En ondertussen weer een leuke detectivereeks

Ja, ondertussen, want ik vraag me wel eens af met hoeveel verbazing onze achterkleinkinderen zullen kijken naar onze tijd. Bosbranden, watertekort, hittegolven, maar we doen gewoon alsof er niets aan de hand is.

Wielrenners rijden de Tour de France, bij temperaturen boven de 40 graden. Er hangt zoveel rook boven New York, door bosbranden in Canada, dat het maar de vraag is of de finale van het WK voetballen door kan gaan.

Een weerman vroeg op Bluesky: 'Hoe bevalt het nieuwe klimaat ?'

Nou ja, ach, om er iets aan te veranderen hadden er decennia geleden al maatregelen moeten zijn genomen. Het is dus een beetje laat om er nu nog over in paniek te raken. Dan kopen we maar een grotere ventilator en de boeken van Tim Sullivan, over inspecteur George Cross. E-boeken, dat wel, want voor mijn leesplezier hoeven geen bomen gekapt te worden.

George Cross is trouwens de naam van een hoge koninklijke onderscheiding, voor betoonde dapperheid, ingesteld door de Britse vorst George IV, in 1940. Het is vast geen toeval dat Sullivan zijn inspecteur zo genoemd heeft, al blinkt die niet uit door spectaculaire heldendaden. Eerder het tegendeel. Cross is een speurder die, met grote zorgvuldigheid en veel geduld, op zoek gaat naar de feiten en zo, al puzzelend, ingewikkelde misdaden oplost.

Hij wordt door zijn collega's gezien als een buitenbeentje. Dat wordt vooral veroorzaakt door de onhandige omgang met zijn medemensen als gevolg van zijn autisme. Cross heeft het syndroom van Asperger. Dat heeft zijn nadelen, maar zorgt er ook voor dat hij zich vastbijt in moordzaken en doorgaat waar anderen al lang de handdoek in de ring zouden hebben gegooid.

Aan het begin van de reeks heeft George Cross al een reputatie opgebouwd, als een speurder die resultaten boekt. Hoewel zijn superieuren hem niet altijd begrijpen, geven ze hem wel de ruimte die hij nodig heeft en zien ze zijn eigenaardigheden door de vingers.

Hij wordt in het eerste boek gekoppeld aan detective-sergeant Josie Ottey. Zij is daar aanvankelijk niet blij mee, maar ontwikkelt zich gaandeweg als een vertaalster tussen George en de rest van de mensheid. Ze probeert hem te sturen, waar het sociale vaardigheden betreft en leert, aan de andere kant, zijn bijzondere oog voor detail en doorzettingsvermogen waarderen.

Op de omslag worden de boeken aangeprezen door Elly Griffiths – een detectiveschrijfster, waar ik ook al een hele reeks boeken van las – en acteur/schrijver Stephen Fry, die verklaart 'in love' te zijn met George Cross. Zover wil ik niet gaan, maar ik moet zeggen dat het wel erg leuke boeken zijn.

Niet voor de liefhebbers van bloederige toestanden, wilde achtervolgingen en schietpartijen. Ook geen nagelbijtende spanning. Maar wel verhalen die goed in elkaar zitten, de nodige humor hebben en inzicht geven in het leven van een man met autistische trekken.

Voor de TV-kijkers: George Cross doet mij denken aan Richard Poole, de eerste inspecteur uit de serie 'Death in Paradise', gespeeld door acteur Ben Miller. Hij speelt ook de hoofdrol in de Britse remake van 'Professor T', een serie over een criminoloog met dwangneuroses. Het stoort mij helemaal niet als ik tijdens het lezen over George Cross, af en toe, Ben Miller voor me zie.

Tim Sullivan, die de boeken schreef, werkte lange tijd voor films en televisieseries, als schrijver en regisseur. In de jaren '80 bewerkte hij verhalen over Sherlock Holmes, voor een TV-serie. Hij regisseerde ook een aantal afleveringen van de beroemde TV-soap Coronation Street.

In 2020 publiceerde Sullivan, in eigen beheer, de eerste twee boeken over George Cross. Hij deed dat vermoedelijk online want Wikipedia schrijft dat ze, in korte tijd, 200.000 keer gedownload werden. Daarop werd hij benaderd door een uitgever en verschenen de boeken ook op papier.

Sullivan geeft zijn boeken korte titels die verwijzen naar de slachtoffers van de moordzaken: 'De Tandarts', 'De Fietser', 'De Patiënt', 'De Politicus'. Ik ben inmiddels bezig aan deel vijf, 'De Monnik'. Er zijn op dit moment acht delen verschenen.

De eerste drie delen zijn ook als Nederlandstalig e-boek verkrijgbaar.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Een hele grote ventilator

En zo zijn we weer een week verder en is het 10 graden koeler in huis. En buiten scheelt het misschien wel 15 graden. Ja, anderhalve week geleden lagen we echt voor Pampus en op apegapen. Een bezorgde buurman informeerde of we het nog wel uithielden, in die hittegolf, wat heel vriendelijk van hem was.

Mijn vrouw vertelde hem dat we de zon zoveel mogelijk buiten probeerden te houden en binnen ventilatoren hadden. Dat maakte het net draaglijk.

Hij zei dat hij een koeltoren had, een groot apparaat dat flink wat koele lucht verspreidde. Dat klonk aantrekkelijk, dus keken we eens op internet. We zagen verschillende mooie, futuristische torenventilatoren, maar de meeste zouden pas een week later bezorgd kunnen worden.

Na even speuren zag ik er een, waarvan gezegd werd, dat hij een dag later zou worden afgeleverd. Het kan zijn dat de hitte ons denkvermogen wat beïnvloedde. In ieder geval, we bestelden hem. Maar bij het afronden van de bestelling zag ik dat het niet de volgende dag, dat was donderdag, zou worden, maar op zijn vroegst vrijdag.

Vrijdag zou de warmste dag van die week zijn, 37 graden. Op ons balkon nog een stuk warmer, ver boven de 40. Maar van de pakketbezorger geen bericht en op zijn website alleen de mededeling dat onze droomventilator aangemeld was, maar nog niet ontvangen. Boven in beeld stond ook nog dat bezorgingen vertraagd konden zijn. Vanwege de hitte.

Op zaterdag – ook nog 35 graden – geen nieuws. Zaterdagavond en nacht kwam er een hevig onweer over Soestdijk, met een hele bak regen. Dus zondag was het wat koeler. Maandag was het buiten nog maar 26 graden. In huis nog wel wat warmer, want het duurt altijd even voor het binnen ook afgekoeld is. En er kwam een email: onze ventilator zou 's middags bezorgd worden.

En inderdaad, hij arriveerde. Een doos van meer dan een meter lang en zo'n 20 centimeter breed en dik. Er zat een indrukwekkend apparaat in. Een witte zuil, met een voet die je er onder moest bevestigen. Prachtig ! Uit langwerpige openingen blies het, een heerlijke stroom, koele lucht door onze woonkamer. Geweldig ! Maar helaas niet meer zo nodig.

Nou ja, er komt wel weer een keer een nieuwe hittegolf. De ventilator zorgde er, op een bepaalde manier, voor dat we het nu ineens jammer vonden dat de warmte voorbij was.

De pakketbezorger kwam nog met een komische voetnoot door te mailen dat het pakket 'in de brievenbus' bezorgd was. In de brievenbus ! Een pakket van meer dan een meter lang ! Gelukkig had hij het er naast gezet.

Ondertussen is het Nederlands elftal uitgeschakeld op het WK voetbal. Prima, dan hoeven we ons daar niet meer aan te ergeren. De afgelopen, behoorlijk koele, week keken we naar een enkele tenniswedstrijd, op Wimbledon. Maar dit weekend begint de Tour de France, dan gaat de zomer echt van start. En met onze nieuwe torenventilator zijn we overal op voorbereid.

(De Tour is gestart in Barcelona, daar is het ook warm. Maar ik hoorde dat er voor Zuid-Frankrijk, waar het peloton volgende week rond rijdt, een nieuwe hittegolf voorspeld is. De verwachte temperaturen zijn zo hoog dat het maar de vraag is of de koers door kan gaan.) 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Hittegolf !

Meestal schrijf ik mijn wekelijkse verhaaltje op zaterdag. Maar gisteren was het zo heet dat ik niet in staat was tot veel samenhangende gedachten. Ik kwam niet verder dan dit:

Ik zocht naar 'hittegolf' op ons Stripblog en vond verhalen uit augustus 2018, juli 2019 en juli 2022. In de maand juni was het, de afgelopen jaren, niet zo warm, zo blijkt. Maar dit jaar wel. Ik ga het dus kort houden, want aan de laptop zitten is een zweterige bezigheid.

Voor het gemak citeer ik uit mijn verhaal van 2022, dat zijn jullie ondertussen toch vergeten, hoop ik:

'We wonen op de bovenste etage, wat mooi is voor het uitzicht, zoals jullie regelmatig aan mijn zonsopkomstfoto's kunnen zien. Maar de zon staat daarna wel een groot deel van de ochtend op dat raam te branden.

We hebben bamboe rolgordijnen, wat doorgaans wel afdoende is. Maar bij echt grote hitte moeten we er een laken overheen spannen, om het in de woonkamer een beetje draaglijk te houden. Helaas kan dat niet aan de buitenkant van het raam, wat een stuk effectiever zou zijn. Dan zou ik op het dak moeten klimmen en daar waag ik mijn breekbare botten niet aan.

De slaapkamers en de keuken komen vol in de zon, als die een beetje bij het zijraam wegdraait. Maar aan die kant hebben we ook ons balkon, dus kunnen we voor die ramen wel lakens en handdoeken hangen, als het erg warm dreigt te worden. Dan is het, voor een groot deel van de dag, ramen en deuren dicht, gordijnen ervoor en wachten tot het avond wordt.'

Ondertussen proberen we ons een beetje koel te houden met ventilatoren, water en ijsjes. De grote torenventilator, die donderdag bezorgd zou worden heeft vertraging, dus het is een beetje behelpen en hopen dat het snel gaat onweren en afkoelen.

Maar laat ik ophouden met klagen, het zal bij jullie niet veel anders zijn.

Inmiddels is het zondagochtend en zijn er een paar flinke onweersbuien over Soestdijk getrokken. Die van 3 uur vannacht zal jullie ook wel opgevallen zijn, want die was breed genoeg voor bijna het hele land. Ik zag bij Buienradar dat hij pas vanochtend vroeg, via de noordelijke provincies, ons land verliet om in Denemarken verder onrust en afkoeling te zaaien.

En het is buiten ook wel fijn afgekoeld. In huis duurt dat wat langer, ook omdat we dit weekend een logeerkat hebben en niet zomaar alle ramen en deuren open kunnen zetten. Bovendien schijnt de zon weer naar binnen terwijl ik dit zit te typen.

'Blikseminslag veroorzaakt in het hele land branden !', roept mijn vrouw. Het is ook altijd wat. Bij de NOS lees ik over woningbranden, een verwoeste windmolen, een verbrande kalverstal, overstromende toiletten en ondergelopen kelders. Dan hebben wij het nog helemaal niet zo slecht getroffen.

Voor volgende week is er koeler weer voorspeld. Dan spreek ik jullie weer...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Nee, ik ga het er niet over hebben

Dat is een truc, natuurlijk. Zeggen dat je ergens niet over gaat schrijven en het er dan toch uitgebreid over hebben. Waarom het een belangrijk onderwerp is en waarom je er niets aan toe te voegen hebt, want er wordt al zoveel over gezegd en geschreven.

Ik hoef de krant maar open te slaan en ik zie 3, of 4, commentaren en columns over de opwarming van het klimaat. Ik zie onderwerpen op het journaal en ik krijg foto's voorgeschoteld, op Facebook en Twitter, van drooggevallen rivieren en brandende bossen. Jullie weten vast al dat er een probleem is. En ga maar even buiten zitten, dan voel je het ook. Het is warm en droog.

Dat kan ook geen verrassing worden genoemd. Ik zat laatst wat oude mailtjes door te lezen en 20 jaar geleden hadden we het er al over ! Ik geef toe dat ik er zelfs grapjes over maakte. Amersfoort aan zee. Als we allemaal de koelkast openzetten dan koelt dat klimaat wel weer af.

Maar in de tussentijd hebben we politici gekozen die zich drukker maakten om onze pleziertjes en persoonlijke voordeeltjes dan om het algemeen belang. Politici zonder visie, zeiden ze zelf, die eerder een extra vliegveld aan wilden leggen en daarbij de milieuregels wilden ontduiken, dan zelf die regels handhaven. Politici die illegale veestallen tolereerden en daarmee het idee gevoed hebben dat alles maar kan en de natuur een bijzaak is.

Ik hoorde dat milieu-organisaties 1500 rechtszaken hebben aangespannen om de provinciale bestuurders ertoe te dwingen de regels te handhaven ! Maar, stop. Ik zou het er niet over hebben. Ik had nog iets willen roepen als: We denken dat we de slimste dieren op Aarde zijn, maar we zijn te dom om verstandig te handelen.

'We' in het algemeen dan, hè. Jullie en ik hebben, al die tijd, wel op groene partijen gestemd. Wij gingen niet een paar keer per jaar op vliegvakantie, wij aten minder vlees en vingen ons douchewater op om de planten te begieten. Maar ja, wij waren een minderheid en we hoorden bij de linkse kerk, het kartel en de grachtengordel. Of zo.

Ondertussen zag ik de afgelopen weken 3 keer een trekker door de straat rijden, met een enorme watertank erachter. Geen demonstrerende boer, maar iemand van het groenbeheer, die de bloembedden kwam besproeien. Dat leek mij niet echt de goede boodschap, als er tegelijkertijd opgeroepen werd om zuinig te doen met water.

De groenbeheerders en gemeentewerkers reden ook, bijna dagelijks, door de straat in veegwagens. De slootkant werd gemaaid – volgens mij op een heel verkeerd moment, want de insecten die op die bloembedden afkomen leggen in de planten aan de slootkant hun eitjes – er kwam een wagentje om het onkruid tussen de tegels los te borstelen, er kwam iemand met een bladblazer om dat weer bij elkaar te blazen en er kwamen mannen met kantjesmaaiers om het onkruid rond de bomen weg te maaien. Allemaal... Maar laat ik daar niet weer over beginnen !

Het heeft ook voordelen. Als je de was buiten hangt is het in een uurtje droog. En omdat de slootkant gemaaid is kon ik gisteren zien dat er een waterhoentje voorbij zwom met 4 jongen. Ja, er staat nog water in die sloot en er zit klaarblijkelijk genoeg voedsel voor de jonge vogels.

Het is nog niet allemaal verloren, nog niet alles is naar de verdommenis. Als we nu maar eens wat verstandiger werden...

Ps: Ik hoorde dat de gemiddelde Nederlander 130 liter drinkwater per dag gebruikt. Niet drinkt, dat zou onmogelijk zijn, maar gebruikt bij douchen, WC doorspoelen, de was doen, de tuin sproeien enz. De gemiddelde Amerikaan gebruikt meer dan 400 liter ! Ik las dat gemeenten in Frankrijk en Spanje hun inwoners beboeten als die meer dat 200 liter per dag gebruiken. Dus je zou zeggen we doen het zo gek nog niet. Maar in Vlaanderen gebruikt men maar 90 liter per dag. Dat is omdat veel Vlaamse huizen een ondergrondse opvang voor regenwater hebben.

Volgens een expert is er in Nederland water zat. Alleen zijn wij er nog steeds op gericht om het zo snel mogelijk af te voeren naar zee. Landbouwgronden worden droog gehouden, het grondwaterpeil laag. Met gevolg dat er in droge zomers een watertekort ontstaat. En de natuur uitdroogt. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Record hitte

Zo, de warme dagen een beetje goed doorgekomen ? Bij ons was het behoorlijk broeierig in huis, maar we hebben het overleefd. We wonen op de bovenste etage, wat mooi is voor het uitzicht, zoals jullie regelmatig aan mijn zonsopkomstfoto's kunnen zien. Maar de zon staat daarna wel een groot deel van de ochtend op dat raam te branden.

We hebben bamboe rolgordijnen, wat doorgaans wel afdoende is. Maar bij echt grote hitte moeten we er een laken overheen spannen, om het in de woonkamer een beetje draaglijk te houden. Helaas kan dat niet aan de buitenkant van het raam, wat een stuk effectiever zou zijn. Dan zou ik op het dak moeten klimmen en daar waag ik mijn breekbare botten niet aan.

De slaapkamers en de keuken komen vol in de zon, als die een beetje bij het zijraam wegdraait. Maar aan die kant hebben we ook ons balkon, dus kunnen we voor die ramen wel lakens en handdoeken hangen, als het erg warm dreigt te worden. Dan is het, voor een groot deel van de dag, ramen en deuren dicht, gordijnen ervoor en wachten tot het avond wordt.

Het helpt wel dat we een aantal ventilatoren in huis hebben. Een grote aan het plafond, in de woonkamer, en een paar kleine die we naar behoefte kunnen verplaatsen. Beweging in de lucht voelt altijd een stuk koeler aan, dan stilstaande hitte.

De recordwarmte van dinsdag hielden we zo behoorlijk goed buiten. Terwijl het op het balkon ruim 40 graden was – volgens de thermometer in de bloembak zelfs bijna 50 graden – was het in huis maar een graad of 26. Maar de dag erna, toen het buitentemperatuur gezakt was, tot een draaglijke 31 graden, hielden we het binnen niet echt koel meer.

Als de zon een paar dagen op de buitenmuren en het dak staat te blakeren is er natuurlijk geen houden meer aan. Dan wordt het binnen steeds warmer, hoeveel ramen je ook dicht en afgeschermd houdt. Eigenlijk duurde het tot zaterdag voordat het binnen weer echt fris aanvoelde. En toen werd er, voor zondag, alweer 30 graden voorspeld. Gelukkig geen 39, dit keer. Dus ook die warme dag zullen we wel overleven.

Een bijkomende factor, in deze warme dagen, is dat we Daizy, de logeerpoes, in huis hebben. Heel gezellig, het is een schat van een kat, maar we moeten wel een beetje oppassen met het openzetten van ramen en balkondeuren.

Je wil niet bij je kleinkinderen aankomen met de mededeling dat hun Daizy, van drie hoog, naar beneden gedoken is. Dat is niet zo vrolijk thuiskomen van vakantie. En we willen haar ook niet de hele dag alleen in een afgesloten kamertje zetten, dus is het een beetje schipperen tussen gezelligheid met de kat en de broodnodige frisse lucht.

Alles bij elkaar kan het dus nog best warm zijn, als we ons 's avonds te ruste leggen. Dan gaat de kat wel even apart en in de rest van het huis alle ramen tegen elkaar open. Met gevolg dat het best wel fris kan aanvoelen als we 's ochtends weer wakker worden.

Ja, beste lezers, het is een heel getob, hoor, met die warmte. En waarschijnlijk gaat dit gewoon worden, in deze opwarmende wereld. Vorig jaar hebben we geboft, met een koele zomer, maar het jaar daarvoor was het bloedheet. En deze zomer is nog maar net begonnen...

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

De Tour de France, de warmte en lezen

Vrijdagavond liep ik het balkon op en dacht, goh, het is best al lekker afgekoeld. Ik keek op de thermometer en zag dat die 30 graden aangaf, een temperatuur waarbij je toch normaal gesproken loopt te puffen en te zweten.

In huis was het op dat moment ook ruim 30 graden, maar de volgende ochtend leek het toch lekker afgekoeld. De thermometer in de slaapkamer wees 29 graden aan. Iets koeler inderdaad. Maar toch: je went er aan. Als het nog een paar weken meer dan 30 graden zou zijn, dan hadden we het nergens meer over.

Ondertussen was het prima weer om onderuit te liggen en naar de Tour de France te kijken. Tot heel veel anders was ik niet in staat, ja, over wielrennen lezen, dat ging ook nog wel. Mijn voorspelling dat een Colombiaan de ronde zou gaan winnen – ik heb het echt gezegd, kijk maar hier – gaat uitkomen. Alleen is het een andere Colombiaan geworden dan ik dacht.

Het was een mooie Tour, maar de gehoopte, dramatische ontknoping is uitgebleven. Het was meer een langzame verschuiving. Bijna letterlijk, gezien de modderstromen die de laatste Alpenetappes teisterden. Geletruidrager Alaphilippe ging gestaag ten onder, zonder dat er sprake was van een vernietigende aanval, van één van zijn concurrenten.

De jonge Colombiaan Bernal had aan één sprintje naar een bergtop genoeg om de ronde te winnen. Dat weten jullie allemaal al en als je het nog niet wist kan het je waarschijnlijk geen biet schelen. Maar voor wie van wielrennen en lezen houdt heb ik nog wel een aanrader: lees de boeken van Benjo Maso.

Als je de grote wielerlegenden wil herbeleven, de heroïsche strijd tussen Coppi en Bartali, de ongelofelijke voorvallen uit de beginjaren van de Tour, dan is 'Het Zweet Der Goden' een aanrader. Maso praat niet klakkeloos eerdere berichten na, maar ontzenuwt die vaker. Hij laat zien hoe allesoverheersend de krantenberichten ooit waren en hoe die het beeld van de wedstrijd vervormden.

Er waren in de beginjaren nog geen live-beelden, of radioverslagen, de volgers waren aangewezen op geschreven verhalen in kranten, die de sensatie er dik bovenop legden, omdat dat de verkoop stimuleerde.

Hij beschrijft hoe dopinggebruik aanvankelijk geaccepteerd werd en daarna nog lang oogluikend werd toegestaan. De grote kampioenen van de jaren '60 en '70 werden allemaal meermalen op doping betrapt. Daar heeft nu niemand het meer over, het blijven helden, terwijl dopingzondaars van nu jaren geschorst worden.

In een ander boek, 'Nederland Heeft De Gele Trui', beschrijft Maso de opkomst van het professionele wielrennen in ons land. Dat is een soms hilarisch verhaal, dat van valpartijen, miskleunen, tegenwerking, bedrog en omkoping aan elkaar hangt. Het heeft lang geduurd voor er überhaupt sprake was van wielerwedstrijden, op de openbare weg in Nederland, omdat de overheid die aanvankelijk verbood. Ze werden te gevaarlijk geacht en de christelijke politieke partijen vonden ze in strijd met de goede zeden.

Het duurde tot begin jaren '50 voor de Nederlanders een rol van betekenis konden spelen in de Tour de France. Toen bestond de ronde al een halve eeuw. We hadden dus heel wat in te halen. Voor wie dan nog niet genoeg gelezen heeft: van 'Nederland Heeft De Gele Trui' is onlangs een tweede deel verschenen, 'Nederland Heeft Weer De Gele Trui', waarin Maso het Nederlandse wielrennen van de jaren '60 tot '80 beschrijft.

Buiten is het wat afgekoeld, binnen blijft de warmte nog hangen. Vanavond de laatste Tour Etappe. Het gaat nergens meer om, behalve dan de eindsprint. Maar mijn boek heb ik nog niet uit, dus terwijl de renners elkaar feliciteren en champagne drinken, lees ik over het tumultueuze verleden.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Als het niet regende dan sneeuwde het

Het zal wel toeval zijn – toeval bestaat niet ! Roept nu de helft van de lezers – maar net terwijl het dagenlang tropisch warm was en er geen drup neerslag viel, las ik de afgelopen week een boek waarin het bijna voortdurend regende.

Het speelde zich af in Londen, in de weken voor kerstmis, en de hoofdrolspeelster kwam herhaaldelijk doornat en verkleumd aan op haar volgende afspraak. En het slachtoffer lag uiteindelijk half bevroren in een graftombe, want als het niet regende, dan sneeuwde het.

Ik was al langer van plan weer eens wat meer te gaan lezen en, met binnentemperaturen van bijna 30 graden, bleek dat ook zo'n beetje de enige comfortabele bezigheid te zijn. Afgezien van uitgeteld voor de TV liggen dan, maar de zomerprogrammering en geen Tour De France meer, dus was er niets behoorlijks te zien.

Nee, dan mijn boek ! Het was een beetje toeval – nee, nee, maar toch – dat ik nu net bij dit boek uitkwam. Eerst had ik Renate Dorrestein gelezen, 'De Reddende Engel', geen echte thriller misschien, maar wel een goed geschreven en spannend boek.

Daarna las ik het, bij verrassing, meegeleverde geschenkboekje, een mini-detective geschreven door oud-politicus Boris Dittrich. Die heeft vast veel TV-series gezien, want het verhaaltje leek een scenario voor een niet erg enerverende aflevering van een niet zo heel originele politieserie.

Toen ik het in de kast zette zag ik dat we nog zo'n geschenkboekje hadden, van een eerder jaar, ditmaal geschreven door Marion Pauw. Dat was een veel beter verhaal.

Ondertussen las ik in de krant over het laatst verschenen boek van het schrijversechtpaar Nicci French. Men was er enthousiast over en ik herinnerde me dat we een poos terug een boek van hen gewonnen hadden in de loterij.

'Donderdagskinderen' bleek het vierde deel in een serie over de eigenzinnige speurder Frieda Klein. Hier en daar werd terugverwezen naar eerdere delen, maar het was uiteindelijk heel goed leesbaar als zelfstandig verhaal. Alleen toen ik het uit had was ik wel nieuwsgierig geworden naar de eerdere delen en naar de oorspronkelijke Engelse tekst.

Op internet waren de eerste delen van de Frieda Klein serie met korting verkrijgbaar, dus ik bestelde twee Engelstalige pockets die samen net zo veel kostten als één Nederlandse. Zo las ik, terwijl de zweetdruppels me over de rug biggelden, over natte Londense straten, kille herfststormen, sneeuwbuien, verregende speelplaatsen in kleddernatte volkswijken en doorweekte, kleumende personages. Het werkte verslavend, een soort literaire verkoeling.

Ik wacht nog heel even met deel twee, misschien heerst er daarin een hittegolf ? Eerst weer een beetje afkicken met een verhaal van Nescio, of Koning Hollewijn.  

De Strip: In verband met de hittegolven hanteren de Stripmannen voor de komende paar weken een tropenrooster. Dus deze keer een oud stripje. Als de temperaturen wat gezakt zijn wordt het werk aan nieuwe verhalen hervat. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men