Nog vier jaar ?

'Ik ben er niet gerust op. Komende week wordt de nieuwe president van de Verenigde Staten gekozen en het wordt een spannende toestand.'

Dat schreef ik acht jaar geleden toen Hillary Clinton het opnam tegen Donald Trump, in de Amerikaanse presidents-verkiezingen.

'Haar tegenstander, Donald Trump, heeft zoveel mensen geschoffeerd en zulke wilde uitspraken gedaan, het zou toch niet mogelijk moeten zijn dat hij...

Maar we leven in rare tijden. Tegen alle redelijke verwachtingen in stemden de Britten voor het verlaten van de Europese Unie en in ons eigen land staat ook een blonde wildeman hoog in de peilingen.'

Er is wel iets veranderd, in de tussenliggende jaren. De Britten hebben de laatste keer voor een linkse regering gekozen. Maar die blonde wildeman van ons heeft de vorige verkiezingen gewonnen en zijn partij zit nu in onze regering. 

Ik kon me toen niet voorstellen dat dat nog eens zou gebeuren. Of dat Trump president zou kunnen worden.

'Trump moet het hebben van de teleurgestelde, wraakzuchtige, blanke kiezer. Je zou denken dat die toch nooit de meerderheid van de bevolking kan vormen, maar zijn tegenstandster heeft grote problemen om de rest van het land achter zich te krijgen.

Ze hoort bij de gevestigde orde, de heersende kliek (...) en ze is een vrouw. Dat laatste zou natuurlijk niet uit mogen maken, maar ik vrees dat het in de VS voor sommigen toch echt een probleem is.

Zal de machtigste man ter wereld volgende week een vrouw zijn ? Of een onberekenbare, seksistische en racistische maniak ?'

Het is bijna één op één toepasbaar op de verkiezingen van komende week. Laten we hopen dat de geschiedenis zich niet herhaalt. Zou er deze week weer een meerderheid te vinden zijn die de waandenkbeelden van Trump wil volgen ? Of zal blijken dat er meer Amerikanen zijn met een realistischer beeld van de problemen waar we als mensheid mee te kampen hebben.

Het gaat er niet om dat immigranten tegen moeten worden gehouden. Wie waar mag wonen is echt van geen belang. We moeten er eerst voor zorgen dat er in de toekomst nog op de Aarde gewoond kan worden. Klimaatverandering, verlies van biodiversiteit, ontbossing, daar moet wat aan gedaan worden. Het kinderachtige geruzie, van bevolkingsgroepen onderling, moeten we eventjes opzij zetten. Eerst de wereld redden, daarna kan het onderlinge gekibbel weer doorgaan.

Kamala Harris is ook geen toonbeeld van progressief denken, maar ze heeft in ieder geval de wil om zich met de echte problemen bezig te houden. Als zij president wordt kan dat een voorbeeld voor de rest van de wereld zijn. Inclusief ons eigen landje met onze nieuwe leiders die zo diep in de ontkenning zitten dat ze niet eens een afvaardiging naar de recente biodiversiteitstopin Colombia  gezonden hebben. Het is om je rot te schamen.

Maar nog vier jaar Trump...!?

In 2016 keek ik ook nog even terug op het presidentschap van Barack Obama:

'Toen Obama aantrad werd hij ingehaald als de grote verlosser, maar uiteindelijk moet je toch concluderen dat het zo'n vaart niet gelopen heeft. Hij heeft minder kunnen veranderen dan velen hoopten en anderen vreesden. Dat zal niet aan hem gelegen hebben, maar vooral gekomen zijn door de politieke gespletenheid in de VS.

De afgelopen 8 jaar hadden ze een progressieve president en een conservatief parlement. Dat schiet niet op. En daar ligt misschien een sprankje hoop, voor het geval de nachtmerrie uitkomt en Trump gekozen wordt. Het zou kunnen dat veel van zijn onzalige ideeën dan tegengehouden worden door het congres en de senaat.'

Een sprankje hoop. Je moet je toch ergens aan vasthouden. Ook al is het een grasspriet, boven een afgrond. Vier jaar geleden schreef ik ook over de Amerikaanse verkiezingen. Toen liep het goed af. Dat kan dus ook. 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 en deel 19 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Geen tweedehands fiets

Laatst zag ik dat 'De Witte Pompen', één van de laatste oude dorpswinkels in mijn woonplaats, verbouwd wordt. De eigenaar is onlangs overleden en ik denk dat ze het vierkante pand, met z'n glazen winkelpui, gaan veranderen in een woonhuis.

De Witte Pompen was vernoemd naar de naamloze benzine die je er kon tanken, maar daarnaast was het vooral een fietsenwinkel en rijwielhersteller. De benzinepompen waren trouwens al tientallen jaren verdwenen, het ging er de laatste tijd alleen nog om fietsen. Voor mij was het daar altijd al om gegaan.

Bijna alle fietsen, die ik in mijn leven versleten heb, waren gekocht bij De Witte Pompen. En als er iets aan mankeerde dan liet ik ze daar herstellen door fietsenmaker Dirk. Hij runde de winkel samen met zijn vrouw, een lange, slanke blondine en zijn zuster, een stevig gebouwd, kordaat, model.

Dirk was een aparte kerel, die kortaf kon zijn, als hem iets niet zinde, maar ook vriendelijk en behulpzaam, als een klant bij hem in de smaak viel. Meestal zat ik aan de goede kant van de streep. Als schooljongen heb ik, bijvoorbeeld, de oude racefiets van mijn broer opgeknapt. Die had een aantal jaren ongebruikt in de schuur gestaan.

Ik maakte de fiets schoon en schilderde hem helemaal zwart, met gouden accenten. Ik was er zelfs in geslaagd om het trapstel uit elkaar te halen, te smeren en weer in elkaar te zetten. Alleen lukte het me niet om de derailleur, het versnellingsapparaat, werkend te krijgen. Dus nam ik de fiets mee naar Dirk, waar hij oorspronkelijk ook ooit gekocht was.

Hij keek goedkeurend naar mijn werk. Nam me mee naar de werkplaats, achter de winkel en hing de fiets daar in de takels. Hij bestudeerde de derailleur, sloeg er eens op met een hamer en wrikte eraan met een tang. Er brak een stukje af en daarna deed hij het weer !

Hij wilde niets hebben voor zijn herstelwerk. Sprak zijn waardering uit voor de manier waarop ik de fiets opgeschilderd had en gaf me een setje stickers mee, om erop te plakken. Waarop ik trots weer naar huis ging en nog jaren op de fiets gereden heb.

De andere kant van zijn karakter maakte ik later mee. Mijn vrouw en ik waren pas bij elkaar en we wilden voor haar een tweedehands fiets kopen. Ik nam haar, op een vrije zaterdag, mee naar de Witte Pompen. Dirk stond ons te woord, maar hij had geen gebruikte fietsen op voorraad, zei hij.

We bleven nog wat praten, ik weet niet meer waarover, maar en na een minuut of 5 werd het best een gezellig gesprek. Toen we weg wilden gaan zei Dirk dat hij misschien toch wel een fiets voor mijn vrouw had. Hij nam ons mee naar de werkplaats, waar een hele rij tweedehands fietsen stond. We keken verbaasd, maar hij legde uit dat hij soms geen zin had in gedoe.

'Dan komen mensen voor een fiets en gaan ze moeilijk doen, afdingen en zo. Daar heb ik dan geen trek in.'

Even later verlieten we de winkel met een keurige damesfiets, voor een heel schappelijke prijs.

De afgelopen 20 jaar kon ik, vanwege mijn gezondheid, niet meer fietsen. Dus was ik al jaren niet meer bij de Witte Pompen geweest. Nu is de winkel gesloten en wordt het pand dus verbouwd. 

Na de buurtsuper waar ik boodschappen deed voor mijn moeder; de kantoorboekhandel waar ik mijn tekenspullen haalde; platenzaak 'De Gouden Snaar' waar ik mijn stereo-installatie kocht en mijn LP's en de bakker, de groenteman en de kruidenier, is nu ook de oude fietsenmaker verdwenen.

Google heeft een plaatje van De Witte Pompen, toen de winkel al leeg stond. 

Op Instagram staat een advertentie voor het pand, van de makelaar. Met een foto. 

PS: Van mijn schoonzuster, Ineke, kreeg ik per email het bericht dat De Witte Pompen wordt verbouwd tot 4 appartementen. Het wordt best mooi, schrijft ze.

Oude vriend Oscar mailt dat hij ook herinneringen heeft aan fietsenmaker Dirk. Het ouderlijk huis van Oscar (en zijn broers Semmy en Eric) staat vlak achter de Witte Pompen. Hij schrijft:

'Mijn vader en hij kende elkaar hun hele leven (...)
Dirk bleef altijd wel vriendelijk tegen ons, als een boer met kiespijn. Het stak hem waarschijnlijk dat we geen fietsen bij hem kochten. (Niet alle fietsen.)
Ik herinner me wel mijn zwarte Peugeot toerfiets bij hem gekocht te hebben. Gekregen voor mijn mavo slagen. Daarmee met Semmy door de Ardennen gefietst en daarna deze fiets aan Eric moeten geven omdat mijn ouders geen geld hadden om ook voor hem een nieuwe fiets te kopen. (Vind ik nog steeds kut! :0)'

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De sport van het herinneren

Zoals jullie misschien weten ben ik best een sportliefhebber. Geen fanaticus, maar vooral in de middaguren, die ik meestal rustend op bed doorbreng, kijk ik graag naar andere mensen die zich wel inspannen. Wat dat betreft valt het de afgelopen maanden niet mee.

Door het corona-virus zijn er vrijwel geen sportwedstrijden. Ik heb één snookertoernooi gevolgd, dat zonder publiek werd gespeeld, maar dat was het wel. Er zijn gelukkig TV-zenders die de lege uren vullen met herhalingen van sportevenementen van lang geleden.

Dan treedt er een ander mechanisme in werking: namelijk de sport van het herinneren. Ik ben daar niet heel goed in. Vraag mij naar de winnaar van een kampioenschap van vorig jaar en ik begin al te twijfelen. Naar het verloop van de finale is het helemaal raden.

Dat is in dit geval best fijn, want elke oude wedstrijd is weer interessant. Meestal begint het me ergens halverwege wel te dagen, hoor. Dus echt heel spannend wordt het meestal niet.

Maar toch. Laatst was ik even ingedommeld en werd ik wakker middenin de herhaling van een oude tennisfinale op Wimbledon. De ene speler herkende ik direct: Boris Becker. Nog piepjong. Bij het zien van zijn tegenstander, een nors kijkende jongeman, met halflang donkerblond haar en zeer lange benen in een heel kort broekje, schoot me een naam te binnen: Kevin Curry. Even later corrigeerde ik mezelf, niet Curry, maar Curren. Een Zuid-Afrikaan, dacht ik.

Bij die oude wedstrijden staan de namen van de spelers en de stand niet voortdurend in beeld, dus het duurde even voor ik het kon zien. Inderdaad Kevin Curren, maar een Amerikaan, stond er.

Toen ik het later opzocht, bij Wikipedia, bleek ik het toch goed onthouden te hebben. Curren was Zuid-Afrikaan, maar liet zich naturaliseren tot Amerikaan, vanwege de apartheid in eigen land en de problemen die dat meebracht voor zijn tennisloopbaan.

Dat viel me niet tegen van mezelf. Een tennisspeler, die ik in geen 30 jaar gezien had, direct herkend. Wat is het menselijk geheugen toch verbazingwekkend. Nog verbazender was het wat ik allemaal vergeten bleek te zijn toen ik 'Nederland Heeft Weer De Gele Trui' las, het tweede deel van de geschiedenis van het Nederlandse wielrennen, geschreven door Benjo Maso.

Het eerste deel heet, niet zo verrassend: 'Nederland Heeft De Gele Trui', maar laat dat je niet weerhouden, het zijn heerlijke boeken.

Ik dacht dat ik het best aardig bijgehouden had, in de jaren '70 en '80. De successen van de Raleigh-ploeg, van ploegleider Peter Post, de Tour-winst van Joop Zoetemelk, de overwinningen van Hennie Kuiper, Jan Raas en Gerrie Knetemann.

Maar ik was zeker de helft vergeten. En de namen van hun tegenstanders kwamen me vaak helemaal onbekend voor. Eddie Merckx en Roger de Vlaminck, die wist ik nog wel. Francesco Moser en Luis Ocana ook, maar er bleken genoeg namen voorbij te komen die mij helemaal niets zeiden.

En wat zo'n Jan Raas allemaal gewonnen heeft ! Hij won 10 etappes in de Tour, 5 keer de Amstel Gold Race en 2 keer de Ronde van Vlaanderen. Een moderne renner zou daar al heel blij mee zijn, maar Raas werd ook 3 keer Nederlands- en 1 keer wereldkampioen, won Milaan-San Remo, Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Roubaix en nog een hele reeks andere wedstrijden. En hij stopte al op zijn 33ste...!

Het kan best zijn dat ik een bijzonder slecht geheugen heb, maar het loont voor mij in ieder geval zeer de moeite om dat soort sportgeschiedenissen weer terug te lezen en te zien. Zeker nu er zo weinig nieuws te beleven valt.  

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Gitaarporno

Wees niet bang, er komen in dit verhaal geen blote mensen in aanstootgevende houdingen voor. Maar een zekere overeenkomst met pornografie hebben de plaatjes en filmpjes van gitaren op internet wel. Ik zal proberen uit te leggen waarom.

Een tijdje terug speelde ik met het idee om een nieuwe gitaar te kopen. Ik heb een prima akoestische gitaar, waar ik heel tevreden mee ben. Maar bij optredens, vooral met een band met drums en bas erbij, blijkt het best een probleem om die gitaar goed versterkt te krijgen.

Waarschijnlijk gaat dat met een elektrische gitaar een stuk makkelijker, dacht ik. Dus ging ik een beetje rondkijken op internet. En geloof me, daar is voor de liefhebber heel veel te zien. Gitaren in foto's en filmpjes, in allerlei verschijningsvormen en prijsklassen. Bij webwinkels, maar ook op blogs van gitaristen en websites van fabrikanten.

In korte tijd deed ik de nodige kennis op over verschillende modellen, voor de elektrische gitaar meestal afgeleid van de producten van de Amerikaanse gitaarbouwers Gibson en Fender. Naast de originele gitaren van die twee, die nogal duur zijn, is er een leger aan goedkopere kopieën te koop.

Je hebt al een nieuwe gitaar voor iets meer dan 100 euro tegenwoordig. En dat hoeft helemaal geen prutsding te zijn. Dat ondervond ik zelf toen ik de gitaar onder handen nam die kleine D. een paar jaar geleden voor zijn verjaardag kreeg. Gekocht bij een grootwinkelbedrijf, voorzien van een Duits merk, maar waarschijnlijk gemaakt in het verre oosten. Na wat sleutelen bleken daar best acceptabele klanken uit te komen.

Ik neusde verder op internet en leerde over het onderscheid tussen single coil en humbucker elementen. Er is klankverschil tussen de twee. Voor de leek, dat zijn de dwars op de snaren geplaatste magnetische pick ups, midden op de body van de gitaar, die er voor zorgen dat de trillingen van de snaren omgezet worden in een elektrisch signaal. Een single coil heeft een feller geluid, maar produceert ook meer ongewenst gebrom.

De vraag was ook: Zie ik mezelf ermee op een podium zitten ? De goedkope, namaak Fender Stratocaster van kleine D. is een glimmend, zwartgelakt ding met een grote, witte, plastic slagplaat. Van een afstandje best geschikt voor een rockgitarist. Maar ik speel doorgaans een wat subtieler genre.

Vele foto's, reviews en filmpjes verder nam ik me voor om te gaan sparen voor een Thinline Telecaster, met een naturel houten finish. Mooie gitaar om te zien, verkrijgbaar met humbuckers, die geen gebrom produceren en in verschillende prijsklassen. Voor om en nabij de 500 euro al een prima gitaar, waar ik mezelf wel op zag spelen.

Dat wil niet zeggen dat ik klaar was met foto's en filmpjes kijken. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaak 's avonds laat nog even op het web ging struinen. Verlekkerd, dure gitaren zoeken, die ik toch nooit zou kopen. Exotische modellen waar je eigenlijk alleen maar van kunt dromen. Een beetje zoals sommige mensen naar pornoplaatjes kijken. Maar bij de gitaren heb je dan wel de zekerheid dat er niemand tegen zijn of haar wil aan de foto- of filmopnamen meegedaan heeft.

Ik moet waarschuwen: het is verslavend. Maar voor wie het ook eens proberen wil:

Op YouTube werd ik een fan van de Canadese gitaarblogger Darrell Braun. Een leuke vent, die heel aardig gitaar speelt en zonder schroom gitaren uit elkaar schroeft en daarbij verstandig commentaar geeft. Darrell bespreekt allerlei verschillende gitaarmodellen, legt uit wat de verschillen zijn tussen goedkope en dure gitaren, test gitaren, verbouwt gitaren, ontwerpt gitaren en geeft speeltips voor beginnende en gevorderde gitaristen.

Wie alleen maar plaatjes wil kijken kan terecht bij grote onlinemuziekwinkels als bax.nl of keymusic.com. Of als je het wat verder van huis wil zoeken, gisterenavond heb ik nog een uurtje zoekgebracht bij Imperialvintageguitars.com.

Die nieuwe gitaar gaat er trouwens waarschijnlijk nog even niet komen. Bij mijn broer op zolder bleek een heel aardige vintage Ibanez Roadstar te liggen, daar speel ik nu al een paar weken op en dat bevalt heel goed...

PS: Ga allemaal stemmen ! Het zou toch gênant zijn als Nederland in het Europees parlement voornamelijk vertegenwoordigd zou worden door populistische pipo's, alleen omdat de meerderheid van de kiezers de moeite niet neemt om zijn stem uit te brengen.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De vrolijke meimaand

Ondertussen is het mei, zoals bekend leggen alle vogels dan een ei. In werkelijkheid leggen de meeste vogels meer dan één ei en zijn er vrij veel die dat al eerder, in april of zelfs maart hebben gedaan.

De reigers in het park, bijvoorbeeld, die zijn er altijd vroeg bij en hebben nu al vrij grote jongen. Ik vermoed dat de koolmezen ook al wat eerder gelegd hebben. Niet in ons nestkastje maar, zoals gebruikelijk, bij de buren. Ze komen wel op ons balkon eten.

Je kon het vrouwtje, de afgelopen tijd, zien bedelen bij het mannetje. Hij trok zich daar weinig van aan, maar zij heeft extra voedsel nodig om eitjes te kunnen leggen. Het zal misschien ook een test zijn om te zien hoe goed hij straks voor de kuikens gaat zorgen.

Moet hij wel een beetje meewerken, natuurlijk. Ik zag wel pimpelmezen die elkaar voerden. Ook volwassen vogels, uitgevlogen jongen zijn er nog niet.

De kauwtjes hebben eveneens kuikens. Er is een holle boom in het park, bijna recht tegenover ons raam, waar ik de volwassen kauwtjes regelmatig in en uit zag vliegen. Nu het blad aan de bomen is kan ik het niet meer zien, maar ze komen wel vervuild nestmateriaal op het balkon droppen.

Veel vogels houden hun nest keurig schoon. Om geen ongedierte aan te trekken, waarschijnlijk, of rovers die op de lucht van vogelpoep af zouden kunnen komen. Er zijn zelfs vogels waarvan de jongen hun poep met een vliesje omhullen, zodat de ouders het makkelijker mee kunnen nemen.

Dat is bij de kauwtjes niet zo. Maar ze deponeren de ondergepoepte nestvulling wel keurig op mijn balkonrand. Het zijn slimme beesten. Je hebt ook mensen die hun vuilnis over het balkon gooien. Dat heb ik bij ons in de buurt gelukkig nog niet waargenomen.

De plantjes op het balkon beginnen ondertussen aardig te groeien. Dat zal niet alleen door de vogelmest komen. Van de bloemen die ik probeer te kweken staat nog niet veel in bloei. Alleen het wilde spul, de paardenbloemen, madeliefjes, hoornbloem en ereprijs.

Verder heeft de blauwe bes flink wat bloemtrosjes. De afgelopen jaren viel de oogst wat tegen, kans is groot dat er dit keer meer dan één besje aankomt. En de tijm staat geweldig in bloei. Het aardige is dat daar dan meteen een hommel op af komt. Een weidehommel, met gele schouders en een oranje achterwerk. Die soort had ik nog niet eerder gezien.

Het wachten is nu op de margrieten, coreopsis, fuchsia, lobelia, lavendel, aster, facelia, vlinderstruik, muurpeper, zonnebloem, dropplant en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog een paar.

De schijnaardbei schiet me nu te binnen. Die is aan komen waaien en heeft al gebloeid en de zwarte mosterd, die ook gele bloemetjes heeft en gezaaid is door de vogels. Ja, de meimaand is leuk, maar ik verwacht ook nog wel wat in juni...

Foto's van de tijm en de weidehommel zie je hier en hier

En van de ereprijs 

De blauwe bes

En de schijnaardbei

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Eeuwenoude heftrucks en shovels

Onze koning bezocht op zijn verjaardag Amersfoort. Ik niet, ik zat rustig thuis voor de buis. Maar het leuke was dat hij het gedeelte van de stad bezocht waar ik 20 jaar gewerkt heb. Hij stapte uit bij het middeleeuwse klooster Mariënhof, waar op de verdieping de tekenkamer van de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek was. Mijn tekentafel stond een poosje bij het raam schuin boven de ingang.

De koninklijke familie wandelde, langs de eeuwenoude singel, naar het moderne stadhuis. Daar tegenover was één van de locaties waar ik later voor een marktonderzoekbureau werkte. De twee andere werkplekken zijn er op een steenworp vandaan.

Amersfoort is een prachtige middeleeuwse stad. Maar als je over de schouders van de Oranjes keek zag je vooral 19e en 20e eeuwse architectuur. Hier en daar stond een echt oud gebouw, maar dat was dan meestal flink gerestaureerd of, zoals de beroemde koppelpoort, fantasievol verbouwd.

Ik las eens over een Nederlandse historicus die de Engelse universiteitsstad Oxford bezocht en tegenover een plaatselijke collega zijn bewondering uitsprak, voor de mooie middeleeuwse gebouwen die hij daar zag. Ja, zei die collega, alleen dateren de meeste uit de 19e eeuw.

Dat deed me ineens denken aan die zogenaamd eeuwenoude tradities, waar veel mensen zich aan vastklampen en waar anderen kritiek op hebben. Die zijn net als die oude steden. Als je de plattegrond van Amersfoort bekijkt, met zijn ronde singels en rechte hoofdstraat, die ook nu nog de belangrijkste winkelstraat is, dan is die middeleeuws en heel oud. Maar kijk je naar de huizen, dan zijn de meeste tamelijk nieuw.

Kijk je naar de paasvuren, die landgenoten langs de oostgrens zo graag aansteken, dan gaat die liefhebberij waarschijnlijk eeuwen terug. Maar het, alsof het een wedstrijd is, steeds maar grotere brandstapels bouwen is vrij nieuw. In de middeleeuwen hadden ze nog geen heftrucks en shovels. De middeleeuwers vonden waarschijnlijk een berg hout van twee meter hoog ook al een heel mooie brandstapel.

Zo is het ook met de goedheiligman uit Spanje. Ja, die is gebaseerd op heel oude voorbeelden. Sommigen zeggen zelfs dat de Germaanse god Wodan, met zijn paard Sleipnir, model hebben gestaan. Maar die oude sint kwam niet met een stoomboot vol zwarte knechtjes uit Spanje. De Germanen hadden immers geen stoomboten, of negerslaven.

Als er vervolgens mensen zijn die kritiek hebben op de moderne invulling, van deze oude tradities, dan proberen ze daarmee niet het fundament onder de samenleving weg te slaan. Ze willen ons niet ons geliefde kinderfeest en ons gezellige vreugdevuur afpakken. Ze zeggen alleen: kijk nou eens naar wat het geworden is, die oude traditie is een tikje ontspoord.

Gebruik nou even je verstand. Een vreugdevuur hoeft niet zo'n enorm inferno te worden dat scheel Heveningen een vlooi der prammen dreigt te worden. Ik bedoel heel Scheveningen... enzovoort. Een beetje minder is ook nog best leuk.

En de Sint kan ook best per trein komen, of in een Jeep, zoals ik als kind ooit meemaakte. Zijn knecht Piet kan allerlei leuke kleurtjes hebben en de pakjes kunnen ook, heel prima, bij de radiator van de centrale verwarming neergelegd worden.

Dat vinden de kleine gelovigen helemaal niet erg. Dan vergaat de wereld niet en hou je de wat kritischer ingestelde landgenoten ook tevreden.

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Ouderdom komt met gebreken

Het is nog geen zes uur in de ochtend en ik zit aan de eettafel, bij het raam, te wachten tot de zon opkomt. Ouderdom komt met gebreken. Niet dat ik nu al zo heel oud ben, ik ben nog geen zestig ! En ik zie regelmatig mannen met kalende hoofden, grijze baarden en doorgroefde gezichten, waarvan ik weet, die zijn jonger dan ik.

Maar toch. Ik heb tegenwoordig twee brillen, aan koordjes van verschillende kleur, om mijn nek hangen, om de wereld scherp in het oog te kunnen houden. Een gewoon leesbrilletje, voor als ik achter de laptop zit, een ander met maar één glas, dat ik opzet als ik wat verder weg wil kijken. Vanwege ongelijke ogen, waarvan een op afstand wat wazig is.

Als ik van heel dichtbij iets goed wil bekijken, bijvoorbeeld bij het tekenen of schrijven, zet ik ze alle twee op. Soms ook als ik afwisselend lees en TV kijk, dan werken ze, in de juiste stand op mijn neus geplaatst als een varifocusbril. Maar dan van het goedkoopste soort. Ik koop mijn brillen bij de Action, voor 2 euro per stuk.

Vroeger ! Toen ik nog geen bril nodig had, kon je ze krijgen van het ziekenfonds. Krijgen ! Want hoewel je wel degelijk premie betaalde – dat ging naar inkomen, mensen die wat meer verdienden betaalden wat meer premie – vroeger dus, werd die premie onmerkbaar van je loon ingehouden.

Toen hadden we het gevoel dat gezondheidszorg gratis was. Dat was fout en daarom betalen we nu elke maand een fikse premie aan een verzekeringsmaatschappij, die geen winst mag maken, maar wel miljarden mag oppotten.

Pas op, voor je het weet ga ik elke keer hetzelfde verhaal zitten vertellen. Ook een ouderdomskwaal. Verhalen over vroeger die telkens weer terugkomen.

Ik zit dus bij het raam en wacht of de zonsopkomst mooi wordt, of niet. Ondertussen klinkt op de achtergrond wat de Engelsen het 'dawn chorus' noemen. Het is voorjaar dus de vogels uit de buurt laten luidkeels horen dat ze er zijn. Ik hoor merels, koolmezen, zanglijsters, een winterkoning en koerende houtduiven.

Onder het raam is het grasveld waar ik al een paar keer over schreef. De madeliefjes en paardenbloemen richten hun pas geschoren hoofdjes weer voorzichtig op. Twee dagen gelden is de maaimachine er weer over geraasd. Rakelings langs mooie zespuntige bloemetjes van de vogelmelk, die ik ontdekte aan de voet van een boompje.

Ik heb nog geprobeerd de gemeentelijke groenbeheerders te waarschuwen. Daar groeit een bijzonder plantje. Maar kreeg als antwoord dat de door de gemeente aangeplante bloembollen pas gemaaid worden als ze uitgebloeid zijn. Door de gemeente aangeplant !? Maak dat je opa wijs !

Zal ik naar beneden gaan en die vogelmelk uit het gazon halen ? Deze keer is de grasmaaier er wat haastig langs gescheerd, volgende keer neemt hij de bocht wat krapper en zijn ze gemillimeterd.

Dat grasveld is eigenlijk een mooi symbool voor de rusteloze dadendrang van de mens. Er is helemaal geen noodzaak om dat gras te maaien. Maar ja, je bent groenbeheerder en dan ga je maaien, snoeien en wieden, of dat nou zinvol is of niet.

Of zou het een oudemensenkwaal zijn ? Waarom blijf ik er over zeuren ? Waarom zit ik om half zes voor het raam ? Toen ik nog jong en energiek was lag ik tot één uur 's middags op bed ! Wat kon mij toen dat grasveld schelen ?

Als het aan de bestuurder van die maaimachine lag zat hij misschien ook liever lekker thuis aan de koffie, dan dat hij weer een hectare tot op de wortels kortwiekte. Die wordt vast gestuurd door een kalende ouwe vent met een leesbril en slaapproblemen. Zoals ik.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Brandlucht en de lente

Er hangt een lichte brandlucht in de woonkamer. Ik snuif nog eens goed... Ja, duidelijk. Het moet van buiten komen. Als ik de deur naar het vogelbalkonnetje verder open doe wordt de geur sterker. Zou het van de paasvuren zijn, die ondanks de verboden vanwege het droge weer, toch ontstoken zijn ?

Het is ook een beetje dampig buiten, maar verder onbewolkt. De wind komt al de hele week uit het oosten dus als ze daar iets in de fik steken zou je het bij ons misschien kunnen ruiken. Mensen zijn toch rare beesten. Altijd maar weer dingen kapot maken. Alsof er niet genoeg per ongeluk in brand vliegt.

Afgelopen week was er nog een natuurbrand in de Soesterduinen. Zo hevig dat hij het TV-journaal haalde. Maar dat is een flink eind van ons, op Soestdijk, vandaan, naar het zuidwesten. En omdat de wind uit het oosten blaast roken we er niets van.

Ter verdediging van de mensheid kan ik aanvoeren dat de brandweer zijn uiterste best heeft gedaan om de boel weer snel te blussen. Zoveel hectaren bos is verloren gegaan, zegt men dan altijd. Maar dat is onzin. Over een paar jaar zie je er niets meer van. De natuur herstelt zich snel.

Een ander pluspuntje voor de mensheid: Het gazon bij onze flat is deze week niet gemaaid ! Ik zou tevreden kunnen denken dat het door mijn geklaag op internet komt, maar ik denk dat het is vanwege de droogte. Vorige zomer hebben ze de maaimachines ook een paar weken in de stalling gehouden, omdat het zo droog was dat er niets te maaien viel.

Maar dat betekent dat de paardenbloemen en madeliefjes even vrij spel hebben ! Leuk voor de wilde bijen. Twee daarvan hebben de weg naar mijn nieuwe bijenhotel gevonden. Een natuurhulpje van 40 bij 50 centimeter. Maar het werkt.

Die bijtjes moeten het momenteel echt van de wilde bloemen hebben. Verder staat er nog niet veel in bloei. Behalve de bomen dan. Die bloeien ook, al zal dat veel mensen niet zo opvallen.

Tegelijk met het eerste lenteblad komen bij veel boomsoorten ook de bloemetjes uit. Bij eiken en beuken zijn het onopvallende groene sliertjes, maar ze produceren veel stuifmeel. De geparkeerde auto's in de straat worden er geel van en mensen met hooikoorts merken het ook.

Nog even gekeken op internet. De brandlucht kan inderdaad komen van de paasvuren: 'De verwachting is dat er dit weekend een oostenwind staat die over het westen trekt. Ook voorspelt het KNMI een inversielaag in de lucht. Door deze laag kan de lucht niet makkelijk weg en blijft de lucht hangen.' (westlanders.nu)

Vrolijk pasen...  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Eemdijk, ganzen, golf en grasvelden

Gisterochtend reden mijn vrouw en ik even de polder in bij Eemdijk. We waren er vijf jaar niet geweest, omdat, nou ja... eigenlijk durfde ik niet. In 2014 heeft Rijkswaterstaat hier de dijken verhoogd en ik was gewoon bang wat ik aan zou treffen.

Voor de werkzaamheden omschreef ik het zo:

'Het dorpje ligt, de naam zegt het al, heel schilderachtig, op en tegen de dijk langs de Eem aan. Die dijk kronkelt, is hier en daar begroeid met bomen en bevolkt door schapen. In de weilanden en kleine meertjes, die ontstaan zijn na dijkdoorbraken in een ver verleden, wemelt het van de vogels.

We zagen grutto's, tureluurs, kieviten, scholeksters, ganzen, eenden, zwanen en nog veel meer. Zelfs een ooievaar kwam over vliegen. Tussen de huizen van het dorp vlogen mussen, spreeuwen en zwaluwen. Het leek een paradijs op aarde.'

Je ziet nu, direct als je bij Eembrugge het weggetje langs de dijk opdraait, dat de boel strakgetrokken is. Een blinkend nieuw fietspad is op de dijk aangelegd. Er groeien geen bomen meer, maar bij de eerste waterplassen die we passeren zien we wel weer allerlei vogels.

En om eerlijk te zijn, in het dorp zelf valt het me nog best mee. Het is nog steeds schilderachtig. Bij het pontje moet je nu omhoog, de dijk over, waar je vroeger naar beneden reed. Hier en daar lijken er huizen vernieuwd en aan de zandhopen te zien wordt er aan sommige woningen nog verbouwd.

Misschien zie ik de grote veranderingen niet, omdat ik voorheen niet goed genoeg opgelet heb. Alleen het allerlaatste huis van het dorp, tegen de dijk van het Eemmeer aan, lijkt gesloopt.

Even verderop kun je nog net zo prettig, op het bankje, bij de palendijk zitten. Al lijkt het ook daar wat kaler dan vroeger. We zien er een paar grauwe ganzen met zes kuikens en kleine bruine vogeltjes, met gevlekte buiken, die ik thuis in de vogelgids herken als graspiepers.

's Avonds kijk ik op de BBC naar golf, The Masters. Mannen met petten op en dure merkkleren aan, proberen hun balletje in gaten in de kortgeschoren grasvelden te slaan. Een onzinnig spel, maar toch leuk om te zien.

Zo'n golfbaan heeft velden met verschillende lengtes gras. Je hebt de heel kort geknipte 'green', de wat langer gelaten 'fair way', de nog langere 'semi rough' en de woest wuivende 'rough'. Misschien moet onze gemeentelijke groenvoorziening eens gaan praten met een 'green keeper' van zo'n golfbaan. Of een voorbeeld nemen aan de Gemeente Haarlem, die maaien het gras een maand niet, om de insecten te helpen.

Ja, ik ben een ouwe zeur, dat ik er nu alweer over begin. Maar ik ben de enige niet. Ik zag op internet een foto van een grasveld vol bloemen, geplaatst door een inwoner van Utrecht, die in het bijschrift de gemeente smeekte om niet direct te gaan maaien. Een twittervriend plaatste een link naar dat bericht over Haarlem en had het over 'maaischaamte'. Op Facebook heb ik een nieuwe kennis, die ook in mijn dorp woont en zegt zich ook al jaren te ergeren aan het maaibeleid.

Ik ben bang dat ik er nog wel eens op terug zal moeten komen. Ondertussen staat de plantenbak met bijenbloemen, die ik op balkon had staan, al voor de derde nacht in de slaapkamer, vanwege de vrieskou. Ja, ik heb echt wat over voor de bijen...

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men