Het was 50 jaar geleden, deze week

'It was 50 years ago today', nee de tekst van het liedje is anders.*) Maar het was deze week wel 50 jaar geleden dat de Beatles uit elkaar gingen. Voor de jongeren onder ons: dat was een heel populaire en heel succesvolle popgroep uit Liverpool, Engeland.

Volgens Wikipedia waren ze de meest invloedrijke band aller tijden. En ook de band die de meeste platen wist te verkopen, meer dan 600 miljoen wereldwijd, waarvan 183 miljoen alleen in Amerika. Ze zijn nog steeds recordhouder wat betreft nummer 1 plaatsen in de Britse albumlijst en de Amerikaanse Bilboard top 100.

Ze waren bij de eerste popartiesten die lang haar gingen dragen. Stel je daar niet teveel van voor, aanvankelijk kwam het net over de oren en nog lang niet tot op de schouders. Ze waren ook bekend als 'The Fab Four' – de fabuleuze vier – of gewoon bij hun voornamen: John, Paul, George en Ringo.

Ik heb al eens verteld hoe ik als klein ventje mijn eerste singletje kocht, 'Help!' van de Beatles. Dat ik, bij mijn moeder achterop de fiets, naar de plaatselijke platenzaak werd gereden – 'De Gouden Snaar' – en daar zelf mijn bestelling mocht plaatsen.

Mijn oudere broer en zus waren wat verder dan ik, wat de aanschaf van lp's betreft. Voor de jongeren onder ons, die gewend zijn aan onbeperkt muziek streamen via internet, is het misschien moeilijk voorstelbaar. Wij moesten sparen om, zo eens in de paar maanden, een nieuwe plaat te kunnen kopen. Die werd dan in de eerste weken iedere dag gedraaid, totdat we elk nummer konden meezingen.

De platen van de Beatles kwamen bij ons thuis min of meer op volgorde binnen. Ik denk niet dat we ze allemaal hadden, maar ik heb warme herinneringen aan 'Rubber Soul', 'Revolver', 'Sgt Pepper', 'The White Album', 'Abbey Road' en 'Let It Be'.

Dat laatste album was eigenlijk het bijproduct van de film 'Let It Be'. Het idee van de groep was om zich op te sluiten in een studio en voor het oog van de camera's een nieuwe plaat te schrijven, componeren, instuderen en uiteindelijk op te nemen. Het geheel werd afgesloten met het legendarische live-concert op het dak.

Ik denk niet dat ik de hele film ooit gezien heb. Ik heb ook niet veel herinneringen aan het uit elkaar gaan van de band, dat plaats had vlak voor film en lp verschenen. Maar de fans kennen vast wel een aantal fragmenten. De bandleden, inmiddels met zeer lange haren, snorren en baarden, wat tobberig bezig in de studio.

Met een klagende George Harrison, die ontevreden was over zijn eigen inbreng. En de zwijgende, maar dwingende, aanwezigheid van Yoko Ono, de nieuwe vrouw van John Lennon. Als jonge fan kreeg ik de indruk dat het allemaal haar schuld was dat de bandleden ruzie met elkaar hadden gekregen.

Het muziek- en cultuurtijdschrift Rolling Stone wijdde deze maand zijn hoofdartikel aan de Beatles en hun tumultueuze einde als band. Daaruit blijkt dat die filmbeelden een verkeerde indruk geven van de werkelijkheid. De echte fans zullen wel weten dat 'Let It Be' helemaal niet het laatste was dat de band produceerde.

Ze hadden na enige tijd wel door dat hun plan niet werkte. Ze werden, voor de filmopnamen, geacht om elke ochtend om 9 uur paraat te zijn. Normaal lagen ze dan net op bed, het waren allemaal nachtbrakers. Er waren spanningen, onderling, maar de rol van Yoko was daarin veel minder groot dan wij argeloze fans dachten. Ze voelden zich ook niet op hun gemak in de filmstudio die als locatie gekozen was.

Op een zeker moment besloten ze om een punt te zetten achter het project. Na een korte pauze gingen ze opnieuw de studio in, maar nu hun vertrouwde honk, Abbey Road, om daar hun laatste meesterwerk te maken, het gelijknamige album. Dat was een groot succes, maar drie van de vier bandleden wilde vervolgens een solo-album uitbrengen.

Inmiddels had John Lennon een nieuwe manager voor de groep gevonden, Allan Klein, niet zo'n verstandige keuze want na verloop van tijd bleek het een schurk te zijn. Paul McCartney wilde zich niet aan Klein binden en door de daaruit volgende zakelijke verwikkelingen – en wat later ook artistieke onenigheid – leed de band uiteindelijk schipbreuk.

Ondertussen wilde manager Klein graag een nieuw album uitbrengen en werd, met hulp van producer Phil Spector, de lp 'Let It Be' samengesteld en met de film van dezelfde naam uitgebracht. Met gevolg dat wij allemaal dachten dat zo de laatste momenten van de Beatles eruit zagen.

Volgens het artikel in Rolling Stone ging het er allemaal helemaal niet zo treurig aan toe, tijdens het maken van 'Let It Be'. Filmregisseur en Beatle-fan Peter Jackson, bekend van zijn 'Lord Of The Rings' epos, werd onlangs gevraagd om eens te kijken of er van het ongebruikte materiaal – meer dan 50 uur – dat al die jaren in het archief had gelegen, niet nog iets te maken viel.

Hij verklaarde verrast te zijn door de opnamen, die veel positievere van sfeer waren dan hij verwachtte. De bedoeling is dat hij eerdaags met een nieuwe versie gaat komen, die een heel andere kijk op de Beatle-geschiedenis zal geven. Jammer dat we daar 50 jaar op hebben moeten wachten.

*) 'It was 20 years ago today', is de beginregel van 'Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band'.

Zie ook: Wikipedia over The Beatles 

En het Rolling Stone artikel.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Eerherstel voor Sherlock Holmes

Ik overdrijf een beetje, maar ik was een poosje terug een beetje onaardig over de verhalen die Arthur Conan Doyle schreef over Sherlock Holmes. Ik vond ze niet erg spannend. Maar nu heb ik net zijn roman 'The Hound Of The Baskervilles' gelezen en dat is een prima boek.

Sherlock Holmes doet het beter over de wat grotere afstand, jammer dat Doyle maar een handjevol langere boeken over hem schreef. En dan zijn die, vergeleken met moderne thrillers, nog aan de korte kant ook. 'The Hound Of The Baskervilles' omvat in de Penguin pocketuitgave ruim 200 bladzijden. En daar kun je het laatste hoofdstuk nog vanaf trekken, want daarin wordt de ontknoping nog eens opnieuw uitgelegd, voor de lezers die het nog niet begrepen hadden.

Ter vergelijking: Ik las ook onlangs 'A Season For The Dead', van David Hewson, van 480 bladzijden. 'When Will There Be Good News', van Kate Atkinson, 388 pagina's en 'Angelica's Smile', van Andrea Camilleri, van 304 pagina's. Allemaal moderne thrillers, geschreven in de afgelopen 20 jaar.

Ik las ze natuurlijk op mijn e-reader, dat is met het warme weer wel zo comfortabel. Ik heb net een paar mooie, echte, papieren boeken geleend, maar die durfde ik nog nauwelijks aan te raken. Uit angst voor zweetvlekken. Met de e-reader heb je daar geen last van.

Maar goed. Langer is dus niet altijd beter, want in dit geval vond ik het boek van Hewson het minst boeiend. Waarschijnlijk omdat hij wat teveel overhoop haalt. Niet alleen een seriemoordenaar en een complot in het Vaticaan, maar ook persoonlijke problemen voor de inspecteur, die de boel nogal ophouden. Er waren momenten dat ik dacht: laat die filosofische bespiegelingen en romantische scenes nu maar weg. Hup, verder met het verhaal !

Wat dat betreft heeft Andrea Camilleri het beter begrepen. Hij vertelt het hele verhaal ook vanuit dezelfde persoon, commissaris Montalbano. We kijken voortdurend over de schouder van de speurder mee. Nadeel is dat, na 17 Montalbano boeken, bepaalde scenes en omschrijvingen clichématig beginnen te worden. De inspecteur en de bijfiguren hebben gewoontes en karaktertrekken die in elk boek weer terugkomen. Camilleri laat ook weinig veranderingen toe in het leven van zijn detective.

Wat dat betreft is Kate Atkinson een verfrissende schrijfster. Ik heb vier boeken van haar gelezen, waarvan drie romans met Jackson Brodie als speurder. Maar Brodie is in twee daarvan meer bijfiguur dan centraal personage. In deel één lost hij, voormalig politieman, maar nu privédetective, een paar oude zaken op. Aan het eind krijgt hij onverwacht een erfenis van een oud dametje.

In deel twee heeft hij zijn detectivepraktijk opgedoekt en leeft hij, nog wat onwennig, als rentenier in Frankrijk. Het boek is al 150 bladzijden onderweg als hij voor het eerst opduikt en actief deel gaat nemen aan het verhaal.

Het derde boek is nog extremer. Brodie is aan het begin even aanwezig, maar verdwijnt dan geruime tijd uit beeld. Atkinson vervolgt het verhaal met andere hoofdfiguren. Jackson komt weer in het verhaal terug als slachtoffer van een treinongeluk. Hij wordt gered door één van de andere hoofdpersonen, maar ligt daarna een hele tijd in het ziekenhuis, terwijl de anderen het verhaal voortzetten.

Pas op het laatst mag hij weer meehelpen om de zaken recht te trekken. Daarna blijkt hij slachtoffer geworden van een zwendel, waardoor hij zijn geld grotendeels verloren heeft, wat doet vermoeden dat zijn aandeel in het volgende boek wat groter zal zijn.

Atkinson is dus niet bang om haar hoofdpersoon heftige veranderingen te laten ondergaan. Ze laat hem ook rustig een half boek buiten beeld. Als lezer vraag je je dan af waar het allemaal heengaat, die avonturen van heel verschillende mensen, maar uiteindelijk komen de verschillende verhaallijnen weer netjes samen.

Dat is natuurlijk ook een truc waar je, na verloop van een paar boeken, aan gewend raakt. Maar Atkinson schrijft niet alleen boeken over Jackson Brody. Een ander boek dat ik van haar las, 'Emotionally Weird' is zelfs nauwelijks een thriller te noemen. Het is wel een bijzonder, boeiend en grappig boek.

Hier laat de schrijfster het verhaal vertellen door verschillende personen, die ook nog commentaar geven op elkaars vertellingen. In een enkel geval leidt zo'n interruptie zelfs tot een verandering in het verhaal. Een bijfiguur, die eerder akelig aan zijn eind kwam, wordt gewoon weer tot leven gewekt. Dat maak je niet vaak mee in een thriller.

Dat één van de hoofdpersonen een detectiveroman aan het schrijven is, waar je ook een aantal fragmenten van te lezen krijgt, houdt het boek misschien nog net binnen het thriller-genre.

De Jackson Brodie boeken zijn door de BBC deels verwerkt tot een Televisieserie, die in Nederland niet werd uitgezonden, maar wel op DVD te krijgen is. Acteur Jason Isaacs, ook bekend als Lucius Malfoy uit de Harry Potter-films, zet een prima Brodie neer. Maar ik zou toch aanraden eerst de boeken te lezen. Die zijn stukken beter en origineler.   

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Dromend over soep en Rhenen

Mijn laptop heeft weer een Windows Update overleefd en gedraagt zich, nadat ik zoveel mogelijk extra opties uitgezet en afgeslagen heb, weer bijna normaal. Er vliegt op het balkon een jonge koolmees rond met een gezwelletje onder zijn snavel dat er uit ziet als een oranje besje. Het zou ook een teek kunnen zijn. Het schijnt hem niet te hinderen.

Maar daar wou ik het niet over hebben. Afgelopen maandag werd ik wakker uit een opmerkelijk gedetailleerde droom. Het is wonderlijk wat je hersens aan beelden kunnen produceren terwijl je slaapt. Dit keer droomde ik dat ik door een stad wandelde. Ik dacht de witte kerktoren te herkennen als de Cuneratoren van Rhenen.

Ik ben ooit wel eens in Rhenen geweest maar dat ziet er vast heel anders uit dan in mijn droom. Daarin volgde het ene leuke straatje, vol schilderachtige huizen uit verschillende historische periodes, op het andere aardige pleintje met kerkjes, stadspoorten en wat al niet meer.

Ik wandelde over een begraafplaats en zag in de verte die witte kerktoren weer, waar de zon heel mooi op scheen. Ik had mijn fototoestel in mijn hand en om een beter plaatje te kunnen maken sprong ik, heel atletisch, over een paar graven heen. Goh, dat ik dat kan, dacht ik in mijn droom.

Even verderop was ik weer in het stadscentrum en zag de dochter des huizes lopen met haar man. Zij wilden koffie gaan drinken op een terras, maar ik wilde nog even verder wandelen dus zei ik dat ik ze later wel weer zou zien.

Ik liep een oud gebouw binnen met gewelfde plafonds. Daar was een bibliotheek, of misschien een boekhandel, waar mensen zaten te lezen. Een aantal zag ik ook soep eten en ik kreeg meteen ook trek. Achter een tafel, aan de zijkant van de ruimte, stond een meisje bij een dampende pot.

'Hoeveel kost dat ?' vroeg ik.

'Eén euro', zei ze. 'Maar u moet er wel een boek bij kopen. U krijgt er dan ook een leesbrilletje bij. Samen 21 euro.'

Aha, pakketverkoop, dacht ik, terwijl ik door het boekje bladerde dat ze me toeschoof. Het was leuk geïllustreerd en ze legde er nog wat spullen naast, speelgoed dingetjes leken het.

Ik stemde met de koop in en haalde uit mijn zak een dikke stapel bankbiljetten. Je ziet dat zo'n droom niet erg realistisch is, want ik betaalde met een biljet van 25 euro en die bestaan helemaal niet. En in werkelijkheid heb ik nooit contant geld bij me.

Ondertussen bekeek ik het leesbrilletje dat een mooi gouden montuur had. Er stond nog iemand naast me en die wees me erop dat de poten verkeerd om aan de glazen zaten. Of de neussteun zat op de verkeerde plek. In ieder geval klopte er niets van dat brilletje. Hindert niet dacht ik, dat schroef ik thuis wel uit elkaar en dan zet ik het goed weer in elkaar.

Ik nam alle spullen die ik gekocht had mee. De warme soep zat in een aardewerken mok die weer verpakt was in krimpfolie, zodat je hem ondersteboven kon houden zonder dat er iets uit liep. Handig, vond ik.

Weer buiten op straat bedacht ik dat ik het boekje en de andere spullen misschien cadeau kon doen aan de dochter des huizes. Ik stond aan de rand van een plein, vol andere voetgangers en zag aan de andere kant mijn oud-collega Rita aankomen.

Naast haar liepen een man en een vrouw. Ik herkende in de man ineens haar zoon, een stuk ouder en grijzer geworden dan toen ik hem voor het laatst zag.

Hij herkende mij ook en raakte daardoor helemaal door het dolle. Hij griste een half opgegeten appel uit handen van een voorbijganger en gooide die over het plein mijn kant op. Ik zag het stuk fruit in slow motion op me af komen, terwijl de enthousiaste werper er jubelend achteraan rende.

Toen werd ik wakker.

Ps.: Ik heb het nog even gecheckt via Google Maps maar Rhenen ziet er inderdaad heel anders uit dan in mijn droom. Die kerktoren is wel mooi, gezien vanaf de rivier...

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men