Posts tonen met het label klussen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label klussen. Alle posts tonen

zondag 23 oktober 2022

Rustig weekend


Ja, in het weekend
is het meestal wel rustig op Soestdijk. De afgelopen week was dat wel anders. Vrijdag liepen er nog mannen met bladblazers door de straat, terwijl er ook nog een bezig was de randen van het grasveld te maaien. Eerder in de week liepen ze ook al te blazen en te maaien. Zouden er geen andere straten zijn, in ons dorp waar wel eens een blaadje van een boom valt ?

En tussendoor kwamen er ook weer veegwagentjes langs, om de straat schoon te maken, en nog kleinere om de stoep te borstelen. Het hoveniersbedrijf was bezig met een plantsoen, wat verderop, waarbij klaarblijkelijk een graafmachine nodig was. Het zou ook wel erg zijn als er eens ergens een takje scheef groeit, of een grasspriet de kop op steekt waar dat niet gepland is.

In de avonduren, wanneer we rustig, onderuit, op de bank wilden hangen, stond de hond van de benedenbuurman vaak urenlang, in de tuin, te blaffen. De buurman zelf was niet thuis, dus die had er geen last van. Zelf kan ik me er wel voor afsluiten, maar mijn vrouw hoorde van de andere buren dat die de politie erbij willen halen.

En dan boffen we nog dat de schilders klaar zijn met het schuren van de deuren en kozijnen van ons balkon. Want daar waren ze, als het weer het toeliet, sinds september al mee bezig. Er is achterstallig onderhoud, waardoor sommige raamkozijnen verrot zijn. Dus nu is het wachten tot die vervangen gaan worden. Daarna kan de boel geschilderd worden.

Maar dan zijn we nog niet van ze af, want de vloer van het balkon moet ook nog van een nieuwe coating voorzien worden. Het moet een keer gebeuren, maar het was misschien handiger geweest om er wat vroeger in het jaar aan te beginnen. Nu is het telkens wachten op een paar droge dagen.

Het schilderwerk van de binnenboel, waar ik zelf al een paar jaar aan bezig ben, loopt nu wel vertraging op. Een van de kozijnen waarvan nu blijkt dat ze vervangen moet worden had ik al, aan de binnenkant, geschuurd en geplamuurd. Gelukkig was ik er nog niet aan toegekomen om het af te schilderen. Het houtwerk van een ander raampje had ik, helemaal aan het begin van mijn opknapcampagne, van een nieuwe verflaag voorzien. Dat zal ik nu nog eens moeten doen.

Ondertussen staan de balkonplanten in de trappenhal. Je merkt pas hoeveel bloempotten je op het balkon hebt staan, als ze naar binnen moeten. Het is een hele verzameling. En dan heb ik ook nog een paar planten weggegooid en weggegeven.

Om toch nog wat bij te dragen aan het onderhoud van de woning heb ik afgelopen week een muurtje in de woonkamer gewit. Door mijn beperkte energievoorraad heb ik er vijf dagen over gedaan, elke dag een uurtje. Het schilderen, boven mijn hoofd en in ongemakkelijke houdingen, voel ik nu in mijn been- en rugspieren. Maar het resultaat mag er zijn.

Het kost wat inspanning, verdraagzaamheid en doorzettingsvermogen, als je in een huis woont. Het alternatief zou geen huis zijn, maar dat lijkt me toch nog minder prettig.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 1 mei 2022

Een zwart gat ?


Ja, wat nu ?
Ons boek is af en om het dreigende zwarte gat te ontlopen heb ik een tafel getimmerd. Maar die is nu ook af. Wat zal ik nu eens doen ? Het is nogal een luxeprobleem, ik geef het toe, van iemand die veel vrije tijd heeft.

Maar goed. Eerst maar een paar updates. Het boek is dus klaar en we wachten op de bezorging van de eerste exemplaren. Maar voor dat iedereen enthousiast wordt: de officiële presentatie is pas in september. Sorry, dat hebben we niet zelf bedacht, maar het kwam toevallig zo uit.

Het blijkt dat Artishock, onze culturele dorpsvereniging, waar we de verhalen en tekeningen uit ons boek oorspronkelijk voor gemaakt hebben, in september een jubileum viert. Daar hadden we niet bij stilgestaan, toen we contact opnamen met de vereniging.

We dachten dat het leuk zou zijn om een bescheiden, maar plechtig, moment te organiseren, waarop we met ons boek in de openbaarheid konden komen. En dan zou het logisch zijn om dat in het clubgebouw te doen. Maar dan moeten jullie dat doen bij ons jubileum, zeiden ze. Daar past het geweldig goed bij. En daar moesten we ze uiteindelijk wel gelijk in geven.

Het zou kunnen dat men denkt dat het zo gepland is. Er is een jubileum en ja, hoor, daar is Jan de Stripman weer. Als het niet met een muzikaal optreden is, dan wel met een zelfgemaakt boek. Maar echt, dit keer kon ik er niets aan doen. Het is een samenloop van omstandigheden en het betekent dat de ongeduldige lezers zullen moeten wachten tot september.

Ondertussen is het met de tafel voor de keuken helemaal goed gekomen. Niet alleen is de tafel zelf goed gelukt maar het grappige is dat we, hoewel er dus een meubelstuk bij is gekomen, nu meer ruimte ervaren in de keuken. De magnetron is verplaatst naar de nieuwe tafel en daardoor is er ineens een flink stuk werkblad vrij gekomen. Kunnen we eindelijk eens iets even ergens neerzetten, onder het koken. Heerlijk !

Maar dan al die vrije tijd, die ineens opdoemt. Nou ja, eigenlijk is er nog heel veel te doen. Het schilderwerk, aan deuren en kozijnen, waar ik al meer dan een jaar mee bezig ben, is nog niet af. Eigenlijk zouden we ook wel nieuwe vloerbedekking willen in de woonkamer. Nogal een klus, die ik nog even voor me uit probeer te schuiven.

De planten op het balkon moeten ook gereorganiseerd worden. Er staat een hele bak vol piepkleine plantjes in de vensterbank, die ergens een plek moeten krijgen, om uit te groeien tot bloemen voor de bijen. En dan heb ik mijn nieuwe gitaar nog, waar ik wel af en toe op gespeeld heb, maar nog lang niet zoveel als ik eigenlijk had gewild.

Dat zwarte gat zou ik dus makkelijk kunnen vullen met verf, bloemen en muziek. En daarna zijn er nog genoeg verhalen en tekeningen over voor nog een paar boeken. En de verf, die ik een jaar geleden op de eerste kozijnen gesmeerd heb, zal dan ook wel z'n eerste beschadigingen hebben. En er staat nog een tafelblad waar ik eigenlijk weer een tafel van wil maken. En...

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 24 april 2022

Zelfgemaakte meubels


Het is weer zondagochtend.
Na een zonsopkomst zonder wolken – ik vind het een beetje saai, maar ik zal niet klagen – vliegen er ganzen uit het park over ons huis. Even de vleugels strekken.

Gisteren zat er een puttertje te zingen, aan de overkant van de straat, tussen de nieuwe, frisgroene, blaadjes van een eikenboom. Prachtig mooi vogeltje, met een gele streep op de vleugels, bruin en wit op het lijf en een knalrood gezichtje. Dat zie je niet elke dag. Ik kon er zelfs een paar wazige foto's van maken. Nog minder reden tot klagen.

Ondertussen ben ik bezig met het timmeren van een tafel voor in de keuken. Het is de bedoeling dat de magnetron er op komt te staan. Daardoor krijgen we meer ruimte op het werkblad en als we de vuilnisbak onder de nieuwe tafel schuiven blijft het vloeroppervlak ongeveer gelijk. Best belangrijk als je zo'n klein keukentje hebt als wij.

Ik ben geen enorm goede doe-het-zelver, maar ik vind het best leuk om te doen. Ik heb al behoorlijk wat van ons meubilair in elkaar getimmerd. Ik bedoel dan: zelf gemaakt, niet kapot geslagen. Een boekenkast, bijvoorbeeld, en het bureau van mijn vrouw. Een paar kleinere kastjes en een paar tafeltjes.

Het meeste van wat ik maak is wel ergens een beetje scheef, maar het functioneert. En er is nog nooit iets in elkaar gezakt, dus enige trots is op zijn plaats. En met kleine onvolkomenheden leert een mens best leven.

Deze keer heb ik het makkelijk want, voor het onderstel, kan ik gebruik maken van delen van een Ikea-tafel, die nog in de kelder stond. Het bovenblad komt van een plank uit een linnenkast. Ik hoef het eigenlijk alleen maar op maat te zagen en in elkaar te puzzelen.

De poten zijn gelukkig al op de juiste hoogte, dus de kans dat het een wiebelig geheel wordt is niet erg groot. Ik kan altijd nog zeggen dat de keukenvloer ongelijk is. Die is belegd met tegels, dus best een beetje hobbelig.

Ik maak mijn tafeltjes en kastjes altijd op het oog. Dus zonder werktekening. Ik probeer me voor te stellen hoe het er uit komt te zien en wat ik moet doen om dat droombeeld te bereiken. Het helpt dan als je beschikt over een zogenaamd timmermansoog. Dus dat je meteen nauwkeurig ziet hoe je het aan moet pakken.

Ik ben er nog niet helemaal uit welk van mijn twee ogen het timmermansoog is. Ik knijp er af toe wel eens een dicht en dat is waarschijnlijk het beste wat je kunt doen bij mijn timmerwerk. Een oogje dicht knijpen.

Maar, alle gekheid op een stokje. (Kent iemand die uitdrukking nog ?) Hopelijk lukt het me, in de loop van volgende week, om een passende tafel in elkaar te zetten. Het eerste deel, het op maat maken van het onderstel, is al aardig geslaagd. Nu de rest nog.


Hier zijn mijn foto's van het puttertje te zien.

En om nog even terug te komen op mijn verhaaltje van vorige week, over het grasveld dat elke week platgemaaid wordt: Puttertjes eten de zaden van paardenbloemen. Dan moeten we die wel laten staan, dus. 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 15 augustus 2021

Het was een drukke week


Jullie denken misschien
dat ik een saai leven heb en de hele dag maar een beetje voor het raam naar de vogels zit te kijken, maar dat is echt niet zo. Er zijn best rustige tijden, maar soms is het ook behoorlijk druk. Deze week bijvoorbeeld.

Dinsdag kregen we Daizy de poes te logeren, vanwege vakantie van de kleinkinderen. Donderdag hadden we een aangenaam etentje en vrijdag kwam de vloerbedekking voor de twee kamers die we aan het opknappen zijn. En tussendoor werd ook nog de gitaar bezorgd die ik voor mijn verjaardag mocht kopen. Allemaal leuk, maar hier en daar ook wel wat vermoeiend.

Het etentje was alleen maar gezellig hoor en smakelijk. En weer eens een tijdje een kat in huis is ook heel leuk. Het is een jong en speels beest en gelukkig ook niet eenkennig. Ik was even bang dat ze dagenlang onder een meubelstuk zou gaan zitten, om te wennen aan haar nieuwe omgeving, maar daar was geen sprake van.

Ze begon direct na aankomst het hele huis te verkennen en liet zich ook al snel aaien. Nu we een paar dagen verder zijn komt ze gezellig spinnend bij ons zitten, als ze niet bezig is met de vogels van het balkon te jagen. Niet dat we haar daar los laten lopen, maar ook vanachter het vensterglas doet ze flink haar best.

En elke ochtend is ze zichtbaar blij als we weer wakker zijn, wat een prettig begin is van de dag. Verder houdt ze van balletjes en propjes achterna rennen en touwtjes vangen, wat ook bij ons voor extra lichaamsbeweging zorgt.

Niet dat we daar om verlegen zaten. Helemaal niet op de dag dat die vloerbedekking aankwam. Onze dochter en schoonzoon hadden aangeboden om het af te gaan halen bij de leverancier. Twee rollen van 4 meter lang, die een eindje achter hun auto uitstaken.

Bij ons moesten ze 3 verdiepingen op gesjouwd worden en nu liggen ze te wachten, tot ik de moed verzameld heb om ze op maat te snijden en op de vloer te leggen. Ondertussen bekijk ik YouTube video's met handige tips en vraag ik me af of ik alle gereedschap wel heb. Het zijn maar kleine kamertjes, bijna helemaal recht-toe-recht-aan, dus het zal wel lukken.

Bepaald niet saai allemaal. En ik vergeet nog dat de TV in de slaapkamer stuk ging, waardoor voor het eerst, sinds de nieuwe schakelkast geïnstalleerd is, de stroom uitviel in het halve huis. Die schakelaars doen het dus prima. Maar het is allemaal wel een beetje veel voor één week.

Over de nieuwe gitaar hebben we het later nog wel eens, ik ben er nog nauwelijks aan toe gekomen om er op te spelen...

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 18 juli 2021

Niet te fanatiek worden


Nieuwslezers noemen hun journaal
een sjornaal, in plaats van een zjoernaal. Het woord is afgeleid van het Franse 'jour', dat dag betekent. Het is het nieuws van de dag en heeft niets met sjorren te maken.

Ambitieus hoor ik op de radio uitgesproken worden als ambi-tjeus, in plaats van ambi-tsjeus. Steeds meer mensen weten niet meer wanneer ze 'die' of 'dat' moeten gebruiken. Op TV hoorde ik iemand 'een dossier... die niet vrijgegeven wordt' zeggen. Het is toch echt 'het dossier dat...'.

Een radiomaker heeft het over waarneer, als hij wanneer bedoelt... Ik kan nog wel doorgaan, maar ik begin natuurlijk een ouwe fanatiekeling te worden. Een scherpslijper die op elke slak zout legt en zich stoort aan dergelijk taalgebruik. Terwijl ik me nou net voorgenomen had om me niet meer zo druk maken over details.

Het gaat om het grote geheel, tenslotte. Ook als sommige woorden verkeerd worden uitgesproken, of op een verkeerde plaats staan, kan de boodschap nog best overkomen. Een nieuwslezer die een sjornaal voorleest, met verkeerde die en dat, kan nog best waardevolle informatie geven.

En laten we eerlijk zijn: ik heb verder niet veel te klagen. Ik ben weliswaar niet helemaal gezond, maar ik verkeer niet in levensgevaar. Ik lijdt geen pijn, ik heb geen honger, of financiële problemen, mijn huis wordt niet bedreigd door stijgend water of aardbevingen.

Maar het valt niet mee om niet fanatiek en perfectionistisch te zijn. Neem nou het schilder- en opknapwerk waar ik al ruim een half jaar mee bezig ben. Ik kan daar, door mijn niet helemaal perfecte gezondheid, maar een beperkte hoeveelheid energie in steken. Dus ik had me voorgenomen om geen spiegelgladde muren en superstrakke kozijnen na te streven.

Als de ergste scheuren en gaten maar gedicht zouden zijn en de deuren en ander houtwerk er, van een afstandje, egaal uitzagen, dan was dat al prima. Toch zat ik afgelopen week, met een klein mesje, verfresten van het raam tussen de woonkamer en de hal af te krabben.

Want in de 60 jaar dat ons huis bewoond wordt is er wel vaker geschilderd. Onder onze lichtgroene, okergele en crème kleuren zit ook nog donkerbruin, rood, blauw en wit en dat is niet altijd even zorgvuldig aangebracht. 

Ik zag mezelf dus voor de keuze geplaatst: niet fanatiek, de nieuwe verf over de oude heen smeren en dus ook over die rand op het glas. Of dan toch maar die randjes afkrabben.

Ik stelde me voor dat, nog een paar verfbeurten verder, het hele raam dichtgeschilderd zou zijn, als ik de makkelijke optie zou kiezen. Voor mij was het al gauw een dag extra werk, maar nu ziet het er wel een stuk netter uit. Ambitjeus zouden sommige mensen zeggen. Maar stilletjes ben ik er toch wel tevreden over.

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 30 mei 2021

Uitvliegende mezen en andere zaken


Eigenlijk was ik ervan overtuigd
dat het nog wel een weekje zou duren. De pimpelmezen waren aan het voeren alsof er niets aan de hand was en ik hoorde nog helemaal geen gepiep uit het nestkastje. Ik zag ook nog geen jonge mezen hun kopje naar buiten steken, niets wees erop dat ze snel uit zouden gaan vliegen.

Het was wekenlang slecht weer geweest. We hadden de balkondeur, naast het mezenkastje, dicht gelaten en ik had ook mijn camera niet op het balkon kunnen zetten om het voeren te filmen. Daardoor had ik misschien de voortekenen gemist.

Ik zat in ieder geval, dinsdagochtend, met mijn rug naar het vogelbalkon te lezen. Achter me waren de mezen op hun normale manier bezig, dacht ik. Tot ik mijn e-reader even opzij legde en zag dat ze toch wel wat zenuwachtig over de balkonrand hipten.

Ik keek wat beter en zag een net uitgevlogen mezenjong tussen het groen van mijn balkonbessenstruikje. Bijna had ik het uitvliegen van de mezenkuikens gemist. Als dit ene jong direct naar de overkant gevlogen was en niet eerst de grote buitenwereld vanaf het balkon had willen bekijken, had ik er niets van gezien.

Terwijl ik dit zit te schrijven zie ik uit mijn ooghoek twee eksters in de boom naast de flat. Ze lijken een soort spel te spelen waarbij ze van de ene tak naar de andere fladderen en daarbij voortdurend dezelfde ruimte tussen elkaar proberen te handhaven. Tikkertje op afstand.

Als ik me wat verder naar het raam buig zie ik dat het een heel ekstergezin is. Twee volwassen vogels en drie jongen, die je kunt herkennen aan hun nog niet volgroeide staartveren. Die komen vast uit het nest aan de andere kant van het huis.

Even later zie ik zelfs zeven eksters rond het grasveldje scharrelen. Samen verjagen ze de rode kater van een van de achterburen. Als ze uit elkaar vliegen denk ik dat het twee ekstergezinnen zijn die, voor de gelegenheid, samenwerken. De buurtkatten gaan het nog lastig krijgen de komende tijd.

De rest van de week werd in beslag genomen door schilderwerk aan plinten, deuren en kozijnen. We hadden ook nog een ochtend een loodgieter op bezoek omdat onze toiletpot op losse schroeven stond. Die is nu weer netjes vastgezet en de stortbak heeft een nieuw kraantje gekregen.

Tussendoor ben ik ook aan een nieuw stripverhaal begonnen, maar daar zien jullie volgende week meer van. 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 7 maart 2021

Lange haren en goedkope schuurmachines


Het zou makkelijk zijn
als je kon zeggen: 'Nu is mijn haar wel lang genoeg, nu moet het maar eens ophouden met groeien.'

Je kunt dat natuurlijk wel zeggen, maar het gebeurt daarom nog niet. De kappers zijn net weer opengegaan, er lag direct een kaartje in onze brievenbus van een mevrouw die zich aanbood voor knipdiensten, maar mijn vrouw en ik doen ons haar zelf, dus aan ons valt niets te verdienen.

Ik moest aan die onmogelijke wens, om je haargroei stil te zetten, denken toen ik de afgelopen tijd telkens maar mensen op TV zag die zeiden dat het nu wel lang genoeg geduurd had met dat virus. Nu moesten we er maar eens mee ophouden en weer gewoon gaan leven. Winkels open, horeca open, terrassen open, concertzalen open... Nu is het wel genoeg geweest met die maatregelen.

Dat je niet zelf kunt bepalen tot welke lengte je haar groeit snapt bijna iedereen. Daarom loopt het nu ook storm bij de kapsalons. Ik zag een minister, op TV, die zei dat ze even getreuzeld had met het maken van een afspraak en nu weken moest wachten op een knipbeurt.

Dat we niet zelf kunnen bepalen, wanneer een virus ophoudt met ons lastig te vallen, is klaarblijkelijk veel moeilijker te bevatten. Maar er zijn nu eenmaal dingen die we niet zelf in de hand hebben. Ik had het best fijn gevonden als ik een paar maanden terug het voorjaar al aan had kunnen zetten. Nu was het wel genoeg geweest met de winter ! Maar helaas.

Er is gelukkig nog genoeg wat we wel zelf kunnen doen. Afgelopen week ben ik bijvoorbeeld bezig geweest met het repareren en schilderen van een kastdeur die, na decennia van achterstallig onderhoud en intensief gebruik, lelijk beschadigd was geraakt.

Ik ging zelfs zover om mijn schuurmachine tevoorschijn te halen die, ook al vele jaren, ongebruikt in de berging had gelegen. 'Zou hij het nog doen ?', vroeg ik me af.

Ik wist nog precies hoe ik hem gekocht had, bij de plaatselijke bouwmarkt. Ik stond daar een beetje te twijfelen, bij de duurdere modellen van degelijke, Duitse, merken, toen ik advies kreeg – of vroeg – van een winkelmedewerker. Ik denk eigenlijk dat hij me aansprak, want ik ben zo'n man die liever verdwaald dan de weg vraagt. Zo één die liever, eigengereid, de verkeerde dingen koopt dan een deskundig advies aanvaardt. Deze keer dus niet.

'Ga je hem veel gebruiken ?', vroeg de bouwmarktman. 'Nou, niet echt vaak', zei ik. Toen zei hij iets dat me altijd bijgebleven is: 'Dan koop je toch een Skilletje.'

Skil is een goedkoop gereedschappenmerk, dat de serieuze doe-het-zelver waarschijnlijk liever links laat liggen. Maar ik begreep dat de man een punt had. Waarom een dure machine kopen die je maar een enkele keer gaat gebruiken ? Met een goedkope knap je die paar klusjes ook wel op.

Ik hoorde, of las, ooit een interview met een man die een scheepswerfje had. Hij verklaarde nooit meer dure apparaten te kopen. Ze waren best goed, maar als ze kapot gingen moest je ze laten repareren. Je had er immers een hoop geld voor betaald. Dan zat je dagen, soms weken, zonder gereedschap. Nu kocht hij goedkope spullen die hij weggooide als ze stuk waren, dan kocht hij een nieuw goedkoop ding en kon het werk doorgaan.

Niet erg duurzaam, maar wel begrijpelijk. Ik kocht mijn Skilletje, gebruikte het een paar keer en legde het daarna, voor tientallen jaren, in de kelder. Nu bleek dat het nog net zo goed werkte als toen. Goedkoop bleek een goeie koop.

Ik hou er wel van, dat opknapwerk. Het mooie is dat je niemand de schuld kan geven als het resultaat tegenvalt. Je bent niet afhankelijk van anderen en je hebt direct plezier van je werk. En het is geen vluchtig pleziertje, zoals een glas bier, een vrijpartij, of een mooi liedje.

Een paar weken geleden heb ik een kozijntje geschilderd in de keuken en daar kijk ik, elke dag weer, met veel voldoening naar. Het scheelt wel als je de boel eerst flink laat verslonzen en afbladderen, dan heb je extra veel eer van je werk. Dus niet fanatiek, elk jaar, alles opnieuw schilderen. In de tussentijd kun je je energie steken in klagen over het weer, je haargroei, of de coronamaatregelen. 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 5 januari 2020

Hoe ga ik hem dat vertellen ?


Ik droomde dat ik met mijn vader aan het klussen was. We legden vloerbedekking en waren aan het schilderen. Op een zeker moment hadden we een nieuwe vloer in de keuken gelegd en mijn vader had die wit geschilderd. Hij ging vervolgens naar het balkon, voor weer een andere klus.

Ik dacht: Ik ga vragen of hij nog iets drinken wil. En ik liep, zonder er bij na te denken, door de keuken, naar de balkondeur. Tot ik met mijn sokken vast plakte aan de nog natte verf op de nieuwe vloer. Shit, dacht ik, daar zal mijn vader niet blij mee zijn.

Ik scheurde me los en liep achteruit de keuken uit. Hoe ging ik hem dit vertellen ? Als ik nou eerst iets te drinken voor hem haalde, dan zou hij vast milder gestemd zijn, als ik hem daarna het slechte nieuws vertel over de keukenvloer, bedacht ik.

Je kon ook door de slaapkamer naar het balkon en toen ik daar aankwam zag ik mijn vader net een groot glas bier pakken. Dat deel van mijn plan viel dus in duigen. Er zat niets anders op dan hem mijn ongelukje met de vloer op te biechten en de gevolgen te aanvaarden.

Hoe het verder met mijn droom afliep weet ik niet meer, maar het is wel gek dat ik, zelfs in mijn slaap, een manier probeerde te verzinnen om het slechte nieuws te verzachten. Niet dat mijn vader nu zo'n knorrig type is dat meteen ontploft als er eens iets fout gaat. Het is meer de reflex die ik klaarblijkelijk heb.

Als er iets fout gaat kun je verschillende dingen doen. Je kunt proberen het te verdoezelen, of te verzwijgen. Je kunt een smoes verzinnen, of je kunt het gewoon vertellen. Maar als je het vertelt kun je dat doen zonder omwegen, recht voor zijn raap, of op zo'n manier dat het niet te hard aankomt.

Je kunt ook nog de schuld op een ander schuiven, natuurlijk, maar dat komt zelfs in mijn dromen niet in me op. Het valt me wel op dat er in dromen vaak dingen fout gaan, of in ieder geval een stuk moeizamer dan je normaal zou verwachten. Als je iets zoekt kun je het niet vinden, als je ergens heen wil raak je de weg kwijt, apparaten werken tegen enzovoort.

Of dat iets algemeen menselijks is, of dat alleen ik dat heb, zou ik niet weten. Toen ik mijn vader over mijn droom vertelde zei die dat het bij hem ook zo was. Dus misschien is het iets erfelijks ?

In het dagelijkse leven gaat er natuurlijk ook wel eens iets verkeerd, maar zo'n enorme kluns ben ik nou ook weer niet. Doorgaans denk ik redelijk goed na, voor ik dingen doe en zoek ik van te voren de route op, voor ik ergens heen ga.

Maar ik heb ook wel eens in de natte verf gegrepen. Zo'n ramp is dat nu ook weer niet, gewoon schuren en overschilderen.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 23 augustus 2015

Drukte in en om het huis


Ja, ik heb jullie al eerder verteld dat ons kleine balkonnetje, waar ik altijd de vogels voer, door gemeente als onveilig bestempeld is. Dus ik heb er dit jaar wat minder planten neergezet, dan gebruikelijk.

Een deel van het gewas heb ik in het vroege voorjaar zelfs in het gemeenschappelijk plantsoen naast de flat geplant. Daar is het grotendeels uitgeroeid en uitgetrokken door de tuinman. Ik heb hem de laatste tijd niet meer gezien, maar het perk ligt er prachtig bruin en verdord bij, hij kan trots zijn.

Nu moet ik, binnenkort, de overige plantjes tijdelijk binnen halen, omdat de buitenschilders langs komen. Het zal maar voor een paar dagen zijn, maar ik ben nu wel blij dat ik de grootste planten al afgevoerd heb.

Ondertussen was het in huis, de voorbije dagen, ook een rommeltje. Mijn huisgenoten besloten om één van de slaapkamers eens grondig op te knappen. Nieuwe kast, nieuw verfje op muren en kozijnen, zelfs een nieuw tapijt op de vloer.

Je staat ervan te kijken wat er aan spullen uit zo'n klein slaapkamertje komt. Het halve huis stond vol, met stoelen, matrassen, ornamenten, apparatuur, dozen kleding en gedemonteerde, of nog te monteren meubelstukken.

Aan mij, met mijn zwakke gestel, heb je daarbij niet al teveel. Ja, ik heb geadviseerd bij het uitzoeken van de verf en de nieuwe lamp opgehangen. Daar begin ik handigheid in te krijgen. Ik ben de enige hier in huis die iets met de elektra durft te doen. Dus heb ik de afgelopen maanden al een nieuwe lamp in de douche, het toilet en nu dus die slaapkamer opgehangen.

Daarbij heb ik slechts één keer de stoppen laten springen en één keer in mijn vinger gesneden, bij het inkorten van een snoer. Maar het resultaat mag er zijn.

Dat geldt ook voor die nieuwe vloerbedekking, een kort geschoren tapijtje. Met het leggen daarvan heb ik me niet bemoeid, tot ze me kwamen halen voor twee moeilijke hoekjes. Of ik daar even het stanleymes in wilde zetten.

Ach, waarom niet ? Denk niet dat ik nu een spectaculaire miskleun ga beschrijven, nee, het is heel aardig gelukt. Vooral de hoek waar de verwarmingsbuizen uit de vloer kwamen mag gezien worden. Jammer dat nou net daar een meubelstuk voor is gezet.

De komende week maar eens kijken wat er nog opgeruimd kan worden op de balkons. En hier en daar een raampje lappen. Je wil toch netjes voor de dag komen, voor die schilders...



De Strip: De strip van deze week is getekend door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het verhaal daar weer voor.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 27 april 2014

Stoere mannenspullen


Een heel fanatieke klusser ben ik niet. Maar ik heb in het verleden wel kastjes en tafels getimmerd en allerlei kleine klusjes in huis opgeknapt. Onderin de slaapkamerkast staat dan ook een uitpuilende gereedschapskist en ik ben de trotse bezitter van een boormachine, een decoupeerzaag en een vlakschuur-machine.

De laatste jaren ben ik, vanwege mijn gezondheid, nog minder fanatiek geworden, maar af en toe bezoek ik toch nog, met mijn scootmobiel, de plaatselijke bouwmarkt. Vorige zomer kocht ik er, bijvoorbeeld, een bezem om het balkon mee schoon te vegen.

Het leek me dan ook geen vreemd idee om me in te schrijven op hun digitale nieuwsbrief. Ik kreeg daarbij een kortingsbon cadeau en zou zo op de hoogte blijven van de laatste aanbiedingen op klusgebied.

Ik verwachtte reclame voor stoere mannenspullen. Drie hamers halen, twee betalen, de nieuwste combinatietangen, kopspijkers voordeliger per pond. Maar in plaats daarvan ontving ik vooral advertenties voor lampen, behang, verf en tuinmeubels. Dingen waarbij de doorsnee stoere man zijn vrouw nodig heeft, om de juiste kleur en stijl te bepalen.

Geen wonder eigenlijk want hoe vaak koop je nou nieuw gereedschap ? Lijmklemmen en waterpomptangen verslijten niet bij normaal huishoudelijk gebruik. Bijna al mijn gereedschap is al tientallen jaren oud. Er zitten zelfs een dingen bij die aan mij doorgegeven zijn door eerdere generaties klussers. Die Engelse sleutel en die striptang zijn misschien wel 50 jaar oud. En ze doen het nog prima !

Okee, een huisgenoot heeft wel eens een schroevendraaier gebroken bij een poging om iets stevigs los te wrikken en er zijn nog onlangs een paar houtboortjes verwoest, omdat een onhandige er mee in een stenen muur probeerde te boren. Er is ook wel eens gereedschap verdwenen, omdat iemand iets kwam lenen, om het daarna nooit meer terug te brengen.

Maar, behoudens oneigenlijk gebruik en diefstal, koop je een doorsnee kapzaag of blokschaaf maar één keer in je leven. En zelfs geschaafde vuren latjes en scharnieren, waarvoor ik afgelopen week nog in de bouwmarkt was, zijn niet de moeite waard om reclame voor te maken.

Jammer van die nieuwsbrief. Maar ach, zo krijg ik nog eens mail...


Ps: Een striptang is geen instrument dat elke striptekenaar op zijn werktafel moet hebben liggen. Het is een werktuig voor de elektricien, of de handige klusser, die er de koperdraadjes in een snoer mee bloot kan leggen. Zie deze informatieve link 



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf. 


Kijk hier voor deel 1 van dit verhaal.  

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Klik hier voor deel 1 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 31 juli 2011

Kleine reparaties en oplapwerk aan onze kurkvloer



In het verleden ben ik nooit zo welgesteld geweest dat ik, in de huizen die ik huurde, echt houten parketvloeren of hoogpolig tapijt kon laten leggen. Nou had tapijt, of tapijttegels, toch al niet mijn voorkeur. Beetje viezig vond ik dat, vooral als je een kat in huis hebt. Vlooien voelen zich er ook in thuis.

Fraai houten parket had wel ik graag gehad, maar ja, de kosten, hè. Zeil had natuurlijk gekund. Je hebt het in allerlei dessins en kleuren en het gaat soms verbazend lang mee. Maar het blijft plastic. Linoleum, dan ? Dat is ook mooi, maar behoorlijk duur. Wat hou je dan over ?

In mijn omgeving was een jaar of 25 geleden kurkparket behoorlijk populair. Redelijk in prijs, puur natuur, je kon het zelf leggen en het ging lang mee. Als je tenminste af en toe wat onderhoud pleegde en waar nodig een likje lak uitdeelde.

In mijn eerste huurhuis ging dat prima. Na een jaar of 5 lag dat krukvloertje er nog knap bij. Toen ik daarna bij mijn huidige vrouw introk besloten we om, in haar huis, ook overal kurk te leggen.

Nu, na bijna 20 jaar, is die vloer aan een opknapbeurt toe. Ik heb er in de tussentijd wel eens een nieuwe laklaag opgesmeerd. Maar de laatste jaren heb ik het niet meer zo bijgehouden. Deels omdat mijn gezondheid het niet toelaat om zo'n grote klus in 1 keer te doen. Maar ook omdat we dachten dat we zouden gaan verhuizen.

Die plannen zijn inmiddels op de lange baan geschoven. En nu zijn die kale plekken me toch een doorn in het oog. Er moet iets aan gebeuren en als ik de vloer niet in 1 ruk kan opknappen, dan maar in kleine gedeelten. Sommige stukken liggen er ook nog goed bij, dus die schuif ik gewoon op de lange baan.

Andere plekken zijn er niet best aan toe, die vragen direct om actie. In de woonkamer, bijvoorbeeld, waar op twee plaatsen bubbels onder het parket zijn ontstaan. Plekken waar het kurk losgelaten heeft van de betonnen ondergrond. Eén bubbel is zelfs opengebarsten en daar gaapt nu een gat van zo'n 5 centimeter doorsnee.

Gelukkig heb ik in de kelder nog een paar tegels van het oorspronkelijke parket bewaard. Dus reed ik deze week met de scootmobiel naar de bouwmarkt. Een bus vloerlak, lijm, schuurpapier en een lakroller ingekocht en weer terug naar huis.

Het mooie was dat de bouwmarkt, in de tussenliggende jaren, klaarblijkelijk was verhuisd, een stukje meer onze kant op. Maar de indeling van de winkel was nog exact hetzelfde. Ze maken het hun oude klanten niet te moeilijk.

Thuis sneed ik de ene bubbel open en lijmde het kurk weer vast. Bij de andere, waar het gat zat, sneed ik over de hele breedte van de tegel een stuk weg en lijmde er een nieuwe strook in. Het nieuwe gedeelte was wel wat donkerder van kleur dan de oude vloer. Maar ik had zo'n operatie al eens eerder uitgevoerd en daar was na een paar jaar het nieuwe stuk net zo mooi opgebleekt als de omringende vloer.

Nu een paar laagjes lak erover, op waterbasis dus bijna reukvrij. Daarna een paar dagen uitrusten en dan die kale plek bij de bank maar eens onder handen nemen. Het mag dan een regenachtige zomer zijn, ik zal me thuis voorlopig niet vervelen...


De Strip: Ter afwisseling van het Stripmannen vervolgverhaal een aflevering van 'Wachten op Eduard', gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Meer afleveringen zijn te zien op zijn website: www.palymptoot.nl

Aan een vervolg van het vervolgverhaal wordt gewerkt...