Een dode Paus, leve de Koning !

Gisteren werd de paus begraven, of misschien moet ik zeggen: een paus. Want er zijn er al heel wat geweest. Wikipedia heeft een lijst met 266 kerkvaders. Daarvan heb ik er 6 meegemaakt, al moet ik toegeven dat ik aan de eerste, Johannes XXIII, geen herinneringen heb, die overleed toen ik 3 werd (op mijn verjaardag zelfs !).

Daarna kregen we Paulus VI, Johannes Paulus I (die al na een maand overleed), Johannes Paulus II (die het 26 jaar vol hield, bijna een record), Benedictus XVI en Fransiscus. Een grote rol in mijn leven hebben die pausen niet gespeeld. Ik ben niet katholiek, helemaal niet gelovig zelfs en trok me dus niets aan van berichten uit Rome. Ik zal me wel eens geërgerd hebben, als het heel conservatieve geluiden waren, maar meer emoties had ik er niet bij.

Het katholieke geloof heeft een geschiedenis vol geweld, onderdrukking, corruptie en misbruik. Niet veel om trots op te zijn. Paus Fransiscus was een pietseltje progressiever dan zijn voorgangers, dat moet ik hem nageven. Hij zette zich in voor armen, vluchtelingen en het klimaat en dat is mooi van hem. Het is de vraag of die, wat mildere en menselijkere, koers door zijn opvolger voortgezet gaat worden. Laten we het hopen.

Gisteren vierden we ook Koningsdag. Ik ben niet bijzonder koningsgezind, maar met Koningsdag, of eigenlijk liever Koninginnedag, heb ik meer dan met de paus. Toen ik een kind was woonde de koningin, Juliana, de oma van Willem-Alexander, op Paleis Soestdijk, vlak over de grens van ons dorp. Inmiddels woon ik zelf in de wijk Soestdijk, vlakbij het paleis.

Maar met ons gezin deden we niets bijzonders op Koninginnedag. Op school werd er wel gezongen, het Wilhelmus en De Zilvervloot en ik heb met de hele klas wel eens voor het gemeentehuis staan kwelen. Maar het beroemde defilé, in de voortuin van het Paleis, heb ik nooit zelf bezocht.

Later, in de jaren '80 en '90, was Koninginnedag de dag waarop onze culturele dorpsvereniging een kunstmarkt hield. Dat werd al snel uitgebreid met muziekoptredens en ander vertier. Niet alleen heb ik vaak meegeholpen, met de organisatie van dat festijn, maar ik heb ook meerdere malen zelf op het podium gestaan. Met een gitaar, samen met andere muzikale verenigingsleden en soms met een pruik op, of een mal pak aan. Dat waren mooie tijden.

Er was daarbij nauwelijks vlagvertoon. Toen één van de medeleden eens de barruimte versierde, met vlaggetjes en oranje slingers, moesten we daar hartelijk om lachen. Dat de koningin jarig was vormde de aanleiding voor ons jaarlijkse feest, maar meer ook niet.

Mijn gezondheid laat het zo actief vieren, van Koninginnedag en later Koningsdag, niet meer toe. De afgelopen decennia volgde ik het meestal thuis, voor de TV. Ook dit keer. Eerst het afscheid van de paus, met een oranje tompoes en een kop koffie. Mijn vrouw vind het vreemd dat onze koning niet in Rome aanwezig was, maar hij is niet katholiek en had belangrijkere dingen te doen.

Koekhappen en toiletpotwerpen. Nee, hoor, de landelijke koningsdagviering, in Doetichem, was heel keurig, vrolijk en ontspannen. En er was meteen een hoogtepunt met het optreden van Normaal. De koninklijke familie zong dapper mee, met 'Oerend Hard', waarna de dag eigenlijk al niet meer stuk kon.

Het feest begon een uur later om de paus niet voor de voeten te lopen. Dat was al heel wat want de Oranjes hebben op leven en dood gevochten tegen de katholieken. Ons land heeft zijn zelfstandigheid te danken aan bloedige oorlogen tegen de katholieke koning van Spanje. Willem van Oranje heeft ons land losgescheurd van de kerk van Rome en de Spaanse overheersing. (In Spanje hebben ze nu een progressievere regering dan wij, dus achteraf gezien...)

Maar goed, dat is lang geleden, met de paus gaan ze inmiddels vriendschappelijk om. Die had trouwens goed weer bij zijn uitvaart, terwijl het bij ons op Soestdijk, aanvankelijk, mistig en kil was. Dat hadden de weergoden wel andersom kunnen doen. Maar vermoedelijk moeten we dan eerst weer in ze gaan geloven.

De paus en de koning, vanaf half 10 's ochtends. Al met al was het een hele zit en was ik blij dat ik 's middags in slaap kon vallen bij het WK snooker.

(Bij het snooker zit mijn favoriet, Judd Trump, nog in het toernooi, na een goede wedstrijd in de eerste ronde. De publiekslieveling en schaduwfavoriet, Ronnie O'Sullivan, doet het beter dan hijzelf verwachtte. Hij won het toernooi al 7 keer, niet 6 keer zoals ik vorige week per abuis noteerde. Hij maakt kans op een 8ste overwinning en dat zou en record zijn.

Maar er is ook weer een mooie wielerwedstrijd vandaag: Luik-Bastenaken-Luik. Bij de mannen weer geen Nederlandse kanshebbers. Bij de vrouwen is het eerder de vraag welke Nederlandse gaat winnen dan of er een van onze landgenotes juichend over de streep zal gaan. De Belgen mogen in beide categorieën dromen van een overwinning. Dat mogen ze ook nog bij het snooker, trouwens. Hun Luca Brecel staat indrukwekkend te spelen. We blijven het volgen !)

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De wereld vergaat, maar daar hebben we het later wel eens over

In 'Het land van Rembrand', het boek dat Conrad Busken Huet schreef over de Gouden Eeuw, is een hoofdstuk gewijd aan Thomas a Kempis. Dat was een middeleeuws augustijner kanunnik, kopiist, schrijver en mysticus, die beroemd is geworden door zijn boek 'Over de navolging van Christus', dat door moderne gelovigen nog steeds gelezen wordt.

Busken Huet verwondert zich erover dat Thomas, terwijl er moord en doodslag, oorlog en honger heerste in ons land, in zijn kronieken schrijft dat het een gouden tijd was. In zijn kloostercel, tussen zijn boeken, leek Thomas zich helemaal af te sluiten voor de dagelijkse werkelijkheid.

Ik ben dus in goed gezelschap als ik vandaag over sport schrijf en niet over de problemen in de wereld. Want het wereldkampioenschap snooker is gisteren begonnen en vandaag wordt de enige Nederlandse wielerklassieker gereden, de Amstel Gold Race. De wereld vergaat, maar daar kunnen we het later nog wel eens over hebben.

Wielrennen en snooker horen bij het voorjaar. Als de bomen in blad komen en de bloesem bloeit, dokkeren de renners over de kasseien en zitten de snookerfans binnen voor de TV. Het zijn sporten voor mensen met uithoudingsvermogen. Zo'n wielrenner zit al gauw een uur of 6 op de fiets, voor de eindstreep in zicht komt. En de snookerpartijen van het WK duren zeker zo lang. De fans moeten dus zitvlees hebben, al kun je best even tussendoor opstaan om koffie te zetten, of zo.

Wat ook leuk is is dat er geen Nederlandse favorieten zijn. In het snooker speelt ons land geen enkele rol, volgens mij hebben we zelfs geen professionele spelers. Dat is in het wielrennen gelukkig wel zo, maar onze beste renner, Mathieu van der Poel, rijdt vandaag niet mee. Hij heeft zijn voorjaarsprogramma afgesloten – en vier grote koersen gewonnen – en rust nu een beetje uit, voor hij aan de Tour de France gaat beginnen.

Eh... ik moet mezelf nu even tot de orde roepen. Bij de mannen zijn er geen Nederlandse kanshebbers, maar bij de vrouwen natuurlijk wel. Terwijl we maar een paar mannelijke toppers hebben overheersen onze landgenotes, al jaren, het vrouwenwielrennen. Als je hoopt op een Nederlandse overwinning laat dan de mannen maar schieten en volg de vrouwenwedstrijd. Kanshebbers genoeg ! Demi Vollering, bijvoorbeeld, of Marianne Vos. Puck Pieterse misschien zelfs.

Bij het WK snooker zijn alle vrouwelijk deelnemers al in de voorronden uitgeschakeld. Het is eigenlijk best vreemd dat ze niet beter voor de dag komen, want het is een spel dat niet draait om spierkracht. Vrouwen zouden het, in theorie, net goed moeten kunnen als mannen. Maar in de praktijk weten, zelfs de beste vrouwen, maar zelden een partijtje van een mannelijke speler te winnen.

Dat het een moeilijk spel is, dat onverwachte wendingen kan nemen, werd gisterenavond maar weer eens duidelijk. De wereldkampioen van vorige jaar, Kyren Wilson, werd al in de eerste ronde uitgeschakeld door de jonge Chinees Lei Peifan. Daarmee werd Wilson het zoveelste slachtoffer van de 'Crucible Curse', de vloek die op wereldkampioenen lijkt te rusten.

Het kampioenschap wordt sinds 1977 gehouden in het Crucible Theatre in de Engelse stad Sheffield. Het is in al die jaren nog geen enkele speler gelukt om, direct na het winnen van zijn eerste WK-titel, het toernooi in het volgende jaar opnieuw te winnen. Er zijn 20 wereldkampioen geweest die, na het behalen van het kampioenschap, het jaar daarna, het toernooi vroegtijdig moesten verlaten. Er waren er zeven die er zelfs al in de eerste ronde uitvlogen. Er waren er maar twee die, twee keer achter elkaar, de finale haalden.

Er zijn wel theorieën over het waarom van dit fenomeen. Misschien komt het door alle druk die er op de wereldkampioen gelegd wordt, als hij zijn titel komt verdedigen ? Misschien is het omdat hij, in het jaar dat hij zich kampioen mag noemen, meer tijd kwijt is aan huldigingen en interviews ? Misschien heeft hij, voorafgaand aan het WK, teveel toernooien gespeeld ? Of juist teveel feest gevierd ?

Dat laatste kunnen we van Wilson niet zeggen. Die heeft zich een waardig kampioen betoond en een sterk seizoen gespeeld. Hij won vier toernooien en hoeft op de wereldranglijst alleen Judd Trump voor zich te dulden. Daarmee heb ik meteen mijn favoriet genoemd – ja, ik ben een Trump fan ! – Judd heeft het WK al eens gewonnen, in 2019 en heeft, het afgelopen seizoen, drie hoofdprijzen binnengehaald.

Judd Trump heeft het, in de afgelopen maanden, wat rustiger aan gedaan. In voorgaande jaren won hij ook regelmatig toernooien, maar dan bleek op het WK zijn topvorm verdwenen. Teveel wedstrijden gespeeld, zei men dan. Dus heeft hij nu wat rust genomen. De laatste paar toernooien was hij nog niet op zijn best, maar dat kan nog komen.

Het grote vraagteken, in de komende dagen is echter Ronnie O'Sullivan, de beste speler aller tijden. O'Sullivan won de WK-titel al zes keer en was de eerste speler die meer dan duizend series maakte van 100 punten of meer (centuries in snookertaal). Maar O'Sullivan wordt een dagje ouder, hij is 49, ondertussen. Hij staat ook bekend als een grillig genie. Als zijn hoofd goed staat is hij onverslaanbaar, maar helaas staat zijn hoofd niet altijd goed.

Hoe het af gaat lopen ? We weten het over twee weken. Maar eerst wielrennen ! (En tussendoor de wereld redden.) 

Lees ook mijn eerdere blog over Het land van Rembrand en waarom het niet geschreven wordt met een 't' op het eind. 

  

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Is Mathieu van der Poel familie van Willem de Zwijger ?

Hoe ik op dit merkwaardige idee kwam is een verhaal apart. Voor Vaderdag wilde ik, voor mijn vader uiteraard, een boek bestellen. Ik had gelezen dat de biografie, die historicus René van Stipriaan over Willem de Zwijger heeft geschreven, zeer de moeite waard was. Maar, omdat mijn vader nog al eens historische boeken koopt, informeerde ik eerst bij mijn moeder. En hij had het boek al. Gelukkig was er ook net een vervolg verschenen, van dezelfde schrijver, over de vele reizen die Willem maakte.

Dus bestelde ik dat. Op de afgesproken dag kreeg ik een mail, dat het boek bij mijn ouders bezorgd was. Maar toen ik mijn vader er veel plezier mee wilde wensen, bleek dat hij niets ontvangen had. Dus belde ik naar de verkoper en liet het boek nog eens bezorgen. Dit keer ging het wel goed. Maar twee weken later belde mijn vader me op, hij had nog een exemplaar in de brievenbus gekregen.

Dat zal het eerste boek zijn geweest, dat ergens verkeerd bezorgd was en nu, via een omweg, toch op de goede plaats was aangekomen. 'Wat zullen we ermee doen ?', vroeg Pa. 'Bewaar het maar voor mij,' zei ik. Maar nu moest ik de biografie, die eraan vooraf ging, ook gaan lezen. Dus bestelde ik die vorige week als e-book.

Het is een behoorlijk dik boek – maar het leest heel lekker weg – in de papieren versie ruim 900 bladzijden, op mijn e-reader 3000 plus, maar de laatste paar honderd zijn noten en aantekeningen. Vanaf de omslag keek Mathieu van der Poel me ernstig aan, verkleed als laat-middeleeuwse ridder.

Die jukbeenderen, de neus, de vorm van gezicht, het haar, zelfs het kuiltje in de kin, het was sprekend onze beste wielrenner van het moment. Voor het portret had hij alleen een klein baardje laten staan. Maar het was hem natuurlijk niet. Het was in een portret dat Anthonis Mor, in 1555, geschilderd heeft van de toen 22-jarige vader des vaderlands, Willem van Nassau. Maar de gelijkenis met Mathieu is treffend.

Toen ik de vraag, of de twee familie van elkaar konden zijn, intypte bij de chatbot van Windows, was het antwoord volmondig 'ja'. Maar enige bewijs werd niet meegeleverd. Het zou natuurlijk best kunnen. De familie van Nassau, had een kasteel in Breda – het staat er nog en is in gebruik als militair opleidingsinstituut – Willem zal daar best wel eens verbleven hebben en wie weet ontmoette hij er een leuke Brabantse meid ?

De familie Van der Poel komt uit Brabant, vader Adrie trouwde met de dochter van de Franse wielerlegende Raymond Poulidor, dus Franse connecties zijn er ook. Willem de Zwijger erfde het prinsdom Orange, dat ligt in Frankrijk, in de Provence. Maar gezegd moet worden dat hij er zelf nooit geweest is, omdat het voortdurend belaagd werd door het Franse leger.

Afgezien van deze, een beetje schimmige, mogelijkheden is er ook nog gewoon de statistiek. Er zijn bijna 500 jaar verstreken sinds de geboorte van Willem, in 1533. Dat zijn ongeveer 16 generaties en bij elke generatie verdubbelt het aantal voorouders dat een persoon heeft.

Op een Belgisch weblog vond ik dat, iemand die geboren is rond het jaar 2000, als we 16 generaties terug gaan, 32.768 voorouders heeft. De hele wereldbevolking was toen, in de 16e eeuw, 400 tot 500 miljoen groot. Dat is een schatting en ze woonden lang niet allemaal in Europa. Dus het idee dat, één van die ruim 32.000 voorouders van Mathieu van der Poel, familie was van Willem van Oranje is niet eens zo gek.

Het wordt leuker als we nog 10 generaties verder teruggaan. Dan heeft onze proefpersoon, geboren in het jaar 2000, al meer dan 500 miljoen voorouders, terwijl er toen naar schatting maar 250 tot 300 miljoen mensen op aarde waren. Dat betekent dat, in de loop van de geschiedenis verschillende keren mannen en vrouwen die, waarschijnlijk zonder het te weten, aan elkaar verwant waren, met elkaar kinderen hebben verwekt. Anders gezegd: als we maar lang genoeg teruggaan is iedereen familie van iedereen.

Mathieu van der Poel is dus familie van Willem de Zwijger. Net zoals u en ik, beste lezers. Maar die gelijkenis blijft opmerkelijk. Dat niemand dat eerder heeft gezien. Historici houden misschien niet van wielrennen ? En omgekeerd lezen wielerliefhebbers waarschijnlijk geen dikke historische boeken. De combinatie is toch best aan te bevelen, hoor.

Tot slot is er de mogelijkheid dat Anthonis Mor helemaal geen goede schilder was en zijn portret niet op de echte Willem lijkt. Maar dat geloof ik niet. Bij Wikipedia  staan nog meer schilderijen van hem en die zien er knap gemaakt uit. Hij was ook een populaire portretschilder, geliefd bij de Europese vorsten en rijke adel. Mor was dus geen prutser, als zijn portretten niet leken had hij nooit zoveel belangrijke klanten gehad.

Nog even voor de wielerfans die niet weten wie Willem de Zwijger was: Dat was niet de eerste koning van Nederland, want dat bestond toen nog niet. Als stadhouder, hoge ambtenaar en legeraanvoerder, speelde hij een belangrijke rol in de Republiek der 7 Verenigde Nederlanden. Hij was wel de voorouder van onze eerste echte koning, als we Lodewijk Napoleon buiten beschouwing laten, dat was de broer van Napoleon Bonaparte en geen familie. 

Willem I, die na Lodewijk, in 1815, op de troon kwam, als eerste Nederlandse koning, was een afstammeling van De Zwijger. De oude Willem was, als Prins van Oranje, ook de oorzaak van de kleur van onze nationale sportkledij.

Voor de historici die nog nooit van Mathieu van der Poel hebben gehoord: Dat is de huidige wereldkampioen in het wegwielrennen en het veldrijden. Hij won dit jaar de twee zware klassiekers Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen. 

Eerder won hij een reeks klassiekers, etappes in grote ronden, meerdere Nederlandse en Europese titels, op de weg en in het veld en werd hij Europees en Nederlands kampioen mountainbiken. Van der Poel reed gisteren, in het oranje, de wegwedstrijd op de Olympische Spelen. Hij eindigde, als beste Nederlander, op de 12e plaats. (En hij is verwant aan Willen de Zwijger.)

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De voorjaarsklassiekers

Het Formule 1 racen volg ik niet. Saai, saai en nog eens saai, tenzij er één uit de bocht vliegt. Maar om nou naar een wedstrijd te kijken voor de ongelukken, dat gaat me te ver. En dan heb ik het nog niet eens over alle vervuiling die erbij komt kijken. Nu het einde van de benzinemotor in zicht is lijkt me dat de Formule 1 eerdaags ook wel op zal houden. De huidige coureurs zullen moeten overstappen op elektrische auto's, als ze hun pensioen willen halen als racer.

Voetballen interesseert me steeds minder. Zijn het niet de spelers die zich misdragen, dan hangt het publiek wel de halve gare uit. En om nou naar een wedstrijd te kijken voor de vechtpartijen en rellen ? Nee, hoewel ik een uitzondering maak voor het Nederlandse vrouwenelftal. Daar gedragen de speelsters en het publiek zich een stuk minder mallotig en kun je nog gewoon genieten van leuke wedstrijden.

Maar dan het wielrennen. Terwijl het voetbal steeds irritanter wordt, wordt het wielrennen, de laatste jaren, steeds leuker. Het is al een tijd terug dat we nog eens een groot dopingschandaal hadden, dus misschien wordt het zelfs een schonere sport. Het is in ieder geval leuk om naar te kijken, met een nieuwe generatie renners die graag aanvallend koerst.

Vroeger kon een wielerwedstrijd nog wel eens voorspelbaar verlopen. In de eerste kilometers ontsnapte er een klein groepje, dat reed een groot deel van de wedstrijd voorop, tot het, een kilometer of 10 voor de finish, ingelopen werd en een grote favoriet de wedstrijd won. Niet zo heel spannend.

Maar dat gebeurt, de laatste jaren, steeds minder. De grote favorieten, die zich vroeger zo lang mogelijk in het peloton verschuilden, trekken tegenwoordig veel eerder ten strijde. En soms, zoals vorige week, bij de Ronde van Vlaanderen, ontstaat er helemaal geen vroege vluchtersgroep. Er werd zo hard gereden, direct vanaf het begin, dat er geen ontsnappen aan was.

Wat het ook aardig maakt is dat er niet één renner is die het hele veld overheerst. Er zijn voor elke wedstrijd meerdere grote kanshebbers en er zijn, daarnaast, goede renners die, met een beetje geluk, ook kunnen winnen.

Als ik kijk naar de uitslagen van dit voorjaar, dat in februari begon met de Vlaamse openingsklassieker 'Omloop het Nieuwsblad', dan zie ik allemaal verschillende winnaars: Van Baerle, Alaphilippe, Benoot, Menten, Pidcock, Thijssen, Pogacar, Roglic, Merlier, Van der Poel, Philipsen, Van Aert, Laporte. Er zijn er een paar die twee wedstrijden hebben gewonnen, maar er zit geen kannibaal bij die alles wint.

Dat is bij de vrouwen een beetje anders, daar is er ook niet één wielrenster die alles wint, maar er is wel een ploeg, SD-Worx, die erg veel wint. Van de 7 eerste wedstrijden van dit seizoen wonnen ze er 4.

Daarom was het wel leuk dat Parijs-Roubaix, bij de vrouwen, gisteren gewonnen werd door een renster van een ander team, de Canadese Alison Jackson, van EF-Education. Het was wel jammer dat er een paar valpartijen nodig waren, om de favorieten op achterstand te zetten en we kijken natuurlijk niet naar het wielrennen voor de ongelukken.

Maar, ja... Parijs-Roubaix... Daar sturen ze de renners over de slechtste wegen die ze vinden kunnen, met hobbelige kasseien. Lekke banden en valpartijen zijn bijna onvermijdelijk. Dat maakt het een soort van loterij. Niet de beste renners maken kans op de overwinning, maar vooral de renners die de minste pech onderweg hebben gehad.

Organisatoren hebben steeds meer de neiging om het peloton over ongebaande paden te sturen. Grindwegen, onverharde stroken, zeer steile bergpaadjes. Het levert vaak spectaculaire momenten op. Maar het wielrennen moet geen knotse kneuzen rally worden. Het materiaal wordt steeds beter, de renners zijn gezonder en beter getraind, ze dragen valhelmen, maar moeten daarom de wedstrijden gevaarlijker worden ? Het lijkt me niet.

Toch ga ik vandaag naar de mannenwedstrijd van Parijs naar Roubaix kijken. Hopelijk met niet veel valpartijen en een onverwachte, maar verdiende, winnaar.

(De Knotse Kneuzen Rally was een tekenfilmserie uit de jaren '60. De serie werd gemaakt door de studio van Hanna & Barbera, die bekender zijn geworden met de Flinstones. De oorspronkelijke titel was 'Wacky Races' en het verhaal was gebaseerd op de speelfilm 'The Great Race', uit 1965. Het waren afleveringen van 20 minuten vol malle incidenten en ongelukken.) 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - en deel 4 van dit verhaal.

  

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Mannen kunnen niet voetballen

Ik heb het al een poosje niet over sport gehad. Heb ik nog iets geschreven over het WK Snooker en atletiek, of over de Giro d'Italia, of de Tour de France ? Ik dacht het niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet gevolgd heb. En er waren best mooie momenten bij.

Het mannenvoetbal heb ik grotendeels links laten liggen. De Nederlandse competitie heb ik nog een beetje bijgehouden, maar ik heb geen idee wie de verschillende Europacups gewonnen heeft. Er komt ook nog een WK voor de heren aan, eind van dit jaar, maar ik denk dat ik dat dit keer maar oversla.

Het is een vervelend spel geworden, dat mannenvoetbal. Spelers die zich erg druk lijken te maken over hun haardracht en tattoos en elkaar voortdurend overtredingen en gele kaarten proberen aan te smeren. Bij de kleinste aanraking laten ze zich theatraal op de grond vallen en blijven daar net zolang liggen rollen en kermen tot de scheidsrechter het spel stil legt.

Dankzij de herhalingen op TV kan iedereen zien dat er doorgaans weinig aan de hand is. Een moment later loopt zo'n zwaargeraakte speler vaak weer vrolijk over het veld te huppelen. Maar dan valt er wel weer een ander 'dodelijk gewond' op de grond. Heel ergerlijk.

Kijk daarom eens naar de finale van het EK voetbal voor vrouwen. Die is vanavond en als de wedstrijd niet teveel afwijkt van de rest van het toernooi, dan zal het je opvallen dat het er bij de vrouwen heel anders aan toe gaat. Ze spelen, bijvoorbeeld, zomaar 15, of 20 minuten, door zonder overtredingen !

Als er eens twee speelsters tegen elkaar aanbotsen staan ze gewoon weer op en spelen verder. Heel raar ! Dat zie je bij de mannen nou nooit. Het doet me denken aan de tijd dat ik zelf voetbalde op het schoolplein. Dan kreeg ik wel eens een schop en als ik dan 'Au !' riep was er altijd wel een vriendje dat zei: 'Niet zeuren, daar word je hard van.'

Ja, maar het niveau van dat vrouwenvoetbal is zoveel minder, hoor je wel eens zeggen. Alsof bij de mannen elke pass aankomt en elk schot meteen een doelpunt is. Bij voetballen, of dat nou door mannen of vrouwen wordt beoefend, gaat nu eenmaal veel mis. En af en toe gaat er iets goed. Daarom zijn samenvattingen altijd veel leuker om te zien dan live-wedstrijden.

Het scheelt wel een stuk als al dat toneelspel achterwege blijft. En daarom is het vrouwenvoetbal een stuk prettiger om te volgen. De dames protesteren ook maar zelden bij de scheidsrechter. Geen gezeur om vrije trappen, of juist de vermoorde onschuld uithangen terwijl je iemand net een doodschop hebt gegeven. Geen list, bedrog en gehuichel, maar gewoon voetbal zoals het bedoeld is.

Het Nederlandse elftal had wat pech, met blessures en covid-besmettingen, en is niet verder gekomen dan de kwartfinale. Maar als we naar de Nederlanders, in andere sporten, kijken dan doen ook daar de vrouwen het beter dan de mannen. De wielrensters in de Tour de Femmes, bijvoorbeeld, die maar 1 week duurt, terwijl de mannen er 3 weken over doen. De beste Nederlandse wielrenner (M/V) ooit, Marianne Vos, won al 2 etappes en rijdt al 6 dagen in de gele trui.

Marianne won, in haar lange loopbaan, titels op de weg, op de baan en bij het veldrijden. Ze werd 2 keer Olympisch kampioen, 13 keer wereldkampioen, 3 keer Europees kampioen en 16 keer Nederlands kampioen. Volgens Wikipedia won ze in totaal 304 wedstrijden. Ze heeft dan ook nog de pech gehad dat er voor vrouwen minder wedstrijden georganiseerd worden dan voor mannen.

De Tour de France Femmes eindigt vanmiddag. Men gaf Marianne Vos niet veel kans in de afsluitende bergritten en dat is uitgekomen. Maar ze heeft de leiding in het klassement overgedaan aan een landgenote, Annemiek van Vleuten, die op zaterdag, in een machtige aanval, de etappe, de gele trui en waarschijnlijk de hele tour pakte.

Bij het WK Atletiek waren het trouwens ook de Nederlandse vrouwen die de medailles naar huis brachten. En dat doen ze al jaren, terwijl een mannelijke topper een zeldzaamheid is. Kortom: de mannen kunnen misschien beter toneelspelen, maar als het op sporten aankomt moeten we het van de vrouwen hebben. 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

De moeder aller sporten

De Olympische Spelen van Tokyo zijn halverwege. De Nederlandse hockeymannen hebben zojuist verloren en liggen uit het toernooi. Maar de hockeyliefhebbers wisten dat natuurlijk al, die zijn er om 5 uur vanochtend voor uit bed gekomen.

Ik niet, hoor. Maar ik hoorde het toen ik wakker werd. Hockey hoort niet bij mijn favoriete sporten. Het balletje is zo klein en het spel gaat zo snel, dat ik het niet kan volgen. Ik hoorde een stukje verslag op de radio, dat is beter dan zelf kijken, want dan vertelt er iemand wat er gebeurt. Maar de verslaggever moest ook regelmatig toegeven dat hij het niet wist en even de herhaling op TV af moest wachten.

Gelukkig was er ook wielrennen, in de afgelopen week, en het vrouwenvoetbal, dat doorgaans leuker is dan dat van de mannen. De mannelijke voetballers liggen de helft van de tijd op het veld te kronkelen en net te doen alsof ze vreselijk veel pijn hebben. Dat soort toneelspel zie je nauwelijks bij de vrouwen. Minder overtredingen, minder aanstellerij en meer doelpunten. Wanneer won het mannenelftal voor het laatst met 6 of 7 doelpunten verschil ? Maar goed, ook de vaderlandse voetbalvrouwen zijn inmiddels uitgeschakeld.

Het is jammer dat de meeste zenders voornamelijk hun eigen landgenoten volgen. Daardoor missen de neutrale liefhebbers een aantal leuke onderdelen. Gewichtheffen, bijvoorbeeld. Niets van gezien. Rugby 7's, de variant waarbij maar de helft van de spelers op het veld staat, ik heb er maar een paar flitsen van voorbij zien komen.

Er zijn ook veel te veel sporten bij deze malle spelen. Al die zwemonderdelen en allemaal voor mannen en vrouwen en soms ook voor beide. Er is geen doorkomen aan en het wordt allemaal uitgezonden. Daar mag best wat in gesnoeid worden. Maar het lijkt alsof het alleen maar meer wordt.

Het is best leuk dat er zo nu en dan iets nieuws wordt toegevoegd, hoor, maar golfen ? Wie zit erop te wachten ? Of skateboarden ? Dat zal best heel moeilijk zijn, ik ga het zelf niet proberen, maar het ziet er niet spannend uit en het is voor de leek niet duidelijk waarom de een wint en een ander niet.

Dat probleem heb ik ook met sporten als turnen en trampolinespringen. Ze doen allemaal leuke kunstjes, maar waarom de een er nou meer punten voor krijgt dan de ander ? Het wordt in sport een stuk duidelijker als je voor iedereen waarneembare punten kunt scoren, of iets meetbaar beter of sneller doet dan een ander.

Daarom beginnen de Spelen dit weekend pas echt, met de atletiek. De moeder aller sporten. Daar kun je zien, of anders nameten, wie het eerst over de finish kwam, of zijn speer, discus, kogel, of eigen lichaam, het verst of hoogst wierp. Daar hoeft doorgaans geen jury aan te pas te komen. Met behulp van de moderne techniek is alles precies vast te stellen.

Bij de loopafstanden heeft men de startblokken tegenwoordig zelfs voorzien van elektronica, zodat een valse start niet meer door een scheidsrechter hoeft te worden vastgesteld. En waar je vroeger nog wel eens een vals startje kon maken, lig je er nu direct uit als je het verkeerd doet. Dat zorgt dan weer voor heel nieuwe tragiek.

Ik zag het gisteren bij een voorronde van de 100 meter sprint voor de mannen. Dat is toch al een heel kort onderdeel, na een seconde of 10 is iedereen bij de finish. Maar voor één deelnemer duurde het nog korter. De arme man was helemaal naar Tokyo gereisd, vanuit een Afrikaans land, om daar zijn sportspullen aan te trekken, in het startblok te gaan zitten en te vroeg te bewegen. Diskwalificatie en naar huis.

Ik had het best begrepen als hij nog wat op de baan was gaan liggen jammeren en kronkelen. Daar heb je dan jaren voor getraind en wedstrijden voor gelopen. Maar hij vertrok gedwee en met gebogen hoofd. Een echte sportman...

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Start van het seizoen voor vogels en sporters

Vandaag worden de vogelwebcams van Beleef de Lente weer aangezet. Volgens een jarenlange traditie heb ik het er elk jaar wel even over en soms zelfs meer dan eens. Tenminste dat dacht ik, maar als ik terugkijk op ons weblog dan zie ik dat ik het evenement in 2018 helemaal overgeslagen heb.

Nou hebben ze mijn aanbevelingen ook niet echt nodig, want de afgelopen jaren werden de vogels gevolgd door miljoenen liefhebbers, uit binnen- en buitenland. Maar goed, ik heb het er bijna elk jaar over, dus heb ik gisteren vast een blik geworpen op de website.

Het ziet er weer veelbelovend uit. Er is plaats ingeruimd voor 14 vogelsoorten, waarvan er 10 al bekend zijn. De bosuilen zitten zelfs al te broeden, schrijven ze, maar dat was in vorige jaren ook het geval, die beginnen altijd vroeg. Verder zijn er camera's voor de steenuil, merel, gekraagde roodstaart, kerkuil, zeearend, ooievaar, slechtvalk en koolmees. En er is een vijvercamera, die is, als ik het goed heb, gericht op de tuin van Vogelbescherming in Zeist.

De overige 4 plekken worden in de komende weken ingevuld en men belooft 'spectaculaire' vogelsoorten. Die beloftes zijn niet spijkerhard, want het blijven wilde vogels, natuurlijk. Of het voor het oog van de camera ook echt tot broeden komt moeten we maar afwachten. Maar dat is ook een deel van spanning.

De trouwe volgers hebben in voorgaande jaren al heel wat drama en spektakel meegemaakt. Gevechten om nesten en nestkasten, kuikens die uit het nest vielen, broedende paren die halverwege van partner wisselden. Of, wat eigenlijk altijd wel voorkwam, camera's die maandenlang lege nestkastjes lieten zien.

Het zal de vogelliefhebber, vooral als die zelf een of meerdere nestkastjes heeft opgehangen, bekend voorkomen. Op ons eigen balkonnetje tonen de pimpelmezen alweer interesse in de aangeboden nestgelegenheid, maar ik reken me nog niet rijk. Het is de afgelopen jaren vaak genoeg niet doorgegaan.

Wat me ook opviel, toen ik terugkeek naar mijn oude blogs, is dat de start van het webcamseizoen meestal samenvalt met de eerste voorjaarsklassiekers in het wielrennen. Vorig jaar werden er veel wedstrijden afgelast, maar gisteren is de Omloop Het Nieuwsblad verreden, de eerste Vlaamse klassieker. Vanmiddag kunnen we kijken naar Kuurne-Brussel-Kuurne.

Voor wie daar geen zin in heeft is er ook nog snooker. De toernooien zijn daar alweer een poosje bezig. Zonder publiek, maar met kunstmatig applaus, wat het gevoel van live-sport wel vergroot, maar toch een beetje mal blijft. De spelers verblijven het hele toernooi, afgezonderd van de buitenwereld, in een complex waar zowel het hotel als de speelzalen zijn.

Ze worden van tevoren getest op coronabesmetting en zo af en toe heeft er een af moeten zeggen vanwege een positieve uitslag. Dat overkwam een enkele wielrenner ook, het afgelopen jaar. Weer eens wat anders dan positieve dopinggevallen.

Maar goed: vanmiddag en vanavond is de finale van het Players Championship Snooker. Het belooft interessant te worden, want hoewel de nummer 1 van de wereldranglijst, Judd Trump (geen familie van Donald), vroeg uitgeschakeld werd, is wereldkampioen Ronnie O'Sullivan prima in vorm en geplaatst voor de eindstrijd.

Kan heel goed: 1 oog op de broedende bosuil en het andere voor het groene laken. 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Ooit fietste ik met witte schoenen

Best een mooie beginzin, maar er ontbreekt iets aan. Je zegt niet: 'Ik fietste op witte schoenen'. En 'met witte schoenen aan' lijkt minder mooi. Waar aan ? Aan mijn voeten, natuurlijk. Hoewel 'met witte schoenen in mijn hand' zou ook kunnen.

Is er iets bijzonders aan fietsen met witte schoenen ? Nou, heden ten dage niet. Het viel me op dat de meeste wielrenners in de Tour de France witte schoenen hebben. Maar vroeger waren wielrenschoenen zwart. Kijk maar naar oude foto's van Eddy Merckx en Joop Zoetemelk, die hadden zwarte schoenen.

Een jaar of wat geleden keek ik met kleine D naar het WK voetballen. De spelers droegen schoenen in alle kleuren van de regenboog. Geel, roze, blauw, rood, paars. 'Vroeger', zei ik, 'waren voetbalschoenen zwart, met een witte streep.'

Zo had ik zelf, in de jaren '60, gevoetbald. Met zwarte schoenen van het merk Quick en later op Puma's. Niks rare snoepgoedkleurtjes. Het zou ook best kunnen dat die Quick schoenen eerst van mijn oudere broer waren geweest. En dat ik proppen papier in neuzen deed zodat ze beter pasten.

Het is niet dat ik gefixeerd ben op schoenen, hoor. Ik loop al 20 jaar op hetzelfde paar zwarte sportschoenen, ooit gekocht in de uitverkoop. Ik ken mensen die 6 of 10 paar schoenen hebben, soms zelfs meer dan 20 ! Maar ik had er lange tijd maar 1, die zwarte. Inmiddels heb ik er een paar moonboots bij, voor op de scootmobiel, als het koud weer is.

Ik heb ook een paar sandalen, die ik het hele jaar door draag, in huis. En als het heel warm weer is ook wel eens buiten. Van grote D, hij is flink gegroeid inmiddels, kreeg ik een paar jaar geleden een paar blitse blauwe schoenen, die hij te klein gekocht had. Maar omdat ik, vanwege mijn wankele conditie, zo weinig loop raken die maar niet ingelopen.

Ooit droeg ik dus witte schoenen bij het fietsen. Ik was een jaar of 20, denk ik, toen ik een racefiets kocht. Ik had toen een vriend, die ook Jan heette, waarmee ik tochten maakte. Wij hadden geen speciale fietskleding, dat vonden we maar aanstellerij. Mannen in koersbroeken en fietsshirts lachten we uit. 'Outfitters !', vonden we.

Maar na verloop van tijd moest ik vaststellen dat lange afstanden fietsen, op gewone gympen, niet comfortabel was. Ik ontdekte dat de ideale fietsschoen een alternatief modelletje was, van het merk Roots. Ik had rond die tijd een wit paar aangeschaft, gewoon om op te lopen. Nou ja, gewoon...

Roots waren ongewone schoenen. Ze waren ontworpen met het idee dat de menselijke voet, op een zachte ondergrond, het meeste wegzakt bij de hiel. Dus de hak was zeer laag. Naar de tenen toe werd de zool dikker. Daar moest je even aan wennen, bij het lopen. Maar voor op de fiets waren ze geweldig. Dat dikke deel zorgde ervoor dat de pedaal nooit pijnlijk in je voet drukte.

Toen fietste de serieuze wielrenner met zwarte schoenen, waarin een metalen plaatje verwerkt was, om de druk van de pedalen op te vangen. Op racefietsen zaten toen nog 'toe clips', natuurlijk. Een soort metalen beugeltjes, bijna stijgijzers, die de voet vast op de pedaal hielden. Inmiddels is dat vervangen door een kliksysteem. Plaatjes onder de schoenen klikken in de pedalen.

Mooi. Maar als je van de fiets stapt ben je, op die moeilijk lopende schoenen, direct te herkennen als iemand die pretendeert een wielrenner te zijn. Daar had ik op mijn roots geen last van. Verder gewoon een afgeknipte spijkerbroek en een t-shirt. Niks geen pretenties.

Later ben ik wel overstag gegaan wat betreft broek en shirt. Zo'n fietsbroek met zeemleren kruis is toch wel erg comfortabel. En een shirt met een paar zakken op de rug is best handig. Dan hoef je niet telkens te stoppen om iets eetbaars uit je fietstas te halen. Maar de witte roots bleven, daar kon geen officiële fietsschoen tegenop.

Tegenwoordig fiets ik niet meer, maar toen was ik een trendsetter. Nu fietsen ze allemaal met witte schoenen... aan... hun voeten...

Ps: De strepen zien er anders uit dan ik me herinner, maar Quick voetbalschoenen worden nog steeds gemaakt. In zwart en blauw. 

Van Roots vond ik wel een Facebookpagina, met de originele modellen, maar op een website kan ik die niet vinden. De laatste mededeling op de pagina dateert van 2015: 'De webshop is gesloten. Laatste paren in maat 37 en 41 nog op voorraad. Aanvragen per mail naar rootsschoenen@gmail.com' 

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De sport van het herinneren

Zoals jullie misschien weten ben ik best een sportliefhebber. Geen fanaticus, maar vooral in de middaguren, die ik meestal rustend op bed doorbreng, kijk ik graag naar andere mensen die zich wel inspannen. Wat dat betreft valt het de afgelopen maanden niet mee.

Door het corona-virus zijn er vrijwel geen sportwedstrijden. Ik heb één snookertoernooi gevolgd, dat zonder publiek werd gespeeld, maar dat was het wel. Er zijn gelukkig TV-zenders die de lege uren vullen met herhalingen van sportevenementen van lang geleden.

Dan treedt er een ander mechanisme in werking: namelijk de sport van het herinneren. Ik ben daar niet heel goed in. Vraag mij naar de winnaar van een kampioenschap van vorig jaar en ik begin al te twijfelen. Naar het verloop van de finale is het helemaal raden.

Dat is in dit geval best fijn, want elke oude wedstrijd is weer interessant. Meestal begint het me ergens halverwege wel te dagen, hoor. Dus echt heel spannend wordt het meestal niet.

Maar toch. Laatst was ik even ingedommeld en werd ik wakker middenin de herhaling van een oude tennisfinale op Wimbledon. De ene speler herkende ik direct: Boris Becker. Nog piepjong. Bij het zien van zijn tegenstander, een nors kijkende jongeman, met halflang donkerblond haar en zeer lange benen in een heel kort broekje, schoot me een naam te binnen: Kevin Curry. Even later corrigeerde ik mezelf, niet Curry, maar Curren. Een Zuid-Afrikaan, dacht ik.

Bij die oude wedstrijden staan de namen van de spelers en de stand niet voortdurend in beeld, dus het duurde even voor ik het kon zien. Inderdaad Kevin Curren, maar een Amerikaan, stond er.

Toen ik het later opzocht, bij Wikipedia, bleek ik het toch goed onthouden te hebben. Curren was Zuid-Afrikaan, maar liet zich naturaliseren tot Amerikaan, vanwege de apartheid in eigen land en de problemen die dat meebracht voor zijn tennisloopbaan.

Dat viel me niet tegen van mezelf. Een tennisspeler, die ik in geen 30 jaar gezien had, direct herkend. Wat is het menselijk geheugen toch verbazingwekkend. Nog verbazender was het wat ik allemaal vergeten bleek te zijn toen ik 'Nederland Heeft Weer De Gele Trui' las, het tweede deel van de geschiedenis van het Nederlandse wielrennen, geschreven door Benjo Maso.

Het eerste deel heet, niet zo verrassend: 'Nederland Heeft De Gele Trui', maar laat dat je niet weerhouden, het zijn heerlijke boeken.

Ik dacht dat ik het best aardig bijgehouden had, in de jaren '70 en '80. De successen van de Raleigh-ploeg, van ploegleider Peter Post, de Tour-winst van Joop Zoetemelk, de overwinningen van Hennie Kuiper, Jan Raas en Gerrie Knetemann.

Maar ik was zeker de helft vergeten. En de namen van hun tegenstanders kwamen me vaak helemaal onbekend voor. Eddie Merckx en Roger de Vlaminck, die wist ik nog wel. Francesco Moser en Luis Ocana ook, maar er bleken genoeg namen voorbij te komen die mij helemaal niets zeiden.

En wat zo'n Jan Raas allemaal gewonnen heeft ! Hij won 10 etappes in de Tour, 5 keer de Amstel Gold Race en 2 keer de Ronde van Vlaanderen. Een moderne renner zou daar al heel blij mee zijn, maar Raas werd ook 3 keer Nederlands- en 1 keer wereldkampioen, won Milaan-San Remo, Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Roubaix en nog een hele reeks andere wedstrijden. En hij stopte al op zijn 33ste...!

Het kan best zijn dat ik een bijzonder slecht geheugen heb, maar het loont voor mij in ieder geval zeer de moeite om dat soort sportgeschiedenissen weer terug te lezen en te zien. Zeker nu er zo weinig nieuws te beleven valt.  

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Een sportieve achtbaan

De afgelopen dagen waren een sportieve achtbaan. De Nederlandse sporters haalden successen en belandden in diepe dalen, om daarna weer te zegevieren.

Ik heb niet alle sport gevolgd, ik kijk vrijwel geen voetbal meer tegenwoordig, maar aan de wereldkampioen-schappen voor wielrennen, in het Engelse Harrogate en het WK atletiek in Doha, de hoofdstad van Qatar, had ik ruim voldoende.

De wielrenners zijn de hele week al bezig, verdeeld over verschillende categorieën. Bij het tijdrijden was er voor het eerst een estafette voor mannen en vrouwen. Een leuk onderdeel, waarbij eerst een team van drie mannen het parcours aflegde en daarna drie vrouwen het overnamen. De gezamenlijke tijd was bepalend voor de einduitslag. En Nederland won. Een mooi begin van de week.

Daarna kwamen er wedstrijden voor jongens en meisjes en mannen en vrouwen en onze vaderlandse vertegenwoordigers haalden hier en daar medailles. Heel mooi, maar het leek nog mooier te worden toen op vrijdag, bij de jongemannen tot 23 jaar, de Nederlander Nils Eekhoff als eerste de finish passeerde.

Eekhof had het niet gemakkelijk gehad. Het regende, de weg was glad, hij was gevallen, weer opgestaan en leek lange tijd kansloos voor een ereplaats. Pas in de laatste kilometer wist hij, met een klein groepje renners, aansluiting te vinden bij de koplopers. In een lange sprint bleef onze held uiteindelijk de rest voor. Hoera, we waren kampioen !

Maar de huldiging liet daarna erg lang op zich wachten. We zagen beelden van Eekhoff, in zijn eentje, in een tent. We zagen een andere Nederlander wat sip wegrijden. Toen kwam het nieuws dat een Italiaan de titel kreeg, Eekhoff was gediskwalificeerd omdat hij, na zijn valpartij, achter de volgauto had gestayerd.

Verbijstering alom, ook bij de Belgische commentatoren. Die begrepen niet wat er aan de hand was. Ja, het zal best dat de gevallen Nederlander door de ploegwagen weer op gang was gebracht, maar dat is heel gewoon in de koers.

Op de website van de Vlaamse TV staat een hele reeks reacties, van renners en andere betrokkenen, die niet begrijpen hoe men Eekhoff zijn overwinning heeft kunnen afpakken. Ik weet niet of de Nederlandse pers zich er zo druk over maakte. In de Volkskrant bleef het bij een klein berichtje.

Maar goed. Op zaterdag was de wegwedstrijd voor de dames en Nederland was favoriet. Al jaren horen onze rensters tot de wereldtop. Marianne Vos, die al meerdere keren kampioen was, op de weg, op de baan en bij het veldrijden, zou nu misschien opnieuw toeslaan.

Het liep iets anders. Op één van de eerste heuvels ging een andere landgenote in de aanval. Met nog ruim 100 kilometer te gaan kwam Annemiek van Vleuten alleen op kop. Zoiets gebeurt wel vaker en een kenner denkt dan: De afstand is veel te groot, die wordt wel weer ingehaald door de rest.

Maar van Vleuten liep langzaam verder uit. Eerst naar een minuut en terwijl achter haar het peloton uiteen viel werd het, op het plaatselijke circuit, zelfs twee minuten. Ze zwaaide naar de camera en ging met een grote glimlach over de eindstreep. Een andere Nederlandse, Anna Van der Breggen, werd tweede.

En toen moesten de eerste finales bij het atletieken nog beginnen ! En ook daar was er op zaterdag een groot succes voor ons land. Sifan Hassan won met een geweldige eindsprint de 10 kilometer.

Kan het nog mooier worden ? Nou, vandaag is de finale van de 100 meter sprint en wie weet hoe ver Dafne Schippers gaat komen ? Bij het wielrennen is er de wegrit van de mannen en 'we' hebben een grote kanshebber met Mathieu van der Poel.

Maar laten we niet overmoedig worden. Van der Poel is een jonge knaap, die pas voor het eerst aan een WK meedoet. En Schippers is op de weg terug, na een paar mindere jaren. Ook als zij niet winnen hebben onze landgenoten het al heel goed gedaan.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men