Posts tonen met het label overlast. Alle posts tonen
Posts tonen met het label overlast. Alle posts tonen

zondag 16 juni 2024

Zou het toch nog goed komen met het park ?


Het zou kunnen,
beste lezers, dat ik, ongemerkt en onverwacht, een overwinning heb geboekt. De trouwe volgers, die zich al jaren door mijn verhalen heen worstelen, weten dat ik in een rustige straat woon, tegenover een klein park. In dat park staan hoge bomen, met een reigerkolonie, er zijn waterpartijen en een kinderspeeltuintje.

Vroeger reed ik vaak door dat park, als ik het dorp in ging. Soms voerde ik de eendjes, of ik maakte foto's van de reigers. Ik begroette andere parkbezoekers, die er hun hond uitlieten, of liepen te joggen. Dat veranderde toen de gemeente, zonder waarschuwing vooraf, twee van de drie ingangen van het park afsloot met een hek.

Ik kon vanaf dat moment niet meer door het park rijden. De hekken waren onneembare obstakels voor mensen in een scootmobiel, of rolstoel, of personen met een kinderwagen, of rollator. Ik schreef een verhaal, dat in de plaatselijke krant terecht kwam. Er kwam een reactie van de gemeente. De hekken waren geplaatst, in overleg met de buurt, omdat er zoveel overlast zou zijn van jongeren.

Daar had ik nooit iets van gemerkt. Van het overleg met de buurt ook niet, trouwens. Ik protesteerde dus. Er kwam een gesprek, met een gemeenteambtenaar en een klagende buurtbewoner, maar uiteindelijk bleven de hekken staan. Knarsetandend legde ik me erbij neer. De daaropvolgende jaren kwam ik veel minder vaak in het park. De ergernis bleef, maar wat kon ik eraan doen ?

Toen er vorig jaar een brief in de bus lag, van een politiepersoon in opleiding, die onze mening vroeg over de overlast van hangjongeren in onze buurt, werd mijn wrevel opnieuw gewekt. Hoezo overlast ? Er gebeurt hier nooit iets ! Bovendien heeft de gemeente hekken geplaatst om de overlastgevers te weren.

Ik schreef een verhaal, dat weer in de krant geplaatst werd en dat een tegenreactie uitlokte. In een pagina groot artikel betoogden een paar buurtgenoten, die namens tientallen anderen beweerden te spreken, dat het nog steeds heel erg was, met de overlast van hangjongeren in het park. De bedoeling was waarschijnlijk om mij de mond te snoeren, maar in werkelijkheid speelden ze me in de kaart.

Ik stelde de gemeente, online, opnieuw de vraag of die hekken weggehaald konden worden. Ze waren immers geplaatst om hangjongeren te weren en nu bleek, uit dat grote stuk in de krant, dat er nog steeds overlast was. Die hekken hadden dus geen zin. Maar ik had er wel veel last van.

Daarop werd ik gebeld door een medewerker van de gemeente. De man gaf direct te kennen dat hij weinig wist van de toestand bij ons in de straat. Maar hij had wel, inmiddels 9 jaar geleden, die hekken neergezet. Wat ik schreef over die hangjongeren, dat was onzin, zei hij. Jongeren kunnen gewoon langs zo'n hek lopen. Nee, de hekken waren er om auto's uit het park te weren.

Daar keek ik van op. Het was wel leuk om eens iemand te spreken met een echt Soesters accent, maar ik begreep dat ik met deze man niet veel verder ging komen. Ik schreef dus een brief aan een van onze wethouders. Daarin legde ik het hele verhaal nog eens uit en toonde ik, met citaten uit de mailwisseling van 9 jaar eerder, aan dat de hekken wel degelijk waren geplaatst om jongeren uit het park te weren. Aangezien er nog steeds geklaagd werd en ik gehinderd werd door die hekken... enz.

Bovendien wees ik de gemeente op de plicht om de openbare ruimte toegankelijk te maken voor mensen met een beperking. Het is wel leuk als alleen dorpsbewoners met gezonde benen, zoals hangjongeren, het park in kunnen, maar inwoners die aangewezen zijn op een scootmobiel, rolstoel of rollator hebben ook rechten.

Daarna hoorde ik lange tijd niets. Een paar weken geleden besloot ik eens te gaan kijken op de website, of er al iets met mijn 'zaak' gedaan was. Ik zag dat er al 5 maanden verstreken waren sinds ik het probleem had aangekaart. Er was een mogelijkheid om een opmerking toe te voegen, dus stelde ik de vraag of er misschien extra informatie nodig was.

Vervolgens gebeurde er weer een tijdje niets. Het kan best zijn dat er, zonder dat ik er iets van merkte, eigenlijk van alles gebeurde. Misschien waren er verhitte discussies, werd er op het gemeentehuis met de vuist op tafel geslagen, braken er groenbeheerders in huilbuien uit, of werd er vergeefs gezocht naar een excuus om toch vooral niets aan de situatie in ons park te hoeven veranderen. Ik weet het niet.

Afgelopen week kreeg ik in ieder geval een email met een korte mededeling: 'U heeft een melding gedaan over de toegankelijkheid van het park. A.s. maandag ga ik met mijn collega kijken hoe we het park toegankelijker kunnen maken. Met vriendelijke groet...'

Dit moest ik even verwerken. Ik had me voorbereid op een moeizame discussie, waarin ik nog eens ten overvloede zou moeten proberen een onwillige gemeenteman, of -vrouw, te overtuigen van de redelijkheid van mijn vraag. Maar niets daarvan. Ze gaan het park toegankelijker maken !

Ik schreef een antwoord, waarin ik mijn vreugde uitsprak over dit nieuws. Ik deed er meteen maar een paar suggesties bij. Van mij mogen die hekken helemaal weg, maar een doorgang van een meter breed is ook al genoeg. Dan kan er nog steeds geen auto naar binnen en kan ik, eindelijk, weer ongehinderd door het park rijden.

Het blijft natuurlijk afwachten wat het wordt, maar dit lijkt een onverwacht, positieve wending. Nu hopen dat er ook echt iets verandert en het in de komende maanden wat minder gaat regenen, want na alle regen zal ik er nu wel tot aan mijn assen wegzakken in de modder.

Wordt vervolgd !

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 15 oktober 2023

De onzichtbare hangjongeren


Afgelopen week
vonden we een envelop in de brievenbus waar 'Politie' op stond. Hadden we iets misdaan ? Werd onze hulp ingeroepen ? Het bleek om een enquête te gaan, een project van een politiepersoon in opleiding. Volgens de begeleidende brief was er in onze wijk veel overlast, van hangjongeren in het park. Of wij daar een paar vragen over wilden beantwoorden ?

Nu wonen wij inderdaad tegenover een park. Het is daar doorgaans erg rustig. Het is geen groot park, alleen een waterpartij, wat hoge bomen waarin reigers nestelen en een klein speelplaatsje. De mensen uit de straat laten er hun honden uit. Je ziet er wel eens iemand joggen en er zal ook wel eens een jongere komen. Maar overlast ? Nooit iets van gemerkt.

Het deed me terugdenken aan een aantal jaren geleden. Vroeger kwam ik regelmatig in het park. Ik voerde de eendjes, maakte foto's en reed er vaak doorheen met mijn scootmobiel. Tot de gemeente ineens, twee van de drie ingangen, afsloot met een hek. Wandelaars konden daar nog wel langs, ik niet meer.

Ik schreef een brief waarin ik mijn beklag deed over die hekken. Er kwam een gesprek, in het park, met iemand van de gemeente, een persoon van de WMO-raad, die verstand had van toegankelijkheid en een andere bewoner van onze straat. En ik dus.

Tot mijn verbazing beweerde de buurtgenoot dat er veel overlast was van hangjongeren, in het park. Er werden drugs gedeald en er zouden zelfs auto's door het park rijden. Het leek er op dat die man tegenover een heel ander park woonde dan ik. Ik had in ieder geval, van al die problemen, nooit iets gemerkt.

Er is een middelbare school, vlakbij, dus er fietsen wel eens scholieren door de straat. En er zit wel eens een groepje van die jongelui, in het park, een boterhammetje te eten. Maar drugsdealers in auto's ? Het leek me pure fantasie. Ik heb dat ook gezegd tegen de vertegenwoordiger van de gemeente. Maar geholpen heeft het niet. De hekken bleven staan en sindsdien kom ik nog maar weinig in het park.

We kijken er, vanuit ons huis, wel op uit. En nog steeds is het een rustig parkje, waar mensen hun honden uitlaten en de reigers broeden, zonder problemen. Op het enquêteformulier vulde ik dus in dat er geen overlast is van hangjongeren. Ondanks de bewering, in de brief, dat de gemeente en de wijkagent vinden van wel.

Er zullen misschien wel eens jongeren in het park komen, maar dat lijkt me best te mogen. Het is er toch voor iedereen ? Van geluidsoverlast, vernieling, bedreiging, intimidatie, of het afsteken van vuurwerk – dat stond allemaal in de enquête – heb ik nooit iets gemerkt.

Zien en horen mijn buurtgenoten misschien andere dingen dan ik ? Of vinden ze dat er niemand in 'hun' park mag komen ? Hebben ze last van onzichtbare hangjongeren ? Ik vind het raadselachtig.

Ik denk er wel over om maar weer een brief naar de gemeente te sturen. Of er nu geen overlast is – zoals ik denk – of veel overlast – wat sommige anderen schijnen te vinden, die hekken hebben daar in ieder geval geen invloed op gehad. Dus die kunnen wel weg. Er is immers net zoveel, of weinig, overlast als voordat er hekken waren.

Kan ik tenminste weer ongehinderd het park in- en uitrijden. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 21 oktober 2018

Het lieflijk geruis van boren en frezen


Vrijdagochtend om 7:30 werden we gewekt door het lieflijke gedruis van boren en frezen. Het zijn vriendelijke jongens, die werklieden, ze lachen en zwaaien je toe vanaf de steiger. Maar, mensen, wat maken ze een kolere herrie.

De zijmuur van onze flat wordt gerenoveerd, wij wonen in een hoekhuis, dus het is onze buitenmuur. Een half jaartje geleden kregen we een brief van de verhuurder dat de muur geïsoleerd zou gaan worden. Prima, natuurlijk, dat scheelt in de warmte en de stookkosten.

Op de afgesproken datum zagen we een busje stoppen, een paar jongemannen uitstappen en wat spullen uitladen. Ze keken eens naar de gevel, praatten wat met de benedenbuurvrouw, pakten hun spullen weer in en vertrokken. Wij zagen het vanaf driehoog gade en vroegen ons af wat er aan de hand zou zijn.

Vervolgens gebeurde er een tijd lang niets. Na een aantal dagen sprak mijn vrouw de benedenbuurvrouw en die zei dat er iets was met het bloemperk, of iets ander vaags, waardoor de isoleermannen niet aan de slag konden.

Ondertussen werd de flat naast de onze in de steigers gezet. Daar was ook een bloemperk, met bomen zelfs, maar dat was blijkbaar geen bezwaar. Er werd nieuwe dakbedekking aangebracht en de zijmuur werd onder handen genomen.

Toen die werkzaamheden bijna klaar waren was er ineens ook activiteit bij onze muur. Op de begane grond was in ieder geval het geratel van elektrisch gereedschap te horen. Kort daarop, de steiger aan de overkant was net afgebroken, werd er bij ons een opgebouwd.

De daaropvolgende dagen zaten we in een rode gloed, de steiger was voorzien van veiligheidsnetten in die kleur, te wachten op wat er komen zou. Dat bleken eerst boorwerkzaamheden te zijn.

Aangezien we van de verhuurder niets hoorden spraken we de man met de boormachine maar eens aan. Vriendelijke vent, die uitlegde dat er muurankers aangebracht zouden worden, om binnen- en buitenmuur aan elkaar vast te maken.

Daarna zouden er, de volgende ochtend al, nieuwe regenpijpen worden gemonteerd. Vervolgens zouden de voegen in het metselwerk weg gefreesd worden, waarna er geïsoleerd en opnieuw gevoegd zou worden. Alles bij elkaar waren ze zeker twee weken bezig. Zei hij.

Heel mooi, natuurlijk. Maar ik had daar toch wel graag wat informatie over willen hebben krijgen van onze verhuurder. Dus ik stuurde een mailtje. Zouden ze misschien kunnen zeggen wat er allemaal ging gebeuren en wat, zo'n beetje, de planning zou zijn. Na een dag kreeg ik een vriendelijk antwoord terug.

Nou moet ik even uitleggen hoe de situatie in onze flat is. Wij en nog een klein aantal volhouders huren onze woning, maar de meerderheid van de appartementen is verkocht. De bewoners hebben zich verenigd in een Vereniging Van Eigenaren (VVE) en de verhuurder heeft het onderhoud van het hele blok in beheer gegeven van die VVE.

Dus mijn mail was van de verhuurder doorgestuurd naar de VVE en die hadden hem weer doorgestuurd naar het bedrijf dat zij voor het onderhoud ingehuurd hadden. Dat gaat zo met alle onderhoudsklachten en -vragen en soms is dat best een gedoe. Direct communiceren met de VVE is voor ons niet mogelijk en andersom is er ook niet veel aandrang.

Hoe dan ook, de mail die ik kreeg bevestigde het verhaal, van de werkman die we gesproken hadden, in grote lijnen. De mededeling dat we, voor het vervangen van de regenpijpen, toegang tot ons balkon zouden moeten verlenen, kwam alleen als mosterd na de maaltijd. Dat hadden we eerder op de dag al gedaan.

Daarna bleef het een paar dagen redelijk rustig, tot vrijdagochtend vroeg. Dat uitfrezen van de voegen geeft een ongelofelijk kabaal. Ik las laatst ergens dat geluidsoverlast een risico vormt voor de gezondheid en dat geloof ik graag. Niet alleen konden we niet meer normaal met elkaar praten, tenzij op volle kracht schreeuwend, ik merkte dat ik ook niet echt normaal meer kon denken.

Op een helder moment bedacht mijn vrouw dat watten in de oren misschien zouden helpen. Van een make-up wattenschijfje dat je doormidden knipt en een beetje oprolt, kun je heel redelijke oordoppen maken. Als je ze net in hebt denk je dat het niet veel verschil maakt, maar als je ze na een paar minuten weer uitdoet hoor je dat de herrie in werkelijkheid nog veel erger is.


Maar goed. Na een paar weken zijn we er vast wel aan gewend. 


De Strip: De Strip van deze keer is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men