Ondertussen zijn de schilders vertrokken en heb ik mijn eerste rondje door het gerenoveerde park gemaakt. Ruim een maand geleden schreef ik dat de buitenkant, van onze flat, geschilderd zou gaan worden. Eerst was de vraag wanneer de werkzaamheden van start zouden gaan, daarna wat er nou eigenlijk geschilderd zou gaan worden.
Bij een eerste inspectie was zoveel houtrot gevonden, aan de straatkant van het blok, dat er daar niet veel gedaan kon worden. Toen stonden ze onverwacht voor onze deur, om de achterkant onder handen te nemen. Dat verliep, voor zover wij konden zien, prima. Maar een paar dagen later belden er twee mannen en een vrouw aan, met de vraag of ze naar het schilderwerk mochten kijken. Een soort van kwaliteitscontrole.
Ik liet ze op het balkon en bleef zelf maar in de keuken, daarvandaan hoorde ik ze mopperen. Dit klopte niet en daar was iets verkeerd. Ze vertrokken met de mededeling dat er, het een en ander, opnieuw moest worden gedaan. Ik keek nog eens naar het verse schilderwerk en dat zag er keurig uit. Maar goed, ik ben geen expert.
De volgende dagen zagen we de schilders komen en gaan, maar niet naar ons. We verwachtten elk moment een paar ontevreden schilders aan de deur, aan wie we uit zouden moeten leggen dat wij niet geklaagd hadden. Maar afgelopen maandag was ineens hun bouwkeet verdwenen en werd het mobiele toilet, dat ernaast stond, opgehaald. Sindsdien geen schilder meer gezien, in de straat. Dus hoe het nu verder gaat...?
Wat langer geleden schreef ik over de plannen, die de gemeentelijke afdeling groenonderhoud had, met het park, aan de overkant van de straat. Er zouden ruim 80 bomen gekapt worden en de randen van de vijvers zouden worden opgeknapt. Ik maakte bezwaar, een deel van de bomen stond midden in de reigerkolonie, bij de grootste vijver.
Daarna werd het wat rommelig. Ik moest het ziekenhuis in, mijn broer was namens mij aanwezig bij de hoorzitting en van wat daar uitkwam heb ik, van de gemeente, nooit een duidelijk verslag gekregen.
Vorig voorjaar werd er een flink aantal bomen gekapt in het park. Wel minder dan 87, zoals het eerste plan was, maar toch heel wat. Daarna duurde het ruim een jaar tot de werkzaamheden begonnen, aan de oevers van de vijvers. Ze zouden gebruik maken van natuurlijke materialen, zoals wilgentakken en dat klopte wel. Wij zagen enorme stapels, houten palen en takkenbossen, in het park verdwijnen.
Na een paar weken, waarin het park afgesloten was voor bezoekers, waren ze klaar. Dus ging ik eens kijken. De oevers, beschoeiing noemen de kenners dat, zien er goed uit. Daar hoeven ze de komende jaren niet veel aan te doen, verwacht ik. Maar wat mij direct opviel is dat ze, om bij de oevers te komen, alle struiken en kleine bomen, rond de vijvers, hebben weggehaald.
Ter compensatie van het verdwenen groen zijn er, een handjevol, jonge boompjes aangeplant. Er was, in de uitleg van de afdeling groenonderhoud, ooit ook sprake van het weghalen van exoten uit het park. Maar aan de oever van de grootste vijver zijn nieuwe rododendrons geplaatst. Dat zijn geen inheemse planten.
Maar goed. Ik vind het een kale boel en maak me zorgen om alle insecten en vogels, die in die struiken leefden. Een toevallige voorbijganger zal, aan de nieuwe toestand van het park, waarschijnlijk niet veel bijzonders zien. De struiken zullen wel weer teruggroeien en jonge bomen zullen ook wel weer opschieten. Over een jaar of wat zie je niets meer van deze opknapbeurt. En dan zullen er wel weer plannen gemaakt worden voor een volgende...









