden misschien geen publiek meer over.

Nu is het boek af en wordt het officieel ten doop gehouden bij de viering van 55 jaar Artishock. Op het Mejanderblog kunnen jullie de aankondiging zien. 

We hebben in de loop der jaren een flink stuk van ons land afgereisd. Van de Veluwe, naar Zeeland, langs de Vecht en de oude kust van de Zuiderzee. Maar in dit eerste boek beperken we ons tot Soest en wijde omgeving. Dat wil zeggen dat we Baarn en Amersfoort uitgebreid behandelen, de omgeving van Hilversum beschrijven en een mooi uitstapje maken langs Zeist, Driebergen en de Langbroeker Wetering.

De rest van het land moet nog even wachten op de volgende delen. Eerst dit boek presenteren.

 

Meer informatie over de viering van 55 jaar Artishock is te vinden op de website . Daarop ook een aankondiging van onze boekpresentatie . 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 3 april 2022

Nieuws over het Mejanderboek


Het is bijna
een jaar geleden dat ik voor het eerst vertelde over onze plannen om een boek te maken. Het was toen 25 jaar geleden dat tekenaar Gerard Kuit en ik voor het eerst samen iets maakten voor de Artishock Berichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging.

Dat ontwikkelde zich tot een reeks van reisverhalen over ons eigen dorp en wijde omgeving. Ik vond het leuk om de geschiedenis van plaatsen en gebouwen uit te pluizen en de situatie van nu te vergelijken met oudere beschrijvingen. Gerard maakte daar fraaie pentekeningen bij.

In totaal maakten we zo'n 175 verhalen en tekeningen en nu hebben we de eerste proefdruk van ons boek, 'Verdwenen Vergezichten', binnen. Niet alle verhalen staan er in, dan zou het een erg dik en behoorlijk duur boek worden. We hebben ons beperkt tot ruim 40 afleveringen, allemaal over onderwerpen in de buurt van Soest, onze woonplaats.

De eerste verhalen zijn gemaakt in een tijd dat de computer nog niet ingeburgerd was. Internet stond nog in de kinderschoenen, ik had wel een pc, maar gebruikte die alleen om de verhalen uit te typen. De bestanden bewaarde ik op floppydisks die alleen de oudere computergebruiker nog zal kennen. Met de laptops van nu kun je dergelijke schijfjes niet meer lezen.

Het was dus even zoeken voor ik alle teksten weer gevonden had en omgezet had in bruikbare computerbestanden. Gelukkig had Gerard alle tekeningen bewaard. Die moesten wel, voor een groot deel, opnieuw ingescand worden. De verhalen moesten worden bewerkt en gecorrigeerd en daarna nog eens worden gecorrigeerd.

Ik wilde zo min mogelijk veranderen aan de oorspronkelijke teksten en voegde daarom een aantal voetnoten toe, om bepaalde details te verduidelijken. Na 20, of 25 jaar zijn sommige plekken alweer flink veranderd, daar wilde ik dan toch ook wel iets over zeggen.

Toen ik een flink eind op streek was bedacht ik dat het een goed idee zou zijn om een proefboek te laten drukken. We hadden geen van tweeën eerder een boek samengesteld dus wilden we weten hoe dat in zijn werk ging en wat de kosten zouden zijn, zodat we ons definitieve ontwerp daarop aan zouden kunnen passen.

Ik vond een printing-on-demand website, met veel mogelijkheden en goede tips en informatie. We bestelden een uitprobeer exemplaar en waren blij verrast met het resultaat. Dit eerste boek was 70 pagina's dik en ik had verschillende lettertypes gebruikt en wat geëxperimenteerd met de opmaak om te zien wat het beste zou werken. De kosten vielen ook nog mee, dus besloten we het plan verder uit te werken.

We overlegden over de inhoud en Gerard stelde voor om dicht bij huis te blijven. Hij verwachtte meer mensen te interesseren met verhalen over Soest en de buurgemeenten dan met uitstapjes verder weg. Zo kwamen we uit op het boek zoals het er nu aan gaat komen. Harde kaft, A-4 formaat en iets meer dan 110 pagina's, op glanzend papier.

Soest en omgeving moet je trouwens ruim zien. We hebben het ook over Baarn, Amersfoort, Hilversum, Zeist, de omgeving van Loosdrecht, Wijk Bij Duurstede en de Langbroeker Wetering. Daarna, maar dat is voor een volgend boek, zijn er ook nog verhalen over de Veluwe, Zeeland, de Vecht, het Groene Hart en de Zuiderzeekust. Maar dat past dus allemaal niet in het eerste boek.

Bij het doorlezen van onze eerste proefdruk kwam ik nog weer allerlei verbeterpunten tegen en bedacht ik weer nieuwe toevoegingen. Zo'n boek maken is een niet te onderschatten klus, dat blijkt. Zelfs als je de tekst en illustraties al jaren hebt liggen. Maar goed, het schiet nu wel op en we hopen nog voor de zomer ons eerste boek officieel te kunnen presenteren.

Voor wie nieuwsgierig is: op ons Mejanderblog kun je foto's zien van de proefexemplaren. Een deel van de inhoud is daar ook te lezen.



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 25 april 2021

25 jaar Mejanderverhalen


We hebben een jubileum te vieren.
Het is dit jaar 25 jaar geleden dat het eerste Mejanderverhaal verscheen, met een tekening van Gerard Kuit erbij.

Halverwege de jaren '90 was ik mijn activiteiten bij de culturele dorpsvereniging – Artishock in Soest – een beetje aan het afbouwen. Ik was heel actief geweest, in de muziekwerkgroep, het filmhuis, de Werkgroep Eigen Werk en in het bestuur. En ik was een aantal jaren redacteur geweest van het clubblad, de Artishockberichten.

Voor de Artishockberichten schreef ik maandelijks een redactioneel stukje. Aanvankelijk ging dat over de mooie activiteiten van de vereniging maar, omdat ik daar een beetje over uitgepraat raakte, schreef ik later vooral over dingen die ik zelf meemaakte, of interessant vond.

Pieter Henke, mijn opvolger als redacteur, vond het wel leuk als ik doorging met die verhaaltjes en een van mijn toenmalige zwagers bedacht de naam Mejander. Jan die zich door het leven kronkelt.

Ik kwam voor het eerst op het idee om een tekening van Gerard Kuit te gebruiken toen ik iets geschreven had over een wandeling, die mijn vrouw en ik maakten, langs Paleis Soestdijk, het Baarnse bos en de Naald van Waterloo. Ik was op weg naar Pieter om mijn stukje in te leveren en mijn vrouw wilde nog even binnenlopen bij het VVV-gebouwtje, naast het postkantoor. Alle twee opgeheven inmiddels.

Daar zag ik een ansichtkaart met een strakke pentekening van Paleis Soestdijk, getekend door Gerard. Ik kende hem wel want hij was ook lid van onze vereniging en kwam vaak bij het filmhuis. Dus ik kocht die kaart en deed hem bij mijn stukje. Pas achteraf kon ik Gerard vragen of hij dat wel goed vond. Gelukkig was hij direct enthousiast en zo ontstond een samenwerking die nu nog voortduurt.

Het duurde wel een paar jaar voor Gerard en ik er ook samen op uit gingen. Aanvankelijk schreef ik mijn verhaaltje, gaf dat aan Gerard, waarna hij een tekening maakte en ik alles weer doorgaf aan Pieter. Computer en email werd daarbij nog nauwelijks gebruikt.

Het waren andere tijden. Als ik iets weten wilde pakte ik een boek uit mijn boekenkast, of ik ging naar de bibliotheek. Tegenwoordig vind je heel veel bij Wikipedia, of in Facebookgroepen, maar het internet werd in die jaren nog niet zo intensief gebruikt. Soms vroeg ik een beetje rond, bij familie en vrienden, maar erg ver ging ik daarbij niet. Het kwam bijvoorbeeld niet in me op om informatie te zoeken bij de Historische Vereniging.

Ondertussen schreef ik verhalen over Soest, Baarn en Amersfoort, wat voor Gerard prima te doen was. Maar daarna richtte ik mijn aandacht op de Veluwe en beschreef ik de route naar Goeree-Overflakkee, waar mijn vrouw en ik vaak op vakantie gingen. Dat werd voor Gerard wat lastiger en hij zal opgelucht adem hebben gehaald toen ik voorstelde om de volgende hoofdstukken samen te gaan verkennen.

Zo maakten we reeksen over de Langbroeker Wetering, Wijk bij Duurstede, Het Groene Hart en de Vecht. Ons laatste project is de kust van de Zuiderzee, die we ondertussen verkend hebben van Vollenhove tot Volendam. In totaal maakten we 176 afleveringen. Een deel daarvan heb ik, ook alweer een jaar of 20 geleden, gebundeld in drie gefotokopieerde boekjes.

Nu zijn we van plan om, vanwege ons 25-jarig jubileum, een mooie verzamelbundel samen te stellen. Ook wat dat betreft zijn de tijden veranderd, met de mogelijkheden van 'printing on demand' en e-boeken. Het zou leuk zijn als we, tegen het eind van het jaar, als hopelijk het coronavirus getemd is, met iets moois kunnen komen.

Ons allereerste verhaal, met de ansichtkaart van Gerard, staat wel al op ons Mejanderblog. 



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 4 augustus 2019

De Mejanderreizen van Gerard en Jan


Jullie denken misschien dat ik, met mijn chronische ziekte, de hele dag achter de geraniums naar de vogeltjes zit te kijken. Maar ik kom af en toe ook wel eens buiten. Bij de vaste uitstapjes van de afgelopen 20 jaar horen de autoritjes die ik met mijn goede vriend, tekenaar, Gerard Kuit maak, voor onze gezamenlijke Mejanderverhalen.

De samenwerking is ontstaan in 1994. Ik was toen redacteur van de Artishockberichten, het maandblad van onze culturele dorpsvereniging. Het was gebruikelijk dat de redactie voor elke aflevering een stukje schreef, meestal over de verenigingsactiviteiten.

Ik was het na een paar jaar zat om over weer een mooie film, een prachtige tentoonstelling, of een fantastisch concert te schrijven en zocht naar nieuwe onderwerpen. Daar komt ook de naam Mejander vandaan, die bedacht mijn toenmalige zwager Bas, die meehielp met het maken van het Arishockblad. Mijn verhaaltjes gingen alle kanten op, vandaar.

Nadat ik een stukje had geschreven over paleis Soestdijk, waar toen de koninklijke familie nog woonde, zag ik bij toeval in het VVV-kantoor een ansichtkaart met een tekening van het paleis hangen. Die paste er heel mooi bij, vond ik. De maker bleek Gerard te zijn en die kende ik wel, want hij was lid van Artishock.

Zo is een samenwerking ontstaan die al 25 jaar stand houdt. Bij de eerste paar verhaaltjes had Gerard toevallig al een geschikt plaatje, in de vorm van een antieke, of zelfgemaakte, ansichtkaart. Maar voor de volgende maakte hij een tekening en na een tijdje gingen we ook samen op verkenning. Zo maakten we onder meer reizen langs de Langbroeker Wetering en de Vecht, door het Groene Hart en – een nog onvoltooide – tocht langs de kust van de Zuiderzee.

In de loop der jaren heb ik leuke reacties gehad op onze Mejanderverhalen. Mensen kwamen met boeken aandragen en er was zelfs iemand die vroeg of we niet iets over zijn huis konden schrijven. Hij woonde heel mooi, in de binnenstad van Amersfoort.

Ik was inmiddels al lang geen redacteur van de Artishockberichten meer, maar mijn opvolger vond onze verhalen leuk en zo konden we zorgeloos doorschrijven en tekenen. Tot vorig jaar een nieuwe redacteur me belde met de vraag of hij eens kon komen praten.

Ik zag de bui al hangen en nodigde Gerard ook uit voor het gesprek. Het kwam er op neer dat het bestuur van de Vereniging vond dat er op het maandblad bezuinigd moest worden en voor ons verhaal was eigenlijk geen plaats meer. We vonden dat jammer, natuurlijk, maar we deden er niet moeilijk over. Als we niet meer gewenst waren hield het gewoon op.

Achteraf hoorden we dat een Artishocker van het eerste uur, naar aanleiding van onze verdwijning uit het maandblad, zijn lidmaatschap opgezegd had. Dat vonden we wel mooi, natuurlijk. Maar we hadden ons toch al voorgenomen om onze gezamenlijke activiteiten niet zomaar te staken.

Ik had al jaren eerder een Mejanderblog aangemaakt, zodat onze verhalen ook online beschikbaar waren. Nu namen we ons voor om aan een boek te gaan werken. Het zal nog wel even duren voor dat er is, maar om vast wat nieuw publiek te kweken heb ik afgelopen week een Facebook-pagina gemaakt.

Het Mejanderverhaal is nog lang niet af. Dus wie ons wil blijven volgen kan dat en als het boek er is dan zullen jullie ervan horen !

Lees de verhalen, of bekijk de tekeningen, op het Mejanderblog of bezoek de Facebook-pagina 

Gerard Kuit heeft ook een eigenwebsite.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 11 oktober 2015

De snelweg op, naar het verleden


Mensen wat vliegt de tijd. Als je even niet oplet ben je zo een paar jaar verder. Terwijl je aan de andere kant helemaal niet ver hoeft te reizen om je in het verleden te wanen.

Okee, ik spreek weer eens in raadselen. Maar dat komt omdat het tijd is voor mijn halfjaarlijkse uitstapje met Gerard. Al een jaar of 10 gaan we er een paar keer per jaar op uit om wat verderop, in ons welvarende, moderne vaderland, historische plaatsen te bekijken.

Stap in de auto, rij naar Harderwijk of Elburg – en dan vooral op zondagochtend – en je waant je in de 19e eeuw. Uitgestorven stadjes, met mooie oude huisjes, klinkerstraatjes, een stadspomp en gietijzeren straatlantaarns. Het enige geluid komt van het gezang in de kerk.

We doen daar verslag van in een plaatselijk verenigingsblad. Ik schrijf verhaaltjes, Gerard maakt de tekeningen. Die kun je ook lezen en bekijken op ons Mejanderblog, maar ik zag dat het alweer twee jaar geleden is dat ik daar iets nieuws op gezet heb. En voor de reeks waar we nu mee bezig zijn, een reis langs de kust van de voormalige Zuiderzee, is het zelfs al drie jaar geleden.

Toen ben ik gestopt omdat we eerst nieuwe verhalen en tekeningen moesten maken en die zijn er inmiddels. Deel 12 van de Zuiderzee-reis heb ik daarom gisteren op het blog gezet.

Vandaag gaan we naar Hattem, dat ligt niet aan de Zuiderzee, maar had zijn voorspoedig verleden wel te danken aan de verbinding met dat water, via de IJssel. Langs die rivier hopen we dan via Zalk, bekend van het kruidenvrouwtje van Wim de Bie, naar Kampen te rijden.

Ik zie er naar uit, maar heb het er ook wel even druk mee. Het betekent bijvoorbeeld dat ik dit verhaal een dag eerder moet schrijven en op internet zetten. Ik moet zorgen dat mijn fototoestel van verse batterijen is voorzien, net als de filmcamera, m'n telefoon moet opgeladen zijn.

Ik heb me een beetje ingelezen en wat info opgezocht over de plaatsen waar we langs komen. En buienradar gecheckt. De weersverwachtingen zijn goed, maar een warme jas en een pet zijn toch wel aanbevolen. En dan dus maar de snelweg op, naar het verleden...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


woensdag 25 april 2012

Eemnes - Centraal gelegen maar niet vaak bezocht


De Wakkerendijk in Eemnes-Binnen

Vanuit Eemnes ben je binnen 78 minuten in elke andere plaats in ons land, lees ik in een artikel op Nu.nl. Toch nemen niet veel mensen de moeite om Eemnes te bezoeken. Zelfs iemand, die er zo dichtbij woont als ik, komt er maar zelden. Meestal scheer ik er vlak langs, op weg naar Amsterdam. De oprit van de A1 ligt aan het begin van het dorp.

Op het eerste gezicht stelt Eemnes ook niet veel voor. Een lange weg met aan een kant uitzicht op de polder, aan de andere kant een rij aardige boerderijen. Verder twee kerktorens, een gemeentehuis uit de vorige eeuw, waar nu een restaurant in zit en wat nieuwbouwwijken. Maar als je wat verder kijkt is er genoeg interessants te zien.


Op een grillige april-morgen rijden Gerard en ik de Wakkerendijk op. Nog geen 10 minuten van huis parkeren we de auto bij het kerkje van Eemnes–Binnen. Officieel heet dit kerkje de Pieterskerk, maar in de volksmond staat het bekend als 'het dikke torentje'. Boven de deur, onderaan de toren, is een groot raam met het gemeentewapen erboven. Op het eerste gezicht lijken er drie ridders op te staan, maar het gaat om 3 bisschoppen. Dit om het verbond met de bisschop van Utrecht te eren.


Boerderij aan de Wakkerendijk
Eemnes is ontstaan op de rand van hoog en laag, omdat daar veengebieden waren. In de middeleeuwen was hout de belangrijkste bouw- en brandstof. Maar naarmate de bevolking toenam werd het schaarser. Bij plaatsen als Eemnes kon turf gestoken worden. Het dorp werd dan ook al snel een twistpunt tussen Holland en Utrecht.

De kerk van Eemnes-Buiten
De dorpelingen zochten beurtelings bescherming bij de graven en de bisschoppen. Die beloonden dat door ze stadsrechten te geven. Het klinkt raar maar zowel Eemnes-Binnen, het eerste deel van het dorp, langs de Wakkerendijk, als Eemnes-Buiten, het deel rondom de tweede kerk wat verderop, zijn steden.

Ons uitstapje maakte deel uit van een grotere reis langs de voormalige Zuiderzeekust. De eerste delen van dat verhaal kun je lezen op het Mejanderblog.


Mooi oude foto's en veel historische wetenswaardigheden vind je op de website van