Posts tonen met het label blues. Alle posts tonen
Posts tonen met het label blues. Alle posts tonen

zondag 27 september 2026

Het Ierse kasteel van Eric Clapton


Naar aanleiding van
het boek over de kastelen van Ierland, waar ik eerder over schreef, ontdekte ik dat de beroemde gitarist, Eric Clapton, enige tijd de eigenaar was van Barberstown Castle. Dat is een groot gebouw, met middeleeuwse gedeelten en latere toevoegingen, niet ver van Dublin, dat in de jaren '70 ingericht werd als hotel. Clapton kocht het in 1979, toen hij op de toppen van zijn roem was, na hit-albums met verschillende bands en successen als solo-artiest.

Het zette mij ertoe aan om de biografie te kopen, die Philip Norman over Clapton schreef en die, als e-boek, voor een paar euro te koop is. Van dezelfde schrijver las ik eerder een prima biografie over Paul McCartney. Norman schreef ook boeken over John Lennon, Mick jagger en Elton John, die ik dan weer niet gelezen heb.

Eigenlijk was ik ook niet direct van plan om de biografie over Clapton te kopen. Uiteraard heb ik bewondering voor hem, als gitarist, maar zijn persoonlijkheid leek mij minder uitnodigend. Dat is iets dat ook Philip Norman aanhaalt, in zijn inleiding. Clapton blijft, onlangs zijn grote populariteit, nogal gesloten en ongrijpbaar.

Hij had de nodige problemen met drank en drugs, zoals veel van zijn collega's, maar raakte nooit betrokken bij grote schandalen. Hij versleet een heleboel vriendinnen, het meest spraakmakend was zijn affaire met Patty Boyd, de vrouw van George Harrison. Maar hij is de afgelopen 40 jaar van de drank af en de laatste 25 jaar ook gelukkig getrouwd.

In het boek van Norman lees ik dat de jeugd van Clapton, die aanvankelijk Rick genoemd werd, niet zonder problemen was. Hij werd geboren in 1945, in het dorp Ripley, dat 35 km ten zuiden van Londen ligt, aan de weg naar Portsmouth. Hij werd opgevoed door Rose en Jack Clapp. Jack was de tweede echtgenoot van Rose. Clapton was de achternaam van haar eerste man, die overleed voor de geboorte van de kleine Rick.

Als kind kwam hij er, door opmerkingen van familieleden, achter dat Rose eigenlijk zijn oma was en Jack zijn stief-opa. Zijn zus Patricia, die als 15-jarige zwanger was geraakt van een, in Engeland gelegerde, Canadese soldaat, was zijn echte moeder. Een paar jaar na zijn geboorte vertrok zij, met een andere soldaat, naar Canada.

Het was een schokkende onthulling en het werd er niet beter op toen Patricia, bij de schaarse familiebezoeken, niet veel belangstelling voor de kleine Rick toonde. Het bezorgde hem een trauma waar hij, decennia later, nog mee worstelde. Hij was, volgens vrienden en latere collegamuzikanten, vriendelijk in de omgang, maar kon zich ook terugtrekken en zich voor zijn omgeving afsluiten.

Zelf verklaarde hij lang onzeker te zijn geweest, bang om mensen teleur te stellen en om afgewezen te worden. Conflicten ging hij liever uit de weg, letterlijk door weg te lopen, als de situatie hem boven het hoofd ging. Tegelijkertijd waren er altijd mensen om hem heen die zich over hem ontfermden. Aanvankelijk waren dat zijn grootouders Rose en Jack, die hem in de watten legden.

Later werd hij, bijvoorbeeld, in huis genomen door John Mayall, de bandleider van The Bluesbreakers, waarvan Eric de gitarist was. Hij logeerde op zolder en werd verzorgd door de vrouw van Mayall, die hem heel attent vond. Eric bracht regelmatig cadeautjes mee voor het jonge dochtertje van het stel.

Het lag niet direct in de verwachtingen dat de jonge Clapton professioneel muzikant zou worden. Aanvankelijk had hij meer belangstelling voor tekenen en schilderen. Na de lagere school ging hij naar 'art school', waarschijnlijk het best te vergelijken met onze vroegere kunstnijverheidsschool. Daar leerde hij letters tekenen en glas-in-loodramen ontwerpen.

Ondertussen had hij ook belangstelling gekregen voor de bluesmuziek, die begin jaren '60 populair werd in Engeland. Zijn schoolopleiding mislukte en hij werkte een paar weken als hulp in de bouw, naast stief-opa Jack, die stukadoor was. Toen hij het aanbod kreeg om professioneel gitarist te worden, bij The Yardbirds, greep hij dat met beide handen aan.

Hij bleef 2 jaar bij de band, maar stapte op toen ze overgingen naar een meer poppy geluid. Op hun eerste grote hit, 'For Your Love' is hij niet te horen. Wel op de instrumentale B-kant, 'Got To Hurry', die ervoor zorgde dat hij gevraagd werd door John Mayall, van The Bluesbreakers.

Als je de vroege opnamen van Clapton hoort, dan is er een enorme ontwikkeling, van de eerste aarzelende solo's naar zelfverzekerd en toonaangevend gitaarspel. Van de sukkel die uit de Yardbirds stapte, net toen die een hitsingle hadden opgenomen, naar 'Clapton Is God', zoals een enthousiaste fan op een muur kalkte. Waar Eric zelf zich dan weer voor schaamde.

De enige LP die hij maakte met John Mayall doet mij enorm denken aan onze eigen Cuby & The Blizzards, die de plaat waarschijnlijk grijsgedraaid hebben voor ze, een paar jaar later, hun eigen 'Groeten Uit Grollo' opnamen.

Ik ben inmiddels halverwege het boek van Philip Norman. Clapton heeft dan, tegen het eind van de jaren '60, megasuccessen beleefd met de band Cream, waardoor zijn banktegoed ook tot grote hoogte is gestegen. Hij heeft een landhuis gekocht, niet ver van het ouderlijk huis in Ripley en een cottage voor oma Rose en opa Jack.

Maar het kasteel in Ierland is nog niet in zicht. Bij Wikipedia las ik dat hij het in 1985 weer verkocht. Misschien verbleef hij er maar zelden, want in die periode kampte hij met alcoholproblemen. Je kunt er logeren, als je zou willen. De nieuwe eigenaren hebben het flink uitgebreid en opgeknapt. Kijk maar op de website.

'Slowhand', het boek van Philip Norman, verscheen in 2020. Dat Clapton zich, op zijn oude dag, tegen coronamaatregelen en vaccinaties keerde, heeft hij dus niet op kunnen nemen. Daar staat tegenover dat Clapton zich onlangs inzette voor de kinderen in de zo zwaar getroffen Gazastrook. Als ik in het tweede deel nog opmerkelijke dingen lees, kom ik er misschien op terug.

  

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 
 

 

 

zondag 17 mei 2020

Wie was de Screaming Nighthawk ?


De pimpelmezen, in het nestkastje op het balkon, zijn nog niet uitgevlogen. Dus ga ik het over een vreemde vogel hebben, de Screaming Nighthawk.

Laat ik maar meteen zeggen dat Theodore Roosevelt 'Screaming Nighthawk' Jefferson een romanfiguur is, ontsproten aan de fantasie van schrijver Peter Guralnick. Maar Guralnick is vooral bekend om zijn boeken over bestaande muzikanten. Hij schreef een mooie trilogie over de Blues, Country & Western en Soul, zijn tweedelige biografie van Elvis Presley wordt alom geprezen. Dus misschien zit er waarheid achter de fantasie ?

Het is een beetje bij toeval dat ik onlangs zijn roman 'Nighthawk Blues', als goedkoop e-book, tegenkwam. Fictie dus, maar gebaseerd op de ervaringen en kennis, die Guralnick opdeed in zijn omgang met echte muzikanten.

Heel in het kort gaat het boek over de oude blueszanger 'Hawk' Jefferson, die ooit in het zuiden van de VS bekend stond als de 'Screaming Nighthawk'. In de jaren '60 wordt hij herontdekt door drie jonge, blanke bluesliefhebbers. Eén daarvan, Jerry Lipschitz, wordt zijn manager.

Het perspectief, van waaruit het verhaal verteld wordt, wisselt tussen Hawk en Jerry en springt heen en weer in de tijd. De jeugd van Hawk, het hilarische verslag van zijn ontdekking, een auto-ongeval en de gezondheidsproblemen die Hawk daarna heeft en de terugkomst in zijn geboorteplaats, voor wat misschien zijn laatste optreden wordt.

Het ligt voor de hand dat Guralnick veel van zijn eigen ervaringen in de figuur van Jerry heeft gestopt. Hij was zelf ook ooit een jonge, blanke bluesliefhebber, die misschien op zoek ging naar vergeten blueslegenden. En anders heeft hij dergelijke fans ongetwijfeld vaak ontmoet.

Het ligt ook voor de hand om achter de Screaming Nighthawk de zanger Screaming Jay Hawkins te vermoeden. Maar diens kleurrijke levensverhaal - als weesjongetje opgevoed door indianen, een monsterhit met 'I Put A Spell On You', filmrollen en optredens met griezelattributen waar Alice Cooper en Ozzy Osborne een voorbeeld aan namen – dat lijkt niet op wat Guralnick beschrijft in zijn boek.

Er is een andere en betere kandidaat in de, niet zo heel bekende, blueszanger en gitarist Robert Nighthawk. Die maakte, net als Hawk in het boek, plaatopnamen in de jaren '30 en '40, werd herontdekt in de jaren '60 en had een zoon die later ook bluesmuzikant zou worden. Peter Guralnick schreef bovendien de hoestekst, voor de heruitgave op CD, van het live-album 'On Maxwell Street', van Robert Nighthawk.

Er zijn nog meer overeenkomsten. Maar er zijn ook belangrijke verschillen. De echte Nighthawk stierf een paar jaar na zijn ontdekking en werd nog geen 60 jaar oud. In het boek is Hawk al in de '70 en maakte hij de plaatopnamen en de tournees waar de echte Nighthawk nooit aan toe is gekomen. Je zou 'Nighthawk Blues' dus kunnen zien als een weergave van wat er had kunnen gebeuren, als Robert Nighthawk nog 15 jaar langer geleefd had.

Alles bij elkaar is het een mooi en meeslepend boek. Guralnick weet de sfeer, rond de oude bluesmuzikant, met veel gevoel op te roepen en ook de twijfels waarmee zijn manager Jerry worstelt. Er klinkt rauwe muziek op uit het verhaal, er vloeit whiskey, zweet en een enkele traan en hier en daar gaat er iemand vandoor met de geliefde van een ander.

De op werkelijkheid gebaseerde boeken van Guralnick zijn mooi, maar na lezing van zijn enige roman vind ik het jammer dat hij zich, in de rest van zijn schrijversloopbaan, beperkt heeft tot de feiten. Zo smeuig als 'Nighthawk Blues' heeft hij tot nu toe niet meer geschreven. Voor de paar euro's, die het als e-book kost, is 'Nighthawk Blues' een enorme aanrader.



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 22 januari 2017

Er bij zijn of niet, Keef Hartley op Woodstock


Soms gaat het er in het leven om of je, op het juiste moment, op de juiste plaats bent. Voor muzikanten was het Woodstock Festival een heel belangrijk moment. Het was een van de eerste grote muzikale happenings, het werd vastgelegd op film en uitgebracht op lp. Er zijn groepen en muzikanten die er hun bekendheid aan te danken hebben.

Maar het kan ook anders. Onlangs kwam ik er achter dat de Britse Keef Hartley Band ook gespeeld heeft op Woodstock. Maar zij zijn, van alle artiesten die op het beroemde festival optraden, de enigen die op geen enkele officiële lp, of film, terug te vinden zijn.

Keef Hartley was een drummer, die een tijdje in de bluesband van John Mayall speelde en in 1969 net zijn eerste lp uit had gebracht, met zijn eigen band. De platenmaatschappij had een paar optredens geregeld in de Verenigde Staten. Maar de bandleden hadden geen idee waar ze terecht zouden komen.

Op YouTube is een filmpje te vinden waarin gitarist Miller Anderson vertelt dat ze van het vliegveld opgehaald werden met een limousine. Ze vroegen waar ze moesten spelen en de man van de platenmaatschappij antwoordde, in Woodstock, een dorpje in de buurt van New York. Is daar een soort van dansavond dan, vroegen ze. En spelen er nog andere bands ?

De schok was groot toen ze op het festivalterrein aankwamen en merkten dat ze na Santana op het programma stonden. Toch brachten ze het er best goed van af. Er zijn op YouTube geluidsopnamen te vinden voor wie nieuwsgierig is. In de pers werden ze vergeleken met Blood Sweat & Tears. Dat kan erger.

Keef Hartley had ook al een opmerkelijke start gehad, van zijn professionele loopbaan. Hij begon als opvolger van Ringo Starr bij een band in Liverpool, Rory Storm and the Hurricanes. Ringo was overgestapt naar een bandje dat veel beroemder zou worden.

Hartley maakte, in de jaren '70, nog een paar platen met zijn band en werkte mee aan projecten van andere muzikanten. Maar veel succes of bekendheid kreeg hij niet. Gaandeweg trok hij zich terug uit de muziek en in de jaren '90 werkte hij als timmerman. Hij overleed in 2011, betrekkelijk anoniem.

Toch heeft hij wel fans en bewonderaars. Er is een Facebookpagina aan hem gewijd, met YouTubefilmpjes. En de bekende website Allmusic.com beschrijft zijn lp's als onontdekte hoogtepunten van door jazz beïnvloedde Britse Bluesrock.


en op Facebook 



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men





zondag 15 november 2015

Niet over terrorisme maar over de boeken van Peter Guralnick


Op de middag voor de aanslagen in Parijs kreeg ik het nieuwste boek van Peter Guralnick thuisbezorgd. Het één heeft niets met het ander te maken, natuurlijk. Guralnick schrijft mooie, doorwrochte boeken over de geschiedenis van de Amerikaanse populaire muziek en die aanslagen, tjsa...

Die aanslagen zijn er op gericht om zoveel mogelijk opschudding, angst en paniek te zaaien. Dat één ervan een optreden van een Amerikaanse rockband betrof lijkt me toeval. Het beste antwoord op terrorisme is laten zien dat het je niet raakt. Dus gewoon doorgaan met het normale leven.

Ik ga dus niets verder zeggen over die terroristische acties, maar wel iets vertellen over de boeken van Peter Guralnick. Ik heb er inmiddels vijf, waarvan ik er nog twee moet lezen.

De eerste drie gaan over de blues, de county & western en de soulmuziek. Guralnick begon er aan, eind jaren '60, uit liefde en bewondering voor de muziek en de muzikanten. Het eerste boek verscheen in 1971 en bevatte portretten en interviews van en met grootheden als Muddy Waters, Skip james en Jerry Lee Lewis.

Gaandeweg verbrede hij zijn blik en in het derde deel, 'Sweet Soul Music', dat in 1986 verscheen, nam hij ook de muziekindustrie onder de loupe. Het zijn prachtige boeken, waarvoor hij terecht geprezen werd.

Guralnick is geen veelschrijver, maar heeft intussen een respectabel oeuvre opgebouwd. Hij publiceerde bijvoorbeeld een tweedelige biografie van Elvis Presley, bij elkaar 1300 pagina's, die algemeen als definitief wordt beschouwd. Die heb ik niet gelezen, maar ik heb wel zijn boekje over blueslegende Robert Johnson gekocht. Over Johnson is maar zeer weinig bekend, dus telt het slechts 85 pagina's.

Zijn nieuwste boek, over rock & roll-pionier Sam Philips is heel wat omvangrijker. Ik had een pocket van misschien 300 pagina's verwacht, maar het bleek een gebonden boek van ruim twee keer die dikte. De ondertitel is ook niet gering: 'How one man discovered Howlin' Wolf, Ike Turner, Jerry Lee Lewis, Johnny Cash and Elvis Presley, and how his tiny label, Sun Records of Memphis, revolutionized the world'.

'The man who invented Rock & Roll', dus. Het lijkt een samenvatting van Guralnicks eerdere boeken, in de loopbaan van één persoon. Volgens Wikipedia wordt de schrijfstijl van Guralnick gekenmerkt door een heldere verteltrant, eerder onderkoeld dan sensationeel en toont hij in zijn beste passages een combinatie van empathie en objectieve afstand.

Hij is een fan en een muziekliefhebber maar laat zich daardoor in zijn boeken niet teveel meeslepen. En hij was één van de eersten die roots- en rockmuzikanten, blues, country en soulmuziek zag als serieuze onderwerpen om over te bestuderen en te beschrijven.

Zelf zegt hij dat hij nooit in opdracht heeft geschreven, al zijn research en interviews zelf doet en zich graag helemaal onderdompelt in de muziek. Hij zegt vooral respect te willen betuigen aan zijn onderwerp en iets blijvends na te willen laten dat vertelt over de mens achter de muziek.


Het is tekenend voor de waardering die hij geniet dat Allmusic.com, een website met info over muzikanten, ook een artikel heeft over Peter Guralnick, terwijl die zelf nooit een noot op de plaat heeft gezet. 


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 31 augustus 2014

Rollende en schuivende stenen


'I'm a rollin' stone', zong Muddy Waters en ten gevolge daarvan hebben zowel de beroemde, Engelse, rockband, als het bekende, Amerikaanse, muziektijdschrift zich zo genoemd. Muddy vergeleek zichzelf met een rollende steen omdat hij zich aan niets en niemand wilde hechten. En 'a rollin'stone gathers no moss', op een rollende steen groeit geen mos.

Hij bracht het nog in de praktijk ook. Muddy trouwde jong, maar kreeg al snel een kind bij een ander meisje, waarop zijn vrouw hem verliet. En hoewel de vader van de Chicagoblues het, in het vervolg van zijn leven, ook wel eens langere tijd bij dezelfde vrouw uithield, doken er ook telkens weer kinderen op die hij, her en der, bij andere vrouwen had verwekt.

Ja, laat die blueszangers maar schuiven. Over schuiven gesproken, deze week kwam de Volkskrant met het bericht dat het mysterie van de schuivende stenen van Death Valley opgelost was. Op die stenen groeit ook geen mos, daar is het klimaat in die uitzonderlijke vallei, in het zuid-westen van de Verenigde Staten, veel te heet en te droog voor.

Maar wat ze wel doen is, schijnbaar uit zichzelf, bewegen, over de vlakke bodem van een droog gevallen meertje, dat 'Racetrack Playa' wordt genoemd. Ze laten daarbij duidelijke sporen achter, die wetenschappers al heel lang voor raadsels stelden. Worden de stenen, die soms wel een paar honderd kilo wegen, door de wind voortgeblazen ? Over ijs misschien ?

Om er zekerheid over te krijgen hebben twee onderzoekers een aantal stenen uitgerust met GPS-trackers. Na een paar jaar wachten lijkt het mysterie nu opgelost. Het regent maar zelden in Death Valley en als het vervolgens ook nog gaat vriezen, wat ook niet elke dag voorvalt, kan het smeltende ijs er voor zorgen dat de stenen verplaatst worden.

Tot verrassing van de waarnemers gebeurt dat niet bij sterke wind, maar juist bij aangenaam, rustig en zonnig weer. De schuivende stenen zijn op film vastgelegd, zie de site van National Geographic. 

Lees op Wikipedia ook alles over Muddy Waters en zijn lied Rollin' Stone 



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 20 oktober 2013

De soepel swingende gitaar van Eddie Lang


De gitaar is een mooi instrument. Niet alleen om naar te kijken, maar ook om naar te luisteren en op te spelen. Gitaren zijn redelijk betaalbaar en met wat doorzettings-vermogen heb je de eerste beginselen van het gitaarspelen snel in de vingers.

Het geluid van een akoestische gitaar is tamelijk zacht. Dat maakt het een ideaal instrument om bij te zingen. Maar dat beperkte volume is ook een nadeel. In samenspel met andere, vaak luidere, instrumenten veroorzaakt de gitarist vaak niet meer dan wat geruis op de achtergrond. Dat probleem werd natuurlijk overwonnen toen de elektrische gitaar op de markt kwam.

Voor het zover was blonk de gitaar vooral uit in kleine bandjes, als solo-instrument, of als ondersteuning van een enkele zanger of zangeres. Eén van de eerste gitaarspelers die in deze rol bekendheid verwierf was Eddie Lang. Jazzliefhebbers zullen hem misschien kennen, al is hij alweer 80 jaar geleden gestorven.

Lang werd in 1902 geboren, in de Amerikaanse stad Philadelphia, als Salvatore Massaro, zoon van een instrumentmaker van Italiaanse herkomst. Rond zijn 16e speelde hij al als professioneel muzikant. In de jaren '20 nam hij platen op met de jazz- en bluesgrootheden van dat moment. Eerst met violist en jeugdvriend Joe Venuti, daarna met Bix Beiderbecke, Louis Armstrong, Bing Crosby, Bessie Smith, Lonnie Johnson en vele anderen.

De muziek die zij maakten noemen we nu classic blues, oude stijl jazz, of soms ook wel dixieland. Door sommigen wordt er wat op neergekeken, maar de complexiteit ervan moet niet onderschat worden. Bovendien is het over het algemeen opgewekte muziek, bedoeld om op te dansen en vrolijk van te worden.

Ik zou kunnen proberen de soepel swingende stijl van Lang te beschrijven, maar afgelopen week vond ik een mooie website www.eddielang.com , geheel gewijd aan zijn leven en werk. Onder het kopje 'the essential Eddie Lang' , vind je een hele reeks geluidsopnamen die een goede indruk geven van zijn spel. Als begeleider van verschillende blueszangers en -zangeressen is hij in deze afdeling te horen.

Lang heeft Eddie echter niet van zijn roem en succes kunnen genieten. In 1933 liet hij zich, naar het schijnt op aanraden van Bing Crosby, opereren aan zijn amandelen. Hij had een chronisch schorre stem en hoopte na de operatie misschien te kunnen zingen bij zijn eigen gitaarspel of, als acteur in films, sprekende rollen te kunnen aannemen.

Er moet iets mis zijn gegaan want, hoewel het nu niet als een gevaarlijke ingreep wordt beschouwd, overleed Eddie Lang tijdens de operatie. Hij was pas 30 jaar oud.


En een YouTube filmpje met fragmenten van Bing Crosby en Eddie Lang.



De Strip: De strip van deze week is weer gemaakt door de Stripman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Kijk hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 17 juni 2012

Alan Lomax, Bessie Smith en een hardnekkige Blues-mythe




Op zoek naar informatie over Alan Lomax, de grote Amerikaanse liedjes-verzamelaar, waar ik een poosje terug  over schreef, kwam ik er achter dat een van zijn boeken gewoon bij bol.com te bestellen is. 'The land where the blues began' heet het. En ik heb het nu in huis.

Ik ben nog niet op de helft maar ik weet nu al dat het een heerlijk boek is. Lomax beschrijft, met zwier, zijn ervaringen bij het veldwerk, dat hij in de jaren '40 deed, in de Mississippi delta, het land waar de Blues vandaan komt. Met veel sociale betrokkenheid schetst hij het leven van de arme, zwarte, boerenbevolking.

In veel opzichten lijkt de tijd er stil te hebben gestaan. De slavernij is dan wel afgeschaft, maar veel zwarten leven nog steeds op de grote katoenplantages, waar ze in een wurggreep gehouden worden door de landeigenaren. Geweld, discriminatie en onderdrukking, zijn aan de orde van de dag.

Toch is er ook een bloeiend uitgaansleven en als dat niet voldoende afleiding biedt is er natuurlijk nog de kerk. Lomax onderzoekt alle facetten van de samenleving en woont ook verschillende kerkdiensten bij. Bij een ervan wordt hij getroffen door de emoties die vrijkomen tijdens de dienst. Alle ellende en onrecht lijkt hier een uitlaatklep te vinden.

Het herinnert hem aan het vreselijke lot dat blueszangeres Bessie Smith nog maar een paar jaar eerder trof. Smith was een echte ster in de jaren '20, toen de eerste blues-rage vooral door zangeressen werd veroorzaakt. Eind jaren '30 ging haar carrière bergafwaarts.

Het verhaal gaat en ook Lomax vertelt het zo, dat ze in 1937, bij een auto-ongeluk, gewond raakte en vervolgens geweigerd werd bij twee ziekenhuizen, omdat ze zwart was. De blues-legende zou uiteindelijk doodgebloed zijn op de stoep.

Het is een mooi, dramatisch verhaal. Maar het is niet waar. Hoewel het in allerlei geschriften en op platenhoezen telkens weer opnieuw vertelt wordt is het één van de vele mythen die bij de blues lijken te horen.

In werkelijkheid is Bessie Smith, kort na het ongeval, door een ambulance bij een zwart ziekenhuis in Clarksdale afgeleverd. Daar is ze geopereerd, maar helaas de volgende ochtend aan haar verwondingen overleden. Het echte verhaal staat, onder andere, te lezen op Wikipedia.

Eerder las ik het al in de boek 'Het bluesmuseum' van de Nederlandse journalist Martin Schouten. Die bezocht zelfs de kamer waarin Bessie haar laatste adem uitblies. Dat kan iedere geïnteresseerde trouwens doen, want het gebouw, waar nu het Riverside Hotel in is gevestigd, maakt momenteel deel uit van een toeristische blues-route.

Moeten we het Alan Lomax kwalijk nemen dat hij met dit fantasieverhaal komt ? Maakt het zijn verslag minder geloofwaardig ? Tsja, dat is een goede vraag. Lomax legde de muziek van de arme zwarte bevolking vast en vroeg naar hun ervaringen.

Ik denk dat hij gewoon opschreef wat hem op dat moment als de waarheid verteld werd. Hij zal daarbij wel vaker verhalen te horen hebben gekregen die niet voor 100% waar waren. Maar hij geeft in zijn boek ook genoeg, verifieerbaar juiste, feiten en citaten.

De muziek die hij opnam blijft onverminderd waardevol en dat er in de verhoudingen tussen blank en zwart een hoop fout was is ook buiten twijfel. Daar doet een enkele overdrijving niets aan af.

Zie Wikipedia over: Bessie Smith de Engelse versie geeft een uitgebreid verslag  van de omstandigheden rond haar overlijden. En het Riverside Hotel, voorheen G.T. Thomas Hospital, waar Bessie Smith overleed.


Op Youtube is een flinke hoeveelheid muziek van Bessie Smith te horen. Waaronder haar enige optreden ineen speelfilm. Ook zonder sensatieverhaal zeer de moeite waard !

Dat verhaal was wel de inspiratie voor een toneelstuk 'The dead of Bessie Smith'  geschreven door Edward Albee in 1959.  


De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van deze episode.

Ga naar het Strip-overzicht van dit jaar voor de vorige hoofdstukken van het Stripmannen-vervolgverhaal. 


Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Bezoek onze nieuwe internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011 



zondag 27 mei 2012

Blind Willie McTell – Songfestivals, commercie en oude blueszangers



Nog gekeken naar het songfestival, gisterenavond ? Het is toch elke keer weer interessant om te zien wat voor uitwassen van wansmaak dit commerciële spektakel oplevert. Want dat is het toch ? Een show alleen gericht op verkoop van liedjes en binnen halen van reclame-inkomsten.

Dat van de meeste winnaars vervolgens niet veel meer vernomen wordt is eigenlijk niet zo gek. Het zijn immers geen serieuze muzikanten, die zelf hun liedjes schrijven. Het zijn maar marionetten in de geldmachine. Nee, mensen met echte muzikale smaak vinden het songfestival maar niets. Die luisteren naar goede, niet-commerciële muziek. Toch ?

Maar bestaat dat eigenlijk wel ? Muziek die niet op de verkoop gericht is bestaat ongetwijfeld. Maar in de platenzaak, of op internet, kun je het niet kopen. Want dergelijke muziek is niet te koop. Die maak je zelf, of je familie en vrienden, gewoon voor de lol.

Dat zou betekenen dat alleen amateurmuziek a-commercieel is. Maar al die andere serieuze muziek, waar wij zo van houden, dan ? Dat is toch geen commerciële troep ? Hmm, tja, och...

In de jaren '70, toen ik me voor het eerst serieus met muziek bezig ging houden, was ik er van overtuigd dat mijn favoriete artiesten niet commercieel waren. Ik luisterde naar The Beatles, The Stones, J.J.Cale en Ry Cooder en maakte mezelf wijs dat die alleen uit liefde voor de kunst hun platen maakten.

Achteraf kun je constateren dat de meeste van mijn favorieten het, zakelijk gezien, ook prima voor elkaar hadden. Ze zullen ongetwijfeld van hun vak gehouden hebben, maar ze vonden het ook helemaal niet erg als er van hun lp's miljoenen verkocht werden.

Toch geloofde ik de mythen die de ronde deden. J.J.Cale zou bijvoorbeeld een kluizenaar zijn, die zo verlegen was dat hij nooit optrad. Eens in de paar jaar dook hij een opnamestudio in en zette een aantal meesterlijke songs op de band. Wij fans, die onszelf haast als leden van een geheim genootschap beschouwden, renden dan natuurlijk direct naar de platenzaak.

Ik luisterde ook graag naar oude blueszangers, waar al net zulke mooie verhalen over de ronde deden. Blind Willie McTell, bijvoorbeeld, was zo'n beetje de J.J.Cale van de jaren '30. Een blinde zanger die ooit eens, zomaar en onverwacht, een platenstudio was ingewandeld en daar een aantal liederen gezongen had die, in de jaren '70, nog door bluesrockbands werden nagespeeld. Na die legendarische opnamen was hij spoorloos verdwenen.

Inmiddels weet ik dat dat een onzinverhaal is. McTell was een bekende figuur in de regio, rond Atlanta, in het zuiden van de VS, waar hij woonde. Men wist daar precies waar hij verbleef en waar hij zijn muziek ten gehore bracht. Voor John en Alan Lomax was het dan ook geen enkel probleem om hem, in de jaren '30 en '40, op te zoeken en een hele reeks opnamen met hem te maken.

Willie McTell werkte daar ook graag aan mee, want hij was een professionele muzikant. De Lomaxen gaven hem een klein bedragje handgeld en verder hoopte hij misschien dat er van die opnamen platen gemaakt zouden worden, die in grote hoeveelheden verkocht zouden gaan worden.

Alles wat hij deed was er op gericht zoveel mogelijk geld te verdienen en dus dacht hij commercieel. Hij maakte de muziek die zijn publiek graag wilde horen en zong liedjes die populair waren, of bedacht nieuwe waarvan hij hoopte dat ze een hit zouden worden.

Dat dat niet tot een wereldwijd succes leidde is deels toeval en deels te wijten aan de omstandigheden. Aan John en Alan Lomax zal het niet gelegen hebben. Hun interesse was weliswaar in de eerste plaats wetenschappelijk, maar ze waren niet te beroerd om liedjes, waarvan ze hitpotentie vermoedden, bij platenmaatschappijen aan te prijzen.

De wereld was echter nog niet rijp voor de blues van Willie McTell. Zijn zwarte thuispubliek had het geld niet om veel platen te kopen. De blanke liefhebbers raakten pas geïnteresseerd toen het al te laat was. De eerste bluesrevival barstte los net na zijn dood. De blanke bluesband 'The Allman Brothers Band' heeft in 1971 nog wel aardig succes gehad met zijn Statesboro Blues.

Dus ook al vinden we de muziek op het Eurovisie Songfestval vreselijk slecht, dat het een commercieel spektakel is kunnen we niet als argument gebruiken. Ook onze muzikale helden dachten in de eerste plaats aan de verkoop. Ik denk zelfs dat Willie McTell maar wat graag meegedaan had aan een songfestival...


Van de Engelse Wikipedia pagina over Blind Willie McTell nog een paar feitjes: Bob Dylan noemde hem in vier liedjes; de Engelse folkzanger Ralph McTell, die eigenlijk Ralph May heet, nam zijn naam aan; The White Stripes droegen hun cd De Stijl op aan Willie McTell; een Blind Willie McTell Blues Festival wordt nog jaarlijks georganiseerd in Thomson, in de Amerikaanse staat Georgia.

De Statesboro blues op YouTube in de versie van McTell en in die van The Allman Brothers .




De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2  - deel 3 en deel 4 van deze episode.



Ga naar het Strip-overzicht van dit jaar voor de vorige hoofdstukken van het Stripmannen-vervolgverhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Bezoek onze nieuwe internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011 



zondag 29 april 2012

Het Alan Lomax Archief online beschikbaar



De liefhebbers van traditionele volksmuziek kunnen hun hart ophalen, maar ook iedereen die van blues, jazz en country & western, gospel en soul houdt, eigenlijk elke muziekliefhebber die geïnteresseerd is in de geschiedenis van de populaire muziek, zal blij zijn nu steeds meer van het immense Alan Lomax Archief online beschikbaar komt.

Eerder schreef ik al eens over de liedjesjager Alan Lomax en zijn vader John. Met primitieve opname-apparatuur trokken ze, vanaf de jaren '30 van de vorige eeuw, door landelijk Amerika.

Ze bezochten gevangenissen en werkkampen en maakten opnamen in huiskamers, hotels en kerken. Veroordeelde gevangenen, landarbeiders, huisvrouwen, vissers en rondtrekkende muzikanten, alles wat maar zingen en spelen kon haalden ze voor de microfoon.

Ze deden dit in opdracht van the Library of Congress, een overheidsinstelling vergelijkbaar met onze Koninklijke Bibliotheek. Vader John was aanvankelijk voornamelijk geïnteresseerd in cowboy-liedjes, maar ontdekte gaandeweg de, enorm rijke, zwarte muzikale traditie.

Want in tegenstelling tot het beeld dat wij hebben, uit films en tv-series, waren er in het wilde westen stadjes met een volledig zwarte bevolking. Zwarte sheriff, zwarte kroegbaas en zwarte cowboys. Maar ook in de gevangenissen was een flink deel van de bevolking zwart. En overal werd gezongen en muziek gemaakt.

De beide Lomaxen maakten ook opnamen op de Caraïbische eilanden. Na de dood van John in 1948 vertrok Alan naar Europa. Omdat het werken in het na-oorlogse periode steeds moeilijker werd, een blanke die omging met negers werd al snel verdacht van communistische sympathieën.

In Groot-Brittannië, Ierland, Spanje en Italië haalde hij zangers en muzikanten voor de microfoon en legde zo de fundamenten voor de volksmuziek-rage van de jaren '60. In 1959 was Lomax weer terug in de VS. Hij bezocht een aantal muzikanten opnieuw, maar nu met veel betere opname apparatuur. Vanaf de jaren '70 maakte hij ook filmopnamen.

Naast al dit veldwerk organiseerde hij concerten, schreef boeken en maakte hij radio- en tvprogramma's, voor Amerikaanse zenders en voor de BBC. Al deze duizenden meters geluidsbanden, film en stapels wasplaten, vol sfeervolle en unieke opnamen, kwamen terecht in het Alan Lomax Archief.

Vanaf het begin zijn daarvan delen op LP en later CD uitgebracht. Tot zijn dood in 2002 was Lomax bezig zijn archief in een allesomvattend systeem onder te brengen. Hij noemde dat de Cantometrics waarvan voorbeelden opgenomen zouden worden in een Global Jukebox. De bedoeling was dat de muziek zo voor het grote publiek en vooral voor onderwijsdoeleinden, beschikbaar zou komen.

Inmiddels is zijn droom stukje bij beetje realiteit aan het worden dankzij het internet. Steeds meer van het enorme archief, komt beschikbaar op de website van de Association for Cultural Equity.

Wilders aanhangers zullen bij deze naam misschien de wenkbrauwen fronsen en ik kan ze geruststellen, ze hebben gelijk: Lomax kan beschouwd worden als een van de eerste voorvechters van het multiculturalisme. Ook voor aanhangers van deze linkse hobby zijn de laatste digitale ontwikkelingen dus prachtig nieuws.

In het online archief kun je naar hartenlust grasduinen. Je kunt er naar muziek en beeldmateriaal zoeken, op genre, artiest, land van herkomst, instrument of songtitel. Van Blues naar Bluegrass en Gospel, van Flamenco naar Calypso, Ierse Jigs of folksongs uit Schotland, net waar je zin in hebt. Ook Alan Lomax zelf is zingend en gitaar spelend te horen.

Een aantal van de langere films die Lomax maakte is te zien op de website folkstreams.net waaronder The land where the blues began.

Op het YouTube-kanaal van het Lomax Archief is ondertussen een karrenvracht aan korte filmpjes te zien. Ik hoop dat ik ooit nog eens de tijd krijg om het allemaal te bekijken en beluisteren.

Zie ook:



De Engelse Wikipedia over John en Alan Lomax 



De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Stripman zelf. 



Ga naar het Strip-overzicht van dit jaar voor de vorige hoofdstukken van het Stripmannen-vervolgverhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Bezoek onze nieuwe internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011 


zondag 16 januari 2011

Big Bill Broonzy – Een zeldzaam talent



De top 2000 heb ik dit jaar niet zo fanatiek gevolgd. Wel ving ik de opmerking op dat er zo weinig nummers van zwarte artiesten in de bovenste 50 stonden. Dat is wel gek want de moderne popmuziek wortelt stevig in de zwarte traditie, van blues, gospel, soul en jazz, tot reggae en hiphop.

De meeste blanke muzikanten uit de jaren '60 en '70 noemen zwarte artiesten als hun grote voorbeelden. Dat gaat van Cuby & the Blizzards tot the Rolling Stones.

In het tv-programma over de top 2000 kwam een stukje interview voorbij met Ray Davies, van the Kinks, die vertelde dat hij ooit liedjes probeerde te schrijven in de stijl van Big Bill Broonzy. Ook een zwarte muzikant die veel blanke jongeren tot voorbeeld heeft gediend.

Big Bill was de eerste zwarte bluesmuzikant waarvan ik zelf ooit muziek hoorde. Mijn ouders hebben een lp die rond 1955 is opgenomen in de Philipsstudio's in Baarn. Mijn vader heeft daar nog een blauwe maandag gewerkt als onderhoudsman en zo waarschijnlijk die plaat opgepikt. Broonzy had toen al een hele loopbaan achter zich en met succes de overstap, van een zwart, naar een blank publiek gemaakt.

William Lee Conley Broonzy werd vermoedelijk geboren in 1898, in Lake Dick, in de zuidelijke staat Arkansas, in een eenvoudig boerengezin met 17 kinderen. Zijn eerste muziekinstrument was een zelfgemaakte viool.

Hoewel hij al jong optrad op locale feesten en partijen duurde het tot 1920 voor probeerde om professioneel muzikant te worden. Hij liet het boerenbestaan achter zich en trok naar Chicago. Daar ontwikkelde hij zich tot een vooraanstaand zanger en gitarist.

In de loop van de jaren '30 en '40 maakte hij honderden plaatopnamen onder eigen naam en werkte mee aan vele projecten van andere muzikanten. Hij was lid van The Famous Hokum Boys, een band die speciaal bijeenkwam om liedjes op te nemen in de toen populaire Hokum-blues-stijl. Denk daarbij aan vrolijke melodietjes, gewaagde teksten en flitsend gitaarspel. Blues was toen ook feestmuziek.

Na de tweede wereldoorlog werd Broonzy in Chicago voorbij gestreefd door jongere muzikanten, die gebruik maakten van elektrisch versterkte instrumenten. Maar terwijl generatiegenoten de gitaar in de wilgen hingen, wist Broonzy zichzelf opnieuw uit te vinden.

Wellicht geïnspireerd door het succes dat hij had gehad als deelnemer aan de, in 1938 en '39 door jazzpromotor John Hammond georganiseerde, 'From Spirituals to Swing'- concerten, in de Carnegy Hall in New York, maakte hij de overstap naar een nieuw blank publiek.

Broonzy verliet de blues-scene en sloot zich aan bij de folk-revival. Hij presenteerde zich als eenvoudige plattelander, nam naast zijn eigen bluesnummers ook gospels en voksliedjes op in zijn repertoire en toerde met groot succes door de VS en Europa.

Dat is de Big Bill Broonzy die we hier hebben leren kennen. Op de hoes van de lp van mijn ouders wordt hij 'een van de laatste nog levende blueszangers' genoemd. Een etiket dat velen na hem hebben gebruikt. Een knap staaltje marketing en de reden waarom hij door sommige puristen verguist wordt. Te commercieel.

Maar dat was wellicht zijn grootste talent. Hij was een indrukwekkende zanger en een geweldige gitarist, maar wat hem zeldzaam maakte was zijn vermogen om telkens weer een nieuw publiek te vinden en te veroveren met zijn muziek.

Broonzy stierf in 1958 ten gevolge van kanker. Zijn enige zoon blijkt in Nederland te wonen, geboren uit een relatie met een bezoekster van een van zijn concerten in 1955.


Zie ook de Engelse Wikipedia 

Broonzy.com een mooie website met biografie, discografie, foto's en muziekfragmenten.

Een reportage uit het radioprogramma OVT over Big Bill in Nederland. 

Op YouTube is een hele reeks filmpjes te vinden met beelden en muziek van Big Bill Broonzy.


De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Ga naar het vervolg of lees de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien en Motorfietsen en Sportwagens