Een middeleeuws droomhuis

Ik droomde dat mijn vrouw en ik verhuisd waren naar een oud, middeleeuws, huisje, in een oud stadje. Het was geen groot huis, maar het had iets kasteelachtigs, met hoektorentjes, sfeervolle bakstenen muren en eikenhouten vloeren. We waren het nog een beetje aan het inrichten.

Er was een klein meisje bij ons, het zal een kleinkind zijn geweest. Toen ze 's avonds naar bed moest klaagde ze erover dat de ramen en deuren van haar kamertje niet goed sloten. 'Ja,' zei ik, 'het is een oud huisje. We moeten ons een beetje aanpassen.'

Even later ging ik wat eten in een restaurant, niet ver van ons nieuwe, oude, huis. Mijn vrouw zal andere bezigheden hebben gehad, want ik ging alleen. Het was niet ver lopen, wat verderop in het stadje en ik kende de eigenaren.

Ik at een voorgerecht dat uit verschillende, kleine hapjes bestond. Daarna liep ik even naar buiten, waar een terras was met tafeltjes. Naast het restaurant was een weiland waar schapen liepen. Dat grensde weer aan water, misschien een singel, of gracht. Langs de kant liepen ganzen en in de wei een groepje schapen.

Als de ganzen wat meer het land op kwamen, weken de schapen naar achteren. Wanneer de ganzen weer meer de waterkant opzochten, gingen de schapen ook die kant op. Zo golfde het heen en weer over dat weilandje.

Aan de tafeltjes op het terras zaten wat mannen en vrouwen die ik vaag leek te kennen. Het gesprek ging over relaties die zomaar ineens voorbij konden zijn. Ik zei dat ik niet snapte hoe je de ene dag, in goede verstandhouding, afscheid van iemand kon nemen en dat het dan ineens uit was, als je de volgende dag opbelde.

Een man aan een van de tafels stak daarop een verhaal af in het Frans, dat ik niet echt kon volgen. Maar de andere aanwezigen moesten er om lachen, dus lachte ik maar mee. 

Ik raakte in gesprek met een vrouw over ons nieuwe huis. Het was heel leuk, zei ik, maar verbouwen mochten we niet, omdat het een monument was. 'Dat is goed', zei ze,'terwijl ze wegliep, 'ik zal het haar zeggen.'

Ik vroeg me af aan wie ze iets zou gaan zeggen, maar kon het haar niet meer vragen. Ik ging dus maar weer naar binnen, om een hoofdgerecht te bestellen. Ik wilde iets vegetarisch, maar wist niet meer of dat op de kaart stond. Van een tafeltje pakte ik een map met een menu. Er vielen allerlei papieren uit de map en terwijl ik daarmee aan het hannesen was werd ik wakker. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Een restaurant zonder toilet

Het was al heel lang geleden dat ik voor het laatst op station Utrecht centraal was. Maar Martin zei: 'Elke keer als je hier komt hebben ze weer een heel nieuw station gebouwd.' Dus het was niet vreemd dat ik niets herkende van de vorige keren.

Ik had met Martin afgesproken voor de eerste jaarvergadering van onze Top 200.000 Facebook-pagina. En met Ronald en Johan natuurlijk. De laatste was er zelfs speciaal voor uit Antwerpen gekomen. Het was een samenkomst voor de gezelligheid, zoals het hele project iets is dat we voor de lol doen.

Er zit wel serieuze ergernis achter, natuurlijk. Hoe is het, bijvoorbeeld, mogelijk dat er, zoals ik laatst ontdekte, niets meer in de Top 2000 staat van de Four Tops en de Everly Brothers ?

Over dat soort belangwekkende onderwerpen – en allerlei andere ernstige wereldproblemen – ging ons gesprek. Als locatie hadden we Utrecht gekozen, omdat dat makkelijk bereikbaar was en de stationshal en restaurant Julia's, omdat dat niet moeilijk te vinden zou moeten zijn.

Was ook zo en hoewel het wat omgeving betreft niet veel te bieden heeft, afgezien van veel, haastig voorbij snellende, mensen, waren de koffie en broodjes goed en het personeel vriendelijk en behulpzaam, dus bleven we er drieënhalf uur zitten.

Na vier grote bekers capuccino moest ik even naar het toilet. Die voorziening heeft Julia's nu net niet te bieden. Als je iets weg wilt brengen moet je naar de toiletten van de NS, verderop in de stationshal. Johan was er al heen geweest en wees me de goede richting op.

Ik moet er bij zeggen dat ik met de rolstoel was. In huis kan ik me prima redden zonder, ook al loop ik wel wat wiebelig, maar als er grotere afstanden afgelegd moeten worden neem ik de stoel mee. Verstandig in dit geval, want het was een heel eind, voorbij de eerste perrons, in een volgende hal.

Johan was bij zijn toiletgang wel behoorlijk lang weg gebleven, maar ja, die is ook niet zo goed ter been, dus daar had ik niets achter gezocht. Ik had bij Martin een muntje van 50 cent geleend, dus ik rolde vol vertrouwen naar de draaihekjes toe.

Daar bleek al direct dat ik er niet door kon. De doorgang was te smal. Er schoten meteen omstanders te hulp. Een Marokkaanse jongeman veronderstelde dat ik er misschien aan de zijkant door zou kunnen, daar was een breder hek. Hij bood aan mijn muntje in het apparaat te gooien, maar helaas, het hek ging niet open.

De vriendelijk jongeman ging hulp halen en kwam terug met de toiletmevrouw. Zij nam me mee naar een andere ingang, alleen te openen met een sleutel, die direct toegang gaf tot een gehandicapten toilet. Prima, maar niet zo handig dat zij, vanaf haar werkplek, geen zicht op de ingang heeft. Hoe komt een rolstoeler binnen, zonder hulp van omstanders ? Hard roepen dat je moet piesen ?

Enfin, het liep allemaal goed af. De mevrouw bleef netjes voor de deur wachten tot ik mijn blaas geleegd had en ik kon weer het hele eind terug rollen, naar mijn muzikale vrienden. Allemaal niet erg handig, maar wel avontuurlijk...

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige  verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

“Gelukkig zijn er altijd mensen die het slechter hebben...”

Een tijdje terug sprak ik een kennis van vroeger. We wisselden beleefdheden, vroegen naar elkaars gezondheid en die van de wederzijdse gezinsleden. We klaagden wat, want haar man is ziek en mijn fitheid laat ook te wensen over. Ze besloot met de opmerking: 'Gelukkig zijn er altijd mensen die het slechter hebben.'

Op het moment knikte ik maar wat, maar eigenlijk vond ik het een rare opmerking. Ik ben toch niet gelukkig omdat er andere mensen zijn die het slechter hebben ? Ik ben gelukkig als ik iets leuks zie, meemaak, lees, of bedenk. Als ik in prettig gezelschap ben, of een opmerking maak die anderen aan het lachen brengt.

De wetenschap dat andere mensen het slechter hebben dan ik maakt me eerder ongelukkiger. Als ik beelden zie van rampen een oorlogsgebieden zit ik niet te juichen op de bank. O, wat fijn dat die mensen het slechter hebben dan ik. Nee, ik voel me schuldig. Waarom heb ik het zo getroffen ? Waarom zorgen we er niet voor dat iedereen in goede omstandigheden kan leven ?

Afgelopen week dronk ik met mijn vrouw een kopje koffie in een plaatselijk restaurant. We zaten er nog maar net toen er een groepje gehandicapten, door hun begeleiders, binnen gebracht werd. Drie, nog tamelijk jonge mensen, met verwrongen lichamen, in rolstoelen.

Eén was er iets beter aan toe, ze liep met een rollator. Terwijl de twee verzorgers zich met de andere drie bezighielden probeerde zij, door de klapdeur, binnen te komen. Het lukte niet. Haar rollator raakte klem, ze boog voorover om de tegenstribbelende deur open te duwen, verloor haar evenwicht en gleed onderuit.

De gevallen vrouw barstte in huilen uit. Gelukkig kwam er snel hulp. Een personeelslid en een begeleidster schoten toe, hielpen haar overeind en troostten haar. Even later zat het gezelschap tevreden aan de koffie met gebak.

'Ik had er nooit op tijd bij kunnen zijn,' zei mijn vrouw. Zij zat bovendien met haar rug naar de deur en zag pas wat er gebeurde toen ik er een opmerking over maakte. Misschien had ik meer kunnen doen, maar ik betwijfel of ik snel genoeg achter de tafel vandaan had kunnen komen. We voelden ons er ongemakkelijk bij, maar eind goed, al goed.

Bij het verlaten van het restaurant kwamen we langs de tafel waar de gehandicapten zaten. Twee van hen moesten gevoerd worden, ze deden dus heel wat langer over hun koffie met gebak, dan wij over de onze. Maar ze genoten zichtbaar van hun uitje.

Toen we bij de auto kwamen ontglipte het me toch: 'Ja, er zijn altijd mensen die het slechter hebben...'. Voel ik me dan toch gelukkiger omdat andere mensen er erger aan toe zijn ? Dat denk ik niet. Maar het relativeert je eigen omstandigheden wel.

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men