Vanochtend viel er
een glas uit de kast. Ik opende het deurtje om een glaasje van de
onderste plank te pakken. Van het balkon had ik wat takjes lavas
geplukt, die ik vanavond in een omelet wil verwerken. Ik had ze onder
de kraan afgespoeld en wilde ze zolang in het water zetten.
Maar toen ik de
deur van het kastje opende viel er dus, van de middelste plank, een
glas naar beneden. Het was een champagneglas, zo'n hoog model dat men
ook wel flûte noemt.
We drinken maar zelden champagne, maar
voor het geval er eens een fles in huis komt, door een feestelijke
bezoeker meegenomen, of bij een bijzondere gelegenheid aangeschaft,
dan zijn we voorbereid.
Het glas viel langs mijn verschrikte
hoofd, op het houten werkblad en brak daar in drie stukken. Dat wil
zeggen, het voetje brak er af, de steel in tweeën en het eigenlijke
glas viel alleen verder. Het landde op de tegelvloer van de keuken en
stuiterde daar wat rond, voor het tot stilstand kwam. Nog helemaal
heel !
Een paar jaar
geleden heb ik me eens lelijk gesneden aan een stuk glas dat
onbeschermd in een vuilniszak zat. Ik had de zak in de tamelijk volle
vuilcontainer gestopt en wilde hem wat aanduwen, voor ik de deksel
weer dicht deed.
Aanvankelijk had
ik niet eens door dat ik me gesneden had. Zo scherp kan glas zijn. Ik
dacht eerst, wat is dat nou voor rood spul, daar op die vuilniszak.
Het was mijn eigen bloed.
Als het op bloederige wonden aankomt
ben ik geen held. Maar ik pakte mijn zakdoek, wond die om mijn vinger
en ging terug naar boven. Daar ging ik toch nog bijna van mijn
stokje.
Uiteindelijk heb ik aan die snee een
gevoelloos plekje, op het topje van mijn linkerpink, overgehouden.
Dat risico moeten we in het vervolg zien te vermijden. Dus viste ik
vanochtend een leeg melkpak uit de vuilnisbak, knipte het open en
deed daar de stukken glas in. Zo kunnen ze geen kwaad meer...
Op de foto: De wolkenlucht van
vanochtend...
