Posts tonen met het label stripman. Alle posts tonen
Posts tonen met het label stripman. Alle posts tonen

zondag 4 oktober 2026

Eric Clapton is geen voorbeeldig mens. Of toch wel ?


Artiesten zijn ook maar mensen.
Gitarist Eric Clapton is geen God, zoals we vorige week al konden vaststellen. Hij zou het daar zelf waarschijnlijk helemaal mee eens zijn. Maar moeten artiesten voorbeeldige mensen zijn ? Er zijn genoeg voorbeelden te vinden van beroemde muzikanten, acteurs, schrijvers enzovoort, die misstappen hebben begaan.

Drummer Jim Gordon, waarmee Clapton in de jaren '60 samenwerkte – onder andere op het legendarische album 'Layla And Other Assorted Love Songs' – vermoordde later, in een vlaag van waanzin, zijn eigen moeder. Gail Collins, die liedjes schreef voor Eric's band Cream, schoot later haar man, Felix Pappalardi dood. Pappalardi was de producer van een paar albums van Cream en speelde er ook op mee. En hij was de bassist van de band Mountain.

Daarmee vergeleken is Clapton een brave borst. Maar toch kreeg ik een hekel aan hem, toen ik de tweede helft van 'Slowhand' las, de biografie die Philip Norman over hem schreef. Na de opname van 'Layla' raakte Clapton verslaafd aan de heroïne. Hij trok zich terug op zijn landgoed en kwam pas na 3 jaar weer tevoorschijn.

Toen hij afgekickt was, van de heroïne, stortte hij zich op de alcohol. De heroïne werkte verlammend, met de drank kon hij wel weer aan de slag. Maar hoewel de muziek die hij voortbracht nog best te genieten was, was hij dat zelf veel minder. Zijn omgeving moest het geregeld ontgelden.

Hij had altijd al een voorkeur gehad voor 'grappen' ten koste van anderen, nu leken er geen grenzen meer te zijn. Een medewerker werd bijvoorbeeld, midden in de nacht, half naakt en onder de blauwe verf, achtergelaten op een goederenstation, ergens in Duitsland. Lachen !

Clapton was geregeld te beschonken om op te treden. Een dieptepunt was een concert, in het Engelse Birmingham, in 1976, waar hij een dronken tirade afstak tegen de buitenlanders. Immigratie was ook in de jaren '70 al een onderwerp van discussie.

Het voorval werd niet gefilmd, of op een andere manier vastgelegd, maar een aanwezige journalist deed er verslag van. Het werd een rel en het hielp niet dat Clapton zich nauwelijks verdedigde, of verontschuldigde. Dat hij dat soort dingen had geroepen, terwijl zijn hele loopbaan was gebaseerd op zwarte muziek, werd hem nog lang verweten.

Clapton was er ondertussen in geslaagd om Pattie Boyd los te weken van haar echtgenoot, George Harrison, oud-Beatle en goede vriend van Clapton. Maar terwijl Pattie vergeefs probeerde zwanger van hem te raken, door middel van IVF, verwekte hij 2 buitenechtelijke kinderen. Van de geboorte van zijn zoon Conor – de moeder was een Italiaanse die hij ontmoet had bij een live-optreden – deed hij Pattie ook nog uitgebreid verslag. Geen wonder dat ze hem uiteindelijk verliet.

Ik noem hier maar een paar van de vele voorvallen waar de gitarist een negatieve rol in speelde. Voor de lezers van de biografie is het doorbijten. Maar uiteindelijk weet hij zijn leven op orde te krijgen. Omdat hij een goede vader wil zijn voor Conor stopt hij met drinken. Als het jongetje tragisch komt te overlijden, stort hij zich niet opnieuw in de drank.

Na decennia van wangedrag wordt Clapton eindelijk volwassen. Hij neemt de verantwoording voor zijn leven, gaat in therapie en zet zich, als ervaringsdeskundige, in bij de begeleiding van andere alcoholisten. Hij sticht zelfs een afkickcentrum, op het eiland Antigua.

Rijke westerlingen kunnen zich daar laten behandelen, maar het centrum biedt ook gratis hulp aan eilandbewoners met verslavingsproblemen. Om het draaiend te houden geeft Clapton benefietconcerten en verkoopt hij een aantal van zijn gitaren. Hij werkt ook mee aan een documentaire waarin hij openhartig zijn levensverhaal vertelt. Geen heldenportret, maar een eerlijk verslag van een leven vol hoogte- en dieptepunten.

Zo krijgt de biografie toch nog een positief slot. Eric Clapton was een ongelukkig kind, werd een terecht bejubelde rockgitarist, gleed af door drugs en drank, maar overleefde en kreeg zichzelf weer op de rails. Misschien is hij zo toch een voorbeeldig mens geworden.

Lang niet alles wat hij deed is het navolgen waard, maar dat zou je kunnen zien als een afschrikwekkend voorbeeld. Dat je na een lange reeks misstappen toch nog een positieve bijdrage aan de samenleving kunt geven is ook mooi. Maar dat kun je dan beter doen zonder eerst die misstappen te maken.

Wat overblijft is de muziek. Ik heb lang niet alles beluisterd, maar de vroegste albums, met The Yardbirds en John Mayall zijn de moeite waard. De platen met Cream zijn geregeld briljant. Van de vele soloplaten, hij maakte er tientallen, ken ik er maar een paar. Daar zitten mooie momenten tussen en eigenlijk maar weinig echt slechte.

Clapton is nu 81, heeft wat gezondheidsproblemen, maar bracht in 2024 nog een album uit.

(En dan nog dat kasteel in Ierland. Het blijkt dat het al een hotel was voor hij het kocht. Hij kwam er terecht na een optreden en kocht een aandeel van 50%, omdat hij het wel een fijne plek vond om drinkgelagen te houden, met zijn vrienden, zonder te hoeven betalen. Hij verkocht zijn aandeel toen hij zijn drankprobleem overwonnen had.)

De biografie van Philip Norman, 'Slowhand – The Life and Music of Eric Clapton', is verkrijgbaar als boek, e-boek en luisterboek. De Nederlandse vertaling, die kortweg 'Clapton' heet, kost maar een tientje. Maar het e-boek is meer dan de helft goedkoper.

(Het is vandaag trouwens (Eet Geen) Dierendag ! Wij eten ovenbroodjes met vegetarische vulling.)

   

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 27 september 2026

Het Ierse kasteel van Eric Clapton


Naar aanleiding van
het boek over de kastelen van Ierland, waar ik eerder over schreef, ontdekte ik dat de beroemde gitarist, Eric Clapton, enige tijd de eigenaar was van Barberstown Castle. Dat is een groot gebouw, met middeleeuwse gedeelten en latere toevoegingen, niet ver van Dublin, dat in de jaren '70 ingericht werd als hotel. Clapton kocht het in 1979, toen hij op de toppen van zijn roem was, na hit-albums met verschillende bands en successen als solo-artiest.

Het zette mij ertoe aan om de biografie te kopen, die Philip Norman over Clapton schreef en die, als e-boek, voor een paar euro te koop is. Van dezelfde schrijver las ik eerder een prima biografie over Paul McCartney. Norman schreef ook boeken over John Lennon, Mick jagger en Elton John, die ik dan weer niet gelezen heb.

Eigenlijk was ik ook niet direct van plan om de biografie over Clapton te kopen. Uiteraard heb ik bewondering voor hem, als gitarist, maar zijn persoonlijkheid leek mij minder uitnodigend. Dat is iets dat ook Philip Norman aanhaalt, in zijn inleiding. Clapton blijft, onlangs zijn grote populariteit, nogal gesloten en ongrijpbaar.

Hij had de nodige problemen met drank en drugs, zoals veel van zijn collega's, maar raakte nooit betrokken bij grote schandalen. Hij versleet een heleboel vriendinnen, het meest spraakmakend was zijn affaire met Patty Boyd, de vrouw van George Harrison. Maar hij is de afgelopen 40 jaar van de drank af en de laatste 25 jaar ook gelukkig getrouwd.

In het boek van Norman lees ik dat de jeugd van Clapton, die aanvankelijk Rick genoemd werd, niet zonder problemen was. Hij werd geboren in 1945, in het dorp Ripley, dat 35 km ten zuiden van Londen ligt, aan de weg naar Portsmouth. Hij werd opgevoed door Rose en Jack Clapp. Jack was de tweede echtgenoot van Rose. Clapton was de achternaam van haar eerste man, die overleed voor de geboorte van de kleine Rick.

Als kind kwam hij er, door opmerkingen van familieleden, achter dat Rose eigenlijk zijn oma was en Jack zijn stief-opa. Zijn zus Patricia, die als 15-jarige zwanger was geraakt van een, in Engeland gelegerde, Canadese soldaat, was zijn echte moeder. Een paar jaar na zijn geboorte vertrok zij, met een andere soldaat, naar Canada.

Het was een schokkende onthulling en het werd er niet beter op toen Patricia, bij de schaarse familiebezoeken, niet veel belangstelling voor de kleine Rick toonde. Het bezorgde hem een trauma waar hij, decennia later, nog mee worstelde. Hij was, volgens vrienden en latere collegamuzikanten, vriendelijk in de omgang, maar kon zich ook terugtrekken en zich voor zijn omgeving afsluiten.

Zelf verklaarde hij lang onzeker te zijn geweest, bang om mensen teleur te stellen en om afgewezen te worden. Conflicten ging hij liever uit de weg, letterlijk door weg te lopen, als de situatie hem boven het hoofd ging. Tegelijkertijd waren er altijd mensen om hem heen die zich over hem ontfermden. Aanvankelijk waren dat zijn grootouders Rose en Jack, die hem in de watten legden.

Later werd hij, bijvoorbeeld, in huis genomen door John Mayall, de bandleider van The Bluesbreakers, waarvan Eric de gitarist was. Hij logeerde op zolder en werd verzorgd door de vrouw van Mayall, die hem heel attent vond. Eric bracht regelmatig cadeautjes mee voor het jonge dochtertje van het stel.

Het lag niet direct in de verwachtingen dat de jonge Clapton professioneel muzikant zou worden. Aanvankelijk had hij meer belangstelling voor tekenen en schilderen. Na de lagere school ging hij naar 'art school', waarschijnlijk het best te vergelijken met onze vroegere kunstnijverheidsschool. Daar leerde hij letters tekenen en glas-in-loodramen ontwerpen.

Ondertussen had hij ook belangstelling gekregen voor de bluesmuziek, die begin jaren '60 populair werd in Engeland. Zijn schoolopleiding mislukte en hij werkte een paar weken als hulp in de bouw, naast stief-opa Jack, die stukadoor was. Toen hij het aanbod kreeg om professioneel gitarist te worden, bij The Yardbirds, greep hij dat met beide handen aan.

Hij bleef 2 jaar bij de band, maar stapte op toen ze overgingen naar een meer poppy geluid. Op hun eerste grote hit, 'For Your Love' is hij niet te horen. Wel op de instrumentale B-kant, 'Got To Hurry', die ervoor zorgde dat hij gevraagd werd door John Mayall, van The Bluesbreakers.

Als je de vroege opnamen van Clapton hoort, dan is er een enorme ontwikkeling, van de eerste aarzelende solo's naar zelfverzekerd en toonaangevend gitaarspel. Van de sukkel die uit de Yardbirds stapte, net toen die een hitsingle hadden opgenomen, naar 'Clapton Is God', zoals een enthousiaste fan op een muur kalkte. Waar Eric zelf zich dan weer voor schaamde.

De enige LP die hij maakte met John Mayall doet mij enorm denken aan onze eigen Cuby & The Blizzards, die de plaat waarschijnlijk grijsgedraaid hebben voor ze, een paar jaar later, hun eigen 'Groeten Uit Grollo' opnamen.

Ik ben inmiddels halverwege het boek van Philip Norman. Clapton heeft dan, tegen het eind van de jaren '60, megasuccessen beleefd met de band Cream, waardoor zijn banktegoed ook tot grote hoogte is gestegen. Hij heeft een landhuis gekocht, niet ver van het ouderlijk huis in Ripley en een cottage voor oma Rose en opa Jack.

Maar het kasteel in Ierland is nog niet in zicht. Bij Wikipedia las ik dat hij het in 1985 weer verkocht. Misschien verbleef hij er maar zelden, want in die periode kampte hij met alcoholproblemen. Je kunt er logeren, als je zou willen. De nieuwe eigenaren hebben het flink uitgebreid en opgeknapt. Kijk maar op de website.

'Slowhand', het boek van Philip Norman, verscheen in 2020. Dat Clapton zich, op zijn oude dag, tegen coronamaatregelen en vaccinaties keerde, heeft hij dus niet op kunnen nemen. Daar staat tegenover dat Clapton zich onlangs inzette voor de kinderen in de zo zwaar getroffen Gazastrook. Als ik in het tweede deel nog opmerkelijke dingen lees, kom ik er misschien op terug.

  

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 
 

 

 

zondag 20 september 2026

Wij gebruiken geen AI


Even voor de digibeten
en de mensen die, de afgelopen tijd, echt helemaal niet opgelet hebben: AI staat voor 'Artificial Intelligence'. In het Nederlands werd het aanvankelijk ook wel KI genoemd – Kunstmatige Intelligentie – maar omdat er al een andere KI was – Kunstmatige Inseminatie – zorgde dat voor verwarring.

AI, dus (ik lees vaak per abuis 'al', in plaats van 'ai', maar dat terzijde) is de laatste tijd vaak in het nieuws. Het wordt steeds slimmer, kan steeds meer en gaat, volgens sommige onheilsprofeten, de mensheid ten gronde richten. Alsof we daar AI voor nodig zouden hebben...

Het idee achter AI is om een zelfdenkende computer te maken, die door gebruik te maken van allerlei informatie, steeds slimmer zou worden. Dat lijkt aardig te lukken en AI wordt al op veel plaatsen gebruikt. In de nieuwsberichten lees je vooral over wat er misgaat. AI blijkt bronnen te gebruiken, zonder toestemming, is in staat om valse foto's en filmpjes te maken, waarop mensen dingen lijken te doen die ze nooit gedaan hebben.

AI geeft antwoorden op allerlei vragen, je kunt ermee chatten. Maar die antwoorden blijken niet altijd te kloppen. AI kan helpen bij het ontwerpen van websites, het oplossen van wiskundige problemen, het corrigeren van teksten, het maken van plaatjes, muziek en teksten. Maar een computerprogramma heeft geen geweten. Het helpt net zo goed brave wetenschappers als dieven en fraudeurs.

Maar wij Stripmannen... Het zou eigenlijk wel een leuke grap zijn als ik hier zou verklaren dat wij, elke zondagochtend, alleen maar op de knop drukken en dat er dan, helemaal automatisch, een verhaaltje en een stripaflevering uit de computer komen rollen. Het zou geen internationaal schandaal worden, maar de lezers zouden er toch van opkijken.

Aan de andere kant – ik las dat je AI-teksten kunt herkennen aan het gebruik van streepjes en vergelijkingen als, aan de ene kant en aan de andere kant (dus daar moet ik mee oppassen). We zouden er niemand kwaad mee doen en de mensheid zou er ook niet door vergaan. Maar het zou wel gek zijn.

Het leuke van creatief bezig zijn is dat je dingen kunt verzinnen, die er nog niet waren. Die dingen dan maken is vaak best een gedoe en vergt veel oefening, maar als het uiteindelijk een beetje lukt schept het ook veel tevredenheid. Als ik een aardige tekening heb gemaakt kan ik daar best trots op zijn. Als andere mensen het dan ook leuk vinden, voel ik me nog beter.

Ik kan me niet voorstellen dat ik me, na het geven van een opdracht aan de computer, net zo blij, trots en tevreden zou voelen. Maar goed. Aan de andere kant (nee, dit is geen AI-tekst) zijn er genoeg mensen die hun hele sociale media account vullen, met plaatjes en tekstjes, die door anderen gemaakt zijn. Een 'repost' wordt zoiets genoemd. Bij Bluesky kun je het zo instellen dat er in je tijdlijn geen reposts getoond worden. Lekker rustig.

Dat is allemaal niet zo erg. Tenzij het je broodwinning in gevaar brengt. Als je een professionele fotograaf bent en jouw foto's worden door iedereen gekopieerd, dan is dat vervelend. Als je een professionele muzikant bent, maar geen leuke deuntjes meer kan verkopen omdat iedereen ze door de computer kan laten maken, dan heb je een probleem.

Of als je van mooie verhalen schrijven je beroep wil maken, maar niemand het verschil ziet tussen jouw werk en een AI-tekst. De filmindustrie staat al aardig op z'n kop door alle computermogelijkheden. Het publiek schijnt er niet mee te zitten, maar ouderwetse vakmensen raken zo brodeloos.

Dat is geen nieuw verschijnsel. Allerlei handwerk is, in de loop der tijd, vervangen door mechanisering. Daar werd indertijd ook tegen geprotesteerd – het woord 'sabotage' komt van de klomp, of 'sabot', die arbeiders in de 19e eeuw, in machines gooiden die hun arbeid overbodig maakten. (Volgens Wikipedia klopt dat niet, maar het is wel een mooi verhaal en bedacht zonder hulp van AI, want dat hadden ze toen nog niet.)

Dus terwijl aan de ene kant mensen hun baan zullen verliezen betekent dat niet dat de mensheid op zal houden met verhalen verzinnen, tekenen, beeldhouwen, of muziek maken. Er zijn al jaren computers die beter kunnen schaken dan mensen, maar toch zijn er nog genoeg mensen die het zelf doen. De marathon kun je sneller afleggen op de fiets, of in de auto, maar toch zijn er duizenden die het, overal ter wereld, te voet blijven doen.

We zullen dus echt wel door blijven gaan met, ouderwets en handmatig, kunstzinnige en leuke dingen doen. Maar dat is, denk ik, ook niet waar de onheilsprofeten zich zorgen over maken. Wat als AI ons leven gaat bepalen en allerlei belangrijke dingen over gaat nemen ? Dat zou best griezelig kunnen zijn. Maar, zoals ik afgelopen week ergens las, de computer is een apparaat waar je altijd nog de stekker uit kan trekken.

  

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 13 september 2026

Ik droomde dat ik wilde slapen


Ik wilde gaan slapen
en droomde dat ik uit mijn slaap gehouden werd doordat er allemaal mensen door de slaapkamer liepen. Ik stond op en ging naar de woonkamer, waar een ander bed stond, maar waar ook vrienden en familie in- en uitliepen.

Onze dochter E. kwam de kamer in en zei dat ze naar de stad ging. Iedereen ging met haar mee, maar ik niet. Eindelijk alleen merkte ik dat ik geen slaap meer had. Naast het bed zag ik speelgoed liggen, een handvat met een pin erop en een touwtje eraan vast, waar een bal met een gat aan bungelde. Die moest je, met een handige zwaai, op de pin zien te prikken.

Ik pakte het op en zag dat er meer dan een touw aan het handvat vast zat. Aan een ervan was een rood ballonnetje vastgemaakt dat in de lucht zweefde. Het handvat bleek ook een bakje te hebben, waar ik het ballonnetje bijna in gemanoeuvreerd had, toen E. weer terugkwam met haar hele gevolg.

Ze waren in een kroeg geweest en E. was bijna beroofd. Ze had al haar spullen weer teruggekregen, maar was toch behoorlijk overstuur. Ze ging naast me op het bed zitten en ik wilde een arm om haar heen slaan, om haar te troosten. Ze zei dat ze pijn in haar rug had en dus hield ik mijn arm maar een beetje ongemakkelijk omhoog. Ik wilde haar geen pijn doen, maar ook mijn arm niet terugtrekken.

Ondertussen kwamen anderen haar moed inspreken en werd het weer een hele drukte rond mijn bed. Tussen de menigte ontwaarde ik een oude vriendin, die ik lang niet gezien had.

'Zou je niet vragen waar ik geweest ben ?', vroeg ze nogal onvriendelijk. Daar was ik niet echt benieuwd naar, maar andere aanwezigen wilden het wel graag weten. De vriendin sleepte een stellage de kamer in, opgebouwd uit kratten, met aan weerszijden een houten stoel. Over het geheel hing een doek waar foto's op geprikt waren.

Ik zag de vriendin, die ik eigenlijk liever wilde vergeten, op verschillende schilderachtige locaties en met allerlei mensen. Er waren ook foto's van boeken die ze geschreven had.

'Wat moet ik hier nou weer mee ?', vroeg ik me af. Ik wilde die hele handel niet in mijn huis hebben. Eigenlijk wilde ik gewoon rustig slapen. Maar ik werd wakker.


Ondertussen in de werkelijke wereld

Aan de rand van het park is een groot bord neergezet. Daarop worden werkzaamheden aan de beschoeiing van de vijvers aangekondigd. Ze gaan de oevers verstevigen met gevlochten wilgentakken, las ik in de krant, maar er worden ook natuurlijke overgangen aangelegd, zodat vogels en andere dieren gemakkelijker het water in en uit kunnen.

Het hoort allemaal bij het onderhoud van het park waar ik eerder al over schreef en tegen protesteerde. (Zie hier) Dat was twee jaar geleden, na het kappen van tientallen bomen is er geruime tijd niets gedaan. In september zouden ze opnieuw starten, maar onlangs is er een tweede bord naast gezet waarop staat dat ze pas in oktober gaan beginnen. Tijdens het werk is het park voor publiek gesloten.

Maar dat zijn niet de enige werkzaamheden. Een paar weken geleden kregen we een email waarin aangekondigd werd dat, half september, de buitenboel van ons appartement geschilderd zou gaan worden. Er zou een brief met meer informatie volgen.

Omdat die brief er vrijdag nog niet was informeerde ik eens bij een buurman. Die vertelde dat ze twee weken later gaan beginnen. Dan kan ik nog wat langer nadenken over de vraag of ik het balkon leeg moet halen en waar ik, in dat geval, al onze balkonplanten moet laten.

Dat worden nog drukke maanden, dus. Als ik dan 's nachts maar rustig kan slapen...

  

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 6 september 2026

Is zelfscannen wel efficiënt ?


Ik doe graag boodschappen.
Er zijn jaren geweest dat ik het niet kon, omdat ik niet zolang kan lopen en staan. Maar sinds ik de beschikking heb over een scootmobiel is winkels bezoeken een stuk makkelijker geworden. Vooral grotere supermarkten, bouwmarkten en tuincentra zijn prima te doen voor een scootmobieler.

Mijn voertuigje heeft een boodschappenmandje, aan het stuur en als ik wat meer nodig heb kan ik een extra tas kwijt voor mijn stoel, onder mijn benen. Bij de supermarkt haal ik altijd genoeg voorraad voor een paar dagen en dan heb ik die extra tas wel nodig. En terwijl ik mijn rondje door de winkel rij doe ik daar dus alvast wat dingen in.

Bij de kassa aangekomen zet ik alles, de inhoud van mijn tas en van het mandje, op de loopband. De kassamedewerkster scant de boel, ik reken af en laadt alles weer in. Tenminste, als er een kassamedewerkster beschikbaar is. De supermarkt waar ik heen ga, de enige echt dicht in de buurt, heeft nog maar één ouderwetse kassa. Verder alleen zelfscankassa's.

Supermarkten vinden dat efficiënt. Vroeger moest er voor elke kassa een winkelmedewerker zijn, nu kan één persoon, een hele reeks zelfscanplekken in de gaten houden en assisteren waar dat nodig is. Handig, maar niet als je met een scootmobiel boodschappen doet.

Bij de zelfscanner is geen plaats om al je boodschappen neer te zetten, voor je ze scant. Het wordt dus een gehannes, als je tegelijkertijd moet uitladen, scannen en inpakken. Vandaar dat ik liever, indien mogelijk, gebruik maak van de ouderwetse kassa. Maar soms kan dat niet.

Afgelopen maandag waren er niet genoeg winkelmedewerkers beschikbaar om, zowel de zelfscankassa's, als de ouderwetse te bedienen. De medewerkster bij de zelfscanners vroeg me dus of ik daar wilde afrekenen. Voor mij geen groot probleem, maar dan moest ze me wel even helpen. 

Het gaat het snelst en makkelijkst als zij de boodschappen scant en ik ze dan direct in mijn tassen stop. Gelukkig is het personeel van mijn vaste supermarkt heel vriendelijk en behulpzaam.

We waren net aan het scannen en inpakken toen een andere klant haar hulp vroeg. Ze ging de man even helpen en ik wachtte tot ze weer terug was. Daarna konden we verder. Tot ze bij mijn tros bananen kwam. Die moest gewogen worden. De ouderwetse kassa heeft een ingebouwde weegschaal, de zelfscanner niet.

Ze ging naar de weegschaal, maar daar was een probleem mee. Ze vroeg hulp van een collega. Ik wachtte het maar weer af. Het duurde gelukkig niet lang en jawel, kort daarop waren al mijn boodschappen gescand en ingepakt. Ik wilde afrekenen, maar helaas, dat ging niet. Het systeem gaf aan dat er een steekproef gedaan moest worden.

Zelfscanners zijn handig, maar als winkelier moet je erop vertrouwen dat de klanten ook echt alle boodschappen scannen. Om dat in de gaten te houden geeft het systeem, op willekeurige momenten, aan dat er een controle moet komen. Een medewerker moet dan alle boodschappen opnieuw scannen, om te zien of er geen artikelen overgeslagen zijn.

Logisch ! Maar bij mij had het meisje zelf alles gescand. Er was echter geen mogelijkheid om dat in te voeren. Voor ik kon betalen moest echt alles uitgepakt worden en opnieuw gescand. Ze vond het een beetje gênant, ik kon er wel om lachen. Maar ik kon het ook niet laten om op te merken, dat de gewone kassa toch sneller was geweest. Daar was ze het wel mee eens.

Het zal wel toeval zijn maar, hoewel ik de zelfscankassa's dus probeer te vermijden, tref ik het wel regelmatig dat ik, als ik eens de zelfscanner gebruik, mijn tas nog eens moet laten controleren. Ik heb daar geen probleem mee, hoor, hoewel het in dit geval knap onzinnig was. Ook niet erg efficiënt.

Het meisje verontschuldigde zich en bedankte me voor mijn geduld. Ach, zij kon er ook niets aan doen. En ik had meteen een leuk verhaal, om mijn vrouw te vertellen en hier op te schrijven.

  

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 
  

 

zondag 24 mei 2026

Jonge vogels en oude boeken


De 9 jonge koolmezen
van Beleef de Lente zijn vrijdag uitgevlogen. Er zijn mooie filmpjes van te zien op de website. Het is wonderlijk dat zo'n vogel, in een paar weken tijd, van een piepklein kuiken uit kan groeien naar bijna volwassen formaat. En 9 van zulke jongvolwassen mezen geeft een heel gedrang, in de nestkast. Gelukkig wegen ze niet veel en beschadigen ze elkaar niet, als ze daarbinnen rondfladderen en bovenop hun broertjes en zusjes belanden.

Veel ruimte voor vliegoefeningen hebben de jonge mezen niet, in het nestkastje. Toch hebben ze genoeg zelfvertrouwen om allemaal de wijde wereld in te vliegen. Bij onze pimpelmezen, in het nestkastje op het balkon, is het allemaal nog niet zover. Ik zag de twee ouders de ene na de andere rups naar binnen brengen, maar ik hoor de jongen nog niet kwetteren. Ik denk dus dat het nog wel een paar dagen kan duren.

De mezen treffen het niet met het warme weer. Het nestkastje is gericht op het oosten en hangt een deel van de dag in de zon. Maar het is gemaakt van een berkenstammetje en de witte bast zal veel zonlicht reflecteren. Ik hoop dus dat het daarbinnen niet te warm zal worden. Vogels hebben een hogere lichaamstemperatuur dan mensen, je zou denken dat ze niet snel oververhit raken. Maar een nestkast vol, bij 30 graden, is misschien toch niet optimaal.


Ondertussen las ik een oud boek, al was het in een moderne vorm, als e-boek. Door een artikel in de Volkskrant kwam ik ertoe om 'Leave It To Psmith' te downloaden, een boek van P.G. Wodehouse (spreek uit: 'Woedhaus'). Het is uit 1923 en daarom gratis verkrijgbaar bij Project Gutenberg.

Wodehouse, die leefde van 1881 tot 1975, was een Engelse, humoristische schrijver, die een groot deel van zijn leven in Amerika woonde. Hij schreef meer dan 100 boeken, een aantal filmscripts en ook teksten voor musicals, waarvoor hij samenwerkte met bekende componisten als George Gershwin en Cole Porter.

Hij werd vooral bekend door zijn korte verhalen, over de losbol Bertie Wooster en zijn verstandige bediende Jeeves. Die verhalen zijn meermaals verfilmd en bewerkt tot TV-series, voor het laatst in de jaren '90 met Hugh Laurie en Stephen Fry in de hoofdrollen.

Er verschenen ook hoorspelen en een musical over het duo. Wodehouse schreef 35 korte verhalen en 11 romans over Bertie en Jeeves. Maar mijn boek viel daar niet onder. Dat hoort bij een andere reeks boeken, die over de bewoners van Blandings Castle, een oud landgoed met bijzondere bewoners.

Het duurde even voor Wodehouse als schrijver zijn draai vond. Hij werkte eerst een tijdje bij een bank in Londen, maar hij was daar niet gelukkig. Hij schreef een aantal artikelen over sport en een paar komische verhalen, die gepubliceerd werden in jeugdbladen.

Daarna schreef hij 9 jaar columns voor een krant. Hij publiceerde een aantal boeken, maar erg succesvol waren die aanvankelijk niet. Hij werd ook gevraagd om liedteksten te schrijven voor theatershows, waarbij hij samenwerkte met de, later beroemd geworden, Amerikaanse componist, Jerome Kern.

In 1908 bedacht hij een nieuw karakter voor zijn humoristische verhalen, 'Psmith', een welbespraakte jongeman, die van sjieke kleding houdt, een monocle draagt en zijn weg probeert te vinden in de wereld. Het boek dat ik las is het laatste waarin hij de hoofdrol speelt.

Misschien niet zo handig om dat als eerste te lezen, maar hoe te beginnen aan een oeuvre, van meer dan 100 boeken, in de wetenschap dat de allereerste niet de beste zijn ? Ik deed dus maar een gok en werd niet teleurgesteld.

In 'Leave It To Psmith', belanden we, met wat omwegen, bij Blandings Castle, waar de hoofdpersoon probeert een dure, diamanten halsketting te stelen en de liefde van zijn leven ontmoet. Het is een heerlijk verhaal, vol onverwachte wendingen, persoonsverwisselingen, misverstanden, malle voorvallen en spitsvondige grappen.

Aanvankelijk was ik een beetje sceptisch, over de boeken van Wodehouse. Zou het allemaal wel zo leuk zijn ? Ik heb wel eens eerder boeken geprobeerd te lezen van veelgeprezen humoristen, maar vond die meestal nogal vermoeiend. Dat viel hier, gelukkig, heel erg mee. De avonturen van Psmith zijn echt amusant en ik las ze met een voortdurende glimlach, soms zelfs een schaterlach.

Wodehouse schreef nog 10 romans en 9 korte verhalen over de excentrieke bewoners van Blandings Castle. Dus ook wat dat betreft kan ik nog even vooruit. Veel van zijn werk is in het Nederlands vertaald, hoewel de Nederlandse Wikipedia waarschuwt, dat zijn virtuoze Engels eigenlijk onvertaalbaar is.

De boeken zijn nog steeds populair, mijn online boekverkoper heeft ze te koop als papieren boek, e-boek en luisterboek, in 7 verschillende talen. Maar, zoals ik al zei, een flink aantal is gratis te downloaden, als Engelstalig e-boek, bij Gutenberg.org

Wikipedia heeft uitgebreide artikelen over P.G. Wodehouse en zijn boeken en hoofdpersonen.

Ps: Er keek zaterdagochtend een jonge mees uit het nestkastje naar buiten, dus misschien zijn ze vandaag wel gevlogen.

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  
 
 
 

zondag 10 mei 2026

Goed nieuws ! Toch... een beetje...?


Een bericht
dat in verschillende media verscheen, ik citeer een artikel van de NOS:

'Klimaatweten-schappers stappen af van de scenario's met de meeste opwarming van de aarde. Ook van scenario's met de minste opwarming wordt afscheid genomen, schrijft een groep wetenschappers die werkt aan nieuwe scenario's in een vakblad.'

Dat betekent niet dat het allemaal wel mee gaat vallen, met die opwarming van het klimaat. En ook niet dat de wetenschappers er dus al die tijd naast zaten. De opwarming gaat door, maar zal waarschijnlijk niet zo extreem uitpakken als de somberste voorspellingen voorzagen. Aan de andere kant zijn de klimaatdoelen, zoals afgesproken bij de klimaatconferentie van Parijs, in 2015, vermoedelijk ook niet haalbaar.

Met andere woorden: het gaat nog steeds verkeerd, maar niet zo verkeerd als door sommigen gevreesd werd. Dat kun je, als je optimistisch wil zijn, zien als goed nieuws. Het betekent namelijk dat verduurzaming en klimaatmaatregelen werken. De NOS schrijft:

'Afgelopen jaren kwamen de warmste scenario's (met bijvoorbeeld een stijging van 4 tot 6 graden in het jaar 2100) alleen nog maar verder af te staan van de realiteit. Zonnepanelen, elektrische auto's en windturbines werden sneller goedkoper dan gedacht, en wonnen flink terrein. Het gebruik van steenkool nam wel toe, maar het is de verwachting dat deze trend niet doorzet. En de stijging is zeker niet zo snel gegaan als in de scenario's.'

Een ander nieuwsbericht meldde dat er in ons land, op sommige dagen, zoveel duurzame energie wordt opgewekt, door zonnepanelen en windmolens, dat een aantal grote, op gas gestookte, energiecentrales uitgezet kunnen worden.

Dat is geweldig mooi nieuws, zou je zeggen, maar er is ook direct een probleem. Want als een centrale stilstaat gaan de kosten wel gewoon door. Zodra het weer omslaat moet zo'n centrale misschien toch opgestart worden. Er moet dus onderhoud gepleegd worden, er moet personeel aanwezig zijn.

'Gascentrales waren de basis van onze stroomvoorziening, maar ze veranderen in een vangnet voor momenten dat het donker is of niet waait. Als deze trend doorzet, draaien centrales straks zo weinig dat bedrijven er geen geld meer aan verdienen.' (NOS)

Dus trekken energiebedrijven aan de bel. Leuk al die duurzame energie, maar zij kunnen energiecentrales alleen openhouden als ze daar iets mee verdienen. De centrales definitief sluiten kan nog niet, want dan zit ons land bij slecht weer zonder stroom. Dus wordt er gewerkt aan mogelijke overheidssteun.

'Er zijn grofweg twee opties. Of er komt een 'strategische reserve' van gascentrales. Daarbij krijgen energiebedrijven geld van de overheid. Netbeheerder Tennet geeft dan een seintje wanneer de centrale aan moet. De andere optie is een soort markt. Energiebedrijven krijgen geld om soms gereed te staan als Tennet ze nodig heeft. Daarbuiten mogen ze gewoon stroom opwekken en verkopen.' (NOS)

Het is jammer dat de energievoorziening, die ooit een overheidsdienst was, geprivatiseerd is. Want nu moet het geld verdiend worden met centrales die niet voortdurend nodig zijn, maar die we ook nog niet kunnen missen. Ondertussen is het wachten op de mogelijkheid om al die opgewekte duurzame stroom op te slaan, zodat perioden met slecht weer overbrugd kunnen worden.

Nou ja... Op een bepaalde manier gaat het misschien dan toch wel een beetje de goede kant op, met de verduurzaming en het terugdringen van de klimaatopwarming. Al zijn we er nog lang niet. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  
 
 
 

zondag 26 april 2026

Colonel Tom Parker, de legendarische manager van Elvis


In een bundel
met muzikale verhalen van journalist David Hepworth las ik, een paar jaar terug, een pleidooi voor de manager. Meestal komen managers er slecht vanaf, in biografieën van muzikanten, maar Hepworth probeert dat beeld bij te stellen. Okee, er zijn genoeg voorbeelden van artiesten die door hun managers opgelicht zijn, maar dat is niet het hele verhaal.

Volgens Hepworth zijn er veel meer voorbeelden te vinden van managers, vaak familieleden, of vrienden van muzikanten die, zonder er zelf beter van te worden, enorm veel tijd en geld in een beginnend bandje staken. Die hulpvaardige liefhebbers, vaak meer fans dan zaakwaarnemers, die met apparatuur liepen te sjouwen, een busje kochten, advertenties plaatsten, drukwerk lieten maken enzovoort, om hun muzikanten vooruit te stuwen, op hun weg naar succes en beroemdheid.

Ik las ooit over Bill Fehilly, de manager van Alex Harvey, een Schotse rockzanger en een van mijn favorieten, die zelf een platenmaatschappij oprichtte voor Alex en zijn band. De platenmaatschappij bracht albums uit, organiseerde tournees, waarvan achteraf bleek dat ze gefinancierd werden door de firma van de manager.

Toen Fehilly verongelukte – hij vloog met zijn vliegtuig tegen een berg aan, ironisch want de naam van zijn platenmaatschappij was 'Mountain Records' – bleek dat de band met al die activiteiten helemaal niets verdiend had. De verkoop van platen en concerttickets had minder opgeleverd dan wat de manager er aan uitgegeven had.

Op dit moment ben ik aan het lezen in 'The Colonel and the King ', een biografie over Colonel Tom Parker, de manager van Elvis Presley, geschreven door Peter Guralnick. We kennen de schrijver door zijn omvangrijke, tweedelige, biografie van Elvis en zijn eerdere boeken over Sam Cooke en Sam Phillips. Ik ben een fan van Guralnick en schreef al eerder over hem.

Colonel Parker wordt vaak afgeschilderd als een schurk, een oplichter, die helemaal geen kolonel was en ook geen Tom Parker heette. Dat laatste klopt, hij heette eigenlijk Dries van Kuijk, was geboren in ons eigen Brabantse Breda en vluchtte als jongen naar Amerika, waar hij nooit officieel staatsburger werd.

Dat 'colonel' was een soort van bijnaam hoewel hij wel, door zijn inzet voor een succesvolle verkiezingscampagne, van de gouverneur van Louisiana de eretitel van kolonel kreeg, in de Louisiana State Guard. Maar verder is het portret, dat Guralnick van hem schetst, best positief.

De kleine Dries van Kuijk was een onrustige jongen, die circusvoorstellingen organiseerde voor de kinderen in de buurt. Zijn vader trad met harde hand op en Dries was blij het ouderlijk huis te kunnen ontvluchten, toen hij een baantje kreeg aangeboden, in het transportbedrijf van een oom, in Rotterdam.

Daar ontstond het idee om naar Amerika te gaan. Dat mislukte bij de eerste poging, Dries werd terug op een boot naar Nederland gezet. Maar de tweede keer ging het wel goed. Na wat omzwervingen vond Dries werk bij een rondtrekkende kermis. Daar ontwikkelde hij zich van klusjesman tot publiciteitsmedewerker.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich, als Tom Parker, aan bij het Amerikaanse leger. Hij nam nooit deel aan gevechtshandelingen, maar was een wel tijdje gestationeerd op Hawaii. Hij werd, na de oorlog, ontslagen vanwege mentale problemen.

Een paar jaar later was hij de succesvolle manager van zangers Eddy Arnold en Hank Snow. Hij zag Elvis Presley optreden, toen nog een tamelijk onbekend talent. Hij zag mogelijkheden in de jongeman, vooral door de reacties van het publiek. Hij hielp Presley aan een contract bij een grote platenmaatschappij en bezorgde hem filmcontracten.

Voor veel muziekliefhebbers was Parker de man die Elvis veranderde, van een opwindende rock & rollzanger in een, zoetige liedjes kwelende en matig acterende, filmster. Maar dat is onterecht. Parker regelde alleen de financiën en de publiciteit. Met de keuze van liedjes, of de inhoud van de films bemoeide hij zich niet. Als we daar iemand de schuld van moeten geven dan is het Elvis zelf en de producers van zijn platen en films.

Er wordt Parker ook verweten dat hij zoveel geld in eigen zak stak. Maar zelf was hij daar heel open over. Ze hadden een contract waarbij Parker een flink deel incasseerde, maar hij bedong voor Elvis ook voorwaarden die voor andere artiesten ongekend waren. Het is maar de vraag of de zanger, met een minder gewiekste manager, meer verdiend had.

Parker kon niet voorzien dat Elvis zo'n wereldwijd succes zou worden. De meeste populaire zangers beleefden immers maar een korte periode van succes. Het was bij platenmaatschappijen de gewoonte om zo vlug mogelijk, zo veel mogelijk, muziek uit te brengen van hun sterren. Snel incasseren, want het kon ook snel weer voorbij zijn. Parker verzette zich daartegen en vond dat je de markt niet moest overspoelen. Bij Elvis werkte dat. Maar het had ook anders kunnen lopen.

Het boek van Peter Guralnick beschrijft de jeugd en jonge jaren van Dries van Kuijk / Tom Parker. Zijn successen met Elvis en de wat moeilijkere jaren, na de dood van de zanger. Colonel Tom worstelde met een gokverslaving en met rechtszaken omtrent de nalatenschap van Elvis.

Guralnick ontmoette hem toen hij bezig was aan zijn Elvis-biografie. Ze raakten bevriend en Parker gaf te kennen een boek te willen schrijven over zijn eigen leven. Hij had al een titel: 'How Much Does It Cost If It's Free ?'. Guralnick raadde hem aan zijn brieven te publiceren, Parker schreef er duizenden en had een uitgebreid archief, maar dat kwam er allemaal niet van.

Na de dood van Parker kreeg Guralnick toegang tot het archief en dat bracht hem er uiteindelijk toe om zelf een boek over Parker te schrijven. In de eerste helft vertelt hij het verhaal van diens leven, in de tweede helft doet hij een greep in zijn correspondentie. Zo lees je veel verhalen twee keer, maar dat hindert niet. Het blijft interessant en het boek is een mooie aanvulling op de biografie van Elvis Presley.

Was Colonel Parker een goede, of een slechte manager ? Het is een genuanceerd verhaal, dus een zwart-wit antwoord is er niet. Hij was in ieder geval een kleurrijke persoonlijkheid en werd gewaardeerd door collega's en zakenpartners. Een harde onderhandelaar, maar geen doortrapte schurk. Wel een man met veel gevoel voor humor, die zijn brieven doorspekte met grappen en sterke verhalen.

De boeken van Peter Guralnick zijn helaas niet in het Nederlands vertaald. De Engelse uitgaven zijn op papier en als E-book te verkrijgen.

     

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  
 
 
 

zondag 30 november 2025

Een betaald abonnement


Het is heel normaal
om een betaald abonnement te hebben, op de krant, bijvoorbeeld, of een tijdschrift, of de bibliotheek. Tenminste dat was het vroeger. Voor veel mensen is het niet meer zo normaal om te betalen voor nieuws, muziek, films, of boeken. Via internet is er van alles te lezen, te zien en te beluisteren en heel veel daarvan is 'gratis' beschikbaar.

Mijn vrouw en ik zijn van de oude stempel, dus wij hebben nog een abonnement op de krant. Het is een zaterdag-plus-internet abonnement, zodat we niet elke dag de trap af hoeven, om de krant uit de brievenbus te halen. We gaan echt wel met onze tijd mee.

We hebben ook een abonnement op de TV-gids, omdat mijn vrouw dat prettig vindt. Ikzelf kijk meestal online wat er te zien is, of via de gids van onze glasvezelprovider. Maar dat is omdat het gemakkelijker is, niet omdat het geen geld kost.

Ik vind het helemaal niet erg om voor sommige diensten te betalen en ik doe ook wel eens een vrijwillige bijdrage. Voor Wikipedia, bijvoorbeeld, dat ik vrijwel dagelijks bezoek. Of voor het e-mailprogramma Thunderbird, dat ik elke dag gebruik. Wat dat betreft zou het dus ook niet gek moeten zijn dat ik nu een abonnement heb op YouTube. Maar het voelt wel een beetje vreemd.

Ik gebruik YouTube al heel lang. Om zelf af en toe een filmpje op te zetten en om muziek te zoeken voor de Top 200.000. Ik heb ook vrij lang, ongehinderd door reclameboodschappen, van die muziek kunnen genieten. Maar de laatste jaren is YouTube, wat dat betreft, strenger geworden. Als je een advertentieblocker gebruikt krijg je geen filmpjes meer te zien. Toch wel een beetje hinderlijk.

Wat uiteindelijk de doorslag gaf was het verzoek om, tijdens een vrolijke familie-bijeenkomst, een YouTube playlist af te spelen. Op zich geen probleem, maar zonder abonnement betekent dat, na elk liedje een reclameboodschap. En, als het een lang liedje is, zelfs het risico dat het onderbroken wordt voor reclame.

Ik nam dus een gratis proefabonnement, voor een maand, met het plan om het daarna misschien nog een maand door te laten lopen en dan op te zeggen. Een maandje betalen leek me wel billijk. Ik heb zolang gratis geluisterd en gekeken. Maar we zijn nu anderhalve maand verder en ik overweeg ernstig om het abonnement voorlopig door te laten lopen.

Goedkoop is het niet, 14 euro per maand, maar wel verdomd prettig. Een nummer van de live-lp Yessongs, dat bijna een kwartier duurt, te kunnen beluisteren zonder onderbrekingen. Alle albums van Paul McCartney en Wings, zonder reclameboodschappen, plus alle bonustracks en singles die niet op albums zijn verschenen.

We hebben geen platenspeler meer, geen mogelijkheid om cassettes af te spelen en CD's alleen met een paar kunstgrepen. Ik heb wel veel muziek omgezet naar MP3-formaat, dat ik via de laptop af kan spelen. Maar die verzameling verbleekt bij wat YouTube tegenwoordig te bieden heeft.

Vroeger was het wel eens zo dat je bepaalde, wat minder bekende, groepen of artiesten, niet kon vinden op YouTube, maar dat komt tegenwoordig nog maar heel sporadisch voor. Zelfs obscure blueszangers en jazzorkestjes, uit de jaren 20, zijn vrijwel allemaal beschikbaar.

Dus toen ik ontdekte dat we 2 loten in de postcodeloterij hadden besloot ik om 1 daarvan op te zeggen en mijn YouTube-abonnement, voorlopig, door te laten lopen. Het kan zijn dat we eerdaags een paar miljoen hadden kunnen winnen en dat we nu genoegen moeten nemen met de helft daarvan. Maar dat is een risico dat ik wel wil nemen voor ongestoord muziekplezier.

Ps voor de jongere lezers: 'Yessongs' is een driedubbel live-album, van de Britse rockgroep Yes, uit 1973. Langspeelplaten en muziekcassettes waren gangbaar in de tweede helft van de vorige eeuw, je had speciale apparatuur nodig om de muziek die erop stond te horen.

Tot mijn verrassing zie ik dat moderne artiesten nog steeds muziek uitbrengen op cassettes. Dus vergeet wat ik hierboven schreef en geniet van Taylor Swift , of The Foo Fighters, op je ouderwetse walkman.

  

 
De Strip is gemaakt door de de Stripman zelf.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van het vorige stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.