Posts tonen met het label schefflera. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schefflera. Alle posts tonen

zondag 31 mei 2026

Het is goed afgelopen


Ja, sorry, beste lezers.
Ik liet jullie vorig week achter in ondraaglijke spanning. Zou het goed aflopen met de jonge pimpelmezen, in het nestkastje op ons balkon. Voor maandag en dinsdag was warm weer voorspeld en het kastje hing elke ochtend een paar uur in de zon. Ik had de jonge mezen al wel uit het kastje zien kijken, maar zouden ze al groot genoeg zijn om de hitte te overleven ?

In vorige jaren, met het nestkastje aan de andere kant van het huis, waar elke avond de zon op schijnt, is het een paar keer verkeerd gegaan. Niet dat dat vanwege het warme weer was, denk ik, maar toch, het kan makkelijk slecht aflopen.

Maandagochtend was ik al vroeg wakker en, zoals gebruikelijk, maakte ik eerst een paar foto's van de zonsopkomst. Niets bijzonders, maar dat het een warme dag zou worden was duidelijk. Daarna keek ik eens hoe het met de mezen ging. Nog uitstekend, zo bleek, de twee ouders vlogen af en aan met rupsen en ander lekkers.

De jonge vogels leken me in prima conditie. Er hing er zo nu en dan één uit de opening van het nestkastje, nieuwsgierig uitkijkend naar de wereld daarbuiten. Ik maakte uiteraard een aantal foto's (hier te zien) maar helaas was, tegen een uur of 9, de accu van mijn camera leeg.

Ik moest nog boodschappen doen, dus ik legde de camera aan de oplader, pakte mijn tassen en reed naar de supermarkt. Ik hoopte bij terugkomst getuige te kunnen zijn van het uitvliegen van de mezen. Geen idee hoeveel er in het nest zaten en of er misschien al een paar vertrokken waren.

Aan de hoeveelheid rupsen die achter elkaar afgeleverd werd kon ik wel afleiden dat het er meer dan 1 of 2 jongen moesten zijn. Pimpelmezen kunnen makkelijk meer dan 10 kuikens grootbrengen, maar aangezien ik niet in het nestkastje kon kijken blijft het exacte aantal een vraagteken.

Toen ik terugkwam van de supermarkt hing er nog steeds (of alweer ?) een jonge mees uit het nestkastje. Ik ruimde de boodschappen weg en pakte mijn camera. De meeste foto's had ik tot dan toe genomen door het keukenraam, nu besloot ik om eens op het balkon zelf te kijken. Ik stapte naar buiten en hoorde een mees roepen. Er zat een jong op de balkonrand. Voor ik mijn camera in gereedheid had was het beestje weggevlogen.

Ik ging op een stoel zitten, aan de andere kant van het balkon, en hield het nestkastje nauwlettend in de gaten. Geen jonge mees meer te zien. Na een paar minuten kwam een van de volwassen vogels langs, met een rups in de snavel, keek eens naar binnen en vloog weer weg. Ik bleef nog een tijdje zitten, maar het leek er sterk op dat de mezen uitgevlogen waren.

In de loop van de dag keek ik nog een paar keer door het keukenraam en op het balkon, maar geen mees meer te zien. Ik had het moment suprême gemist. Dat ene meesje op de balkonrand was het laatste van het nest geweest.

De volgende dag klom ik op de ladder en haalde het nestkastje naar beneden. Om er in te kunnen kijken moest ik twee schroeven los draaien, maar gelukkig had ik een passende schroevendraaier in huis. Het kastje was leeg, op een keurig nest van mos en veertjes na. Geen dode vogeltjes, gelukkig.

Okee, ik had het uitvliegen gemist, maar toch was ik dik tevreden. Het was een beetje een gok geweest, om aan deze kant van het huis een nestkastje op te hangen. Maar ondanks het warme weer van de afgelopen weken, was het goed afgelopen.


Dan nog iets anders. Het is 10 weken geleden dat ik schreef over de grote kamerplant, de Schefflera, die in onze trappenhal staat. De plant werd te groot en ik zaagde de top eruit. Die zette ik in een vaas, met water, in de hoop dat er wortels aan zouden komen, dan zou ik hem weer in een pot kunnen zetten.

Afgelopen week was het zover. Op twee plaatsen waren worteltjes gegroeid en ik heb hem in de aarde gezet. Nu maar afwachten of de stek aanslaat. De oude plant staat er ook nog. Toploos. Ik had ooit gelezen dat die weer uit zou kunnen lopen, maar dat is nog niet gebeurd. We wachten het maar geduldig af, want zoals je ziet, wachten wordt vaak beloond.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 3 mei 2026

Een fictief boek en andere opmerkelijke voorvallen


"Welke schrijver
schuilgaat achter het pseudoniem 'Jan de Stripman' weten we niet. Wel konden we kennis maken met zijn zinnenprikkelende verhaal, waarbij voor de hand liggende verwachtingen worden gewekt. De kraai die schoorsteenveger wordt, is nauwelijks verrassend. Het is een beroep dat de vogel past. Maar anderzijds gooit de schrijver het roer in zijn verhaal om. Op kousenvoeten, zonder dat je weet hoe het begon, blijkt die kraai samen te wonen met een engel van een eekhoorn. Met die geliefde stilt hij een verlangen naar vroeger door samen uithuizig over de takken van de hoge eiken te rennen of fladderen.

Als je denkt dat je het weet dan gaat toch net weer anders. 'De kraai ...' is een filosofische benadering van het leven en een bijzonder literair debuut." (Martin Broek)

Ja, ik wist deze week enige verwarring te stichten onder mijn internetvrienden, met de zelfgemaakte boekomslag, van een boek dat nog geschreven zou moeten worden. Het inspireerde mijn goede vriend Martin tot de bovenstaande fictieve recensie. Zoveel lof voor een roman die ik nog niet eens geschreven heb.

Ik had alleen maar een foto gemaakt die me heel geschikt leek als boekcover. Wie hem nog niet gezien heeft, het is het silhouet van een kraai die op een schoorsteen zit, met een lichtgele ochtendlucht als achtergrond. Bovenaan schreef ik, met zwarte letters, 'De kraai op de schoorsteen', met tussen haakjes (roman) eronder. Onderaan mijn naam, in gele letters.

Na zo'n juichende recensie kan het boek alleen maar tegenvallen, dus ik denk dat ik het maar bij een denkbeeldig boek laat en een fictieve omslag.


Ondertussen lijkt het nog steeds goed te gaan met de pimpelmezen op ons balkon. Bij het oude nestkastje zie ik geen pimpels meer, al kijkt er wel af toe een koolmees nieuwsgierig naar binnen. Maar bij het nieuwe nestkastje, aan de andere kant van het huis, zag ik al een paar keer een pimpelmees met een rups naar binnen vliegen.

Het gaat niet in een hoog tempo, dus ik vermoed dat de vrouwtjesmees daar nog rustig zit te broeden. Ze wordt af en toe verwend door het mannetje, dat vast aan het oefenen is voor later, als de kuikens uitgekomen zijn.

De bomen van het park zijn nu allemaal prachtig fris lentegroen en daar wemelt het hopelijk van de rupsen en andere kleine beestjes. Krachtvoer voor de broedende mezen en hun kroost.


Als ik bij de webcams van Beleef deLente kijk, dan zit de koolmees daar ook nog rustig te broeden. Zoals ik eerder al veronderstelde is het aantal camera's uitgebreid. Het zijn er nu 11, na mijn vorige bericht zijn er 2 bijgekomen, de ooievaar is afgevallen omdat de vogels voor een ander nest gekozen hebben.

Een mooie nieuwkomer is de gierzwaluw. Er worden 2 nestkasten gevolgd waar al flink om gevochten is door de vogels. Eieren zijn er nog niet gelegd. Dat is helaas ook het geval bij de slechtvalken, waar dat ook niet meer verwacht wordt. Men denkt dat het vrouwtje onvruchtbaar is, al maken de valken wel elk voorjaar voorbereidingen voor het nieuwe broedseizoen, jongen heeft dit paar nog niet voortgebracht.

Voorspoediger gaat het bij de zeearend, die twee prachtige kuikens heeft en bij de bosuil waar de jonge uilen al nieuwsgierig uit de nestkast kijken. Die zullen eerdaags wel naar buiten klimmen, dat doen uilskuikens al voor ze kunnen vliegen.


Ondertussen begint de Schefflera, de grote kamerplant waar ik 6 weken geleden een stek van nam, wortels te krijgen. Het zijn nog maar kleine uitstulpingen, onderaan de stengel, maar het begin is er. Een bloempot en potgrond heb ik al klaar staan, maar ik wacht nog een paar weken. Geduld is een schone zaak, als het om groeiende planten gaat.

Dan is er ook nog het WK-snooker, in het Engelse Sheffield, waarvan vandaag en morgen de finale gespeeld wordt. Het was een mooi toernooi, met spannende partijen en gisteravond moesten we lang wachten voor de laatste finalist bekend werd. De jonge Chinees Wu Yize versloeg de Noord-Ier Mark Allen in een marathonpartij en gaat het opnemen tegen de ervaren Engelsman Shaun Murphy.

Zo is er overal weer genoeg te beleven, is het niet fictief dan wel op het internet, TV, of in de eigen woonkamer, of op het balkon. 

      

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  
 
 
 

zondag 22 maart 2026

Zou het klonen weer lukken ?


In 2011
schreef ik een verhaaltje over het stekken van een kamerplant, de Schefflera. Ik vergeleek dat met klonen, het produceren van nakomelingen, zonder geslachtsverkeer. Maar bij planten noemen we dat doorgaans 'stekken'.

Ik zal misschien gedacht hebben aan het beroemde schaap Dolly, het eerste zoogdier ter wereld dat succesvol gekloond was. Bij Wikipedia lees ik dat Dolly gemaakt werd, met behulp van cellen, uit de uiers van een volwassen ooi. Ze werd Dolly genoemd naar de countryzangeres Dolly Parton, die niet alleen bekend is vanwege haar stem, maar ook door haar imposante boezem. Parton vierde dit jaar haar 80ste verjaardag, het schaap Dolly werd maar 6 jaar oud.

Maar terug naar de Schefflera. Voor wie hem niet kent, dat is een forse kamerplant, vergelijkbaar in formaat met een gatenplant. De Schefflera heeft geen grote bladeren met gaten, maar zogenaamde samengestelde bladeren, bladstelen waaraan meerdere kleine bladeren zitten. Ik noemde hem de 'handjesplant', omdat het daaraan doet denken, alleen heeft elk handje 6 tot 10 vingers. Er zijn veel bomen met samengestelde bladeren, bijvoorbeeld de kastanje, de walnoot en de lijsterbes.

De plant komt oorspronkelijk uit Nieuw Zeeland en groeit ook op eilanden in de Stille Oceaan. Hij is genoemd naar een Duitse plantkundige, uit de 19e eeuw, Jacob Christian Scheffler. Die werd geboren in Gdańsk, dat toen Danzig heette en deel uitmaakte van het Duitse rijk. Nu ligt de stad in Polen.

De Schefflera maakt stengels die wel 30 meter lang kunnen worden. Dat wij er een op de trap, voor de deur, hebben staan komt door een vroegere buurman, die hem daar achterliet. Nou is de trappenhal, op sommige plaatsen best hoog, maar 30 meter plant kun je er niet in kwijt.

Als je goed voor hem zorgt, af en toe nieuwe aarde geeft en wat plantenvoeding, dan kan de Schefflera zeker een halve meter per jaar groeien. Verwaarloos je hem dat doet hij het kalmer aan, maar groeien doet ie. Dus moet er zo nu en dan iets met de Schefflera gebeuren.

Toen ik dat vorige verhaaltje schreef was de buurman al een paar jaar verhuisd en dreigde zijn plant het plafond van de hal te bereiken. Ik sneed de top uit de plant, haalde daar de onderste bladeren af en zetten de steel in een kan met water. Na een aantal weken was er een aardig bosje wortels aan gegroeid en kon de plant in de aarde worden gezet.

In de tussenliggende 15 jaar heb ik dat nog een paar keer herhaald. Een jaar terug heb ik de plant in een grotere pot gezet, waarvoor hij mij bedankte met een flinke groeispurt. Deze winter werd wel duidelijk dat er opnieuw ingegrepen moest worden. Dus afgelopen week zette ik de zaag er weer in.

Nu hebben we weer een Schefflera, als stek, of kloon, in een vaas staan, in afwachting van wortels. Het stekken gaat net als bij kleinere planten. Breek een takje van een fuchsia af, of een lidcactus, zet dat in een glaasje water en na een poosje verschijnen er wortels. Bij de Schefflera is alleen het formaat anders, ik moest de grootste vaas nemen die we hadden om daar de tak van ruim een halve meter in te zetten.

De oude plant laat ik ook nog even staan. Ik las in mijn oude verhaal dat de kans groot is dat die opnieuw uitloopt. Daar ben ik dan ook wel benieuwd naar. Voor wie zich, na mijn beschrijving hierboven, nog niet voor kan stellen hoe een Schefflera eruit ziet, er staan foto's bij dat oude blogverhaal en bij een vervolg van een paar maanden later.

Het stekken van planten vergt wel wat geduld. Het kan een aantal weken duren voor de eerste worteltjes verschijnen. Maar als het zover is zal ik het melden.

Ondertussen verschijnen de eerste metselbijen op het balkon, staan de narcissen te bloeien in het plantsoen en tonen de pimpelmezen interesse in onze nestkastjes. De lente is begonnen. 

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

woensdag 21 september 2011

Met de schefflera gaat het goed !

25 augustus 2011

 Bij alle sombere berichten over de economie en dreigende bezuinigingen
is er gelukkig ook goed nieuws.

6 september 2011
De stek die ik een paar maanden terug maakte van de schefflera doet het geweldig. 

21 september 2011
 Het is een gemakkelijke plant, die geen subsidie nodig heeft, dat scheelt...

Jong blad groeit gratis...
Al was het voor de economie waarschijnlijk beter geweest als ik de oude plant weg had geworpen en een nieuwe had gekocht bij de erkende vakhandel. Maar, ja, dat kan ik me, als dubbelgepakte chronisch zieke, dan weer niet veroorloven...

Kijk hier voor mijn vorige schefflera-blog


dinsdag 26 juli 2011

Schefflera succesvol gekloond



Schefflera
Klonen, een genetisch identieke kopie van jezelf maken, is nog het terrein van sciencefiction. Er wordt wel onderzoek gedaan en er zijn successen geboekt, het schaap Dolly bijvoorbeeld, maar een mens klonen zit er voorlopig nog niet in.

Er zijn mensen die, na hun overlijden, hun hoofd in laten vriezen en verwachten dat hun lichaam daar later dan wel weer aan gekloond zal kunnen worden. Maar voorlopig is dat toekomstmuziek.

In de dierenwereld komt het wel voor, ongeslachtelijke voortplanting, of parthenogenese. Bladluizen kunnen zich op die manier vermeerderen en maken zo kloontjes van zichzelf. En bij de planten is het zelfs de gewoonste zaak van de wereld.

Alleen noemen we het daar 'stekken'. Heel veel mensen hebben wel eens een stekkie gemaakt. Van de fuchsia bijvoorbeeld, zoals in het liedje van Annie M.G. Schmidt. En veel planten doen het ook uit zichzelf.

Als wij een plant stekken snijden we een takje af en zetten dat in de aarde, of eerst in het water om wortels te laten vormen. Sommige planten maken stekken aan het uiteinde van takken, of stengels. Zodra die de grond raken kunnen ze wortel schieten.

Het kan ook via uitlopers van de wortels. Het resultaat is hetzelfde, een genetisch identieke kopie van de moederplant. Of vader, want dat kan bij stekken, of klonen, ook. Je hebt er geen seksuele partner bij nodig. Reuze handig.

Een tijdje terug schreef ik over de kamerplanten bij ons thuis. Ik was van plan om er een paar te stekken die uit hun voegen gegroeid waren. Een schefflera,  zo'n boompje met van die handvormige bladeren, dat door een voormalige buurman op de trappenhal was achter gelaten, was zo uit model gegroeid dat ingrijpen noodzakelijk werd.

Volgens informatie op internet kun je zo'n plant ook dwars afzagen, dan loopt hij weer opnieuw uit. Maar stekken leek mij leuker. De mooiste top zaagde ik er uit, zette hem in een vaas voor het raam en wachtte af.

De eerste weken gebeurde er niets, maar op een zeker moment diende het eerste schuchtere worteltje zich aan. Nog een maand later is het zover, een flink bosje wortels, de plant kan de grond in. Succesvol gekloond !