Posts tonen met het label toegankelijkheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label toegankelijkheid. Alle posts tonen

zondag 23 juni 2024

Er is goed nieuws en er is...


Ja, ook minder goed nieuws.
Maar laat ik met het goede beginnen. Ik schreef eerder dat het broedsel van de pimpelmezen, in het nestkastje op ons balkon, mislukt was. Een van de mezen werd ziek en de kuikens waren dood, toen ik in het kastje keek.

Ik zag daarna wel veel jonge koolmezen op het balkon, waarschijnlijk deels afkomstig van het nestkastje van de benedenburen. Daar was, vanwege het overlijden van de buurvrouw, een dagenlange huisontruiming geweest, terwijl de mezen nog druk aan het voeren waren. Dus daar had ik me ook zorgen om gemaakt.

Maar terwijl het met de koolmezen prima ging, leek dat niet het geval met de pimpels. Niet één jonge pimpelmees te zien en de volwassen vogeltjes, die ik wel zag, waren vaak nogal flodderig. Kale koppies, veren als een ragebol. Op zich is dat niet heel vreemd, in deze tijd van het jaar. Als de jongen uitgevlogen zijn gaan de oudere vogels in de rui. Goede kans dat ze er over een paar weken allemaal weer piekfijn uitzien, strak in de nieuwe veren.

Toch vroeg ik me af of er dan helemaal nergens, in onze buurt, een pimpelmezen broedsel gelukt was. In eerdere jaren zag ik naast de jonge koolmezen ook best veel jonge pimpels op mijn balkon. Nu dus niet één.

Maar afgelopen week kwam er, gelukkig, een jonge pimpelmees een pindaatje halen. En wat later in de week nog een. De koolmezen hebben het, klaarblijkelijk, veel beter gedaan, maar helemaal mislukt is het seizoen voor de pimpels dus niet.

Ondertussen hield ik ook een oog op het park, waar de gemeentelijke groenbeheerders iets zouden gaan doen aan de toegankelijkheid. Dat was me immers per mail medegedeeld. En inderdaad. Afgelopen woensdag kwam er een grote vrachtwagen voorrijden, waarop een graafmachine stond. Even later voegde een tractor zich erbij, met een aanhangwagen. De graafmachine werd uitgeladen en drie man gingen aan het werk, aan de ingang tegenover ons huis.

Laat ik, voor de mensen die ons parkje niet kennen, proberen te omschrijven hoe dat er, vanaf de straat uitziet. Het is een rechte straat, die aan één eind aansluit op de hoofdweg en aan de andere kant een haakse bocht maakt. Een soort L waarbij, aan de lange poot, een rij appartementenblokken staat, uit de jaren '60. Daartegenover ligt het park. Aan de korte poot staan rijtjeshuizen en een paar vrijstaande bungalows.

Recht tegenover ons blok, op de plaats waar vroeger de villa stond, waarvan het park de achtertuin was, staat nu een grote verzorgingsflat. Bij de achteringang daarvan is de ingang van het park, waaraan nu gewerkt werd. Het is de enige ingang die breed genoeg is om auto's door te laten, voor onderhoudswerkzaamheden, zoals snoeien en het uitbaggeren van de vijvers.

Die ingang, waar ik dus altijd gebruik van maakte als ik het park in wilde, is bijna 10 jaar geleden afgesloten met een slagboom. Tenminste zo noem ik het. Een dwarsbalk over de gehele breedte. Een echte slagboom zou omhoog open kunnen, deze kun je opendoen als een heel brede deur. Aan de ene kant zit hij vast aan een paal, met een reuzenscharnier, aan de andere kant valt hij in een primitief slot. Je hebt een sleutel nodig om hem te openen, hoewel het me ook wel eens gelukt is met een tang.

Ik had de suggestie gedaan om die dwarsbalk een beetje in te korten. Veel ruimte heb je niet nodig, als rolstoeler, of scootmobiel gebruiker. Maar dat was te simpel gedacht. Er werd een heel nieuw pad aangelegd, naast het hek. Met de graafmachine maakten de werklieden korte metten met een aantal struiken en jonge boompjes. Die werden afgevoerd door de tractor. Daarna werd er zand en grind aangevoerd en het geheel werd geëgaliseerd. Uren zijn die drie mannen druk geweest. De oude dwarsbalk bleef daarbij onaangeroerd.

Mooi, zou je zeggen, kosten noch moeite zijn gespaard en ik kan nu weer, aan deze kant tenminste, het park in. Ik heb het al geprobeerd en inderdaad, het binnenrijden is geen probleem meer. Maar in wezen zijn we daarmee weer terug bij de toestand, zoals die 9 jaar geleden was, na mijn eerste klacht over de toegankelijkheid.

De twee stukjes groen in onze buurt hebben samen 5 ingangen, waarvan er nu 2 geschikt zijn voor mensen met een beperking. Dat vind ik nog steeds onvoldoende. Eigenlijk heeft de gemeente, met deze laatste actie, weer geprobeerd om de kool en de geit te sparen. De hekken blijven staan, want er wordt zo geklaagd over 'hangjongeren', maar ik krijg ook een beetje mijn zin. Uiteindelijk een mager succesje dus. 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 16 juni 2024

Zou het toch nog goed komen met het park ?


Het zou kunnen,
beste lezers, dat ik, ongemerkt en onverwacht, een overwinning heb geboekt. De trouwe volgers, die zich al jaren door mijn verhalen heen worstelen, weten dat ik in een rustige straat woon, tegenover een klein park. In dat park staan hoge bomen, met een reigerkolonie, er zijn waterpartijen en een kinderspeeltuintje.

Vroeger reed ik vaak door dat park, als ik het dorp in ging. Soms voerde ik de eendjes, of ik maakte foto's van de reigers. Ik begroette andere parkbezoekers, die er hun hond uitlieten, of liepen te joggen. Dat veranderde toen de gemeente, zonder waarschuwing vooraf, twee van de drie ingangen van het park afsloot met een hek.

Ik kon vanaf dat moment niet meer door het park rijden. De hekken waren onneembare obstakels voor mensen in een scootmobiel, of rolstoel, of personen met een kinderwagen, of rollator. Ik schreef een verhaal, dat in de plaatselijke krant terecht kwam. Er kwam een reactie van de gemeente. De hekken waren geplaatst, in overleg met de buurt, omdat er zoveel overlast zou zijn van jongeren.

Daar had ik nooit iets van gemerkt. Van het overleg met de buurt ook niet, trouwens. Ik protesteerde dus. Er kwam een gesprek, met een gemeenteambtenaar en een klagende buurtbewoner, maar uiteindelijk bleven de hekken staan. Knarsetandend legde ik me erbij neer. De daaropvolgende jaren kwam ik veel minder vaak in het park. De ergernis bleef, maar wat kon ik eraan doen ?

Toen er vorig jaar een brief in de bus lag, van een politiepersoon in opleiding, die onze mening vroeg over de overlast van hangjongeren in onze buurt, werd mijn wrevel opnieuw gewekt. Hoezo overlast ? Er gebeurt hier nooit iets ! Bovendien heeft de gemeente hekken geplaatst om de overlastgevers te weren.

Ik schreef een verhaal, dat weer in de krant geplaatst werd en dat een tegenreactie uitlokte. In een pagina groot artikel betoogden een paar buurtgenoten, die namens tientallen anderen beweerden te spreken, dat het nog steeds heel erg was, met de overlast van hangjongeren in het park. De bedoeling was waarschijnlijk om mij de mond te snoeren, maar in werkelijkheid speelden ze me in de kaart.

Ik stelde de gemeente, online, opnieuw de vraag of die hekken weggehaald konden worden. Ze waren immers geplaatst om hangjongeren te weren en nu bleek, uit dat grote stuk in de krant, dat er nog steeds overlast was. Die hekken hadden dus geen zin. Maar ik had er wel veel last van.

Daarop werd ik gebeld door een medewerker van de gemeente. De man gaf direct te kennen dat hij weinig wist van de toestand bij ons in de straat. Maar hij had wel, inmiddels 9 jaar geleden, die hekken neergezet. Wat ik schreef over die hangjongeren, dat was onzin, zei hij. Jongeren kunnen gewoon langs zo'n hek lopen. Nee, de hekken waren er om auto's uit het park te weren.

Daar keek ik van op. Het was wel leuk om eens iemand te spreken met een echt Soesters accent, maar ik begreep dat ik met deze man niet veel verder ging komen. Ik schreef dus een brief aan een van onze wethouders. Daarin legde ik het hele verhaal nog eens uit en toonde ik, met citaten uit de mailwisseling van 9 jaar eerder, aan dat de hekken wel degelijk waren geplaatst om jongeren uit het park te weren. Aangezien er nog steeds geklaagd werd en ik gehinderd werd door die hekken... enz.

Bovendien wees ik de gemeente op de plicht om de openbare ruimte toegankelijk te maken voor mensen met een beperking. Het is wel leuk als alleen dorpsbewoners met gezonde benen, zoals hangjongeren, het park in kunnen, maar inwoners die aangewezen zijn op een scootmobiel, rolstoel of rollator hebben ook rechten.

Daarna hoorde ik lange tijd niets. Een paar weken geleden besloot ik eens te gaan kijken op de website, of er al iets met mijn 'zaak' gedaan was. Ik zag dat er al 5 maanden verstreken waren sinds ik het probleem had aangekaart. Er was een mogelijkheid om een opmerking toe te voegen, dus stelde ik de vraag of er misschien extra informatie nodig was.

Vervolgens gebeurde er weer een tijdje niets. Het kan best zijn dat er, zonder dat ik er iets van merkte, eigenlijk van alles gebeurde. Misschien waren er verhitte discussies, werd er op het gemeentehuis met de vuist op tafel geslagen, braken er groenbeheerders in huilbuien uit, of werd er vergeefs gezocht naar een excuus om toch vooral niets aan de situatie in ons park te hoeven veranderen. Ik weet het niet.

Afgelopen week kreeg ik in ieder geval een email met een korte mededeling: 'U heeft een melding gedaan over de toegankelijkheid van het park. A.s. maandag ga ik met mijn collega kijken hoe we het park toegankelijker kunnen maken. Met vriendelijke groet...'

Dit moest ik even verwerken. Ik had me voorbereid op een moeizame discussie, waarin ik nog eens ten overvloede zou moeten proberen een onwillige gemeenteman, of -vrouw, te overtuigen van de redelijkheid van mijn vraag. Maar niets daarvan. Ze gaan het park toegankelijker maken !

Ik schreef een antwoord, waarin ik mijn vreugde uitsprak over dit nieuws. Ik deed er meteen maar een paar suggesties bij. Van mij mogen die hekken helemaal weg, maar een doorgang van een meter breed is ook al genoeg. Dan kan er nog steeds geen auto naar binnen en kan ik, eindelijk, weer ongehinderd door het park rijden.

Het blijft natuurlijk afwachten wat het wordt, maar dit lijkt een onverwacht, positieve wending. Nu hopen dat er ook echt iets verandert en het in de komende maanden wat minder gaat regenen, want na alle regen zal ik er nu wel tot aan mijn assen wegzakken in de modder.

Wordt vervolgd !

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 15 oktober 2023

De onzichtbare hangjongeren


Afgelopen week
vonden we een envelop in de brievenbus waar 'Politie' op stond. Hadden we iets misdaan ? Werd onze hulp ingeroepen ? Het bleek om een enquête te gaan, een project van een politiepersoon in opleiding. Volgens de begeleidende brief was er in onze wijk veel overlast, van hangjongeren in het park. Of wij daar een paar vragen over wilden beantwoorden ?

Nu wonen wij inderdaad tegenover een park. Het is daar doorgaans erg rustig. Het is geen groot park, alleen een waterpartij, wat hoge bomen waarin reigers nestelen en een klein speelplaatsje. De mensen uit de straat laten er hun honden uit. Je ziet er wel eens iemand joggen en er zal ook wel eens een jongere komen. Maar overlast ? Nooit iets van gemerkt.

Het deed me terugdenken aan een aantal jaren geleden. Vroeger kwam ik regelmatig in het park. Ik voerde de eendjes, maakte foto's en reed er vaak doorheen met mijn scootmobiel. Tot de gemeente ineens, twee van de drie ingangen, afsloot met een hek. Wandelaars konden daar nog wel langs, ik niet meer.

Ik schreef een brief waarin ik mijn beklag deed over die hekken. Er kwam een gesprek, in het park, met iemand van de gemeente, een persoon van de WMO-raad, die verstand had van toegankelijkheid en een andere bewoner van onze straat. En ik dus.

Tot mijn verbazing beweerde de buurtgenoot dat er veel overlast was van hangjongeren, in het park. Er werden drugs gedeald en er zouden zelfs auto's door het park rijden. Het leek er op dat die man tegenover een heel ander park woonde dan ik. Ik had in ieder geval, van al die problemen, nooit iets gemerkt.

Er is een middelbare school, vlakbij, dus er fietsen wel eens scholieren door de straat. En er zit wel eens een groepje van die jongelui, in het park, een boterhammetje te eten. Maar drugsdealers in auto's ? Het leek me pure fantasie. Ik heb dat ook gezegd tegen de vertegenwoordiger van de gemeente. Maar geholpen heeft het niet. De hekken bleven staan en sindsdien kom ik nog maar weinig in het park.

We kijken er, vanuit ons huis, wel op uit. En nog steeds is het een rustig parkje, waar mensen hun honden uitlaten en de reigers broeden, zonder problemen. Op het enquêteformulier vulde ik dus in dat er geen overlast is van hangjongeren. Ondanks de bewering, in de brief, dat de gemeente en de wijkagent vinden van wel.

Er zullen misschien wel eens jongeren in het park komen, maar dat lijkt me best te mogen. Het is er toch voor iedereen ? Van geluidsoverlast, vernieling, bedreiging, intimidatie, of het afsteken van vuurwerk – dat stond allemaal in de enquête – heb ik nooit iets gemerkt.

Zien en horen mijn buurtgenoten misschien andere dingen dan ik ? Of vinden ze dat er niemand in 'hun' park mag komen ? Hebben ze last van onzichtbare hangjongeren ? Ik vind het raadselachtig.

Ik denk er wel over om maar weer een brief naar de gemeente te sturen. Of er nu geen overlast is – zoals ik denk – of veel overlast – wat sommige anderen schijnen te vinden, die hekken hebben daar in ieder geval geen invloed op gehad. Dus die kunnen wel weg. Er is immers net zoveel, of weinig, overlast als voordat er hekken waren.

Kan ik tenminste weer ongehinderd het park in- en uitrijden. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 11 juni 2017

Nieuw ziekenhuis met te smalle deuren


Afgelopen week moest ik in het ziekenhuis zijn voor een controle. Het gaat goed met me, hoor, de bloedwaarden waren geruststellend, ik hoef ze pas over een jaar opnieuw te laten nakijken. Maar toch was er op het ziekenhuisbezoek wel wat aan te merken.

Het is een nieuw ziekenhuis, pas een paar jaar in gebruik en het is een kwartiertje rijden van ons huis. Prima, dus. Maar, omdat het wel een eind lopen is, van de parkeerplaats naar de afdeling, namen we voor mij een rolstoel. Die staan, als supermarktwagentjes aan elkaar geschakeld, klaar bij de ingang.

Kost een euro, maar die krijg je terug als je hem bij vertrek weer aan zijn soortgenoten koppelt, net als bij de boodschappenkarretjes. Het parkeren van de auto kostte ook een euro en die krijg je niet meer terug. Best vreemd dat een ziekenhuis parkeergeld vraagt.

Maar goed. Mijn vrouw duwde me het ziekenhuis binnen. Daar moesten we met de lift, een verdieping omhoog. De parkeergarage is op straatniveau, maar volgens de lift is dat niet de begane grond. Die is één verdieping hoger. Een enorme hal, waar mensen lopen, schoonmakers bezig zijn, bankjes staan en grote bloembakken.

Het is vanaf de lift niet al te ver naar de afdeling waar ik me moest melden. Daarvoor moet je een tamelijk smalle gang door en een dubbele deur. Ja, hoe leg ik dat goed uit ? Twee deuren die samen de gang afsluiten. Openslaande deuren. Halve deuren, die elkaar ontmoeten in het midden van de deuropening.

Vanuit mijn rolstoel kon ik er één opendoen. Maar toen bleek dat de doorgang net niet breed genoeg was. Mijn vrouw, die achter me liep, noch ik waren in staat om ook de tweede deur te openen. Gelukkig kwam er net iemand aan die naar buiten wilde. Na wat gehannes, en dankzij hulp van die toevallige passant, raakten we er doorheen.

Een parkeerplaats waar je als patiënt, die toch niet voor z'n lol naar zo'n ziekenhuis gaat, moet betalen. Een begane grond die dat niet is. Het zijn details waar je je over verbaast, maar uiteindelijk je schouders over ophaalt. Maar deuren die te smal zijn om een rolstoel door te laten en die je zonder hulp niet open krijgt. Wie bedenkt zoiets ?

Na het doktersbezoek herhaalde het tafereel zich. Ook nu raakten we alleen naar buiten dankzij de hulp van voorbijgangers. Heel merkwaardig. Het is maar goed dat de mens zo'n hulpvaardig wezen is...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 31 januari 2016

Een restaurant zonder toilet


Het was al heel lang geleden dat ik voor het laatst op station Utrecht centraal was. Maar Martin zei: 'Elke keer als je hier komt hebben ze weer een heel nieuw station gebouwd.' Dus het was niet vreemd dat ik niets herkende van de vorige keren.

Ik had met Martin afgesproken voor de eerste jaarvergadering van onze Top 200.000 Facebook-pagina. En met Ronald en Johan natuurlijk. De laatste was er zelfs speciaal voor uit Antwerpen gekomen. Het was een samenkomst voor de gezelligheid, zoals het hele project iets is dat we voor de lol doen.

Er zit wel serieuze ergernis achter, natuurlijk. Hoe is het, bijvoorbeeld, mogelijk dat er, zoals ik laatst ontdekte, niets meer in de Top 2000 staat van de Four Tops en de Everly Brothers ?

Over dat soort belangwekkende onderwerpen – en allerlei andere ernstige wereldproblemen – ging ons gesprek. Als locatie hadden we Utrecht gekozen, omdat dat makkelijk bereikbaar was en de stationshal en restaurant Julia's, omdat dat niet moeilijk te vinden zou moeten zijn.

Was ook zo en hoewel het wat omgeving betreft niet veel te bieden heeft, afgezien van veel, haastig voorbij snellende, mensen, waren de koffie en broodjes goed en het personeel vriendelijk en behulpzaam, dus bleven we er drieënhalf uur zitten.

Na vier grote bekers capuccino moest ik even naar het toilet. Die voorziening heeft Julia's nu net niet te bieden. Als je iets weg wilt brengen moet je naar de toiletten van de NS, verderop in de stationshal. Johan was er al heen geweest en wees me de goede richting op.

Ik moet er bij zeggen dat ik met de rolstoel was. In huis kan ik me prima redden zonder, ook al loop ik wel wat wiebelig, maar als er grotere afstanden afgelegd moeten worden neem ik de stoel mee. Verstandig in dit geval, want het was een heel eind, voorbij de eerste perrons, in een volgende hal.

Johan was bij zijn toiletgang wel behoorlijk lang weg gebleven, maar ja, die is ook niet zo goed ter been, dus daar had ik niets achter gezocht. Ik had bij Martin een muntje van 50 cent geleend, dus ik rolde vol vertrouwen naar de draaihekjes toe.

Daar bleek al direct dat ik er niet door kon. De doorgang was te smal. Er schoten meteen omstanders te hulp. Een Marokkaanse jongeman veronderstelde dat ik er misschien aan de zijkant door zou kunnen, daar was een breder hek. Hij bood aan mijn muntje in het apparaat te gooien, maar helaas, het hek ging niet open.

De vriendelijk jongeman ging hulp halen en kwam terug met de toiletmevrouw. Zij nam me mee naar een andere ingang, alleen te openen met een sleutel, die direct toegang gaf tot een gehandicapten toilet. Prima, maar niet zo handig dat zij, vanaf haar werkplek, geen zicht op de ingang heeft. Hoe komt een rolstoeler binnen, zonder hulp van omstanders ? Hard roepen dat je moet piesen ?

Enfin, het liep allemaal goed af. De mevrouw bleef netjes voor de deur wachten tot ik mijn blaas geleegd had en ik kon weer het hele eind terug rollen, naar mijn muzikale vrienden. Allemaal niet erg handig, maar wel avontuurlijk...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige  verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 26 april 2015

Update over de hekken in het park


Een maand of twee geleden schreef ik jullie een bericht over het park tegenover ons huis waar door de gemeente hekken voor de ingangen zijn geplaatst, waardoor ik er met mijn scootmobiel nog maar op één plek in en uit kan. Knap hinderlijk, dus stuurde ik mijn verhaal ook naar de plaatselijke krant.

Denk niet dat ik direct begin met boze brieven schrijven, terwijl ik ook naar de gemeente zou kunnen stappen om in een prettig gesprek mijn bezwaren kenbaar te maken. Een aantal weken eerder had ik namelijk al een bericht naar de plaatselijke overheid gestuurd, maar daarop kreeg ik geen reactie, dus dan maar een boze brief.

Op die brief kwam ook geen reactie. Buiten mijn weten bleek er wel iets op gang te zijn gekomen, maar daarvan werd ik pas veel later op de hoogte gesteld.

Ondertussen sudderde mijn ergernis verder en afgelopen week besloot ik dan maar de verantwoordelijke wethouder zelf een mail te sturen. Dat had effect. Nog dezelfde avond kreeg ik van haar een antwoord terug. Ze zou overleggen met de betrokken afdeling en hun opdragen contact met mij op te nemen.

Dat gebeurde. Ik kreeg een mail van de manager wijkbeheer. Hij schreef: 'Er zijn 3 ingangen om het park binnen te komen, i.v.m de hangjeugd is er (in overleg met de omwonenden) besloten om aan 1 kant een sluisje te plaatsen.
In het midden van het park is een brug waar men gebruik van kan maken.'

Bovendien bleek uit zijn mail dat de WMO-raad, naar aanleiding van mijn brief in de krant, om opheldering gevraagd had. In zijn mail citeerde hij uit zijn antwoord aan hen: 'Het park in Soestdijk is volledig toegankelijk gebleven voor rolstoel gebruikers. Centraal in het park is een brug met toegangsweg. We hebben op één locatie het inrijden door brommers en scooters verhinderd door het aanbrengen van een sluis. We sluiten het park dus niet af voor gehandicapten maar hebben wel een oplossing gevonden voor overlast waarmee we in dit park te maken hebben.'

Tsja... Een antwoord is altijd beter dan geen antwoord, maar echt blij werd ik hier niet van, hij heeft het bijvoorbeeld over één sluisje terwijl er twee afsluitingen zijn geplaatst. Na een nachtje slapen besloot ik hem, de wethouder en de WMO raad toch nog maar eens mijn gedachten over de hekkenkwestie voor te leggen:

Geachte heer ...

Dank voor uw email. (...)
U schrijft aan de WMO-raad dat het park ‘volledig toegankelijk’ blijft, aangezien er nog een ingang is via een brug. Naar mijn mening kun je niet spreken van ‘volledig toegankelijk’ als je 2 van de 3 toegangen afsluit. Dan is de toegankelijkheid namelijk met 66% afgenomen, met name voor mensen die afhankelijk zijn van rolstoel en scootmobiel.

U schrijft dat de afsluiting na klachten en in overleg met omwonenden is gebeurd. Ik ben ook een omwonende, ik woon ruim 20 jaar in de buurt, mij is niets gevraagd en ik heb nu een klacht over de ontstane situatie. Ik ben daarbij niet de enige, want de allereerste keer dat ik weer met mijn scootmobiel in het park reed, na de plaatsing van de hekken, werd ik staande gehouden door een omwonende met een kinderwagen die haar beklag deed over de geplaatste hekken.

Ik begrijp best dat u niet vrolijk wordt bij de gedachte dat u die hekken weer weg zou moeten halen, of aan zou moeten passen. Maar is de klacht van de ene omwonende belangrijker dan die van anderen ?

Bovendien heb ik in mijn eerste melding en in mijn mail naar de wethouder aangegeven dat de hekken, de slagboom en het sluisje, zodanig aangepast kunnen worden dat ze wel te passeren zijn voor een rolstoel-, scootmobielgebruiker of kinderwagen.

Ik hoop dus dat u nog eens over de ontstane situatie zou willen nadenken en de toegankelijkheid van het openbaar groen in onze buurt zou willen herstellen.'


En nu wachten we maar weer af...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2  - deel 3 en deel 4 van dit verhaal...

Klik hier voor deel 1  - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 1 maart 2015

Parken minder toegankelijk gemaakt !


Hulde aan de gemeente Soest ! Na jaren, waarin iedereen maar ongehinderd toegang had tot het openbaar groen, heeft men eindelijk de parken in Soestdijk minder toegankelijk gemaakt voor gehandicapten en chronisch zieken.

Het park tegenover ons huis, dat aan drie kanten een ingang heeft, is nu aan twee kanten voorzien van stevige hekken. Een passerende gehandicapte zal nu niet zo snel meer in de verleiding worden gebracht, om aan één kant het park in te rijden en aan de andere kant er weer uit.

Hij of zij zal zich moeten beperken tot de ene ingang in het midden van de straat en zal ook daar het park, na het voederen van de eendjes, weer moeten verlaten. Argeloze wandelaars, voor wie het park ten slotte bedoeld is, zullen in de toekomst heel wat minder vaak opgeschrikt worden, door een hinderlijk rondhangende invalide in een rolstoel of scootmobiel.

Mooi Werk !

Het slangenbosje, dat een paar straten verderop ligt, is zelfs geheel voor rolstoelers en scootmobielers afgesloten. Een smalle sluis is de enige manier waarop wandelaars hier nog naar binnen kunnen, om van het groen te genieten. Daarbij zullen ze niet langer gehinderd worden door een minder valide in één of ander voertuig.

Complimenten aan de gemeente Soest voor dit krachtdadige optreden ! De buurt kan opgelucht ademhalen...





De Strip: De strip van deze week is gemaakt door Jan de Stripman. Klik hier voor deel 1 van deze episode...

Klik hier voor deel 1,  deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal van de Geheimzinnige Hulpman.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men