Een flinke deuk

De trouwe lezers weten wel dat ik hou van muziek maken. Ik kom er naar mijn zin te weinig aan toe, maar ik heb de afgelopen jaren wel wat nieuwe muzikale spullen gekocht, zoals een elektrische gitaar, een versterker en wat effectpedalen. Ik kan niet naar muziekwinkels toe, om dingen uit te proberen, dus voor mijn aankopen ga ik af op informatie van internet, YouTube en webwinkels.

Dat gaat meestal best goed. Ik laat mijn aankopen thuis bezorgen door een grote webwinkel, laten we hem B. noemen. Er is wel eens een pakket bij een buurman, ergens verderop in de straat, terechtgekomen, maar daar kon B. ook niets aan doen. Meestal gaat het prima, kleine foutjes worden soepel rechtgezet. Een vergeten setje snaren werd, bijvoorbeeld, zonder probleem nagezonden.

Maar laatst was er toch even een kink in de kabel. Ik wilde wat muziek opnemen, voor een filmpje dat ik op YouTube wilde zetten. Vroeger nam ik mijn muzikale oprispingen op met ouderwetse taperecorders en microfoons, maar al die oude apparatuur had ondertussen de geest gegeven. Ik moest iets nieuws verzinnen.

Nu is het zo dat de amateurmuzikant tegenwoordig, met een laptop en wat randapparatuur, opnamen kan maken van professionele kwaliteit. Een laptop heb ik, maar al snel bleek dat een connectie met mijn gitaarversterker niet zo eenvoudig te maken was. De beste oplossing is dan een zogenaamde audio-interface. Dat is een kastje waar je instrumenten en apparatuur in kunt pluggen en dat je, met een USB-kabeltje, met je PC of laptop kunt verbinden.

Maar dat kost al gauw een paar honderd euro, afhankelijk van de mogelijkheden die de interface biedt. Goedkoper, maar kwalitatief wat minder is een USB-microfoon. Die kun je voor je gitaarversterker plaatsen en dan direct opnames op je laptop maken. Webwinkel B. bleek zo'n microfoon in de aanbieding te hebben, met 50% korting. Met verzendkosten mee was ik zo voor 4 tientjes klaar.

Het pakket werd keurig op de afgesproken dag bezorgd, maar toen ik het uitpakte bleek dat er iets mis was. De microfoon werd geleverd in een leuk koffertje, een kleine flight case, met daaromheen een kartonnen wikkel. Toen ik die eraf haalde zag ik dat er een flinke deuk in het koffertje zat.

De inhoud leek onbeschadigd en omdat ik er een beetje haast mee had maakte ik eerst mijn opnamen, voor ik me tot de klantenservice van B. wendde over de deuk. Ik had geen zin om de microfoon terug te sturen, hij deed het prima, ik wilde ermee aan de slag. Maar ik stuurde wel een mail, met een foto van het beschadigde koffertje.

Ik kreeg een mail terug, dat ze, als ik het artikel niet terug wilde sturen, niets voor me konden doen. De koffertjes werden niet los verkocht en een deel van de aankoopprijs teruggeven wilden ze ook niet. Ze gaven me nog het ludieke advies om een sticker over de deuk te plakken, maar daar moest ik het mee doen. Ik antwoordde dat ik dat toch wel teleurstellend vond, tenslotte hadden ze me een beschadigd artikel gestuurd. Daarop kreeg ik geen antwoord.

In de weken daarna maakte ik nog een paar opnamen en probeerde te leren leven met het gedeukte koffertje. Dat lukte aardig. Tussendoor keek ik nog wel op een website waar klanten hun mening achter kunnen laten, over de klantenservice van (web-)winkels en zag dat B. er niet al te best vanaf kwam. Vooral Engelse klanten klaagden steen en been, over foute bezorgingen en problemen met retourzendingen.

Nou ja, zo erg waren mijn ervaringen nu ook weer niet. En het werd nog beter toen er, na een paar weken, een nieuwe mail van B. kwam. Een andere medewerker van de klantenservice had nog eens naar mijn klacht gekeken. 'Dat is wel een flinke deuk !'

En nu, zomaar vanuit het niets, kreeg ik een tegoedbon van 20 euro aangeboden. Wat deze ommezwaai heeft veroorzaakt weet ik niet, maar ik ben er blij mee. De microfoon, die prima functioneert, heb ik zo voor een kwart van de prijs. Dat maakt zo'n deuk een stuk draaglijker. Nu alleen nog verzinnen waar ik die 20 euro aan uit ga geven. Een microfoonstandaard, misschien ?

Niet dat ik die tegoedbon ook direct kreeg. Er volgde eerst nog weer een mailstilte van een paar weken. Pas toen ik een mail stuurde, met de vraag hoe het nou zat, kreeg ik de tegoedbon toegemaild. Een beetje vaag zijn ze wel, daar op de klantenservice van B., maar als je genoeg geduld hebt komt het toch nog wel goed.

Wie benieuwd is naar mijn eerste opname moet naar dit YouTube-filmpje kijken (en luisteren).

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Muziek vanuit de eigen woning

Voor veel mensen, die nu vanwege het virus noodgedwongen thuis zitten, is het een probleem hoe ze de dag door moeten komen. Het ligt er natuurlijk aan wat voor bezigheden en liefhebberijen je hebt. Er zullen er zijn die zich juist nu heerlijk uit kunnen leven, maar anderen zitten doelloos op de bank voor zich uit te staren.

Muzikanten hebben het makkelijk, die kunnen muziek maken. Dankzij de moderne techniek is het zelfs mogelijk om samen te musiceren, terwijl toch iedereen netjes thuis zit. Ik zag al filmpjes op YouTube van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, maar ook van beroemde bands als The Rolling Stones.

Veel artiesten houden het simpeler en zetten zich alleen, met hun gitaar of keyboard, voor de laptop. Om eerlijk te zijn levert dat vaak niet zulke geweldige filmpjes op. Zonder de hulpmiddelen, die een opnamestudio biedt, klinken veel zangers en zangeressen nogal gewoontjes.

Dan is een groep al gauw leuker. De best klinkende thuisfilmpjes die ik zag waren van de Britse band Elbow. Het kan zijn dat die betere apparatuur gebruiken, of handig zijn in het bewerken van hun opnames.

Ook erg leuk zijn de dagelijkse filmpjes van bassist Leland Sklar. Voor veel mensen zal hij niet direct bekend zijn, maar Sklar werkte mee aan honderden, zo niet duizenden, opnamen van allerlei bekende artiesten. Als je fan bent van James Taylor, Toto, of Phil Collins dan is de kans groot dat je het basgeluid van Sklar hebt gehoord. Maar hij is ook te vinden op albums van David Bowie, Graham Nash, Linda Ronstadt, Billy Cobham, Mike Oldfield, The Beach Boys, Lyle Lovett en vele anderen.

Leland is inmiddels 72 jaar en ziet er, met zijn lange witte baard en haren, uit als professor Dumbledor, uit de Harry Potter films. In één van zijn filmpjes vertelt hij dat hij, na de middelbare school, geen scheermes meer heeft aangeraakt en geen kapper meer heeft bezocht. Het gevolg was dat hij wel eens achter een gordijn heeft staan spelen, omdat de organisatoren van het optreden geen hippie op het podium wilden.

Maar hij is een geweldige bassist en hij vertelt leuk, over de omstandigheden waarin de liedjes die hij speelt opgenomen zijn en wat hij zoal meemaakte met zijn collega-muzikanten.

Afgelopen week plaatste hij een kort clipje waarin hij alleen zijn ongenoegen uitte over de manier waarop YouTube omgaat met copyrights. Een filmpje dat hij wilde plaatsen, waarin hij meespeelde met een liedje van James Taylor, was door YouTube geblokkeerd. En dat terwijl hij zelf op de originele opname te horen was.

Later plaatste hij hetzelfde liedje toch, met behulp van een live-opname, waaraan hij ook zelf meegedaan had. Nu kon het volgens YouTube wel door de beugel.

Dus als je je thuis zit te vervelen, ga naar YouTube en zoek naar recente filmpjes van je favoriete artiest.

Of volg het goede voorbeeld en probeer het zelf eens. Bekijk het filmpje maar dat jullie eigen Stripman laatst maakte, want ook amateurmuzikanten wagen zich aan thuisopnamen.  

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 , deel 2 , deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De Stripman zingt

Echt nieuws is het niet. Er zijn meer mensen die wel eens zingen. Bovendien heb ik een tijdje terug al eens een verhaal geschreven over mijn bescheiden muzikale loopbaan.

Over de muziek-instrumenten die in huis waren en waar mijn ouders soms op speelden. Dat mijn broer een gitaar kocht en bongo's, waar ik later ook op leerde spelen. En hoe wij samen in ons eerste bandje terecht kwamen.

Bij mijn ouders ligt het enige exemplaar van een cassettebandje dat mijn broer en ik ooit vol speelden, nog voor we in die eerste band zaten. Het moet onderhand bijna 30 jaar geleden zijn. Mijn broer zingt en speelt gitaar op kant 1 van de cassette, ik doe hetzelfde op kant 2.

Achteraf kun je je afvragen waarom we niet samen speelden, want mijn broer was duidelijk de betere gitarist en ik wellicht de betere zanger. Maar op dat idee zijn we niet gekomen. We zaten elk op onze eigen kamer, met onze eigen cassette- en bandrecorders, liedjes op te nemen.

Geen eigen liedjes, want zover waren we toen nog niet. We speelden oude bluesnummers en liedjes van artiesten die we toen leuk vonden. Het bekendste nummer op mijn kant is waarschijnlijk 'The streets of London' van Ralph McTell.

Een kampvuurklassieker, die ik wat meer authenticiteit meegaf door mijn voordracht te mengen met straatgeluiden. Je hoort auto's toeteren, brommers passeren en vogels tsjilpen. Allemaal opgenomen door de microfoons uit mijn slaapkamerraam te hangen.

Zo experimenteerde ik ook bij een paar andere nummers. Op één van mijn recorders kon ik een nieuwe opname bij de oude mengen, waardoor ik meerdere stemmen, gitaren en percussie over elkaar heen kon opnemen. Een techniek die in echte platenstudio's gemeengoed is. Sommige artiesten nemen zo, in hun eentje, een heel orkest op.

Een van die liedjes, Little Old Lady, van Kevin Coyne, heb ik nu overgezet op de laptop en, voorzien van een reeks striptekeningen, op YouTube geplaatst. Je hoort me spelen op gitaren, trommelen op meubilair en melkflessen en meerstemmig zingen. Na 30 jaar kan ik rustig zeggen dat het nog best heel aardig klinkt. 

Een paar jaar later, toen we dus in dat eerste bandje speelden, heb ik opnieuw liedjes opgenomen. Maar nu eigen nummers, met maatschappij-kritische teksten. De opnames waren bedoeld als voorbeeld voor mijn mede bandleden. Zo konden die horen waar ik zo ongeveer heen wilde.

Je kunt horen dat ik, dankzij het samenspel met anderen, het een en ander bijgeleerd had. De apparatuur waarmee ik speelde en opnames maakte was ook iets beter. Een goede gitaar, een drumcomputer, twee recorders met overdub-mogelijkheid. Het was allemaal nog lang niet professioneel, maar klinkt toch al wat minder houtje-touwtje.

Inmiddels zijn de meeste oude opnamen gedigitaliseerd. Dus misschien volgen er, bij voldoende succes en aanmoedigingen, nog meer van dit soortfilmpjes...

---

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door De Geheimzinnige Hulpman.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  en deel 9 van deze episode. Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond en Het is niet wat je denkt

Wordt vervolgd...

Klik op de strip voor een grotere weergave... En bezoek de website van de Geheimzinnige Hulpman, voor meer vervolgstrips !