Posts tonen met het label jubileum. Alle posts tonen
Posts tonen met het label jubileum. Alle posts tonen

zondag 10 november 2024

De Stripmannen gaan door


Stel je voor
dat je gekozen wordt voor een baan waarin je echt iets kunt betekenen voor de mensheid en je maatregelen zou kunnen nemen waar de hele wereld voordeel bij heeft. Zou je dan toch gaan voor je eigen kleine belangen, en die van je vrienden en de bedrijven die je gesteund hebben, om die baan te krijgen ? Zou je kiezen voor de korte termijn voordelen, van je eigen kleine groepje, ten koste van de hele mensheid ?

Sommige mensen zouden dat inderdaad doen. Sterker nog: ze doen het ! Maar het gekste is dat grote delen van de mensheid, in landen waar democratisch beslist wordt over wie de leiding krijgt, kiezen voor politici die voornamelijk het eigen belang zeggen te gaan dienen.

In plaats van beleid waar iedereen, de hele wereldbevolking, beter van zou worden, kiezen ze voor het afsluiten van grenzen, het terugdraaien van klimaatmaatregelen, het uitsluiten van bevolkingsgroepen, het wegsturen van vluchtelingen, het beperken van de vrijheden en rechten enzovoort. Maar ja, dat is democratie. Als de meerderheid domme dingen wil doen, dan doen we domme dingen.

Is democratie dan wel het beste systeem ? We zijn allemaal opgevoed met het idee dat alleen democratie een eerlijke en verstandige vorm van besturen is. Maar wat als de meerderheid van de kiezers achter de verkeerde leiders aanloopt ? De politici van het eigen belang en de korte termijn.

Jullie begrijpen dat ik een tikje vertwijfeld ben. Maar dat hindert niets, de Stripmannen gaan gewoon door met stripjes maken, ook al gaat de wereld ten onder. Aan ons zal het niet gelegen hebben, wij doen onze plicht en sluiten niemand uit.

De Geheimzinnige Hulpman en ik, wij kennen elkaar al zo'n 20 jaar. We werden aan elkaar voorgesteld door een gemeenschappelijke vriend, die wist dat we alle twee strips tekenden. Het bleek meteen te klikken en al snel stuurde ik niet alleen mijn eigen stripjes de digitale wereld in, maar ook die van de Hulpman.

Een van de allereerste tekeningen die hij me stuurde geeft meteen de verhoudingen weer: 

En ik moet zeggen dat de Hulpman inderdaad voor me klaar heeft gestaan. Hij leverde zijn tekeningen en vriendschap altijd zonder dralen en tekent sneller dan zijn schaduw. Nou ja, in ieder geval sneller dan ik. Dus ik was maar wat blij dat ik mijn wekelijkse verhaaltjes ook vergezeld kon laten gaan van zijn tekenwerk en niet alleen van mijn geploeter.

In 2010 kwamen we op het idee om niet langer ieder onze eigen stripjes te maken, maar een gezamenlijk verhaal te starten. We zouden zelf, als de Stripmannetjes, de hoofdrollen gaan spelen en om de beurt delen van het verhaal gaan tekenen en bedenken. We hadden zoiets al eens eerder geprobeerd, met een paar vrienden, maar die pogingen – eerst een geschreven verhaal, daarna een getekende strip – waren hopeloos vastgelopen.

Dat had met onze Stripmannetjes-saga ook gemakkelijk kunnen gebeuren. In het begin maakten we echt een, min of meer, samenhangend verhaal, waarbij we het vervolg soms midden in een aflevering aan de ander overlieten. Later gingen we wat meer onze eigen gang en introduceerden we bijfiguren en verhaallijnen, die soms alleen door de Hulpman gebruikt en gevolgd werden, soms alleen door mij.

We lieten elkaar daar helemaal vrij in en dat bleek goed te werken. Zo goed dat we inmiddels aan de 700ste Stripmannenstrip toe zijn. Het leek mij een leuk idee om daar weer een gezamenlijke strip van te maken, waarbij we voor elke aflevering ieder een paar plaatjes zouden maken.

Het eerste resultaat zien jullie bij dit verhaal. Wees niet bang, we gaan dit geen jaren volhouden. Na een bescheiden aantal afleveringen zullen we de normale dienstregeling weer hervatten. Maar voor de gelegenheid is het best leuk en schaadt het de mensheid niet.

Jan de Stripman


Ps. van de Hulpman:

Lieve lezers,

Zoals jullie weten, en zoals de Stripman mij ook verteld heeft, is het vandaag de dag levensgevaarlijk om je in het daglicht, en zeker om je buitenshuis te begeven.

Gelukkig mag ik al sinds jaren van de Stripman in een kelder onder zijn huis wonen, waar ik bij het schaarse licht van een peertje zit te tekenen. Om de tijd door te komen natuurlijk, maar ook om jullie te vermaken, jullie zitten immers in hetzelfde schuitje!

Het is maar goed dat de Stripman een beschermpak heeft, zodat hij af en toe, heel dapper, wat eten kan halen. Waar zouden we zonder hem zijn? Hij houdt ook in de gaten of de situatie verandert, fijn! Op zo iemand kun je vertrouwen!

Laten we met elkaar volhouden in deze moeilijke tijd. De Stripman doet wat hij kan; daarom blijft ook de Hulpman zijn aandeel leveren!

Wim de Geheimzinnige Hulpman

 

 
Deze Strip is gemaakt door de Stripmannen samen. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 8 mei 2022

Het 1000ste (Strip-) blogbericht


Het zal de lezers
die van mijn verhaaltjes alleen de e-mailversie lezen misschien niet zoveel zeggen, maar op dit weblog is dit de 1000ste bijdrage. Bloggen deed ik al langer en per e-mail strips en verhalen rondsturen zelfs nog langer, maar 1000 is een mooi getal, dus laat ik er even bij stilstaan.

Misschien, ten overvloede, even een kleine uitleg ? Een weblog, of blog, is een soort dagboek op het internet. Ouderwetse internetters hebben een home-page, hun eigen pagina op het web, waarop ze teksten, foto's en filmpjes kunnen zetten. Maar het vergt een beetje handigheid om daar iets van te maken en nog meer om er de aandacht van andere internetters op te vestigen.

Iemand moet ooit gedacht hebben dat zoiets eenvoudiger zou moeten kunnen en heeft toen het weblog bedacht. Op een blog is het makkelijker om iets te plaatsen en omdat er meerdere bloggers, bij één blogplatform, zijn aangesloten ontstaat er vanzelf iets van een gemeenschap. Bloggers gaan ook wel eens kijken bij de collega's en zo krijg je vriendschappen, samenwerkingen, discussies en ruzies. Heel gezellig.

Dat het ook uit de hand kan lopen bleek bij het eerste blogplatform waarbij ik me aansloot, het Volkskrantblog. De krant bood de mogelijkheid, voor iedereen die maar wilde, om een blog te beginnen. Ze dachten daarmee iets toe te voegen aan hun internetactiviteiten en meer betrokkenheid bij de krant te genereren.

Aanvankelijk leek dat ook wel te lukken. De toeloop was groot en er werd op het Volkskrantblog flink over actuele zaken gediscussieerd. Soms lekten er zelfs artikelen van het blog door naar de officiële website van de krant.

Maar het succes van het Volkskrantblog trok ook de aandacht van internetvandalen en foute types. Volkskrantlezers – en ook de VK-bloggers – waren over het algemeen redelijk progressief en tolerant, dus wat is nou leuker dan je daar tussen te mengen met ultrarechtse verhalen en scheldpartijen ?

Al snel bleek dat de krant het blog niet zomaar op z'n beloop kon laten en er werd iemand aangesteld om de boel in goede banen te leiden. De ergste herrieschoppers werden verwijderd, maar doken natuurlijk telkens weer opnieuw op, onder andere pseudoniemen. Na een paar jaar had men er genoeg van en werd het Volkskrantblog opgeheven.

Consternatie onder de gebruikers want, naast alle narigheid, waren er ook veel die zich keurig gedroegen en die erg gehecht waren geraakt aan hun blog, hun blogvrienden en de ontstane bloggersgemeenschap. Er werd, voor wie nog verder wilde, wel een nieuw blogplatform aangeboden, maar dat had opstartproblemen.

Een aantal voormalige Volkskrantbloggers richtte dan maar een eigen platform op, de Onafhankelijke Bloggers Associatie. Ik heb net even gekeken en die lijkt nog steeds te bestaan, maar ik zag er geen bekende namen. Sterker nog, ik zag voor de afgelopen maand alleen bijdragen van één persoon en die zagen er nogal zakelijk uit.

Waarschijnlijk was het dus een goed besluit, van de Geheimzinnige Hulpman en mij, om ons niet bij die nieuwe club aan te sluiten. Wij kozen voor een nieuw blog bij een grote, gratis, aanbieder. En daar houden we het nu alweer 11 jaar en 1000 bijdragen vol.

In de eerste paar jaar plaatste ik er, naast onze wekelijkse Strip, ook oude verhalen uit de Volkskrantblog-periode en foto's van de zonsopkomst en de kat en dergelijke. De laatste jaren beperken we ons tot de Strip en mijn wekelijkse column.

In totaal hebben we, sinds 2011, 321.798 bezoekers gehad. Of eigenlijk pageviews, dat zijn momenten dat iemand een van onze blogs bekeek. Gemiddeld is dat ruim 300 per blogbijdrage. Maar hoeveel verschillende personen dat zijn weten we niet. Als je in het archief duikt dan zie je dat het aantal lezers en reacties wel minder is geworden. Het bloggen is niet meer zo populair. Het is voorbijgestreefd door sociale media als Facebook en Twitter.

Het best gelezen blog gaat over Transcedente Meditatie , ik was daar nogal kritisch over. Dat verhaal is inmiddels meer dan 8000 keer gelezen. De blogs van de laatste maanden moeten het doen met enige tientallen lezers. Maar dat is prima. Het blijft toch leuk om je eigen plekje te hebben en als dat een beetje in de luwte is dan zitten we daar niet mee.

Volgende week zijn we er gewoon weer. 



De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 25 april 2021

25 jaar Mejanderverhalen


We hebben een jubileum te vieren.
Het is dit jaar 25 jaar geleden dat het eerste Mejanderverhaal verscheen, met een tekening van Gerard Kuit erbij.

Halverwege de jaren '90 was ik mijn activiteiten bij de culturele dorpsvereniging – Artishock in Soest – een beetje aan het afbouwen. Ik was heel actief geweest, in de muziekwerkgroep, het filmhuis, de Werkgroep Eigen Werk en in het bestuur. En ik was een aantal jaren redacteur geweest van het clubblad, de Artishockberichten.

Voor de Artishockberichten schreef ik maandelijks een redactioneel stukje. Aanvankelijk ging dat over de mooie activiteiten van de vereniging maar, omdat ik daar een beetje over uitgepraat raakte, schreef ik later vooral over dingen die ik zelf meemaakte, of interessant vond.

Pieter Henke, mijn opvolger als redacteur, vond het wel leuk als ik doorging met die verhaaltjes en een van mijn toenmalige zwagers bedacht de naam Mejander. Jan die zich door het leven kronkelt.

Ik kwam voor het eerst op het idee om een tekening van Gerard Kuit te gebruiken toen ik iets geschreven had over een wandeling, die mijn vrouw en ik maakten, langs Paleis Soestdijk, het Baarnse bos en de Naald van Waterloo. Ik was op weg naar Pieter om mijn stukje in te leveren en mijn vrouw wilde nog even binnenlopen bij het VVV-gebouwtje, naast het postkantoor. Alle twee opgeheven inmiddels.

Daar zag ik een ansichtkaart met een strakke pentekening van Paleis Soestdijk, getekend door Gerard. Ik kende hem wel want hij was ook lid van onze vereniging en kwam vaak bij het filmhuis. Dus ik kocht die kaart en deed hem bij mijn stukje. Pas achteraf kon ik Gerard vragen of hij dat wel goed vond. Gelukkig was hij direct enthousiast en zo ontstond een samenwerking die nu nog voortduurt.

Het duurde wel een paar jaar voor Gerard en ik er ook samen op uit gingen. Aanvankelijk schreef ik mijn verhaaltje, gaf dat aan Gerard, waarna hij een tekening maakte en ik alles weer doorgaf aan Pieter. Computer en email werd daarbij nog nauwelijks gebruikt.

Het waren andere tijden. Als ik iets weten wilde pakte ik een boek uit mijn boekenkast, of ik ging naar de bibliotheek. Tegenwoordig vind je heel veel bij Wikipedia, of in Facebookgroepen, maar het internet werd in die jaren nog niet zo intensief gebruikt. Soms vroeg ik een beetje rond, bij familie en vrienden, maar erg ver ging ik daarbij niet. Het kwam bijvoorbeeld niet in me op om informatie te zoeken bij de Historische Vereniging.

Ondertussen schreef ik verhalen over Soest, Baarn en Amersfoort, wat voor Gerard prima te doen was. Maar daarna richtte ik mijn aandacht op de Veluwe en beschreef ik de route naar Goeree-Overflakkee, waar mijn vrouw en ik vaak op vakantie gingen. Dat werd voor Gerard wat lastiger en hij zal opgelucht adem hebben gehaald toen ik voorstelde om de volgende hoofdstukken samen te gaan verkennen.

Zo maakten we reeksen over de Langbroeker Wetering, Wijk bij Duurstede, Het Groene Hart en de Vecht. Ons laatste project is de kust van de Zuiderzee, die we ondertussen verkend hebben van Vollenhove tot Volendam. In totaal maakten we 176 afleveringen. Een deel daarvan heb ik, ook alweer een jaar of 20 geleden, gebundeld in drie gefotokopieerde boekjes.

Nu zijn we van plan om, vanwege ons 25-jarig jubileum, een mooie verzamelbundel samen te stellen. Ook wat dat betreft zijn de tijden veranderd, met de mogelijkheden van 'printing on demand' en e-boeken. Het zou leuk zijn als we, tegen het eind van het jaar, als hopelijk het coronavirus getemd is, met iets moois kunnen komen.

Ons allereerste verhaal, met de ansichtkaart van Gerard, staat wel al op ons Mejanderblog. 



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 20 december 2020

De 500ste Stripmannen Strip


Ja, lieve lezertjes,
we vieren vandaag een jubileum. De Strip die jullie hierbij zien is de 500ste die de Stripmannen hebben gemaakt, sinds ze besloten om samen verhalen over de Stripmannetjes te gaan tekenen. En zoals jullie zien is deze Strip ook door de Stripman en Hulpman gezamenlijk getekend.

Hoe is het allemaal zo gekomen?

Het zou leuk geweest zijn om te kunnen vermelden hoe wij als Stripmannen elkaar al kennen sinds we samen op de middelbare Stripmannenschool zaten. Hoe we onze eerste stappen gezet hebben in de wijde en onzekere wereld van het Stripmannenschap en gaandeweg de top hebben bereikt.

Hoe we ooit op bezoek zijn geweest bij Eric de Noorman, die zeer kritisch was over hoe zijn avonturen werden weergegeven (‘Zo ging dat er in de jaren ‘50 op het belastingkantoor echt niet aan toe!’).

Hoe je voor het maken van een strip heel dure potloden en pennen nodig hebt, van exclusieve leveranciers. Of hoe het werk van de Stripmannen lovend wordt besproken in talloze toonaangevende stripprogramma’s op TV (‘Op de Stripbeurs staan vele stripliefhebbers vóór hen in de rij!’)

Maar in werkelijkheid kennen we elkaar nog niet zo heel lang. We leerden elkaar, een jaar of 15 geleden, kennen via een wederzijdse vriend, die trouwens ook heel leuk tekenen kan.

De Stripman herkende in de Geheimzinnige Hulpman een getalenteerd Striptekenaar en wist hem over te halen om zijn Strips beschikbaar te stellen voor zijn Stripblog en Stripmail. Zelf was hij niet in staat om elke week iets nieuws te tekenen, dus de hulp was zeer welkom.

De eerste gezamenlijke Stripmannen Strip maakten we in 2010. De samenwerking ging eigenlijk altijd heel soepel. Wat op zich niet vreemd is want we bemoeien ons niet met elkaars verhalen. We overleggen hooguit één keer per jaar over de nieuwjaarsaflevering en verder laten we elkaar met rust.

Striptekenen is dan ook een eenzame bezigheid, beste lezers. Dure pennen en luxe papier komen er niet echt aan te pas. De Stripman gebruikt heel gewone potloden en fijnschrijvers en doodgewoon printerpapier; de Hulpman zweert bij rollerbalpen en Witte-boekhandeldummy. Kleuren en bewerken doen we op een huis-, tuin- en keuken-PC.

Verder is het vooral veel ploeteren en zweten. Maar dat hebben we er graag voor over. Op naar de duizend !



De Strip is gemaakt door de Stripman

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 16 februari 2020

50 jaar Live At Leeds: De teringherrie valt best mee


Het is deze week 50 jaar geleden dat het beroemde album 'Live At Leeds', van de Britse rockband The Who, uitkwam. RollingStone.com heeft een mooi artikel over het maken van het album op hun website staan. Ze omschrijven het als één van de beste live-lp's uit de rockgeschiedenis.

Ik hoorde 'Live At Leeds' voor het eerst, ergens in de jaren '70, bij een schoolvriend. Om heel eerlijk te zijn vond ik het maar teringherrie. Ik was nog een jong ventje, natuurlijk. In later jaren ben ik The Who meer gaan waarderen en als ik die legendarische live-muziek nu hoor vind ik het behoorlijk indrukwekkend. Zoals RollingStone.com zegt: Een band op de top van zijn kunnen.

'Live At Leeds' was het eerste officiële live-album van The Who en het opnemen ging niet zonder problemen. Het plan was om een lp te vullen met opnamen van hun Amerikaanse tournee van 1969. Maar na afloop realiseerden ze zich dat ze geen logboek bij hadden gehouden en dus niet meer wisten welk optreden goed was, welk niet. Het zou een gigantische klus worden om achteraf, uit 30 concerten, de bruikbare delen te selecteren.

Er werd besloten om twee nog komende Britse shows, in Leeds en Hull, te gebruiken voor nieuwe opnamen. Gitarist Pete Townshend gaf zelfs opdracht om de banden met de Amerikaanse optredens te verbranden. Een beslissing waar hij, jaren later, enorme spijt van zei te hebben. Indertijd was hij bang geweest dat er illegale lp's, zogenaamde 'bootlegs', op de markt zouden komen. Hij kon zich toen ook niet voorstellen dat men, ooit nog eens, zoveel waarde aan die oude opnamen zou gaan hechten.

De nieuwe opnamen uit Leeds en Hull zouden echter ook problemen opleveren. Bij Leeds bleek dat de achtergrondzang niet goed te horen was, bij Hull stond bij een aantal nummers de basgitaar niet op de band. Die laatste show werd daarom opzij geschoven.

Townshend boekte, om het project te redden, een dag in de studio en zong met bassist John Entwistle de achtergrondkoortjes opnieuw in. Tientallen jaren later bleek dat, bij de opnamen van Hull, alleen in de eerste paar nummers een probleem met de basgitaar was. Met moderne technieken werden de baspartijen van Leeds in de opnamen van Hull geplakt en het concert alsnog op CD uitgebracht.

Bij het concert in Leeds werden 33 nummers gespeeld. Daarvan stonden er maar 6 op de oorspronkelijke lp. In de loop der jaren verschenen er allerlei, uitgebreidere, versies van het album. De verzamelaarswebsite Discogs.com noemt er maar liefst 212. Bij het 40-jarig jubileum, in 2010, werd een CD-box uitgegeven met daarin het volledige concert uit Leeds en het gerestaureerde optreden uit Hull.

De liefhebbers moeten wel diep in de beurs tasten om die luxe heruitgaven aan te schaffen. Ik zag de CD-box op internet staan voor 600 euro. Het is goedkoper om op YouTube te zoeken, daar is ook veel te vinden.



De Strip: Het stripje maakte ik in 2002.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men






zondag 23 december 2018

Goed nieuws en... nog meer goed nieuws


Afgelopen week kreeg ik een telefoontje van de Gemeente. Zoals jullie misschien nog weten heb ik een paar weken geleden een verhaal geschreven over het maai-regime, waarmee de groenvoorziening elk jaar het grasveld naast onze flat verandert in een kale, dorre vlakte.

Ik stuurde mijn stukje, waarin ik vroeg of het niet mogelijk zou zijn om minder vaak te maaien, zodat de inheemse planten die tussen het gras groeien de kans zouden krijgen om tot bloei te komen, naar de Gemeente. Die heeft immers in de krant verklaard dat ze zich in willen zetten voor de biodiversiteit. Nou, met al die grasvelden kun je daar een mooie stap mee zetten.

Ik zeg het maar meteen, er gaat iets gebeuren, naar aanleiding van mijn verhaal. De ambtenaar die mij belde vertelde dat er een bedrijf in de arm is genomen dat een voorstel gaat doen. Iets met meer bloeiende heesters en minder gras. En dat gaan ze uitproberen in onze wijk.

Hij legde ook uit dat er wat het maaien betreft bij de Gemeente twee mogelijkheden waren. Eén keer per jaar maaien, dat doen ze nu bij de meeste wegbermen, of één keer per week. Een tussenweg, zoals ik voorstelde, kennen ze niet.

Maar hij hield het best voor mogelijk om, bijvoorbeeld, een deel van ons grasveld, nog maar eens per jaar te maaien. Al voorspelde hij ook dat er waarschijnlijk buurtbewoners tegen in opstand zouden komen. Waarbij ik me afvroeg of die bewoners dan zo blij zijn met de jaarlijkse kale bruine vlakte.

Nou ja, er is in ieder geval iets in gang gezet.

Ondertussen hebben we ons jubileumconcert, met de Werkgroep Eigen Werk, ook tot een goed einde gebracht. We mogen gerust van een succes spreken. Er kwam zoveel publiek opdagen dat er stoelen bijgeplaatst moesten worden, in de grote zaal van Artishock.

Ik was zelf best gespannen en ook wat verkouden, maar volgens de reacties uit de zaal was daar niets van te merken. Afgezien van wat kleine missers zijn er ook geen liedjes ernstig fout gegaan. De stemming was prima en na afloop kregen we alleen maar complimenten.

Tijdens de voorstelling vertelde ik een verhaal, tussen de liedjes door, waarbij ik gebruik maakte van petten en mutsen die ik bij de webwinkels van verschillende politieke partijen had gekocht. Het begon met een mooie, witte, warme, wollen D66 muts. Dat koppelde ik aan de idealen uit de jaren '60 en wat daar van terecht gekomen was.

Na mijn verhaal wilde ik de muts cadeau doen aan iemand in het publiek, omdat ik er zelf niet mee over straat durfde. Ik hoopte dat er een D66 aanhanger aanwezig zou zijn, maar niemand wilde hem hebben.

Ik had van D66 ook een grote boodschappentas besteld, waar ik mijn verschillende hoofddeksels in bewaarde. Na afloop liepen mijn vrouw en ik, in vrolijke stemming na een gezellige nababbel en borrel, met die D66 tas de trap af naar de uitgang. Een oudere heer kwam ons achterna, vanuit een andere ruimte in het gebouw.

'Wat een mooie tas hebben jullie daar !' zei hij.

'Ja,' zei ik, 'als u hem zo mooi vindt kan ik u misschien plezier doen met een D66 muts.'

Zo raakten we aan de praat en het bleek dat hij jarenlang fractievoorzitter voor D66 was geweest in de Gemeenteraad. Na enige aarzeling nam hij de muts van mij aan. Ik zei dat ik ook nog leuke spullen van de SP had, maar dat sloeg hij vriendelijk af. Sympathieke club, maar niet zijn richting.

Voor de deur namen we afscheid. Een mooie afsluiting van een geslaagde week.

Klik hier voor een aantal foto's van ons optreden 


De Strip: De Strip van deze keer is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 16 december 2018

Het heeft gesneeuwd !


Er ligt een dun laagje sneeuw. Geen centimeters dikke laag, de dakpannen van de buurhuizen schemeren er doorheen en op de takken van de bomen is zelfs helemaal niets blijven liggen. Maar op het grasveld, de stoep, de straat en de geparkeerde auto's ligt een dekkend laagje.

Toen ik vanochtend wakker werd, om kwart over zes, was er nog niemand door de straat gereden, of gelopen. Alles maagdelijk en ongestoord. Anderhalf uur later kon je aan de voetsporen zien dat een van de buren de hond heeft uitgelaten, en aan de bandensporen, dat de benedenbuurvouw thuis is gekomen van haar nachtdienst.

Op de foto's die ik maakte krijgt alles een oranje gloed. Misschien door de kerstverlichting die in verschillende voortuintjes opgehangen is. Een van mijn Facebookvrienden plaatste gisteren wat foto's van de Antwerpse kerstmarkt. Hij wenste ons vast fijne feestdagen en een goed 2019. Ik antwoordde dat ik eigenlijk niet in kerst geloof, maar voor hem een uitzondering wilde maken om hem ook het beste te wensen.

Daarop schreef hij dat kerstmis voor hem eigenlijk ook helemaal niet hoefde, maar omdat veel anderen het zo leuk vinden paste hij zich aan. Een derde Facebookkennis meldde zich: Zij had ook helemaal niks met kerst ! Maar toch iedereen de beste wensen.
Zo zaten we, met drie mensen voor wie het eigenlijk allemaal niet hoefde, elkaar prettige feestdagen te wensen.

En eigenlijk had ik wel wat anders aan mijn hoofd. Komende vrijdag treden we weer op met de Werkgroep Eigen Werk. Het is dan 35 jaar geleden dat de groep is opgericht. Ook deze keer hebben we een programma ingestudeerd van eigen liedjes, oude liedjes met nieuwe teksten en een paar stukjes die we, wat tekst en muziek betreft, helemaal van anderen gekopieerd hebben.

Ik heb al eens eerder verteld dat we er een paar jaar terug opnieuw aan begonnen zijn. Ik had zelf, sinds mijn chronische ziekte een jaar of 15 geleden de kop op stak, niet veel meer gezongen of gitaar gespeeld. Met de andere oud WEW-ers was het niet veel anders. Onze bassist had zelfs geen basgitaar meer en moest weer helemaal opnieuw leren spelen.

Maar inmiddels zijn we aan ons derde optreden toe en begint het zelfvertrouwen te groeien. Ook al slaan we wel eens een verkeerde noot aan, vergeten we soms onze tekst, of vallen we op het verkeerde moment in, we verwachten dat het toch een heel gezellige avond wordt.

Nog wel een beetje oefenen, van te voren. Het weer zit in ieder geval mee, er is voor de rest van de week dooi voorspeld. Wij en ons publiek hoeven niet door dikke lagen sneeuw te ploegen. En een witte kerst lijkt ook niet waarschijnlijk.


Kijk hier voor mijn eerste sneeuwfoto's:  twitter.com/jandestripman



De Strip: De Strip van deze keer is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 1 juli 2018

Er is geen vluchtelingencrisis


Groot nieuws in de afgelopen week: 'Europa bereikt na zware en emotionele nacht akkoord over migratie'. Kranten stonden er vol van, de TV-journaals liepen er van over. Zie de Volkskrant van vrijdag. 

Regeringsleiders verschenen, met wallen onder de ogen, voor de camera om het goede nieuws te verspreiden. Er was een akkoord gesloten, vluchtelingen zouden buiten Europa opgevangen gaan worden en personen die toch toegelaten werden zouden beter verdeeld worden over de lidstaten.

Mooi ! Maar ook een beetje vreemd. Want was er dan zo'n enorme toestroom van vluchtelingen in de afgelopen maanden ? Nee. In een tweet schrijft de Europese Raad dat de toestroom van vluchtelingen in het afgelopen jaar 96% lager was dan in 2015 !

Een verhelderende website is die van Vluchtelingen Werk Nederland. Daar zie je een scherpe daling in het aantal vluchtelingen dat aankomt in de EU, na 2015. In Nederland klopten vorig jaar minder dan 2.500 vluchtelingen aan. De meeste vluchtelingen komen ook niet via de Middellandse Zee, maar uit Oost-Europa en Azië. 

Waarom dan al dat tromgeroffel en trompetgeschal ? Eerder schreef de Volkskrant dat er helemaal geen migratiecrisis was en geen Eurocrisis, hooguit een politieke crisis. Het lijkt allemaal een toneelspel dat vooral gericht is op de eigen kiezers. De Italiaanse premier, die gekozen is vanwege zijn anti-immigratie standpunten, kan nu wijzen op succes in Europa.

Andere Europese leiders kunnen zeggen dat ze het probleem serieus aan gaan pakken en zo de rechtse partijen de wind uit de zeilen nemen. Angela Merkel, die kampte met muiterij in eigen gelederen, kan zeggen dat er, met dit akkoord, een Europese aanpak komt.

Terwijl er eigenlijk helemaal niet zo'n groot probleem was. Van de vluchtelingenboot, die ronddreef voor de kust van Malta, gaat Nederland nu 20 – ja, je leest het goed: maar liefst twintig ! – asielzoekers overnemen. Nou, nou, dat is wel een emotionele nacht in Brussel waard.

Om het probleem werkelijk op te lossen zou er iets gedaan moeten worden aan de toestand in de landen waar die vluchtelingen vandaan komen. Die laten niet voor de lol alles achter, daar zijn goede redenen voor. Of die nou economisch, politiek, of gewelddadig zijn. Dat zijn de echte problemen die de Europese leiders op zouden moeten lossen.  

Ps: Bij dit verhaaltje tref je de 400ste strip, sinds het begin van de samenwerking tussen Stripman en Hulpman, zo'n 14 jaar geleden. Een klein jubileum...


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 6 mei 2018

Lopende zaken


Waar hebben we het de afgelopen tijd over gehad ? Over de Bitcoin en andere cryptomunten, bijvoorbeeld. Ik schreef in december dat ik er weinig vertrouwen in had. Daarop kelderde de koers spectaculair, om in februari weer wat op te krabbelen en in april weer in te zakken. Sinds mijn verhaaltje is de Bitcoin zo'n 6000 dollar in waarde gedaald. En ik maar denken dat ik geen invloed had. Zie wisselkoersBitcoin 

In november schreef ik over een probleem in onze meterkast, de schakelknop van de boiler was afgebroken. De reparatie had wat voeten in de aarde omdat onze stoppenkast zo oud was dat hetzelfde model knop niet meer in productie was. De monteur wist via-via een oud modelletje te vinden en kon ons toch uit de nood helpen. Inmiddels is de stoppenkast bijna helemaal vervangen en krijgen we stroom via een 'slimme meter', met een splinternieuwe, programmeerbare schakelaar voor de boiler. Zie Slimme Meter 

In februari haalde ik herinneringen op aan mijn tijd, als vrijwillige medewerker en operateur, bij Filmhuis Artishock. Er werd op dat moment gewerkt aan een jubileumboek, want het filmhuis bestaat 40 jaar. Ik zond mijn verhaal in en onlangs kreeg ik bericht dat het bijna helemaal in het boek opgenomen wordt. Leuk ! Naar verwachting verschijnt het jubileumboek over een paar weken. Wie interesse heeft kan een voorbeeld zien op de website, alleen is in die versie mijn verhaal nog niet verwerkt. Zie Jubileumboek Filmhuis Artishock 

Zo'n anderhalve maand geleden schreef ik over de koolmezen die een nestje aan het bouwen waren in het nestkastje op ons balkon. Een paar weken later moest ik melden dat ze waarschijnlijk niet aan het broeden waren. Kan gebeuren, misschien hebben ze ergens anders een beter plekje gevonden. Gisteren zag ik ze toch weer met z'n tweetjes bij het kastje. Maar even later zaten er twee pimpelmezen. Dat blijft dus spannend. Hier in ieder geval een paar mooie, recente pimpelmeesfoto's. 

Dan was er nog ons optreden op Koningsdag. Dat was best geslaagd al vonden we zelf dat het hier en daar nog wel wat beter kon. Ons publiek leek best tevreden en zong gezellig mee. In december komt er een herkansing, voor de mensen die het gemist hebben en voor ons, perfectionisten die we zijn. Op Facebook zijn foto's te zien van ons op Koningsdag – ook voor mensen die geen Facebook account hebben – er is ook gefilmd, maar dat moet nog gemonteerd worden. Zie WEW op Koningsdag2018 

Over lopende zaken gesproken, ik kreeg van Kleine D. een paar schoenen cadeau die hij te klein gekocht had. Ze passen me prima, maar ze zijn nogal stug en lopen niet zo lekker. Je moet ze inlopen, zegt men dan, maar ik loop niet veel dus dat kan lang duren. Aan de andere kant: bij mij gaat het er niet om of kleren goed staan en of schoenen goed lopen, het gaat er om hoe ze zitten.  



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 4 maart 2018

40 jaar Filmhuis Artishock – deel 2


Vorige week vertelde ik over mijn eerste jaren bij Filmhuis Artishock, in Soest. Deze maand werd het 40-jarig jubileum gevierd, ik was zo'n 15 jaar bezoeker, werkgroeplid en operateur.

Een van de meest memorabele filmavonden die ik, als bezoeker, in het Filmhuis meemaakte was die met de film 'Stop Making Sense', in 1984. Dat was een registratie van een live-concert van de rockband The Talking Heads. 

Na afloop bleef er een groepje bezoekers hangen, enthousiast napratend over de film en de muziek. De stemming zat er zo goed in dat de medewerkers besloten de film nog eens te draaien en de stoelen in de zaal aan de kant te schuiven, zodat er gedanst kon worden.

Naast de wekelijkse filmvoorstelling organiseerde de Filmhuis werkgroep, voor de actieve leden, ook af en toe een uitstapje. Ik ben meegeweest met een kampeerweekend in Hoenderlo en een uitstapje naar Gent, waar we de tentoonstelling Cité Ciné bezochten. Daar waren filmdecors te zien en werden fragmenten uit de bijbehorende films vertoond. Je maakte elkaar zo ook eens mee buiten de gebruikelijke omgeving, al werd er natuurlijk veel gepraat over de filmervaringen, hoogtepunten en missers.

Want er ging bij het draaien van de films ook wel eens iets verkeerd, natuurlijk. Niet elke operateur was even ervaren, of even zorgvuldig. De film kon gaan slippen of breken. Als je de spoel niet goed vastzette kon die van de projector vallen. Als je even bij de projector wegliep kon het dus voorkomen dat, bij terugkomst, de film van de trap af kwam rollen.

Film draaien was misschien geen kwestie van bloed, zweet en tranen, maar een beetje spuug kon wel van pas komen. Je moest, als je de film inzette, het filmkanaal van de projector met een borsteltje schoonmaken. Soms bleef er dan toch een pluisje of haartje achter en dat kon je dan, tijdens het draaien, proberen te verwijderen, door de film nat te maken met een beetje spuug. Nadeel was dat in de zaal niet alleen dat haartje heel groot geprojecteerd werd, maar ook jouw verwijderpoging. Teveel spuug moest dus vermeden worden.

We draaiden artistieke, alternatieve films, dus we keken niet op van vreemde beelden en een apart verhaal. We hadden over het algemeen de film, van te voren, niet gezien en dat kon ook wel eens voor verrassingen zorgen. Als bezoeker heb ik wel eens meegemaakt dat een film heel mysterieus en stil begon. Maar toen er na een minuut of tien nog steeds geen geluid was, begon het publiek toch wat te morren. En inderdaad, de operateur was vergeten het geluid aan te zetten.

Bij een andere film leken we wat plompverloren in het verhaal te vallen. Toen na een halfuurtje de titelrol verscheen begrepen we dat er begonnen was met de verkeerde spoel.

De overschakeling van 16mm naar het, meer professionele, 35mm formaat bracht weer nieuwe uitdagingen met zich mee. Die films waren niet alleen twee keer zo breed, maar ook twee keer zo lang en zwaar. Om het hanteerbaar te maken werden ze aangeleverd op kleinere spoelen, een film van anderhalf uur bestond nu uit 6 spoelen. Maar we hadden maar één 35mm-projector, die uiteraard ook een stuk groter was dan zijn 16mm-voorgangers.

Je kon natuurlijk geen film vertonen met 5 pauzes, omdat er telkens een nieuwe spoel geladen moest worden. Dus werd er een zogenaamde 'long player' gebouwd, een installatie waar grotere spoelen op pasten.

De films moesten nu dus van te voren aan elkaar gemonteerd worden, van twee of drie kleine spoelen maakten we één grote. En net als bij het 16mm-formaat moesten ze na afloop teruggespoeld worden, maar nu ook weer in kleinere delen opgedeeld en van aanloop- en eindstroken voorzien. Voorbereiding en nazorg duurden voor de operateur zo een uurtje langer.

De lamp van de 35mm-projector gaf zoveel warmte af dat er in stilstand, om ongelukken te voorkomen, een klep tussen de lamp en de film geschoven moest worden. Als je daar, aan het eind van de spoel, te laat mee was brandde er een gat in de film. Het is mij wel eens overkomen. De beschadigde beeldjes moest je er dan tussenuit knippen. Ik heb nog jaren rondgelopen met een halfgesmolten fragment van 'Cyrano De Bergerac' in mijn portefeuille.


(Met dank aan Pieter Henke – mijn Filmhuis-mentor – en alle andere werkgroepleden.)



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men