Posts tonen met het label park. Alle posts tonen
Posts tonen met het label park. Alle posts tonen

zondag 15 november 2026

De schilders en het park


Ondertussen
zijn de schilders vertrokken en heb ik mijn eerste rondje door het gerenoveerde park gemaakt. Ruim een maand geleden schreef ik dat de buitenkant, van onze flat, geschilderd zou gaan worden. Eerst was de vraag wanneer de werkzaamheden van start zouden gaan, daarna wat er nou eigenlijk geschilderd zou gaan worden.

Bij een eerste inspectie was zoveel houtrot gevonden, aan de straatkant van het blok, dat er daar niet veel gedaan kon worden. Toen stonden ze onverwacht voor onze deur, om de achterkant onder handen te nemen. Dat verliep, voor zover wij konden zien, prima. Maar een paar dagen later belden er twee mannen en een vrouw aan, met de vraag of ze naar het schilderwerk mochten kijken. Een soort van kwaliteitscontrole.

Ik liet ze op het balkon en bleef zelf maar in de keuken, daarvandaan hoorde ik ze mopperen. Dit klopte niet en daar was iets verkeerd. Ze vertrokken met de mededeling dat er, het een en ander, opnieuw moest worden gedaan. Ik keek nog eens naar het verse schilderwerk en dat zag er keurig uit. Maar goed, ik ben geen expert.

De volgende dagen zagen we de schilders komen en gaan, maar niet naar ons. We verwachtten elk moment een paar ontevreden schilders aan de deur, aan wie we uit zouden moeten leggen dat wij niet geklaagd hadden. Maar afgelopen maandag was ineens hun bouwkeet verdwenen en werd het mobiele toilet, dat ernaast stond, opgehaald. Sindsdien geen schilder meer gezien, in de straat. Dus hoe het nu verder gaat...?

Wat langer geleden schreef ik over de plannen, die de gemeentelijke afdeling groenonderhoud had, met het park, aan de overkant van de straat. Er zouden ruim 80 bomen gekapt worden en de randen van de vijvers zouden worden opgeknapt. Ik maakte bezwaar, een deel van de bomen stond midden in de reigerkolonie, bij de grootste vijver.

Daarna werd het wat rommelig. Ik moest het ziekenhuis in, mijn broer was namens mij aanwezig bij de hoorzitting en van wat daar uitkwam heb ik, van de gemeente, nooit een duidelijk verslag gekregen.

Vorig voorjaar werd er een flink aantal bomen gekapt in het park. Wel minder dan 87, zoals het eerste plan was, maar toch heel wat. Daarna duurde het ruim een jaar tot de werkzaamheden begonnen, aan de oevers van de vijvers. Ze zouden gebruik maken van natuurlijke materialen, zoals wilgentakken en dat klopte wel. Wij zagen enorme stapels, houten palen en takkenbossen, in het park verdwijnen.

Na een paar weken, waarin het park afgesloten was voor bezoekers, waren ze klaar. Dus ging ik eens kijken. De oevers, beschoeiing noemen de kenners dat, zien er goed uit. Daar hoeven ze de komende jaren niet veel aan te doen, verwacht ik. Maar wat mij direct opviel is dat ze, om bij de oevers te komen, alle struiken en kleine bomen, rond de vijvers, hebben weggehaald.

Ter compensatie van het verdwenen groen zijn er, een handjevol, jonge boompjes aangeplant. Er was, in de uitleg van de afdeling groenonderhoud, ooit ook sprake van het weghalen van exoten uit het park. Maar aan de oever van de grootste vijver zijn nieuwe rododendrons geplaatst. Dat zijn geen inheemse planten.

Maar goed. Ik vind het een kale boel en maak me zorgen om alle insecten en vogels, die in die struiken leefden. Een toevallige voorbijganger zal, aan de nieuwe toestand van het park, waarschijnlijk niet veel bijzonders zien. De struiken zullen wel weer teruggroeien en jonge bomen zullen ook wel weer opschieten. Over een jaar of wat zie je niets meer van deze opknapbeurt. En dan zullen er wel weer plannen gemaakt worden voor een volgende... 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 13 september 2026

Ik droomde dat ik wilde slapen


Ik wilde gaan slapen
en droomde dat ik uit mijn slaap gehouden werd doordat er allemaal mensen door de slaapkamer liepen. Ik stond op en ging naar de woonkamer, waar een ander bed stond, maar waar ook vrienden en familie in- en uitliepen.

Onze dochter E. kwam de kamer in en zei dat ze naar de stad ging. Iedereen ging met haar mee, maar ik niet. Eindelijk alleen merkte ik dat ik geen slaap meer had. Naast het bed zag ik speelgoed liggen, een handvat met een pin erop en een touwtje eraan vast, waar een bal met een gat aan bungelde. Die moest je, met een handige zwaai, op de pin zien te prikken.

Ik pakte het op en zag dat er meer dan een touw aan het handvat vast zat. Aan een ervan was een rood ballonnetje vastgemaakt dat in de lucht zweefde. Het handvat bleek ook een bakje te hebben, waar ik het ballonnetje bijna in gemanoeuvreerd had, toen E. weer terugkwam met haar hele gevolg.

Ze waren in een kroeg geweest en E. was bijna beroofd. Ze had al haar spullen weer teruggekregen, maar was toch behoorlijk overstuur. Ze ging naast me op het bed zitten en ik wilde een arm om haar heen slaan, om haar te troosten. Ze zei dat ze pijn in haar rug had en dus hield ik mijn arm maar een beetje ongemakkelijk omhoog. Ik wilde haar geen pijn doen, maar ook mijn arm niet terugtrekken.

Ondertussen kwamen anderen haar moed inspreken en werd het weer een hele drukte rond mijn bed. Tussen de menigte ontwaarde ik een oude vriendin, die ik lang niet gezien had.

'Zou je niet vragen waar ik geweest ben ?', vroeg ze nogal onvriendelijk. Daar was ik niet echt benieuwd naar, maar andere aanwezigen wilden het wel graag weten. De vriendin sleepte een stellage de kamer in, opgebouwd uit kratten, met aan weerszijden een houten stoel. Over het geheel hing een doek waar foto's op geprikt waren.

Ik zag de vriendin, die ik eigenlijk liever wilde vergeten, op verschillende schilderachtige locaties en met allerlei mensen. Er waren ook foto's van boeken die ze geschreven had.

'Wat moet ik hier nou weer mee ?', vroeg ik me af. Ik wilde die hele handel niet in mijn huis hebben. Eigenlijk wilde ik gewoon rustig slapen. Maar ik werd wakker.


Ondertussen in de werkelijke wereld

Aan de rand van het park is een groot bord neergezet. Daarop worden werkzaamheden aan de beschoeiing van de vijvers aangekondigd. Ze gaan de oevers verstevigen met gevlochten wilgentakken, las ik in de krant, maar er worden ook natuurlijke overgangen aangelegd, zodat vogels en andere dieren gemakkelijker het water in en uit kunnen.

Het hoort allemaal bij het onderhoud van het park waar ik eerder al over schreef en tegen protesteerde. (Zie hier) Dat was twee jaar geleden, na het kappen van tientallen bomen is er geruime tijd niets gedaan. In september zouden ze opnieuw starten, maar onlangs is er een tweede bord naast gezet waarop staat dat ze pas in oktober gaan beginnen. Tijdens het werk is het park voor publiek gesloten.

Maar dat zijn niet de enige werkzaamheden. Een paar weken geleden kregen we een email waarin aangekondigd werd dat, half september, de buitenboel van ons appartement geschilderd zou gaan worden. Er zou een brief met meer informatie volgen.

Omdat die brief er vrijdag nog niet was informeerde ik eens bij een buurman. Die vertelde dat ze twee weken later gaan beginnen. Dan kan ik nog wat langer nadenken over de vraag of ik het balkon leeg moet halen en waar ik, in dat geval, al onze balkonplanten moet laten.

Dat worden nog drukke maanden, dus. Als ik dan 's nachts maar rustig kan slapen...

  

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 9 maart 2025

Een nieuwe tandenborstel, een nieuw boek en ja... het park


Eerst een beetje reclame
voor een product waar ik zelf geen enkel belang bij heb. Of het moest het algemeen belang zijn, dat het goed is voor de Aarde en dus voor ons allemaal, mezelf inbegrepen. Daarnaast zou ik het jammer vinden, als dit product niet aan zou slaan en weer van de markt zou verdwijnen

Ik was dus op zoek naar een nieuwe tandenborstel en zag, bij een online drogist, de Jordan Green Clean Change en dacht: Waarom is dat niet eerder bedacht ? Een tandenborstel met verwisselbare kop ! Gebruikers van elektrische tandenborstels zullen daar niet van opkijken, maar dit is een ouderwetse, op handkracht.

De fabrikant schrijft zelf: '...waarom de hele tandenborstel vervangen als het eigenlijk alleen noodzakelijk is de borstelkop te vervangen? Daarom heeft Jordan de Jordan Green Clean Change Tandenborstel ontwikkeld met kliksysteem. U vervangt eenvoudig de borstelkop en klikt er een nieuwe op. Hiermee wordt wel 82% van het plasticgebruik teruggedrongen.'

Uitstekend idee ! En niet bijzonder duur. Dus ik bestelde, samen met wat andere spullen, een setje, bestaande uit 1 tandenborstelsteel en 4 koppen. Ze kwamen verpakt in een sympathiek kartonnen doosje. Zo onopvallend dat ik even dacht dat ze het vergeten hadden in te pakken. Geen plastic blister dus: Nog minder overbodig plastic !

En het werkt ook nog. De kop klikt stevig aan de steel en het borstelt prima. Het is bovendien een simpele tandenborstel, zonder malle kronkels en wilde kleuren. Precies zoals ik hem hebben wil.

Dan nu reclame waar ik wel belang bij heb:


Een nieuw Mejanderboek: De Vecht – met tekeningen van Gerard Kuit

De trouwe volgers zagen het al een tijdje aankomen: Het volgende Mejanderboek. Maar voor wie er nog nooit van gehoord had. Tekenaar Gerard Kuit en ik hebben meer dan 25 jaar verhalen en tekeningen gemaakt voor het verenigingsblad van Artishock, onze culturele dorpsvereniging.

Na lang twijfelen en veel aansporingen van onze naasten hebben we, in 2022, ons eerste boek uitgebracht, 'Verdwenen Vergezichten', met verhalen over Soestdijk, Baarn, Amersfoort, de Langbroeker Wetering, Wijk bij Duurstede en omstreken.

Deel 2 verscheen vorig jaar en ging over reizen naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart. Beide boeken werden ten doop gehouden in ons eigen verenigingsgebouw. Zie daarvoor de verslagen op ons Mejanderblog.

Ik kan me voorstellen dat sommige lezers misschien moeite hebben om het allemaal bij te houden, maar wij hebben de smaak echt te pakken. Daarom kondigen we boek nummer 3, over en reis langs de Utrechtse rivier de Vecht, van de bron tot de monding, nu maar vast aan.

Persoonlijk vind ik het het leukste boek dat we tot nu toe gemaakt hebben. Het is een verhaal met een duidelijk begin en eind, met historische details van het Romeinse rijk tot nu, dat laat zien dat er op sommige plaatsen heel weinig veranderd is. Op andere plekken juist behoorlijk veel en vooral de opkomst van het toerisme is opvallend. Veel kastelen, landhuizen en forten hebben de laatste jaren een winkeltje, restaurantje, of bed & breakfast geopend. De Vecht is daardoor, van een tamelijk exclusieve plek voor de rijkste Nederlanders, een toeristische bestemming voor iedereen geworden.

Dankzij de opkomst van de digitale camera staan er meer foto's in dit boek, dan in de vorige delen. Vooral Gerard blijkt fotogeniek te zijn. En hij zorgde weer voor schitterende tekeningen. Dus voor wie niet van lezen houdt is dit ook een fijn plaatjesboek.

Het boek is vanaf vandaag te koop via de website boekenbestellen.nl, in twee versies. Een voordelige, met slappe kaft en een iets deftigere, met een hardcover. Als er nog een officiële presentatie komt zullen we dat direct melden. 

 

Dan nog het park...

Ik zal er niet te lang over zeuren, om de stemming niet te bederven en omdat het een gelopen race is. Het kappen van de bomen in het park is afgelopen week begonnen. Ik schreef daar eerder, zie hier, uitgebreid over. Of onze protesten iets uitgemaakt hebben is onduidelijk. Er is een hoorzitting gehouden, maar de gemeente heeft, ondanks beloftes en herhaaldelijke verzoeken, de uitkomst niet aan ons bekend gemaakt.

Uit de krant begrijpen we dat de werkzaamheden van afgelopen week nog maar het begin waren. Er is een 30-tal bomen omgezaagd en afgevoerd. In het najaar volgt een 2e ronde. Het is jammer, want overbodig en schadelijk, maar ik vrees dat we er niets meer aan kunnen doen.

Koop dus die tandenborstel en bestel ons boek, maar ga maar ergens anders van de natuur genieten. En als je daar allemaal geen zin in hebt: Er is vandaag heel veel sport op de TV. Van atletiek en wielrennen, tot snooker en van 's ochtends vroeg, tot een eind in de avond. Een prima afleiding van het getob over dagelijkse beslommeringen en wereldproblemen.

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

 

zondag 29 december 2024

Hoorzitting over de bomen in het park


Ja, terwijl ik
in het ziekenhuis lag te herstellen, van mijn prostaatoperatie, ging het leven gewoon verder. Op de dag na de ingreep in mijn edele delen, was er een hoorzitting gepland over het kappen van de 87 bomen in ons park. Ik was daar ruim van te voren van op de hoogte gesteld en had dus voor een vervanger kunnen zorgen, mijn broer B.

In de weken voor mijn ziekenhuis-opname was ik een paar keer gebeld door meneer H., de gemeentelijke bomenbeheerder. Die wilde dolgraag met mij door het park lopen om uit te leggen wat de plannen waren en mij te overtuigen van de goede bedoelingen van de gemeente.

Ik ging in die periode van het ene onderzoek naar de andere uitslag, waarbij de belangrijkste vraag was of er misschien kwaadaardige cellen in mijn prostaat te vinden waren. Dus ik had niet veel trek in een wandeling met meneer H. Hij had me, in de telefoongesprekken en e-mails, wel al het e.e.a. verteld over de achterliggende motieven. Dat was mooi want daar kon mijn broer mee aan de slag.

Mijn broer, vijf jaar ouder dan ik, is een slimme vent. Ik heb best af en toe een aardige ingeving, maar mijn broer is meer geordend en methodisch. Precies wat er op zo'n hoorzitting nodig is. Hij stuurde me na afloop een uitgebreid verslag. Daaruit bleek dat de gemeente inmiddels een flora- en faunascan had laten uitvoeren, waaruit naar voren kwam dat de 5 bomen, die men had willen kappen in de reigerkolonie, in elk geval moesten worden gespaard.

De gemeente had in zijn verweerschrift, tegen mijn bezwaar, aangegeven exoten uit het park te willen verwijderen. Mijn broer merkte op dat er, volgens de opgave, maar 5 exoten op de lijst van te kappen bomen stonden, dus dat dat geen belangrijke beweegreden voor het kappen van 87 bomen kon zijn.

Ik citeer uit het verslag van mijn broer:

'Daarna ben ik ingegaan op de verdeling van de te kappen bomen over de verschillende categorieën. Volgens mijn telling gaat het hier over 5 exoten, 18 bomen in slechte conditie (of dood, maar dat is natuurlijk ook geen beste conditie) en 43 bomen waarvoor mijns inziens de categorie beschoeiing van toepassing was.

Mijn vraag hierover was, of de gemeente kon zeggen welke alternatieven onderzocht waren om deze bomen toch te behouden. Aansluitend heb ik onze zorg geuit over de gevolgen van de werkzaamheden aan de beschoeiing voor het leven in de vijver, onder aanhaling van de catastrofe met de vijver in het Baarnse bos. (Daar is een mooie, natuurlijke vijver, die vol libellen en waterjuffers zat, veranderd in een betonnen hondenzwembad.)

Tenslotte heb ik gezegd dat naar mijn mening de gemeente wel wat lichtvaardig omging met het verlenen van kapvergunningen; dat, als het doel is de biodiversiteit te beschermen en te vergroten, het over het algemeen beter is om de natuur haar gang te laten gaan; dat ik de indruk had, dat er bij de gemeente een overmaat aan beheerdrift was.'

Jullie begrijpen dat ik stilletjes trots was op mijn broer, bij het lezen van zijn verslag. Dit had ik zelf allemaal niet beter kunnen zeggen. Na, zijn verhaal kwam er een gemeenteman aan het woord, ik vermoed de bomenbeheerder. Hij had geen goed antwoord op de vraag waarom er pas een flora- en faunascan gedaan was nadat de kapvergunning verleend was.

Ik citeer weer uit het verhaal van mijn broer:

'Dat de beslissing omtrent de vergunning moest worden herzien, werd grif toegegeven. Hij zei ook, dat voor een aantal bomen die ze eigenlijk hadden willen kappen daarvan was afgezien, omdat daar vogelnesten in zitten.
Over de bomen die in de weg staan bij de werkzaamheden aan de beschoeiing (...) werd gemeld, dat gekeken is of het mogelijk is om om de bomen heen te werken en dat waar dat mogelijk was, al was besloten om hier niet te kappen. (…)

In de flora- en faunascan is ook gekeken naar de kwaliteit en diversiteit van het leven in de vijver. De conclusie was, dat dit momenteel zeer matig is. De gemeente hoopt, door baggeren en vernieuwing van de beschoeiing (waardoor de doorstroming zou verbeteren) voorwaarden voor verbetering te creëren.

In de tweede en derde ronde heb ik nog gevraagd, of uitdunnen (wat dan op 21 bomen van toepassing zou zijn) niet een verouderd idee is, want dat de natuur conflicten tussen bomen om groeiruimte heel goed zelf kan oplossen; wat de gemeente van plan was met het kap- en snoeihout; en of er enige garantie is dat de gemeente zich aan de richtlijnen in het flora- en faunarapport zal houden.

Op de eerste vraag was het antwoord, dat men deze stelling in zijn algemeenheid wel kon onderschrijven, maar dat er uit esthetische overwegingen in deze gevallen niet voor was gekozen. Wat betreft het kap- en snoeihout, is het plan om dit waar wenselijk af te voeren en voor het overige te laten liggen. Voor een flink aantal bomen wil men de stronk tot een hoogte van vier à vijf meter laten staan. 

Er werd verzekerd, dat de gemeente doordrongen is van het belang van de natuurwaarden in het park en zeer zorgvuldig te werk zal gaan. Er werd ons gevraagd, of wij de flora- en faunascan ook hadden ontvangen. Noch de commissie, noch ondergetekende konden dit bevestigen. Hierop werd toegezegd, met excuses, dat deze alsnog zou worden toegezonden.

Jullie zien dat mijn broer van wanten weet. De gemeente, aan de andere kant, komt niet sterk voor de dag. Maar we moeten wel bedenken dat zij de regels hebben gemaakt, de vergunningen verstrekken en in dit geval ook aangevraagd hebben. Onze enige hoop is op de onafhankelijkheid van de bezwaarcommissie.

Die commissie zou na 4 weken uitspraak doen. Dat zou vlak voor de kerst zijn. Maar toen ik voor de 2e keer thuiskwam uit het ziekenhuis, lag er een brief van de gemeente. De beslistermijn is met 6 weken verlengd. Zouden we het ze echt zo moeilijk hebben gemaakt?

Eerdere verhalen over de toestand in het park: 

Een telefoontje van de gemeente

Onderhoud of kaalslag ?

  

 
Deze Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 22 september 2024

Telefoontje van de gemeente


De afgelopen week
heb ik een paar dagen last gehad van een maagvirus. Misselijk, niet kunnen eten en daarna overal spierpijn. Dat, in combinatie met andere, al wat langer aanwezige gezondheids-klachten, maakte dat ik niet echt in de stemming was toen er donderdagmiddag iemand belde van de gemeente.

Het ging over de plannen om in het park, aan de overkant van de straat, 87 bomen te kappen. Daar wou deze gemeenteman graag iets over uitleggen. Er waren meerdere vragen over gekomen, zei hij. (Dat verwonderde me niets.) Maar dat er een vergunning was verleend voor het omzagen van zoveel bomen kwam omdat de gemeente het bos – zoals ze het graag noemen – aangemerkt heeft als natuur, die bijzondere bescherming verdient.

Dat betekent dat ze voor elke boom dikker dan 10 centimeter, een vergunning moeten afgeven. Terwijl dat, anders, pas hoeft bij bomen dikker dan 30 centimeter. Hij verzekerde me dat de meerderheid van de 87, uit van die dunne boompjes bestaat. Hij vertelde dat ze onderhoud wilden plegen aan de beschoeiing – dat zijn de randen – van de vijvers en de sloot. Sommige van de bomen waren te dicht op die rand komen groeien.

Verder wilden ze recht doen aan de cultuur-historische waarde van het bos, dat ooit aangelegd is door de beroemde landschapsarchitect Zocher. Wist ik dat ?

Het verbaasde me in ieder geval niet, Zocher, was aanhanger van de Engelse landschapsstijl, met meanderende waterpartijen en natuurlijk ogende bossages, zoals in ons park. Er was een hele familie Zochers die zich met tuin- en parkaanleg bezighield. Jan David, die leefde van 1791 tot 1870, was de bekendste. De familie Zocher was door heel Nederland actief.

De gemeenteman vertelde dat ze de oorspronkelijke aanleg van het 'bos' ook wilden herstellen. Daarna kon hij het niet laten om de biodiversiteit er ook even bij te halen en te zeggen dat ze exoten, zoals Amerikaanse eiken en esdoorns uit het park wilden halen. 'En als we dan toch bezig zijn', wilden ze nog wat uitdunnen om de grote bomen meer ruimte te geven. Of ik dan nog vragen had ?

Zoals gezegd was ik niet in topvorm, dus ik had geen zin in een lange discussie. Ik wilde eigenlijk op bed gaan liggen. Maar ik zei dat ik het fijn vond dat hij me gebeld had en dat ik het helaas niet met zijn verhaal eens kon zijn. Op zo'n grote schaal bomen kappen heeft een grote impact op de natuur in het park.

Ze willen bomen kappen in de reigerkolonie, dat verstoort de vogels. Er worden, in de stukken die ik opgevraagd heb, bomen met spechtengaten genoemd. Die zijn van belang voor allerlei vogelsoorten, zoals boomklevers, kauwtjes, spreeuwen en holenduiven. Het is leuk dat hij de biodiversiteit noemde, maar die wordt zo echt niet geholpen.

De gemeenteman reageerde wat beteuterd. Er zou voor het kappen van de bomen eerst nog gekeken worden naar de ecologische gevolgen, zei hij. De kapvergunning was nog maar een eerste stap.

Dat leek me vreemd. Zou je niet eerst moeten kijken naar de gevolgen, voor je de vergunning verleent ? Maar dat zei ik niet. Ik merkte wel op dat ik de indruk had dat de gemeente nu eens flink door het park wilde rauzen, om er weer voor een aantal jaar vanaf te zijn. Dat vond hij geen prettige observatie, maar helemaal ontkennen kon hij het niet, gezien zijn 'als we dan toch bezig zijn'.

Uiteindelijk bedankte ik hem nogmaals en zei ik dat ik het vervolg van de bezwaarprocedure af zou wachten. Achteraf denk ik dat ik veel meer had kunnen zeggen. De gemeente hinkt volgens mij op meerdere gedachten. Ze noemen het telkens 'het bos' en hebben het over de natuur, maar het is een park – ooit de achtertuin van een groot huis aan de hoofdweg door ons dorp – en ze willen dus ook de cultuur-historische waarde bewaken. Dat is al in strijd met elkaar.

Als je de natuur zijn gang laat gaan groeien die waterpartijen in een paar decennia dicht. De paden trouwens ook. Als schooljongen ging ik eens met een paar vriendjes spelen in het park. Ook toen werd er maar sporadisch aan onderhoud gedaan. Er stond nauwelijks water in de vijvers, het was een zee van dorre bladeren. We probeerden zelfs of we er over konden lopen en één van ons verloor bijna een schoen, want onder de bladeren was het toch nog wel zompig.

Wat er zou moeten gebeuren en ik denk dat de gemeente dat ook wel weet, is niet, zoals nu, jarenlang de boel z'n gang laten gaan en er dan met grof geweld doorheen raggen. Er zou vaker en kleinschaliger onderhoud gepleegd moeten worden. Dat kost geld en inzet van mankracht, maar dat zou je makkelijk kunnen vinden door, elders in het dorp, minder te maaien en te schoffelen. Dan ben je echt goed bezig voor de biodiversiteit.

Wat in het hele verhaal ook niet geholpen heeft is dat wij, de buurtbewoners en andere belangstellenden, er via een omweg achter moesten komen hoe omvangrijk de gemeenteplannen met ons park waren. In de dorpskrant had alleen gestaan, dat er vergunning was verleend, voor het verwijderen van meerdere dode en slechte bomen. Niet dat het er 87 zouden zijn.

En wat de exoten betreft: In ieder geval een deel van de Amerikaanse eiken hoort bij de oorspronkelijke aanleg van Zocher. De grootste boom tegenover ons huis is er zo een.

Bij de bezwaarprocedure hoort een hoorzitting. Ik weet niet of ik daarbij zal kunnen zijn, gezien mijn gezondheid. Ik hoop dat anderen in ieder geval hun zegje zullen doen. De uiteindelijke beslissing over de plannen valt in december.

Ons park wordt trouwens genoemd op Wikipedia. Maar een beter verhaal vind je op Verdwenen Soest.nl, bij de informatie over de verdwenen villa Colenso. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 1 september 2024

Onderhoud of kaalslag ?


Vorige week
verliet ik jullie met het bericht dat de bestuurders van ons dorp 87 bomen in het park wilden laten kappen. Ik had dat toen net binnen gekregen en was in eerste instantie verbijsterd. Inmiddels heb ik wat meer informatie ingewonnen en ook al actie ondernomen.

De digitale wereld kan een verwarrend doolhof zijn. Als je tegenwoordig iets te regelen hebt met de belastingdienst, gemeente, verzekering, apotheek of ziekenhuis, krijg je vaak een reeks van internetformulieren voorgeschoteld. Daar moet je je dan maar doorheen zien te worstelen.

Maar het heeft ook voordelen. Als je een account hebt bij Mijn Overheid kun je je opgeven voor 'Berichten Over Uw Buurt'. Als er dan ergens een instantie een besluit neemt, dat over jouw woonomgeving gaat, dan krijg je een melding. En zo ging het ook met de bomen van het park.

Onze gemeente plaatst wekelijks 'omgevingsberichten' in onze dorpskrant, maar daar had alleen ingestaan dat er meerdere 'dode en slechte bomen' uit het park verwijderd zouden worden. Niet dat het er 87 zouden zijn. Maar dat stond dus wel in de melding van Mijn Overheid.

Op de website van de gemeente kun je zo'n verleende omgevingsvergunning opzoeken en daar werd het precieze aantal vermeld. Daar staat ook dat het mogelijk is om de stukken op te vragen die bij het besluit hoorden. Dus dat deed ik. En ze schreven dat het mogelijk was om bezwaar te maken. Dus dat deed ik ook.

De opgevraagde stukken kreeg ik vlot toegemaild. Daaruit blijkt dat de gedoemde bomen vooral aan de randen van de vijvers van het park staan. Dat schijnt lastig te zijn als er iets aan de beschoeiing gebeuren moet. In de bijgevoegde informatie staat ook precies wat er eventueel aan de bomen mankeert en wat hun levensverwachting is.

Dat ze niet allemaal dood of ziek zijn is wel duidelijk. Bovendien zijn er 7 bomen bij die middenin de reigerkolonie staan. Dat is de enige kolonie van blauwe reigers in ons dorp. Daarnaast kun je je afvragen of het niet mogelijk is om dit 'onderhoudswerk' gefaseerd te laten plaatsvinden. Verspreid over een aantal jaren lijkt me de impact op de natuur in het park kleiner, dan met zo'n grote actie ineens.

Kortom genoeg om eens kritische vragen bij te stellen. Dat deed ik dus door een bezwaarschrift naar de gemeente te sturen, maar ook door aandacht voor de zaak te vragen op Facebook. Ik was graag met folders de hele wijk doorgegaan, maar dat laat mijn gezondheid niet toe. Ik schreef wel weer een brief naar de dorpskrant, die prompt geplaatst werd. Ze kennen me daar ondertussen.

Ik hoopte dat, door mijn berichten op Facebook, meerdere mensen zich het lot van de bomen en de reigers aan zouden gaan trekken. En dat is wel gelukt. Niet alleen kreeg in geschokte reacties op mijn verhaaltjes, maar er waren enkele dorpsgenoten die schreven ook bezwaar te zullen gaan maken. En de plaatselijke afdeling van de Partij voor de Dieren heeft contact opgenomen. Zijn gaan in ieder geval hun licht opsteken bij de instanties en kijken of ze actie kunnen ondernemen.

Of het gaat helpen is nog maar de vraag. In laatste editie van de dorpskrant wordt vermeld dat de gemeente nog 43 bomen, in een ander deel van het dorp, wil kappen en nog eens 117 op het Raadhuisplein. Ze houden van een rigoureuze aanpak.

Wie de omgevingsvergunning wil inzien, dat kan hier

Bezwaar maken kan nog tot 3 oktober. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 23 juni 2024

Er is goed nieuws en er is...


Ja, ook minder goed nieuws.
Maar laat ik met het goede beginnen. Ik schreef eerder dat het broedsel van de pimpelmezen, in het nestkastje op ons balkon, mislukt was. Een van de mezen werd ziek en de kuikens waren dood, toen ik in het kastje keek.

Ik zag daarna wel veel jonge koolmezen op het balkon, waarschijnlijk deels afkomstig van het nestkastje van de benedenburen. Daar was, vanwege het overlijden van de buurvrouw, een dagenlange huisontruiming geweest, terwijl de mezen nog druk aan het voeren waren. Dus daar had ik me ook zorgen om gemaakt.

Maar terwijl het met de koolmezen prima ging, leek dat niet het geval met de pimpels. Niet één jonge pimpelmees te zien en de volwassen vogeltjes, die ik wel zag, waren vaak nogal flodderig. Kale koppies, veren als een ragebol. Op zich is dat niet heel vreemd, in deze tijd van het jaar. Als de jongen uitgevlogen zijn gaan de oudere vogels in de rui. Goede kans dat ze er over een paar weken allemaal weer piekfijn uitzien, strak in de nieuwe veren.

Toch vroeg ik me af of er dan helemaal nergens, in onze buurt, een pimpelmezen broedsel gelukt was. In eerdere jaren zag ik naast de jonge koolmezen ook best veel jonge pimpels op mijn balkon. Nu dus niet één.

Maar afgelopen week kwam er, gelukkig, een jonge pimpelmees een pindaatje halen. En wat later in de week nog een. De koolmezen hebben het, klaarblijkelijk, veel beter gedaan, maar helemaal mislukt is het seizoen voor de pimpels dus niet.

Ondertussen hield ik ook een oog op het park, waar de gemeentelijke groenbeheerders iets zouden gaan doen aan de toegankelijkheid. Dat was me immers per mail medegedeeld. En inderdaad. Afgelopen woensdag kwam er een grote vrachtwagen voorrijden, waarop een graafmachine stond. Even later voegde een tractor zich erbij, met een aanhangwagen. De graafmachine werd uitgeladen en drie man gingen aan het werk, aan de ingang tegenover ons huis.

Laat ik, voor de mensen die ons parkje niet kennen, proberen te omschrijven hoe dat er, vanaf de straat uitziet. Het is een rechte straat, die aan één eind aansluit op de hoofdweg en aan de andere kant een haakse bocht maakt. Een soort L waarbij, aan de lange poot, een rij appartementenblokken staat, uit de jaren '60. Daartegenover ligt het park. Aan de korte poot staan rijtjeshuizen en een paar vrijstaande bungalows.

Recht tegenover ons blok, op de plaats waar vroeger de villa stond, waarvan het park de achtertuin was, staat nu een grote verzorgingsflat. Bij de achteringang daarvan is de ingang van het park, waaraan nu gewerkt werd. Het is de enige ingang die breed genoeg is om auto's door te laten, voor onderhoudswerkzaamheden, zoals snoeien en het uitbaggeren van de vijvers.

Die ingang, waar ik dus altijd gebruik van maakte als ik het park in wilde, is bijna 10 jaar geleden afgesloten met een slagboom. Tenminste zo noem ik het. Een dwarsbalk over de gehele breedte. Een echte slagboom zou omhoog open kunnen, deze kun je opendoen als een heel brede deur. Aan de ene kant zit hij vast aan een paal, met een reuzenscharnier, aan de andere kant valt hij in een primitief slot. Je hebt een sleutel nodig om hem te openen, hoewel het me ook wel eens gelukt is met een tang.

Ik had de suggestie gedaan om die dwarsbalk een beetje in te korten. Veel ruimte heb je niet nodig, als rolstoeler, of scootmobiel gebruiker. Maar dat was te simpel gedacht. Er werd een heel nieuw pad aangelegd, naast het hek. Met de graafmachine maakten de werklieden korte metten met een aantal struiken en jonge boompjes. Die werden afgevoerd door de tractor. Daarna werd er zand en grind aangevoerd en het geheel werd geëgaliseerd. Uren zijn die drie mannen druk geweest. De oude dwarsbalk bleef daarbij onaangeroerd.

Mooi, zou je zeggen, kosten noch moeite zijn gespaard en ik kan nu weer, aan deze kant tenminste, het park in. Ik heb het al geprobeerd en inderdaad, het binnenrijden is geen probleem meer. Maar in wezen zijn we daarmee weer terug bij de toestand, zoals die 9 jaar geleden was, na mijn eerste klacht over de toegankelijkheid.

De twee stukjes groen in onze buurt hebben samen 5 ingangen, waarvan er nu 2 geschikt zijn voor mensen met een beperking. Dat vind ik nog steeds onvoldoende. Eigenlijk heeft de gemeente, met deze laatste actie, weer geprobeerd om de kool en de geit te sparen. De hekken blijven staan, want er wordt zo geklaagd over 'hangjongeren', maar ik krijg ook een beetje mijn zin. Uiteindelijk een mager succesje dus. 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 16 juni 2024

Zou het toch nog goed komen met het park ?


Het zou kunnen,
beste lezers, dat ik, ongemerkt en onverwacht, een overwinning heb geboekt. De trouwe volgers, die zich al jaren door mijn verhalen heen worstelen, weten dat ik in een rustige straat woon, tegenover een klein park. In dat park staan hoge bomen, met een reigerkolonie, er zijn waterpartijen en een kinderspeeltuintje.

Vroeger reed ik vaak door dat park, als ik het dorp in ging. Soms voerde ik de eendjes, of ik maakte foto's van de reigers. Ik begroette andere parkbezoekers, die er hun hond uitlieten, of liepen te joggen. Dat veranderde toen de gemeente, zonder waarschuwing vooraf, twee van de drie ingangen van het park afsloot met een hek.

Ik kon vanaf dat moment niet meer door het park rijden. De hekken waren onneembare obstakels voor mensen in een scootmobiel, of rolstoel, of personen met een kinderwagen, of rollator. Ik schreef een verhaal, dat in de plaatselijke krant terecht kwam. Er kwam een reactie van de gemeente. De hekken waren geplaatst, in overleg met de buurt, omdat er zoveel overlast zou zijn van jongeren.

Daar had ik nooit iets van gemerkt. Van het overleg met de buurt ook niet, trouwens. Ik protesteerde dus. Er kwam een gesprek, met een gemeenteambtenaar en een klagende buurtbewoner, maar uiteindelijk bleven de hekken staan. Knarsetandend legde ik me erbij neer. De daaropvolgende jaren kwam ik veel minder vaak in het park. De ergernis bleef, maar wat kon ik eraan doen ?

Toen er vorig jaar een brief in de bus lag, van een politiepersoon in opleiding, die onze mening vroeg over de overlast van hangjongeren in onze buurt, werd mijn wrevel opnieuw gewekt. Hoezo overlast ? Er gebeurt hier nooit iets ! Bovendien heeft de gemeente hekken geplaatst om de overlastgevers te weren.

Ik schreef een verhaal, dat weer in de krant geplaatst werd en dat een tegenreactie uitlokte. In een pagina groot artikel betoogden een paar buurtgenoten, die namens tientallen anderen beweerden te spreken, dat het nog steeds heel erg was, met de overlast van hangjongeren in het park. De bedoeling was waarschijnlijk om mij de mond te snoeren, maar in werkelijkheid speelden ze me in de kaart.

Ik stelde de gemeente, online, opnieuw de vraag of die hekken weggehaald konden worden. Ze waren immers geplaatst om hangjongeren te weren en nu bleek, uit dat grote stuk in de krant, dat er nog steeds overlast was. Die hekken hadden dus geen zin. Maar ik had er wel veel last van.

Daarop werd ik gebeld door een medewerker van de gemeente. De man gaf direct te kennen dat hij weinig wist van de toestand bij ons in de straat. Maar hij had wel, inmiddels 9 jaar geleden, die hekken neergezet. Wat ik schreef over die hangjongeren, dat was onzin, zei hij. Jongeren kunnen gewoon langs zo'n hek lopen. Nee, de hekken waren er om auto's uit het park te weren.

Daar keek ik van op. Het was wel leuk om eens iemand te spreken met een echt Soesters accent, maar ik begreep dat ik met deze man niet veel verder ging komen. Ik schreef dus een brief aan een van onze wethouders. Daarin legde ik het hele verhaal nog eens uit en toonde ik, met citaten uit de mailwisseling van 9 jaar eerder, aan dat de hekken wel degelijk waren geplaatst om jongeren uit het park te weren. Aangezien er nog steeds geklaagd werd en ik gehinderd werd door die hekken... enz.

Bovendien wees ik de gemeente op de plicht om de openbare ruimte toegankelijk te maken voor mensen met een beperking. Het is wel leuk als alleen dorpsbewoners met gezonde benen, zoals hangjongeren, het park in kunnen, maar inwoners die aangewezen zijn op een scootmobiel, rolstoel of rollator hebben ook rechten.

Daarna hoorde ik lange tijd niets. Een paar weken geleden besloot ik eens te gaan kijken op de website, of er al iets met mijn 'zaak' gedaan was. Ik zag dat er al 5 maanden verstreken waren sinds ik het probleem had aangekaart. Er was een mogelijkheid om een opmerking toe te voegen, dus stelde ik de vraag of er misschien extra informatie nodig was.

Vervolgens gebeurde er weer een tijdje niets. Het kan best zijn dat er, zonder dat ik er iets van merkte, eigenlijk van alles gebeurde. Misschien waren er verhitte discussies, werd er op het gemeentehuis met de vuist op tafel geslagen, braken er groenbeheerders in huilbuien uit, of werd er vergeefs gezocht naar een excuus om toch vooral niets aan de situatie in ons park te hoeven veranderen. Ik weet het niet.

Afgelopen week kreeg ik in ieder geval een email met een korte mededeling: 'U heeft een melding gedaan over de toegankelijkheid van het park. A.s. maandag ga ik met mijn collega kijken hoe we het park toegankelijker kunnen maken. Met vriendelijke groet...'

Dit moest ik even verwerken. Ik had me voorbereid op een moeizame discussie, waarin ik nog eens ten overvloede zou moeten proberen een onwillige gemeenteman, of -vrouw, te overtuigen van de redelijkheid van mijn vraag. Maar niets daarvan. Ze gaan het park toegankelijker maken !

Ik schreef een antwoord, waarin ik mijn vreugde uitsprak over dit nieuws. Ik deed er meteen maar een paar suggesties bij. Van mij mogen die hekken helemaal weg, maar een doorgang van een meter breed is ook al genoeg. Dan kan er nog steeds geen auto naar binnen en kan ik, eindelijk, weer ongehinderd door het park rijden.

Het blijft natuurlijk afwachten wat het wordt, maar dit lijkt een onverwacht, positieve wending. Nu hopen dat er ook echt iets verandert en het in de komende maanden wat minder gaat regenen, want na alle regen zal ik er nu wel tot aan mijn assen wegzakken in de modder.

Wordt vervolgd !

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 3 december 2023

Ik was het niet


Waarschijnlijk
hebben jullie het in de krant gelezen, of op het TV-nieuws gezien. Er was, afgelopen week, brand in het gemeentehuis van ons dorp. Volgens de politie is er waarschijnlijk sprake van brandstichting. Je zou misschien kunnen denken dat mijn discussie met de plaatselijke overheid, over de toegankelijkheid van het park, uit de hand gelopen is. Maar dat is niet het geval. Echt niet.

Ik ben een paar weken geleden gebeld, door een medewerker van de afdeling groenbeheer en heb een heel vriendelijk gesprek met hem gehad. Niet dat ik er iets mee opschoot, want volgens hem konden de slagboom en het sluisje, die het park aan twee kanten afsluiten, gewoon blijven staan.

Hij vertelde wel heel andere verhalen dan die ik te horen kreeg toen ik, een jaar of acht geleden, mijn beklag deed over hetzelfde onderwerp. Het had, volgens hem, niets te maken met hangjongeren. 'Die lopen gewoon, door het hek, het park in !'

Het leuke is dat ik de mails, die er toen gewisseld zijn, heb bewaard en ik dus aan kan tonen dat deze brave ambtenaar er naast zit. Ik was net van plan een lang verhaal naar de gemeente te mailen, met citaten uit de eerdere mailwisseling, toen ik het bericht over de brand zag.

De hele ontvangsthal van het gemeentehuis ligt in de puinpoeier. Ramen zijn kapot, het plafond hangt naar beneden, apparatuur is verbrand. De burgemeester was in het TV-nieuws en legde uit dat een groot deel van het gebouw niet gebruikt kon worden. Het gaat om een tamelijk nieuw gebouw, dus daar is niets aan verloren. Niet dat de brand zo hevig was dat het hele gemeentehuis nu in de as ligt. Alleen een deel van het interieur en de inventaris zal hersteld en vervangen moeten worden.

Ambtenaren moeten ondertussen vanuit huis werken en misschien is het nodig om, voor een aantal diensten, tijdelijk, een andere locatie te zoeken. Die zitten nu niet te wachten op een verhaal, dat al 8 jaar aansleept, over hekken in een park, dacht ik. Dus ik stel het maar even uit, zoveel haast heb ik er nu ook niet mee.

Ondertussen is er onderhoud gepleegd aan ons park. De vijvers zijn uitgebaggerd en er zijn, vrachtwagens vol, snoeiafval afgevoerd. De hele week reden er graafmachines en tractoren in en uit. Ik ben nog niet wezen kijken, maar ik vrees dat het er een stuk kaler uit zal zien.

Gisteren zag ik de eerste koperwieken, in de bomen tegenover ons huis. Wat me ineens opviel was dat de oude klimop, die in twee van de eiken groeide, helemaal kaal was. Normaal gesproken zitten daar, om deze tijd van het jaar, veel bessen in, waar de vogels van kunnen eten. Nu zit er zelfs geen blad aan en is er veel minder voor ze te halen.

Twee bomen met dode klimop, dat kan haast geen toeval zijn. Ik ben bang dat hier een ijverige hovenier ingegrepen heeft. Er zijn mensen die denken dat zo'n klimplant de bomen verstikt, maar dat is onzin. Ik ken eeuwen oude bomen, met klimoptakken zo dik als de armen van bodybuilders, allemaal in prima gezondheid.

Maar om daar nu ook weer een discussie over te beginnen...

Ps: Wie niet gelooft dat klimop onschadelijk is: De bomenstichting heeft er een folder over die je kunt downloaden: Klimop Lust Of Last ?

Het Belgische Natuurpunt schrijft: 'Van nature groeit Klimop in eiken- en beukenbossen op voedselrijke bodem. Gezonde bomen lijden niet onder de begroeiing van Klimop. (…) Voor vogels, insecten en spinnen vormt Klimop een ideale schuilplaats. Bovendien zorgt Klimop tot eind september, wanneer de meeste bloemen al zijn uitgebloeid, nog voor nectar. Vlinders, zweefvliegen en bijen profiteren hier graag van. De larven van de Klimopbij zijn zelfs zo kieskeurig dat ze enkel stuifmeel van Klimop lusten. De bessen worden 's winters tot in het voorjaar door vogels (merels, spreeuwen, houtduif, …) gegeten. Verschillende ongewervelden, van Citroenvlinder tot Meeldauwlieveheersbeestje, vinden in Klimop een geschikte plek om te overwinteren.'

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 en deel 17 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave.