De schilders komen, maar wanneer ?

Eind juli kregen we een email: Er was een schildersbedrijf ingehuurd om, vanaf half september, de buitenkant van onze flat onder handen te nemen. Meer informatie zou later volgen. Ik begon me direct zorgen te maken. Onze balkons staan vol met bloempotten, zou ik die weg moeten halen en waar zou ik ze dan neer moeten zetten ?

In afwachting van de brief met 'meer informatie', gooide ik een paar balkonplanten weg. Niet alles is even waardevol voor het vogel- en insectenleven op het balkon. Hoewel het in de meeste gevallen zo is dat je een bloempot gewoon kunt laten staan, ook al zit er een plant van niks in, er komen vanzelf leuke plantjes bij groeien.

We hebben twee balkons, een kleintje aan de straatkant, waar ik de vogels voer en dat helemaal vol staat met planten en een groter balkon, over de hele lengte van ons appartement, aan de achterkant. Dat staat voor de helft vol met planten en daar hangen de insectenhotels. Omdat ik niet wist wat er precies geschilderd zou worden besloot ik verder de beloofde brief af te wachten.

De weken en maanden gingen voorbij, met meestal mooi zomerweer, ideaal voor buitenschilders. Maar half september verstreek, zonder brief, zonder schilders. Ik stuurde een berichtje naar een buurman, die meestal goed op de hoogte is van dit soort zaken. Hij wist dat het werk twee weken later zou beginnen.

Niet lang daarna kwam inderdaad de lang verwachte brief. De schilders zouden eind september van start gaan en naar verwachting vijf weken bezig zijn, maar wat er geschilderd ging worden bleef vaag. Gelukkig kwam ik de buurman, kort daarna, op de trap tegen en hij wist meer.

Alleen de straatkant zou van nieuwe verf worden voorzien. De achterkant, met de grote balkons moest ook, maar dat werd een apart project, omdat de balkons ook verstevigd moesten worden. Heb ik al eens verteld dat ik twee mannen de toegang geweigerd heb, die naar het balkon kwamen kijken ? We hadden toen ook geen informatie gekregen, maar het blijkt dat bij andere appartementen mankementen gevonden waren.

Het was een hele opluchting dat ik geen twee balkons tegelijk leeg zou moeten halen. Nu kon ik de planten van het kleine balkon naar het grote brengen. En later misschien andersom. Hoewel...? Nou ja, dat zouden we dan wel weer zien.

Ik haalde zes bloempotten van het kleine balkon en bracht ze naar het grote. De twee laatste potten, flinke exemplaren, met forse planten erin, liet ik nog maar even staan. Die kon ik later altijd nog binnenhalen, net als het vogelvoederhuisje.

Eind september kwam en ging voorbij. Geen schilders. Vorige week, begin oktober, kwam er een busje, met een bouwkeet erachter, de straat inrijden. De keet werd naast de flat geparkeerd. Verder niet veel activiteit. De schilders waren gearriveerd, maar hadden niet veel haast om aan de slag te gaan.

Aan het begin van deze week stonden er ineens drie auto's, van het schildersbedrijf, in de straat. En er werd een hoogwerker uitgeladen. Later in de ochtend kwam de hoogwerker onze kant op en het bakje, met een jonge schilder erin, verscheen voor ons raam. Ik deed de balkondeur open en vroeg of ik iets van het balkon moest halen. Dat was niet nodig, hij kwam alleen kijken of er houtrot was.

Dat bleek er te zijn, maar hoewel het de eerste dagen van de week mooi weer was, kwamen er geen schilders meer in de buurt van ons balkon. Wel zagen we busjes in de straat en hoorden we schuurmachines. Er werd dus gewerkt, we konden alleen niet zien waar.

Toen ik woensdagochtend terug kwam, van boodschappen doen, werd ik door één van de schilders begroet, bij de deur van de trappenhal. Die was helemaal geschuurd en ik zag dat ook de kozijnen van de buurvrouw, op de begane grond, onder handen waren genomen.

'Werken jullie van onderen naar boven ?', vroeg ik verbaasd. Dat deden ze. De schilder vertelde dat er zoveel houtrot gevonden was, op de bovenste etages, dat er eerst moest worden besloten hoe dat aangepakt zou gaan worden. De Vereniging Van Eigenaren moest er over vergaderen.

De appartementen van onze flat zijn grotendeels verkocht. Wij zijn bij de laatste huurders in het blok. De eigenaren gaan over het onderhoud en deze tegenvaller hadden ze klaarblijkelijk niet ingecalculeerd.

Een dag later hing de hoogwerker weer voor ons raam. Nog een ronde speuren naar houtrot. Volgens de schilder, die ik gesproken had, moest eerst alles gerepareerd worden, maar daarvoor moest er een nieuwe begroting komen. Als ze het daar over eens zijn is het misschien al november, koud en slecht weer... Wat kun je dan nog aan schilderwerk doen ?

 

Ps: Dit is de 800ste strip op ons gezamenlijke blog. 

   

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.

 

 

Ik droomde dat ik wilde slapen

Ik wilde gaan slapen en droomde dat ik uit mijn slaap gehouden werd doordat er allemaal mensen door de slaapkamer liepen. Ik stond op en ging naar de woonkamer, waar een ander bed stond, maar waar ook vrienden en familie in- en uitliepen.

Onze dochter E. kwam de kamer in en zei dat ze naar de stad ging. Iedereen ging met haar mee, maar ik niet. Eindelijk alleen merkte ik dat ik geen slaap meer had. Naast het bed zag ik speelgoed liggen, een handvat met een pin erop en een touwtje eraan vast, waar een bal met een gat aan bungelde. Die moest je, met een handige zwaai, op de pin zien te prikken.

Ik pakte het op en zag dat er meer dan een touw aan het handvat vast zat. Aan een ervan was een rood ballonnetje vastgemaakt dat in de lucht zweefde. Het handvat bleek ook een bakje te hebben, waar ik het ballonnetje bijna in gemanoeuvreerd had, toen E. weer terugkwam met haar hele gevolg.

Ze waren in een kroeg geweest en E. was bijna beroofd. Ze had al haar spullen weer teruggekregen, maar was toch behoorlijk overstuur. Ze ging naast me op het bed zitten en ik wilde een arm om haar heen slaan, om haar te troosten. Ze zei dat ze pijn in haar rug had en dus hield ik mijn arm maar een beetje ongemakkelijk omhoog. Ik wilde haar geen pijn doen, maar ook mijn arm niet terugtrekken.

Ondertussen kwamen anderen haar moed inspreken en werd het weer een hele drukte rond mijn bed. Tussen de menigte ontwaarde ik een oude vriendin, die ik lang niet gezien had.

'Zou je niet vragen waar ik geweest ben ?', vroeg ze nogal onvriendelijk. Daar was ik niet echt benieuwd naar, maar andere aanwezigen wilden het wel graag weten. De vriendin sleepte een stellage de kamer in, opgebouwd uit kratten, met aan weerszijden een houten stoel. Over het geheel hing een doek waar foto's op geprikt waren.

Ik zag de vriendin, die ik eigenlijk liever wilde vergeten, op verschillende schilderachtige locaties en met allerlei mensen. Er waren ook foto's van boeken die ze geschreven had.

'Wat moet ik hier nou weer mee ?', vroeg ik me af. Ik wilde die hele handel niet in mijn huis hebben. Eigenlijk wilde ik gewoon rustig slapen. Maar ik werd wakker.

Ondertussen in de werkelijke wereld

Aan de rand van het park is een groot bord neergezet. Daarop worden werkzaamheden aan de beschoeiing van de vijvers aangekondigd. Ze gaan de oevers verstevigen met gevlochten wilgentakken, las ik in de krant, maar er worden ook natuurlijke overgangen aangelegd, zodat vogels en andere dieren gemakkelijker het water in en uit kunnen.

Het hoort allemaal bij het onderhoud van het park waar ik eerder al over schreef en tegen protesteerde. (Zie hier) Dat was twee jaar geleden, na het kappen van tientallen bomen is er geruime tijd niets gedaan. In september zouden ze opnieuw starten, maar onlangs is er een tweede bord naast gezet waarop staat dat ze pas in oktober gaan beginnen. Tijdens het werk is het park voor publiek gesloten.

Maar dat zijn niet de enige werkzaamheden. Een paar weken geleden kregen we een email waarin aangekondigd werd dat, half september, de buitenboel van ons appartement geschilderd zou gaan worden. Er zou een brief met meer informatie volgen.

Omdat die brief er vrijdag nog niet was informeerde ik eens bij een buurman. Die vertelde dat ze twee weken later gaan beginnen. Dan kan ik nog wat langer nadenken over de vraag of ik het balkon leeg moet halen en waar ik, in dat geval, al onze balkonplanten moet laten.

Dat worden nog drukke maanden, dus. Als ik dan 's nachts maar rustig kan slapen...

  

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 

 

 

Geduld is een schone zaak

Er staat nog niet veel in bloei op ons balkon. De blauwe bes heeft al gebloeid, de braam staat in knop, de kleine roze bloemen van het robertskruid laten zich zien, de nog kleinere witte sterretjes van de vogelmuur en een paar verdwaalde lobelia's. Maar dat is het wel.

O, en ik heb een paar paarden-bloemen gehad en twee bloemetjes in het, verder bijna helemaal verdorde, parelkruid. Maar, de margrieten, de asters, de fuchsia's, het havikskruid, de lavendel, de citroenmelisse, de klaver, het kleine rozenstruikje, de wilde bertram, de muurpeper, dat moet allemaal nog komen.

Je zou zeggen dat we tientallen bloempotten en -bakken op het balkon hebben staan, maar dat valt best mee. We hebben de afgelopen winter zelfs een beetje geminderd. Vanwege de werkzaamheden. Vorig jaar was al aangekondigd dat het houtwerk gerepareerd en geschilderd zou worden en er een nieuwe slijtlaag, op de vloer van het balkon, zou worden aangebracht.

Wij huren onze woning, maar een groot deel van de appartementen, in ons blok, is verkocht. Onze verhuurder heeft het onderhoud, van de hele flat, overgedaan aan de vereniging van eigenaren (VVE), die heeft een bedrijf ingehuurd om de boel te regelen. Als huurder sta je daar buiten en word je niet altijd even precies op de hoogte gehouden.

In het najaar liepen er ineens werklieden over het dak en af en toe daalden er een paar neer op ons balkon. Dat was op zich niet erg. Voor het schuren en plamuren van de kozijnen hoefden we niet het hele balkon leeg te halen. Maar het weer zat niet altijd mee en uiteindelijk bleken de sponningen, van twee uitslaande raampjes, zo verrot dat ze helemaal vervangen moesten worden.

Zo duurde het tot ver in het najaar voor de schilders, bibberend van de kou, de laatste verf op het houtwerk aan konden brengen. Een van de nieuwe sponningen bleek niet de juiste maat en we zaten dus, de hele winter, met een keukenraam dat met plakband op zijn plaats werd gehouden. Aan de vloer waren ze helemaal niet meer toegekomen. Dat moest dan maar na de winter.

Dit voorjaar vroegen we ons af wanneer het werk afgemaakt zou gaan worden. Ook nu zat het weer niet mee. Het was lang kil en regenachtig. Maar we kregen te horen dat in mei, als het een paar dagen achter elkaar droog zou zijn, de vloer van het balkon een nieuwe toplaag zou krijgen. Dan moesten wel alle bloempotten en plantenbakken, de parasolstandaard en de stoelen naar binnen. Maar we zouden, ruim van te voren, gewaarschuwd worden.

Op een mooie, zonnige woensdag, een paar weken geleden, stonden daar ineens twee werklieden, M/V, inderdaad een man en een vrouw, op het balkon. Ze kwamen een eerste laag op de vloer aanbrengen. Leuk ! Maar dan moest ik dus wel even alles van het balkon halen.

Nou zijn het best aardige lui, hoor, we hebben er heel gezellig koffie mee gedronken. En ze zijn niet te beroerd om een handje mee te helpen. Maar het was wel even een gedoe. De stoelen zolang in de slaapkamer. De planten in de trappenhal. Het grootste bijenhotel had ik al uit logeren gedaan, bij de kinderen in Baarn, die een fijne tuin hebben. Het andere kon ik laten hangen, daar waren net de rosse metselbijen begonnen aan hun jaarlijkse activiteiten.

De balkonvloer werd schoongemaakt, aangesmeerd, geschuurd en van een eerste laag voorzien. Vrijdag zouden ze terugkomen om het af te maken. Maar ze kwamen niet. En de week daarna ook niet. Ik informeerde bij een buurman, die lid is van de VVE. Hij kwam eens kijken. Ons balkon lag er een beetje hobbelig bij. De rubberachtige toplaag voelde ook nog wat plakkerig aan.

Maar, zo vertelde de buurman, we moesten maar gewoon onze spullen terug zetten. Hij had gehoord dat er eerst vergaderd ging worden, over een maand, om te beslissen over de volgende stappen. Want de balkons waren niet het enige project, ze wilden misschien overal nieuwe, beter geïsoleerde ramen plaatsen en er moest iets aan het dak gebeuren. Zonnepanelen, wellicht. En ze wilden liever alles in één keer doen, in plaats van een kozijntje hier en een vloertje daar.

Dus nu wachten we maar weer, met een balkonvloer die half af is en een keukenraam dat met plakband op zijn plaats gehouden wordt. Geduld is een schone zaak.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van dit verhaal.

  

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Rustig weekend

Ja, in het weekend is het meestal wel rustig op Soestdijk. De afgelopen week was dat wel anders. Vrijdag liepen er nog mannen met bladblazers door de straat, terwijl er ook nog een bezig was de randen van het grasveld te maaien. Eerder in de week liepen ze ook al te blazen en te maaien. Zouden er geen andere straten zijn, in ons dorp waar wel eens een blaadje van een boom valt ?

En tussendoor kwamen er ook weer veegwagentjes langs, om de straat schoon te maken, en nog kleinere om de stoep te borstelen. Het hoveniersbedrijf was bezig met een plantsoen, wat verderop, waarbij klaarblijkelijk een graafmachine nodig was. Het zou ook wel erg zijn als er eens ergens een takje scheef groeit, of een grasspriet de kop op steekt waar dat niet gepland is.

In de avonduren, wanneer we rustig, onderuit, op de bank wilden hangen, stond de hond van de benedenbuurman vaak urenlang, in de tuin, te blaffen. De buurman zelf was niet thuis, dus die had er geen last van. Zelf kan ik me er wel voor afsluiten, maar mijn vrouw hoorde van de andere buren dat die de politie erbij willen halen.

En dan boffen we nog dat de schilders klaar zijn met het schuren van de deuren en kozijnen van ons balkon. Want daar waren ze, als het weer het toeliet, sinds september al mee bezig. Er is achterstallig onderhoud, waardoor sommige raamkozijnen verrot zijn. Dus nu is het wachten tot die vervangen gaan worden. Daarna kan de boel geschilderd worden.

Maar dan zijn we nog niet van ze af, want de vloer van het balkon moet ook nog van een nieuwe coating voorzien worden. Het moet een keer gebeuren, maar het was misschien handiger geweest om er wat vroeger in het jaar aan te beginnen. Nu is het telkens wachten op een paar droge dagen.

Het schilderwerk van de binnenboel, waar ik zelf al een paar jaar aan bezig ben, loopt nu wel vertraging op. Een van de kozijnen waarvan nu blijkt dat ze vervangen moet worden had ik al, aan de binnenkant, geschuurd en geplamuurd. Gelukkig was ik er nog niet aan toegekomen om het af te schilderen. Het houtwerk van een ander raampje had ik, helemaal aan het begin van mijn opknapcampagne, van een nieuwe verflaag voorzien. Dat zal ik nu nog eens moeten doen.

Ondertussen staan de balkonplanten in de trappenhal. Je merkt pas hoeveel bloempotten je op het balkon hebt staan, als ze naar binnen moeten. Het is een hele verzameling. En dan heb ik ook nog een paar planten weggegooid en weggegeven.

Om toch nog wat bij te dragen aan het onderhoud van de woning heb ik afgelopen week een muurtje in de woonkamer gewit. Door mijn beperkte energievoorraad heb ik er vijf dagen over gedaan, elke dag een uurtje. Het schilderen, boven mijn hoofd en in ongemakkelijke houdingen, voel ik nu in mijn been- en rugspieren. Maar het resultaat mag er zijn.

Het kost wat inspanning, verdraagzaamheid en doorzettingsvermogen, als je in een huis woont. Het alternatief zou geen huis zijn, maar dat lijkt me toch nog minder prettig.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Achterstallig onderhoud en speurders zonder complexen

Het is jullie vast al opgevallen dat ik de laatste maanden geen nieuwe Strips heb geproduceerd. En misschien vroegen jullie je af wat de Stripman deed met al zijn vrije tijd. Oefenen met zijn muziekgroepje kon niet vanwege het virus, dus wat dan wel ?

Nou, ik ben bezig geweest met wat broodnodig en achterstallig onderhoud aan de Stripmannenwoning. Het kwam toevallig zo uit dat er, door een verhuizing, ineens twee kamers leeg kwamen en die zagen er nogal sjofel uit.

Ik dacht: voordat we ze weer vol zetten met meubilair en andere huisraad is het wellicht een goed idee om de muren eens te witten, de gaten en scheuren te repareren enzovoort. Terwijl ik bezig was zag ik dat de centrale hal eigenlijk ook niet meer door de beugel kon. Dus ook die kreeg een verfje.

Een normaal mens doet zoiets in een enkel vrij weekend, maar mijn energie is beperkt dus ik ben er nu al anderhalve maand mee bezig. Elke dag een uurtje, dan krijg je toch, na verloop van tijd, alles weer netjes. Het gevolg is wel dat er weinig energie overblijft voor andere activiteiten.

Lezen lukt gelukkig nog wel. Een faceboekvriend klaagde een tijdje terug dat er zoveel thrillers zijn waarin de speurder een knorrige man is met een drankprobleem. Ik raadde hem aan om eens een boek van Nicci French te proberen, daarin zijn de hoofdpersonen doorgaans vrouwen. En dat maakt de boeken niet minder spannend.

Een ander alternatief is de goeie ouwe Agatha Christie. Daarin geen getroebleerde politie-inspecteurs, maar gisse ouwe dametjes, of de excentrieke privédetective Hercule Poirot.

Te oubollig ? Ik vind van niet, hoor. Maar de meeste van Christie's boeken zijn wel al meermaals verfilmd, wat bij het lezen hinderlijk kan zijn. Een iets minder bekende schrijfster, wier naam ik toevallig laatst tegenkwam, is Ruth Rendell. Ik las de afgelopen week haar eerste roman, 'From Doon With Death'.

Dat boek verscheen in 1964 en Rendell heeft er 50 jaar later een nawoord bij geschreven. Daarin noemt ze haar eigen verhaal een beetje gedateerd. Daarmee bedoelt ze dat het in de jaren '60 speelt en dat was nu eenmaal een andere tijd dan nu. Vrijwel alle vrouwen in haar boek zijn huisvrouw. Dat vindt ze zelf, bij nader inzien, nogal ouderwets en burgerlijk. Maar als je het ziet als een tijdsbeeld dan is er weinig mis mee.

Wat het verder wel aardig maakt is dat ze verklaart bewust te hebben gekozen voor een tweetal politie-inspecteurs met een gelukkig privéleven. Geen drankzucht of verborgen complexen, dus.

Ze schrijft dat ze aanvankelijk niet had verwacht een hele serie te gaan schrijven, het was meer iets dat ze eens uit wilde proberen. En in latere boeken heeft ze haar best gedaan om haar hoofdpersoon, inspecteur Reginald Wexford, wat meer diepgang te geven. Ze had er behoorlijk succes mee want de boeken verkochten goed.

De oudere liefhebbers zullen zich misschien zelfs de TV-serie herinneren, 'The Ruth Rendell Mysteries', die een jaar of 25 geleden ook op de Nederlandse zenders te zien was. De hoofdrol werd gespeeld door George Baker. Nee, niet de zanger van het onvergetelijke 'Paloma Blanca'.

En, ook weer grappig, de vrouw van Wexford wordt in de serie gespeeld door actrice Louie Ramsay, die in het werkelijke leven gehuwd was met George Baker, de acteur dus, die in de serie haar man speelt.

Die TV-afleveringen zijn inmiddels alweer goeddeels vergeten, hoewel de uiterlijke verschijning van George wel door mijn hoofd speelde tijdens het lezen. Maar volgens Rendell was hij een prima inspecteur Wexford, dus dat kan geen bezwaar zijn.

De boeken van Ruth Rendell zijn nog gewoon te verkrijgen. Ook als e-boek. De TV-serie is nog deels te koop op DVD.

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Geen slimme energiemeter, wel een gaslek

Een tijdje geleden ontvingen we een brief van Stedin, de netbeheerder voor elektra en gas in onze regio. Er zouden bij ons nieuwe, slimme, energiemeters worden geïnstalleerd. Op afstand afleesbaar, digitaal, met elke twee maanden een gratis overzicht van ons energieverbruik.

Dat leek me wel leuk ! We zaten er dus helemaal klaar voor, toen deze week de monteur langs kwam. Na één blik op onze oude installatie kwam hij al met zijn teleurstellende conclusie: In onze meterkast kon hij geen slimme meter installeren. Daarvoor moest eerst het een en ander vervangen worden.

Jammer. Maar hij zou nog wel even de gasinstallatie doormeten, voor de veiligheid. Ook dat leverde een bedenkelijke blik op, er was een lek. Na wat heen en weer lopen met zijn detector, tussen de keuken en de meterkast, kwam hij met de conclusie dat er, ergens in de tussenliggende muren, een breukje in de leiding moest zijn.

Niet meer gebruiken, gaskraan dicht en de verhuurder bellen. Zo zitten we nu dus al een paar dagen zonder gas. Gelukkig gebruiken we het alleen om op te koken en hebben we we dat betreft een paar alternatieven in huis. Met de combi-oven-magnetron en de elektrische grillplaat kunnen we ons wel even redden.

Uit nieuwsgierigheid zocht ik even op internet. Zou zo'n gasinstallatie niet regelmatig gecontroleerd moeten worden ? Jazeker, dat zou moeten en vroeger zorgde de overheid daar voor. Maar ja, privatisering, hè... Nu moeten huiseigenaren het zelf doen. Of verhuurders.

Maar doen ze dat ook ? Ik kan me niet herinneren dat het bij ons ooit gebeurd is. Misschien toch iets om in de gaten te houden ? Ook al ruik je geen gas, er kan dus toch een lek zijn. En wat een gasexplosie teweeg kan brengen is bekend...

Zie ook op de site van de Rijksoverheid: Hoe weet ik of de gas- en elektra-installaties in mijnwoning veilig zijn ? 

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Spannende momenten met de scootmobiel

In 2011 zijn 2000 scootmobiel-gebruikers behandeld op de spoedeisende hulp, lees ik in de krant. Een stijging van 800 slachtoffers sinds 2007. Het is niet mis ! Maar het aantal scootmobielers is in die periode ook met bijna 100.000 toegenomen tot 250.000.

Met minder dan 1% van de scootmobielrijders gaat het dus wel eens verkeerd. In de meeste gevallen omdat hun voertuigje omvalt, door slecht wegdek of opritten die niet deugen. Van dat laatste kan ik meepraten. Maar dat er mij nog geen ongeval is overkomen is dus niet zo vreemd. Ik hoor tot de 99% die nog niet omgevallen is.

Toen ik mijn scootmobiel pas had kreeg ik, van vrolijke vrienden, wel eens berichtjes toegestuurd in de trant van: 'Scootmobiel belandt in vijver', of 'Scootmobiel ramt glazen winkelpui'. Het komt ongetwijfeld voor, met name omdat sommige gebruikers de voor- en achteruit-hendel verwisselen. Dat is me ook wel eens gebeurd, maar zonder ernstige gevolgen.

Met mijn scootmobiel kun je met zowel de linker- als de rechterhand het voor- en achteruitrijden bedienen. Handig, maar verwarring ligt op de loer. Als je in stilstand de motor in een lagere snelheid zet kunnen de gevolgen nooit erg ernstig zijn.

Een van de spannendste momenten beleefde ik onlangs bij een tamelijk onschuldige actie. Ik wilde, na een jaar zorgeloos rijplezier, de banden van mijn voertuigje oppompen. Je bent daarvoor aangewezen op de apparaten, die tankstations aanbieden, om autobanden op spanning te houden.

De dichtstbijzijnde is een kwartiertje rijden van mijn huis. Het oppompen is nogal een gedoe, je moet op je knieën onder je scootmobiel rommelen, om de doppen van de ventielen te draaien. Eerst op de band kijken welke spanning je er op kunt zetten, dan een muntstuk in het compressie-apparaat gooien en dan weer op de hurken om de slang op het ventiel te drukken.

Voor automobilisten waarschijnlijk een peulenschil, maar ik rijd geen auto. Bij het oppompen van de eerste achterband leek het dan ook helemaal fout te gaan. De band werd zachter in plaats van harder ! Even zakte de moed me in de schoenen. Wat als het apparaat defect was ? Zou ik de onderhoudsdienst moeten bellen ? Kon ik misschien een ander tankstation bereiken ?

Toen ik nog eens goed keek zag ik dat ik de luchtdruk verkeerd ingesteld had. Na nog wat prutsen vulde de band zich met lucht. Opgelucht en volledig op spanning kon ik weer op weg. Ik vraag me wel af hoe hulpbehoevende oudjes dit doen ?

De Strip: De strip van deze week is weer gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Oranje lawaaimannetjes

Soms fantaseer ik wel eens over wat ik zou doen als ik ineens kerngezond was. In ieder geval zou ik weer werkzaamheden buitens huis gaan zoeken. En dan niet op een tekenkamer, of in een kantoorgebouw, zoals vroeger, maar echt buiten, in de open lucht.

Hovenier leek me lange tijd wel leuk. Maar de meeste tuinmannen die ik zie lopen rond met kettingzagen of maaimachines. In hun oranje pakken en met veiligheidsbrillen en gehoorbeschermers op, zien ze er niet uit alsof ze erg van hun werk in de buitenlucht genieten. Oranje lawaaimannetjes zijn het.

Nog niet zo lang geleden zijn ze door het park getrokken. Op de paden hebben ze diepe sporen en modderige plassen achter gelaten. Ze hebben gesnoeid, gezaagd en gemaaid. Ongetwijfeld nuttig werk, maar het zal nog wel even duren 

voor we er de heilzame resultaten van zien.  

Het anker ? Nooit geweten dat mijn scootmobiel een anker had !

Na anderhalf jaar probleemloos rijgenot had ik vorig weekend ineens de indruk dat er iets mis was met de scootmobiel. Hij regeerde vreemd op de gashendel, verminderde uit zichzelf snelheid, reed wat schokkerig en produceerde vreemde geluiden.

Het gebeurde vlak bij huis en gelukkig viel hij niet helemaal stil. Maar eenmaal thuis besloot ik toch maar de onderhoudsdienst te bellen. Even overwoog ik om het eerst nog eens te proberen, maar stel je voor dat ik dan ergens middenin het dorp niet verder zou kunnen.

Bovendien moest ik, ook als ik wel weer thuis zou kunnen komen, misschien de trap af en weer op, een monteur laten komen en dan weer de trap af. Dat leek me te gek. Bovendien mocht er na anderhalf jaar best eens naar het voertuigje gekeken worden.

Nu heeft de gemeente dit voorjaar een andere firma in de arm genomen, voor de leverantie van hulpmiddelen, dus moest ik op zoek naar het telefoonnummer. Ik vond een brief waarin stond dat een pasje had gekregen. Dat had ik gewoon netjes in mijn portefeuille opgeborgen, wat ik ondertussen was vergeten.

Het bedrijf bleek het hoofdkantoor in Groningen te hebben, maar ook een filiaal, vlakbij, in Amersfoort. 'Onze monteurs komen met plezier bij u thuis !', juichte de brief. Dus belde ik vol vertrouwen het nummer op het pasje.

Een vriendelijke meneer, met een noordelijk accent nam mijn klacht op. 'We bellen u terug voor een afspraak.' En inderdaad, een uurtje later kreeg ik een andere medewerker aan de lijn, die een afspraak maakte voor de volgende dag, aan het eind van de middag.

Voor dit verhaal zou het leuker zijn als ik tevergeefs had moeten wachten, nog eens had moeten bellen, of een heel sikkeneurige monteur aan de deur had gekregen. Maar nee, precies op de afgesproken tijd belde een goedgemutste onderhoudsman aan.

Ik liep de trap af en trof een vriendelijke vent aan, die zich voorstelde als 'Jan, gewoon Jan.' Dat gaf meteen vertrouwen, iemand met zo'n naam moet wel deugen !

Ik reed de scootmobiel de berging uit. Zonder problemen. 'Dat zul je altijd zien', merkte Jan vrolijk op, 'nu doet ie het natuurlijk prima !'

Hij stelde een paar diagnostische vragen, zei dat hij wel een idee had waar het aan liggen kon en kondigde aan een proefritje te zullen maken. Daarna zou hij in ieder geval de koolborstels en het anker schoonmaken, dan nog een ritje maken, om te zien of er verbetering was en dan weer aanbellen.

Ik liep weer terug naar boven. 'Het anker ?', dacht ik bij mezelf, 'Nooit geweten dat mijn scootmobiel een anker had !'

Toen ik even later uit het raam keek zag ik mijn scootmobiel, in onderdelen uit elkaar, op de stoep voor het huis liggen. Jan boog zich over de motor om zijn heilzame werk te doen. En zoals afgesproken belde hij even later weer aan, maar nu bovenaan de trap.

Hij had niets alarmerends gevonden, maar een onderhoudsbeurt kon nooit kwaad en zou het rijgedrag vast gunstig beïnvloeden. Ik dankte hem hartelijk en liep, geheel gerustgesteld en misschien daardoor wat overmoedig, met hem mee naar beneden om de scootmobiel weer de berging in te rijden.

Aan mijn benen voelde ik, de dagen daarna, dat twee keer kort na elkaar de trappen op en af een beetje teveel van het goede is. Maar ja, ik heb die scootmobiel ook niet voor niets...

Ps: Het anker is, net als koolborstels, een onderdeel van bepaalde modellen elektromotoren. Dat las ik tenminste op internet. En ze moeten met enige regelmaat gereinigd worden om de motor goed te laten werken. Zie Wikipedia Elektromotor 

De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men