Posts tonen met het label tour de france. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tour de france. Alle posts tonen

zondag 13 juli 2025

Richard Leeuwenhart - 1 - Ruzies, oorlogen, verdragen en samenzweringen


Het komt door de Tour de France
dat ik nu aan het lezen ben in een biografie over de middeleeuwse koning Richard Leeuwenhart. Het tourpeloton kwam langs Les Andelys, een stadje aan de Seine dat eigenlijk bestaat uit twee kernen, Grand-Andely, dat in de 6e eeuw ontstond bij een klooster en Petit-Andely, dat wat later ontsproot als vissersplaatsje aan de oever van de rivier.

'Het stadsbeeld wordt gedomineerd door de imposante ruïnes van het Kasteel Gaillard, een stevige burcht die in 1196 gebouwd werd door Richard Leeuwenhart, hertog van Normandië en koning van Engeland, met de bedoeling zijn rivaal Filips Augustus uit te dagen en hem de doorgangsweg naar Rouen via de Seine te beletten,' schrijft Wikipedia.

Dat bracht mij ertoe om eens te kijken of er een e-boek te krijgen was over Richard en/of zijn tijdgenoten. Ik kwam uit bij een biografie, uit 1924, geschreven door de Britse historica Kate Norgate. Zij was een van de eerste vrouwelijke historici die algemeen gerespecteerd werd, door het grote publiek en haar vakgenoten.

Dat leek me wel leuk en ik kreeg in de eerste paar zinnen al een voorbeeld van haar kijk op de zaken. Ze schrijft dat de geboorte van Richard in een profetie voorspeld was. De derde keer dat zijn moeder zou 'nestelen' – de koninklijke familie werd vergeleken met adelaars – zou er een grote heerser geboren worden. Richard was de derde zoon, dus het wonder geschiedde.

Maar Norgate merkt in een voetnoot droogjes op dat de koningin, tussen de drie zoons, ook nog drie dochters baarde. In werkelijkheid was het dus de zesde keer dat de adelaar nestelde en klopte er niets van die voorspelling.

In het eerste deel van het boek wordt duidelijk wat een kluwen van ruzies, oorlogjes, complotten, verdragen en samenzweringen Europa aan het eind van de 12e eeuw was. De vader van Richard was koning Hendrik II van Engeland, die tevens hertog van Normandië was. Hij stamde af van Willem de Veroveraar, ook een Normandiër en op zijn beurt nakomeling van de Vikingkoning Rollo.

De moeder van Richard was Eleonora van Aquitanië, die eerder, door haar eerste huwelijk met de Franse koning Lodewijk VII, al een tijdje koningin van Frankrijk was geweest. Door te trouwen met Hendrik II werd ze daarna koningin van Engeland en kwam een groot deel van Frankrijk onder het gezag van de Engelse koning.

Dat was aanleiding tot veel gedoe tussen de Engelse en de Franse koningen, waar Eleonora zich ook in mengde door voor zichzelf het recht op te eisen om Aquitanië – een landstreek in het westen van Frankrijk met als hoofdstad Bordeaux – zelfstandig te besturen. Ze schrok er niet voor terug om tegen haar echtgenoot samen te spannen en werd door hem ook een tijdje gevangen gezet.

Je zou zeggen dat het geen liefdevol huwelijk was, maar tussendoor produceerden Eleonora en Hendrik toch nog 8 kinderen, die bijna allemaal een volwassen leeftijd bereikten. Uit haar eerste huwelijk had ze ook al twee dochters.

Aan de ene kant was het geweldig dat er zoveel koningskinderen waren. Die konden ingezet worden als bestuurders, of legeraanvoerders en uitgehuwelijkt worden om meer macht en invloed te verwerven. Maar het schiep ook problemen. Hoe alle landerijen en belangen te verdelen tussen die kinderen ? De eerstgeboren zoon, William, overleed op kleuterleeftijd. Daarna kwam Hendrik junior, die al tijdens het leven van zijn vader gekroond werd tot koning, wat hem aanspoorde om te proberen alleenheerser te worden.

Daarna, kwam Richard en vervolgens Godfried en Jan. Godfried werd hertog van Bretagne gemaakt. Hij en zijn oudste broer spanden vervolgens samen – niet alleen met elkaar maar ook met tegenstanders van hun vader, zoals de koning van Frankrijk – om hun vader een loer te draaien. Eleonora koos daarbij de kant van haar kinderen, vandaar dat Hendrik haar gevangen zette.

Richard was op zijn 16e al legeraanvoerder, werd aangewezen als opvolger van zijn moeder, als heerser over Aquitanië en voorbestemd om met een dochter van de Franse koning te trouwen. Hij bleek talent te hebben als veldheer en wordt omschreven als een knappe vent, met roodblonde lokken, goed gebouwd, van bovengemiddelde lengte en een uitstekend zwaardvechter.

Als jongeling legde hij menig stadje en dorpje in de as en belegerde hij met succes een reeks van kastelen. Ondertussen overleed zijn broer Hendrik junior, de troonopvolger, op jonge leeftijd. Dus kwam Richard voor die functie in beeld. Maar er was ook nog een jongste broer, Jan Zonder Land genoemd omdat er voor hem geen graafschap of hertogdom overschoot, die de lieveling van zijn vader was.

De strijd, over wie de baas was over welk stuk Frankrijk ging vrolijk verder, met schermutselingen en plunderingen. Versterkingen werden met de grond gelijk gemaakt en razendsnel weer opgericht. Na al dat vechten, slopen en weer opbouwen is het opmerkelijk dat Richard, maar ook de twee rivaliserende koningen, in 1188 besloten om samen op kruistocht te gaan.

Dat verliep natuurlijk niet volgens plan. Ze kregen weer ruzie met elkaar. Richard koos de kant van de koning van Frankrijk, waarop zijn vader dreigde hem te onterven. De oude Hendrik leek van plan om zijn jongste zoon, Jan Zonder Land, aan te wijzen als zijn opvolger. Broer Godfried had zichzelf al eerder buitenspel gezet, door samen te zweren tegen zijn vader.

Na het verwoesten van weer een reeks kastelen, steden en landerijen kwamen de vijandelijkheden tot stilstand toen Hendrik plotseling overleed. Richard werd koning, Jan zwoer hem trouw en samen met Filips van Frankrijk ging Richard dan toch op kruistocht. Daarbij verrichtte hij heldendaden en schurkenstreken, waardoor hij wereldberoemd werd. Maar op de terugreis, naar Engeland, werd hij gevangen genomen door Leopold van Oostenrijk en hij kwam pas in 1195 weer vrij.

Maar zover ben ik nog lang niet. Het is verleidelijk om de machtsspelletjes van toen te vergelijken met nu. Dat doe ik later misschien nog eens, als ik het hele boek uit heb. 

Ik heb voor mijn, nogal slordig gemaakte, e-boek 2 euro betaald, maar ik zag dat het boek ook gratis online te lezen is. Als je het niet vervelend vindt om op een laptop of tablet te lezen, zoek dan naar 'Richard The Lion Heart' van Kate Norgate. Als e-boek is het ook gratis te downloaden bij Project Gutenberg. 


 
De Strip is gemaakt door de de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 31 juli 2022

Mannen kunnen niet voetballen


Ik heb het al
een poosje niet over sport gehad. Heb ik nog iets geschreven over het WK Snooker en atletiek, of over de Giro d'Italia, of de Tour de France ? Ik dacht het niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet gevolgd heb. En er waren best mooie momenten bij.

Het mannenvoetbal heb ik grotendeels links laten liggen. De Nederlandse competitie heb ik nog een beetje bijgehouden, maar ik heb geen idee wie de verschillende Europacups gewonnen heeft. Er komt ook nog een WK voor de heren aan, eind van dit jaar, maar ik denk dat ik dat dit keer maar oversla.

Het is een vervelend spel geworden, dat mannenvoetbal. Spelers die zich erg druk lijken te maken over hun haardracht en tattoos en elkaar voortdurend overtredingen en gele kaarten proberen aan te smeren. Bij de kleinste aanraking laten ze zich theatraal op de grond vallen en blijven daar net zolang liggen rollen en kermen tot de scheidsrechter het spel stil legt.

Dankzij de herhalingen op TV kan iedereen zien dat er doorgaans weinig aan de hand is. Een moment later loopt zo'n zwaargeraakte speler vaak weer vrolijk over het veld te huppelen. Maar dan valt er wel weer een ander 'dodelijk gewond' op de grond. Heel ergerlijk.

Kijk daarom eens naar de finale van het EK voetbal voor vrouwen. Die is vanavond en als de wedstrijd niet teveel afwijkt van de rest van het toernooi, dan zal het je opvallen dat het er bij de vrouwen heel anders aan toe gaat. Ze spelen, bijvoorbeeld, zomaar 15, of 20 minuten, door zonder overtredingen !

Als er eens twee speelsters tegen elkaar aanbotsen staan ze gewoon weer op en spelen verder. Heel raar ! Dat zie je bij de mannen nou nooit. Het doet me denken aan de tijd dat ik zelf voetbalde op het schoolplein. Dan kreeg ik wel eens een schop en als ik dan 'Au !' riep was er altijd wel een vriendje dat zei: 'Niet zeuren, daar word je hard van.'

Ja, maar het niveau van dat vrouwenvoetbal is zoveel minder, hoor je wel eens zeggen. Alsof bij de mannen elke pass aankomt en elk schot meteen een doelpunt is. Bij voetballen, of dat nou door mannen of vrouwen wordt beoefend, gaat nu eenmaal veel mis. En af en toe gaat er iets goed. Daarom zijn samenvattingen altijd veel leuker om te zien dan live-wedstrijden.

Het scheelt wel een stuk als al dat toneelspel achterwege blijft. En daarom is het vrouwenvoetbal een stuk prettiger om te volgen. De dames protesteren ook maar zelden bij de scheidsrechter. Geen gezeur om vrije trappen, of juist de vermoorde onschuld uithangen terwijl je iemand net een doodschop hebt gegeven. Geen list, bedrog en gehuichel, maar gewoon voetbal zoals het bedoeld is.

Het Nederlandse elftal had wat pech, met blessures en covid-besmettingen, en is niet verder gekomen dan de kwartfinale. Maar als we naar de Nederlanders, in andere sporten, kijken dan doen ook daar de vrouwen het beter dan de mannen. De wielrensters in de Tour de Femmes, bijvoorbeeld, die maar 1 week duurt, terwijl de mannen er 3 weken over doen. De beste Nederlandse wielrenner (M/V) ooit, Marianne Vos, won al 2 etappes en rijdt al 6 dagen in de gele trui.

Marianne won, in haar lange loopbaan, titels op de weg, op de baan en bij het veldrijden. Ze werd 2 keer Olympisch kampioen, 13 keer wereldkampioen, 3 keer Europees kampioen en 16 keer Nederlands kampioen. Volgens Wikipedia won ze in totaal 304 wedstrijden. Ze heeft dan ook nog de pech gehad dat er voor vrouwen minder wedstrijden georganiseerd worden dan voor mannen.

De Tour de France Femmes eindigt vanmiddag. Men gaf Marianne Vos niet veel kans in de afsluitende bergritten en dat is uitgekomen. Maar ze heeft de leiding in het klassement overgedaan aan een landgenote, Annemiek van Vleuten, die op zaterdag, in een machtige aanval, de etappe, de gele trui en waarschijnlijk de hele tour pakte.

Bij het WK Atletiek waren het trouwens ook de Nederlandse vrouwen die de medailles naar huis brachten. En dat doen ze al jaren, terwijl een mannelijke topper een zeldzaamheid is. Kortom: de mannen kunnen misschien beter toneelspelen, maar als het op sporten aankomt moeten we het van de vrouwen hebben. 


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 28 juli 2019

De Tour de France, de warmte en lezen


Vrijdagavond liep ik het balkon op en dacht, goh, het is best al lekker afgekoeld. Ik keek op de thermometer en zag dat die 30 graden aangaf, een temperatuur waarbij je toch normaal gesproken loopt te puffen en te zweten.

In huis was het op dat moment ook ruim 30 graden, maar de volgende ochtend leek het toch lekker afgekoeld. De thermometer in de slaapkamer wees 29 graden aan. Iets koeler inderdaad. Maar toch: je went er aan. Als het nog een paar weken meer dan 30 graden zou zijn, dan hadden we het nergens meer over.

Ondertussen was het prima weer om onderuit te liggen en naar de Tour de France te kijken. Tot heel veel anders was ik niet in staat, ja, over wielrennen lezen, dat ging ook nog wel. Mijn voorspelling dat een Colombiaan de ronde zou gaan winnen – ik heb het echt gezegd, kijk maar hier – gaat uitkomen. Alleen is het een andere Colombiaan geworden dan ik dacht.

Het was een mooie Tour, maar de gehoopte, dramatische ontknoping is uitgebleven. Het was meer een langzame verschuiving. Bijna letterlijk, gezien de modderstromen die de laatste Alpenetappes teisterden. Geletruidrager Alaphilippe ging gestaag ten onder, zonder dat er sprake was van een vernietigende aanval, van één van zijn concurrenten.

De jonge Colombiaan Bernal had aan één sprintje naar een bergtop genoeg om de ronde te winnen. Dat weten jullie allemaal al en als je het nog niet wist kan het je waarschijnlijk geen biet schelen. Maar voor wie van wielrennen en lezen houdt heb ik nog wel een aanrader: lees de boeken van Benjo Maso.

Als je de grote wielerlegenden wil herbeleven, de heroïsche strijd tussen Coppi en Bartali, de ongelofelijke voorvallen uit de beginjaren van de Tour, dan is 'Het Zweet Der Goden' een aanrader. Maso praat niet klakkeloos eerdere berichten na, maar ontzenuwt die vaker. Hij laat zien hoe allesoverheersend de krantenberichten ooit waren en hoe die het beeld van de wedstrijd vervormden.

Er waren in de beginjaren nog geen live-beelden, of radioverslagen, de volgers waren aangewezen op geschreven verhalen in kranten, die de sensatie er dik bovenop legden, omdat dat de verkoop stimuleerde.

Hij beschrijft hoe dopinggebruik aanvankelijk geaccepteerd werd en daarna nog lang oogluikend werd toegestaan. De grote kampioenen van de jaren '60 en '70 werden allemaal meermalen op doping betrapt. Daar heeft nu niemand het meer over, het blijven helden, terwijl dopingzondaars van nu jaren geschorst worden.

In een ander boek, 'Nederland Heeft De Gele Trui', beschrijft Maso de opkomst van het professionele wielrennen in ons land. Dat is een soms hilarisch verhaal, dat van valpartijen, miskleunen, tegenwerking, bedrog en omkoping aan elkaar hangt. Het heeft lang geduurd voor er überhaupt sprake was van wielerwedstrijden, op de openbare weg in Nederland, omdat de overheid die aanvankelijk verbood. Ze werden te gevaarlijk geacht en de christelijke politieke partijen vonden ze in strijd met de goede zeden.

Het duurde tot begin jaren '50 voor de Nederlanders een rol van betekenis konden spelen in de Tour de France. Toen bestond de ronde al een halve eeuw. We hadden dus heel wat in te halen. Voor wie dan nog niet genoeg gelezen heeft: van 'Nederland Heeft De Gele Trui' is onlangs een tweede deel verschenen, 'Nederland Heeft Weer De Gele Trui', waarin Maso het Nederlandse wielrennen van de jaren '60 tot '80 beschrijft.

Buiten is het wat afgekoeld, binnen blijft de warmte nog hangen. Vanavond de laatste Tour Etappe. Het gaat nergens meer om, behalve dan de eindsprint. Maar mijn boek heb ik nog niet uit, dus terwijl de renners elkaar feliciteren en champagne drinken, lees ik over het tumultueuze verleden.  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 14 juli 2019

Het beste Tour de France TV-programma


Ja, sorry, ik weet dat sommige trouwe lezers helemaal niet van wielrennen houden. Eén schreef zelfs dat hij hoopte dat ik het, na mijn verhaal van vorige week, geen drie weken lang over de Tour de France zou gaan hebben. Ik weet het nog niet voor volgende week, maar deze week ga ik hem teleurstellen. Hoewel het me nu niet om het wielrennen zelf gaat, maar om de TV-programma's die er aan zijn gewijd.

Eigenlijk hou ik niet van praatprogramma's en al helemaal niet als die over sport gaan. Daar kun je veel beter zelf naar kijken dan dat je het geklets van zogenaamde deskundigen aan moet horen. Maar voor één programma maak ik al jaren een uitzondering, het Tourprogramma van de VRT, op de Belgische TV-zender Eén. Het heet 'Vive Le Velo' en wordt gepresenteerd door Karl Vannieuwkerke. Op de website zie ik dat er al meer dan 250 afleveringen zijn gemaakt, sinds 2005.

Karl zit aan een tafel, die meestal op een fraaie locatie staat, bij een kasteel, klooster of op een schilderachtig dorpsplein, langs de route van de Tour. Meestal heeft hij een drietal gasten, twee wielrenners, al dan niet nog actief, en een min of meer bekende Belg die van de wielersport houdt. Soms ook een bekende Nederlander.

Er wordt natuurlijk over de etappe van de dag gepraat en daarnaast is er een aantal vaste rubrieken. Een collega van Karl houdt een interviewtje met de winnaar, of een andere renner die de afgelopen dag opgevallen is. Die renner zet zijn handtekening op een shirt dat de kijkers kunnen winnen en op de tafel, die na afloop van de Tour geveild wordt ten bate van de kankerbestrijding.

In elke uitzending zit een paar sfeerreportages. Een cameraploeg volgt een renner, of een medewerker van één van de ploegen, of iemand van de organisatie, of een trouwe fan die jaar na jaar langs de route staat. Of er wordt aandacht besteed aan een interessante plaats, kasteel, klooster, kaasmakerij of ambachtelijke wijnboer, uit de streek. Er wordt vooruitgekeken naar de volgende dag en ook vaak aandacht besteed aan de rijke wielerhistorie.

Al met al is het een heel amusant programma, dat verloopt in ontspannen sfeer en gepresenteerd wordt met de mix van humor en kennis van zaken die de Vlaamse TV zo kenmerkt, als het om sport gaat.

Om eerlijk te kunnen vergelijken heb ik eergisteren ook eens naar de Nederlandse concurrentie gekeken. 'De Avondetappe' van de NOS volgt het Belgische voorbeeld vrij precies. Ook daar zit presentatrice Dionne de Graaf aan een tafel, op een mooie locatie te praten met twee ex-renners en een derde gast, dit keer een professor aerodynamica. Ook hier interviewtjes met de winnaar – door voormalige journaallezer Herman van der Zandt – en een sfeerreportage. Zelfs de tekenfilmpjes tussen de programma-onderdelen lijken gekopieerd van de Belgen.

De beelden uit de koers zijn uiteraard vrijwel identiek aan die van de Belgen. Afwijkend zijn een rebus, waarmee de kijkers een uniek wielershirt kunnen winnen en een muziekrubriek, met zingende wielrenners. De afsluiting is voor een lollige meneer die een korte act uitvoert die ik niet helemaal begrijp.

Het zal een kwestie van smaak zijn of je Dionne leuker vindt dan Karl, het is in ieder geval al een hele verbetering dat Mart Smeets het programma niet meer presenteert. Mart was een van de hoofdredenen waarom ik als tv-kijker uitgeweken ben naar de zuiderburen. Het is misschien niet goed om op één enkele aflevering van de Avond Etappe af te gaan, maar ik zag niet direct een reden om weer terug te keren naar Nederland.

Ga ik mezelf aandoen om ook nog het RTL-programma 'Tour Du Jour' te bekijken ? Een overdosis oninteressant geklets over sport dreigt, maar voor mijn lezers heb ik alles over. Afgaande op de flitsen, die ik van 'Tour Du Jour' zag, is het wat lolliger dan de twee voorgangers. De presentator, Bert Jolles, is een nogal opgewonden jongeman en de tafel lijkt, met publiek er omheen, in een studio te staan. Van Wikipedia begrijp ik dat het ook wel eens een pleintje in Breda zou kunnen wezen.

Aan tafel zitten drie Nederlandse oud-renners, die allemaal hun kwaliteiten hadden, maar die daarom nog niet direct razend spannend zijn om naar te luisteren. De interviewtjes vanuit Frankrijk verschillen niet veel van wat ik eerder zag, alleen is de interviewer een jonger en joliger type. Groot nadeel is dat dit programma onderbroken wordt door reclameblokken, waardoor het een stuk langdradiger is dan de twee concurrenten. Ik moet dan ook bekennen dat ik het niet tot het einde toe bekeken heb.

Voor mij steekt het Belgische 'Vive Le Vélo' nog immer met kop en schouders boven de Nederlanders uit. Maar kijk en oordeel zelf en als je er meer over wilt lezen:

Alle drie de Tourprogramma's zijn terug te vinden op Wikipedia en op de websites van de betreffende omroepen. In de meeste gevallen kun je daar ook fragmenten uit de uitzendingen bekijken. 






De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 7 juli 2019

De mooiste Tour ooit


Gisteren is de Tour de France van start gegaan, in Brussel. Je kon de etappe van start tot finish live zien op TV. De Belgen, die er natuurlijk extra aandacht aan besteedden, waren zelfs al ruim van te voren bezig. Met terugblikken op vroeger en vooruitkijken naar de komende drie weken.

Met de tourstart in Brussel wordt een bijzonder jubileum gevierd, het is 50 jaar geleden dat Eddy Merckx zijn eerste Tour won. De oude Eddy werd toegejuicht voor de start, langs de route waren er spandoeken en agrariërs hadden zijn naam met maaimachines in hun velden geschreven. Na afloop reikte Eddy op het podium de prijzen uit.

Een Nederlander won de eindsprint, nadat een valpartij, vlak voor de finish, een deel van de kanshebbers uitgeschakeld had. Bij die ongelukkigen was ook onze landgenoot Dylan Groenewegen, een grote favoriet. Maar uiteindelijk wist zijn ploeggenoot Mike Teunissen zijn wiel als eerste over de eindstreep te duwen.

Tijdens de gesprekken vooraf werd de vraag gesteld wat de kenners rond de tafel, de mooiste Tour vonden die ze ooit meegemaakt hadden. Ik herinner me de antwoorden niet meer, maar stelde me dezelfde vraag. Het geheugen is niet mijn sterkste kant, maar ik heb niet bijzonder genoten van de jaren waarin één renner het hele peloton overheerste.

Die Eddy Merckx, de alleswinnaar, vond ik vroeger maar een nare man. Net als later Miguel Indurain, Bernard Hinault, Lance Armstrong en wat recenter Chris Froome. Nee, de ene keer in 1980 dat Joop Zoetemelk, de eeuwige tweede, de man die jarenlang kansloos was, maar dan in interviews steevast zei dat Parijs nog ver was en dat er nog veel kon gebeuren, toen Joop dan ineens wel won. Dat was een mooie Tour.

Het waren heel andere tijden, natuurlijk. Er waren nog nauwelijks livebeelden op TV. Elke middag uren naar de Tour kijken was onvoorstelbaar. Je mocht in die jaren al blij zijn als het laatste uur live op TV kwam. In de periode daarvoor was de wielerfan zelfs nog meer aangewezen op radioverslagen en verhalen in de krant.

Zelf werkte ik nog en hoorde meestal pas wat er in de Tour gebeurd was als ik naar huis fietste, met mijn radio-walkman op mijn oren. Wedstrijdbeelden zag je 's avonds pas, uren na de finish.

Het waren ook andere tijden wat dopinggebruik betreft. Vorig jaar werd er moeilijk gedaan over het medicijngebruik van Chris Froome. Hij zou misschien, ten onrechte, een bepaald middel tegen astma hebben genomen. In de pers werd er schande van gesproken. Men hoopte dat hij de Tour niet voor de vijfde keer zou winnen, omdat hij, de dopingverdachte, dan gelijk zou komen met helden als Merckx en Anquetil.

Vreemd want Merckx is meermaals op doping betrapt, net als Zoetemelk trouwens en Anquetil weigerde zijn hele wielerloopbaan om aan dopingcontroles mee te doen. Hij reageerde steevast diep beledigd als men over doping begon, maar waarschijnlijk stond hij stijf van de stimulerende middelen. Toen werd dat geaccepteerd, nu zou hij levenslang geschorst worden.

Froome werd uiteindelijk vrijgesproken, maar hij reed dit voorjaar in een kleinere ronde, met hoge snelheid, tegen een muur. Hij brak daarbij zoveel botten dat een deelname aan de Tour de France onmogelijk werd. Onze eigen Tom Dumoulin, vorig jaar nog 2e in Giro en Tour, viel op zijn knie en kan ook niet meedoen.

Dat maakt de Ronde van dit jaar onvoorspelbaar en misschien wel heel leuk. Met de overwinning van Teunissen hebben we in ieder geval de eerste gele trui al te pakken. Ik begreep dat het decennia geleden is dat een Nederlander dat lukte. Eric Breukink was de laatste, in 1989. Dat is 30 jaar geleden. Ook een jubileum.

En de winnaar dit jaar ? Zou het niet leuk zijn als er eens een Colombiaan wint ? Ik tip Nairo Quintana. En dan doen we een helemaal Colombiaans podium, met Rigoberto Urán als tweede en de jonge Egan Bernal derde.


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 9 juli 2017

Minder personeel op Schiphol en langere Tour etappes graag


Er is meer personeel ingezet op Schiphol om de verwachte drukte het hoofd te bieden, hoor ik in het nieuws. Maar dat moeten ze helemaal niet doen ! Laten ze minder mensen inzetten, laat de boel maar vastlopen. Misschien dat er dan vakantiegangers op het idee komen om niet met het vliegtuig te vertrekken.

Of helemaal niet weg te gaan met de vakantie, dat kan ook. Blijf eens lekker thuis en geniet van je woonomgeving. En terwijl je thuis zit te genieten, of af en toe eens een blokje om wandelt, bedenkt dan hoeveel geld je bespaart en hoeveel minder je het milieu belast. Zalig !

Wat je ook kunt doen is 's middags ontspannen op de bank gaan zitten, TV aan en naar de Tour de France kijken. Maar die lange etappes zijn zo saai, hoor ik iedereen dan weer klagen.

Dat is juist heel goed ! Lange, saaie etappes moeten het zijn. Met direct na de start een ontsnapping, met een stuk of 4 onbelangrijke renners. Die worden dan vlak voor de finish ingelopen, waarna een spannende eindsprint volgt.

Ondertussen kun je rustig overschakelen naar het tennis op Wimbledon, of een goed boek lezen, een tukje doen, je sokken stoppen, of iets anders nuttigs of ontspannends. Als je om een uur of 5 weer naar het wielrennen zapt ben je ruim op tijd voor de ontknoping.

Je zou kunnen denken dat zo'n lange etappe, waar toch naast, achter en voor de renners een heleboel auto's en motoren meerijden, ook een belasting is voor het milieu. Maar dat moet je anders zien. Okee, er rijden misschien 100 motorvoertuigen met zo'n wielerpeloton mee, maar die zorgen er voor dat er 100.000-en wielerliefhebbers thuis voor de buis zitten te dutten.

Zonder wielrennen, of tennis, op de TV waren die er misschien allemaal wel op uit getrokken met hun auto. Dat zou veel erger zijn geweest voor het milieu.

En er komt ook nog een WK waterpolo, zwemmen, beachvolleybal en atletiek aan. Er wordt nog meer gewielrend. Op de baan is er een EK, wat jammer genoeg niet erg saai is, maar de Ronde van Spanje belooft wel weer een aantal lange, voorspelbare etappes. Daar blijf je toch voor thuis !

Zie voor een compleet overzicht, van de sport van deze zomer, de website van de NOS. 



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 17 juli 2016

Laten we ons hoofd er een beetje bij houden


Dacht ik donderdag-avond nog dat de geletruidrager, die in de Tour de France zijn fiets kwijt raakte, het opmerkelijkste nieuws van de week zou zijn. Dat werd snel van tafel geveegd door de aanslag in Nice. En terwijl men daarover nog volop aan het speculeren en discussiëren was, volgde er een mislukte staatsgreep in Turkije.

Als eenvoudig mens kun je niet veel anders doen dan de nieuwsberichten volgen en verbaasd zijn over de opeenvolging van gebeurtenissen. En over de wilde uitspraken die over de aanslag en de staatsgreep gedaan worden.

Logica is op zo'n moment ver te zoeken. Nog voor er achtergronden en motieven bekend zijn wordt er geroepen dat er meer gebombardeerd moet worden, dat de grenzen dicht moeten en dat de één of andere groepering er wel achter zal zitten.

Ondertussen draait de wereld gewoon door. In ons dagelijkse leven merken we er niets van. Bij mij in de straat zijn de balkonwerkzaamheden, bijvoorbeeld, bijna afgerond. Niets aan de hand.

De meeste mensen zullen er ook weinig van merken, als we ons hoofd er een beetje bij houden. Je maakt in ons land nog altijd meer kans om door de bliksem getroffen te worden, dan om gedood te worden door een terrorist.

Laten we voor volgende week hopen dat de Tour de France echt het belangrijkste nieuws vormt...


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 14 februari 2016

Een droom en een merel


Ik droomde vannacht dat ik naar de finish van een Tour De France etappe ging kijken. De eindstreep was getrokken in een dorpje, in een heuvelachtig landschap, dus ik zou zeggen: Limburg.

Aanvankelijk stond ik langs een doorgaande weg, op het punt waar de wielrenners het dorp binnen zouden rijden en waar de slotklim begon. Er was een kopgroep, die een ruime voorsprong op het peloton had. Ik zag de koplopers voorbij rijden en de draai nemen, het dorp in.

Daarna kwam geruime tijd niets dus ik liep ze maar achterna, misschien zou er bij de eigenlijke finish nog iets te zien zijn. Natuurlijk verloor ik de renners al snel uit het oog. Ik wandelde door de lege klinkerstraten van het dorpje, tussen bakstenen eengezinswoningen. Er was vrijwel niemand op straat.

Op een zeker moment haalde ik een man in die dezelfde kant op liep. We raakten in gesprek. Hij woonde in het dorp en wist de kortste weg naar de eindstreep.

Toen we de hoofdstraat bereikten wees hij me de goede kant op. We namen afscheid, schudden elkaars hand en ik bedankte hem. Hij liep naar een stilstaande tram, waar een meisje in zat dat hij kende. Ze zoenden elkaar en waren direct in een levendig gesprek.

Ik liep verder, nu tussen andere wielerliefhebbers. Op een hoek stond een groepje te wachten en de eerste die me opviel was mijn oude vriend H. Toevallig ben ik eind vorig jaar nog bij hem op bezoek geweest. We zien elkaar de laatste jaren niet meer zo vaak als vroeger.

Het was een verrassing om hem nu hier te zien en hij leek net zo verrast dat hij mij tegenkwam. Hij zag er zeker twintig jaar jonger uit dan toen ik hem de laatste keer zag en om één of andere reden verwachtte ik dat hij moeilijk zou lopen, vanwege een gebroken been.

In werkelijkheid geloof ik niet dat hij ooit zijn been gebroken heeft en in mijn droom was daar ook niets van te merken. Hij wandelde vlot in het rond, op een paar knalgele kaplaarzen. Opvallend, maar H. is een artistieke figuur, daar kun je alles van verwachten.

Ik vroeg of hij wist wie de etappe gewonnen had. 'Kelle', antwoordde hij. En toen ik hem vragend aankeek voegde hij eraan toe: 'Een Fransman.'

H. was met een andere vriend, die ik niet kende en samen liepen ze weg. Ik bleef nog even staan, zou ik wachten op het peloton ? Of zou ik proberen op tijd thuis te zijn voor de samenvatting op TV ?

Niet lang daarna werd ik wakker. Het was nog donker, maar ik hoorde duidelijk een merel zingen. De eerste van dit jaar...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige  verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 15 juli 2012

Grote wielersponsors blijven de sport vaak jarenlang trouw



Nu de kans op een Nederlandse Tour de France winnaar weer verkeken is kunnen we misschien met wat meer ontspanning kijken naar de wedstrijd en zijn deelnemers. In afgelopen jaren heb ik al eens een opsomming gegeven van de deelnemende ploegen en hun sponsors. Er is wat dat betreft ook dit jaar weer het een en ander veranderd.

Ploegen zijn verdwenen, anderen gefuseerd of veranderd van geldschieter. Soms staan er namen op de shirts die ons weinig zeggen. Toch wordt, ondanks een wereldwijde economische crisis, de wielersport nog ruimhartig door het bedrijfsleven gesteund, zo lijkt het.

Een aantal grote sponsors is de sport al jaren trouw. Rabobank sponsort al 16 jaar. Staalgigant Lampre steunt al 20 jaar zijn wielerploeg, de verzekeraars AG2R en Mondial doen al 12 jaar mee. De Liquigaz-ploeg bestaat sinds 2005, maar het bedrijf was al in 1998 co-sponsor van het team.

De Belgische ploegen gesteund door parketfabrikant Quickstep en de Lotto doen ook al jaren mee. Quickstep was al paraat als co-sponsor bij de Mapei ploeg in 2000 en werd in 2003 hoofdsponsor. Nu rijdt de ploeg rond als Omega Pharma-Qiuckstep, maar medicijnfabrikant Omega Pharma was daarvoor co-sponsor van de Lotto-ploeg. Deze bestaat al sinds 1985 en wordt dit jaar de mede betaald door de Belgische ramen- en deurenverkoper Belisol.

Het Baskische telecombedrijf Euskaltel is sinds 1994 in de wielersport actief, Française des Jeux sedert 1997, al doen ze het dit jaar voor het eerst samen met bouwgigant Big Mat. De Franse kredietverstrekker Cofidis is al sinds 1996 als wielersponsor actief.

Astana, een combinatie van Kazachstaanse staatsbedrijven, is in dit veld een betrekkelijke nieuwkomer, sinds 2006, net als het Britse mediabedrijf Sky, dat in 2009 startte als wielersponsor. In dat zelfde jaar werd de Katjoesja-ploeg opgericht, met steun van verschillende Russische bedrijven.

Vacansoleil-DCM, de tweede Nederlandse ploeg, is opgericht in 2008. De hoofdsponsors zijn een Nederlands reisbureau en een Belgische meststoffen-fabrikant.

De ploeg van Saxobank-Tinkoff werd aanvankelijk, vanaf 2001 gesponsord door onder andere Tiscali en SCS, tot Saxo het in 2009 overnam. Co-sponsor Tinkoff, een credit card aanbieder, genoemd naar de Russische magnaat Oleg Tinkov, was daarvoo sponsor van een Italiaanse ploeg waarin voornamelijk Russische renners reden.

De Amerikaanse producent van navigatiesystemen, Garmin, begon in 2005 als wielersponsor. Dit jaar samen met de Japanse elektronica-fabrikant Sharp en Barracuda Network Systems.

Het BMC-racingteam is opgericht in 2007. BMC is een in Zwitserland gevestigde fabrikant van racefietsen en mountainbikes. Het Franse team Saur-Sojasun bestaat sinds 2009. De ene sponsor doet onder andere aan waterzuivering en de ander maakt voedingswaren.

Radio Shack, een Amerikaanse keten van elektronica-winkels, begon als sponsor van meervoudig tourwinnaar Lance Armstrong in 2010. Dit jaar is de ploeg gefuseerd met het Luxemburgse Team Leopard. Co-sponsors zijn automerk Nissan en fietsenfabriek Trek.

Ook in 2010 werd de Franse lease-maatschappij Europcar aangetrokken als hoofdsponsor van wat daarvoor de Bouygues Telecom-ploeg was.

Het Spaanse Movistar, aanbieder van telefoon- en internetdiensten, is in de wielersport actief sinds 2011, maar de ploeg bestaat al sedert 1980. Toen werd hij gesponsord door Reynolds, maker van fiets-onderdelen en later onder meer door de Spaanse Banesto bank.

Bij alle wielerploegen in de Tour de France zijn er maar twee die dit jaar met een helemaal nieuwe hoofdsponsor zijn gekomen. De ene, Argos-Shimano is de voortzetting van de Nederlandse Skil-Shimano-ploeg, actief sedert 2006. In de Nederlandse brandstoffenhandelaar Argos vond men dit jaar een nieuwe geldschieter.

Het Australische Orica-GreenEdge team is een compleet nieuwe wielerformatie. Hoofdsponsor Orica houdt zich bezig met chemie en mijnbouw. GreenEdge is geen bedrijf, maar de naam moet de frisse, groene, manier weergeven waarmee de ploeg zich wil presenteren.

Het sponsoren van wielerploegen is dus een bezigheid van lange adem, passend bij de duursport die wielrennen tenslotte is. En als je als sponsor wacht op een tourwinnaar, dan moet je ook geduld hebben.

Alle teams zijn te vinden op de website van de Tour de France en op Wikipedia .

Zie ook mijn eerdere verhalen:



De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door Jan de Stripman. Klik hier voor deel 1 van dit hoofdstuk.


Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



vrijdag 15 juli 2011

Oude middeleeuwse kastelen en splinternieuwe...



Het aardige van wielerwedstrijden op de tv is dat je niet alleen sport te zien krijgt, maar ook fraaie landschappen en bouwwerken. Bij camerabeelden vanaf de motor schieten die meestal met te grote snelheid voorbij om er echt van te genieten. Gelukkig krijgen we ook beelden vanuit de lucht.

De televisiemakers beseffen dat hun kijkers dit soort plaatjes waarderen en laten de helikopter af en toe een rondje draaien om een mooi stadje, een fraaie kerk, of een schilderachtig kasteel. Een enkele keer word ik door die beelden zo getroffen dat ik op internet op zoek ga naar informatie en foto's.

Afgelopen woensdag was het weer zover. Nog wat suf, want net ontwaakt uit mijn middagdutje, zag ik bij de Tour de France, een mooi middeleeuws kasteel voorbij komen. Onder in beeld las ik 'chateau de maurise'. Tenminste dat dacht ik, maar een eerste zoektocht naar die naam leverde op internet niets op.

Ik probeerde andere spellingen en zocht wat algemener naar kastelen in het arrondissement Tarn, maar zonder succes. Met Google Maps volgde ik zelfs de route die de renners gereden hadden, maar ik vond geen dorp of kasteel met die naam.

Al min of meer verzoend met de hopeloosheid van mijn speurtocht, pakte ik een Frans boek over kastelen uit mijn kast. Ik bladerde er wat in en keek uiteindelijk in het register. Geen 'chateau de maurise', maar wel een 'mauriac'.

De beschrijving leek me aardig te kloppen. Gauw terug naar de computer en jawel, daar had je hem. Veel informatie was er niet te vinden, maar wel een aantal mooie foto's. Het kasteel van Mauriac blijkt fraaie interieurs te hebben en wordt momenteel gebruikt als hotel-restaurant.

Het ligt strategisch, aan de rand van een hoogte, maar wat mij vooral trof was de imposante ingangspartij. Een brede muur met aan elk uiteinde een zware ronde toren. In het midden een poort geflankeerd door smallere torens. De afwezigheid van grote vensters geeft het een authentiek middeleeuws karakter.

Op deze website vind je informatie over logeermogelijkheden en zalenverhuur, met foto's en een wervend filmpje.

De tour van 2009 kwam voorbij een ander opmerkelijk kasteel, het chateau de Guédelon. Vanuit de lucht leek het op de ruïne, van een vierkant, middeleeuws kasteel, die gerestaureerd werd. De werkelijkheid bleek anders. Dit kasteel werd niet opgegraven of hersteld, maar helemaal nieuw opgebouwd.

Het gaat hier om een sterk staaltje van experimentele archeologie. Bij een verlaten steengroeve en gebruikmakend van lokale steen en hout uit de omringende bossen, is een ploeg van 50 mannen en vrouwen aan het werk. Om er achter te komen, hoe het in de 13e eeuw nou precies ging, bouwen ze een compleet kasteel naar middeleeuws model.

Een wonderlijk project ! Op de website is al aardig te zien hoe het er ooit uit zal gaan zien. De bouw in 1997 begonnen. De planning is om rond 2022 klaar te zijn.

Naar aanleiding van helikopterbeelden tijdens de Giro d'Italië ging ik, in 2009, op zoek naar informatie over de grootste stenen constructie van Europa: Het fort Fenestrelle, in Noord-Italië, nabij Turijn.

Met behulp van de Italiaanse versie van Wikipedia (en Google translator ) kwam ik er achter dat de Turijnse vorst Vittorio Amedeo I in 1727 opdracht gaf voor de bouw van dit fort.

Het is aangelegd op een bergkam en beslaat een oppervlakte van 1,3 miljoen vierkante meter. Het heeft een lengte van ruim 3 kilometer, met een totaal hoogteverschil van bijna 700 meter. Het duurde 122 jaar voordat de totale versterking gereed was.

Alleen in de 2e wereldoorlog is er daadwerkelijk gevochten bij fort Fenestrelle. De rest van de tijd deed het voornamelijk dienst als gevangenis. Na WO II werd het fort ontruimd en onttakeld. Het verviel tot een ruïne en pas in de jaren '90 werd er werk gemaakt van enig herstel. Sindsdien is ook weer te bezoeken.

Op de website van de provincie Torino staat een hele reeks, prachtig mooie, 360 graden foto's. Waar je, door er met de muis op te klikken, in kunt rondkijken alsof je er zelf rond loopt. Zo krijg je een goede indruk van dit imposante bouwsel.

Delen van deze tekst zijn eerder gepubliceerd op het Volkskrantblog...