Een betaald abonnement

Het is heel normaal om een betaald abonnement te hebben, op de krant, bijvoorbeeld, of een tijdschrift, of de bibliotheek. Tenminste dat was het vroeger. Voor veel mensen is het niet meer zo normaal om te betalen voor nieuws, muziek, films, of boeken. Via internet is er van alles te lezen, te zien en te beluisteren en heel veel daarvan is 'gratis' beschikbaar.

Mijn vrouw en ik zijn van de oude stempel, dus wij hebben nog een abonnement op de krant. Het is een zaterdag-plus-internet abonnement, zodat we niet elke dag de trap af hoeven, om de krant uit de brievenbus te halen. We gaan echt wel met onze tijd mee.

We hebben ook een abonnement op de TV-gids, omdat mijn vrouw dat prettig vindt. Ikzelf kijk meestal online wat er te zien is, of via de gids van onze glasvezelprovider. Maar dat is omdat het gemakkelijker is, niet omdat het geen geld kost.

Ik vind het helemaal niet erg om voor sommige diensten te betalen en ik doe ook wel eens een vrijwillige bijdrage. Voor Wikipedia, bijvoorbeeld, dat ik vrijwel dagelijks bezoek. Of voor het e-mailprogramma Thunderbird, dat ik elke dag gebruik. Wat dat betreft zou het dus ook niet gek moeten zijn dat ik nu een abonnement heb op YouTube. Maar het voelt wel een beetje vreemd.

Ik gebruik YouTube al heel lang. Om zelf af en toe een filmpje op te zetten en om muziek te zoeken voor de Top 200.000. Ik heb ook vrij lang, ongehinderd door reclameboodschappen, van die muziek kunnen genieten. Maar de laatste jaren is YouTube, wat dat betreft, strenger geworden. Als je een advertentieblocker gebruikt krijg je geen filmpjes meer te zien. Toch wel een beetje hinderlijk.

Wat uiteindelijk de doorslag gaf was het verzoek om, tijdens een vrolijke familie-bijeenkomst, een YouTube playlist af te spelen. Op zich geen probleem, maar zonder abonnement betekent dat, na elk liedje een reclameboodschap. En, als het een lang liedje is, zelfs het risico dat het onderbroken wordt voor reclame.

Ik nam dus een gratis proefabonnement, voor een maand, met het plan om het daarna misschien nog een maand door te laten lopen en dan op te zeggen. Een maandje betalen leek me wel billijk. Ik heb zolang gratis geluisterd en gekeken. Maar we zijn nu anderhalve maand verder en ik overweeg ernstig om het abonnement voorlopig door te laten lopen.

Goedkoop is het niet, 14 euro per maand, maar wel verdomd prettig. Een nummer van de live-lp Yessongs, dat bijna een kwartier duurt, te kunnen beluisteren zonder onderbrekingen. Alle albums van Paul McCartney en Wings, zonder reclameboodschappen, plus alle bonustracks en singles die niet op albums zijn verschenen.

We hebben geen platenspeler meer, geen mogelijkheid om cassettes af te spelen en CD's alleen met een paar kunstgrepen. Ik heb wel veel muziek omgezet naar MP3-formaat, dat ik via de laptop af kan spelen. Maar die verzameling verbleekt bij wat YouTube tegenwoordig te bieden heeft.

Vroeger was het wel eens zo dat je bepaalde, wat minder bekende, groepen of artiesten, niet kon vinden op YouTube, maar dat komt tegenwoordig nog maar heel sporadisch voor. Zelfs obscure blueszangers en jazzorkestjes, uit de jaren 20, zijn vrijwel allemaal beschikbaar.

Dus toen ik ontdekte dat we 2 loten in de postcodeloterij hadden besloot ik om 1 daarvan op te zeggen en mijn YouTube-abonnement, voorlopig, door te laten lopen. Het kan zijn dat we eerdaags een paar miljoen hadden kunnen winnen en dat we nu genoegen moeten nemen met de helft daarvan. Maar dat is een risico dat ik wel wil nemen voor ongestoord muziekplezier.

Ps voor de jongere lezers: 'Yessongs' is een driedubbel live-album, van de Britse rockgroep Yes, uit 1973. Langspeelplaten en muziekcassettes waren gangbaar in de tweede helft van de vorige eeuw, je had speciale apparatuur nodig om de muziek die erop stond te horen.

Tot mijn verrassing zie ik dat moderne artiesten nog steeds muziek uitbrengen op cassettes. Dus vergeet wat ik hierboven schreef en geniet van Taylor Swift , of The Foo Fighters, op je ouderwetse walkman.

  

 

De Strip is gemaakt door de de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van het vorige stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  

 

Alles is groter, mooier en beter in Amerika

Er zijn mensen die dat vinden en je kunt het er niet mee eens zijn maar, wat vogels betreft, zit er wel iets in. Er komen best leuke vogels op mijn balkon, de boomklever en de grote bonte specht, zijn zeker mooi, net als de holenduif en de mezen. Maar ze vallen toch een beetje in het niet, bij wat je zou kunnen zien, als je een balkon had in North Carolina.

De afgelopen weken keek ik regelmatig naar een webcam, die te volgen is via YouTube en gericht is op een voederplaats, in een tuin, in die staat in het oosten van de VS. Heb ik één spechtensoort op mijn balkon en heel soms een tweede, daar zie ik er elke dag minstens drie. En die derde is een behoorlijk spectaculaire, de Red Bellied Woodpecker. 

Je zou denken dat die specht een rode buik heeft, maar dat is nauwelijks het geval. Het dier is overwegend wit, met een knalrode kruin en zwarte dwarsstrepen over de vleugels en rug. Een prachtige vogel. Maar daar blijft het niet bij. Een andere opvallende verschijning is de Northern Cardinal, een vogel die niet te vergelijken is met een soort die wij hebben. Het is een soort van buitenmodel vink.

Het vrouwtje van de Cardinal is al heel mooi gekleurd, met bruine en gele tinten over het lichaam, oranje accenten in de vleugels en een leuk oranje kuifje. Maar het mannetje is nog opvallender, helemaal spetterend oranjerood, met een zwarte rand rond de felrode snavel en ook zo'n leuk kuifje.

Er zijn nog andere vogels te zien met een kuif. Bijvoorbeeld de Tufted Titmouse, maar die is uitgevoerd in verschillende tinten grijs, met opvallend donkere ogen en een oranjebruine vlek onder de vleugels. Dan is de Blue Jay een meer sprankelende verschijning. Dat is een kraaiachtige, een beetje te vergelijken met onze gaai, maar dan met een langere staart en een mooie kuif. De Blue Jay heeft verder een verenkleed in een prachtig blauw, wit en zwart patroon.

Nog blauwer is de Eastern Blue Bird, een kleine lijsterachtige met een knalblauwe rug en kop. De borst is oranjebruin. Zoals bij veel vogels is het mannetje feller gekleurd dan het vrouwtje. Dat is ook het geval bij de Pine Warbler, een kleine zanger, die fel geel is, met een groene rug en vleugels.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Zelfs eenvoudige vogels als mussen, merels en vinken hebben, in Amerika, felle kleuraccenten. En er zijn er dan ook nog 3 of 4 varianten van, de één nog bonter gekleurd dan de ander. De enige vogels, die ik gezien heb, die saaier van kleur zijn dan de onze, zijn de mezen en de boomklevers.

De Amerikaanse mees, de CarolinaChickadee, is een leuk vogeltje, maar helemaal zwart, wit en grijs. Niet het groen, geel, of blauw, van onze kool- en pimpelmezen. En dat geldt ook voor de White Breasted Nuthatch, die leuk is, maar niet zo mooi gekleurd als onze boomklever.

Daar staat tegenover dat ze daar een paar verschillende soorten Nuthatches hebben. Ze hebben sowieso veel meer soorten. Ik heb er hier maar een handvol genoemd. Op YouTube staat dat er 50 verschillende vogelsoorten gezien zijn, op de voederplaats, sinds januari vorig jaar. Van zulke aantallen kunnen wij hier alleen maar dromen.

Maar goed. Toch ben ik blij dat er ook dit jaar weer pimpelmezen aan het nestelen zijn op mijn balkonnetje. En daar heb ik geen webcam bij nodig.

Wie ook de prachtige vogels van North Carolina wil zien kan naar de YouTube-stream van Just Bill. De camera staat 24 uur per dag aan, maar hou er rekening mee dat het daar 6 uur vroeger is. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Sorry, ik ben een beetje somber

De nieuwsberichten van de afgelopen week bederven mijn stemming en maken me een beetje boos. Ik dacht dat we, als mensheid, wel genoeg problemen hadden, met de opwarming van het klimaat en het uitsterven van diersoorten. Maar er zijn dus nog wereldleiders die vinden dat er wel een schepje bovenop de vernietiging kan. Alsof er geen serieuzere problemen zijn viel Rusland het buurland Oekraïne binnen.

Ik las ergens dat er mensen zijn, ook in ons land, die Poetin wel een toffe peer vinden, omdat hij de traditionele, christelijke waarden verdedigt. Daar hebben we wat aan als de Aarde over een paar decennia onleefbaar is geworden. Hadden we dat niet aan zien komen ? Jawel, maar we moesten eerst de traditionele, christelijke waarden verdedigen.

Maar kom aan, er zijn nog lichtpuntjes. Ik zag ruige trucker-types die spontaan in actie waren gekomen om gestrande Oekraïense vrachtwagenchauffeurs te helpen. Ze deelden voedsel en water uit. Er bestaat dus nog solidariteit en meegevoel zonder eigenbelang.

Buurlanden van Oekraïne zijn ook bezig vluchtelingen uit het belaagde land op te vangen. Heel goed ! Nog niet zo lang geleden hielden sommige van die landen vluchtelingen, in de bossen aan hun grens, nog tegen. Die mensen waren ook, met Russische hulp, hun land uit gebombardeerd. De ene vluchteling is de andere niet. Maar laat ik niet weer gaan somberen.

Hier kunnen we er verder niet zoveel aan doen. Geld overmaken naar het Rode Kruis. Het journaal uitzetten en dan toch maar weer aan, want je weet maar nooit of er ineens goed nieuws komt...

Om toch met een vrolijke noot te eindigen, een lollig filmpje op YouTube, dat hier verder niets mee te maken heeft. Ik schreef eerder over de Britse muziekwinkel Andertons. De YouTube-video's die ze maken zijn leuker dan gemiddeld, maar gisteren zag ik hun best bekeken clipje en dat is helemaal hilarisch.

Lee Anderton – de baas van de zaak – en zijn vriend, gitarist Rob Chapman, bespreken een Japanse effectpedaal. Gitaristen gebruiken effectpedalen om de klank van hun instrument te veranderen. Er zijn heel veel mogelijkheden maar het Korg Miku pedaal is misschien wel het gekste dat er ooit bedacht is. Het laat je gitaar klinken als de stem van een populair Japans tekenfilmfiguurtje. Dat vrolijkt je wel op in sombere tijden...

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Geblinddoekt gitaarspelen

Zou het iets zijn dat vooral gitaarspelers hebben ? Dat ze steeds meer spullen willen hebben en steeds meer willen weten over hun instrument ?

Ik beschouw mezelf niet als een enorme fanaat, maar momenteel heb ik toch 5 gitaren in huis. En twee gitaarversterkers, een handvol effectpedalen en nog wat andere losse spullen. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik twee gitaren – en een van de versterkers - al meer dan 35 jaar geleden kocht, dat één gitaar geleend is en er eentje is achtergelaten door een uitvliegend gezinslid.

Dus eigenlijk heb ik, in de afgelopen paar jaar, maar één gitaar en een versterker gekocht. En nog wat andere spullen. Maar ik blijf toch rondkijken op internet en vooral op YouTube, want er zijn heel veel filmpjes voor gitaristen met uitbreidingsplannen.

En dan denk ik: dat zal een pianist of drummer toch niet hebben ? Ik ken niemand met 5 piano's in huis. Of meerdere drumstellen. Maar ik ken ook niet zo heel veel pianisten en drummers. En er zijn ook vast wel veel YouTube-filmpjes voor geïnteresseerden in die categorieën.

De gitaarfilmpjes zijn grofweg onder te brengen in twee groepen. Je hebt (amateur-) gitaristen, die filmpjes maken over hun nieuwe spullen en gitaren en je hebt muziekwinkels en gitaarbouwers, die hun assortiment aanprijzen. Als tussencategorie heb je dan nog gitaristen die gesponsord worden door muziekwinkels of gitaarbouwers.

Er is wel wat discussie over de waarde van de informatie die, op die manier, aangeboden wordt. Als iemand geld of goederen krijgt, om een filmpje te maken, hoe neutraal of kritisch zal hij of zij dan nog zijn ?

Bij de muziekwinkels heb je dat probleem niet. Die willen gewoon veel instrumenten en apparatuur verkopen. Wat niet wil zeggen dat hun informatie, op voorhand, niet deugt. Of dat ze alleen maar reclame maken.

De leukste gitaarfilmpjes die ik de laatste tijd zag waren, bijvoorbeeld, van de Engelse muziekwinkel Andertons Music Co., uit Guildford. Dat is een familiebedrijf, opgericht in 1964, door vader en zoon, Harry en Peter Anderton. Momenteel is kleinzoon Lee de bedrijfsleider. De winkel heeft ook een succesvolle webshop en realiseert een omzet van 40 miljoen per jaar, schrijft Wikipedia.

Hun activiteiten op YouTube zullen vast ooit begonnen zijn als pure productpromotie. En ze plaatsen nog regelmatig filmpjes waarin ze nieuwe spullen laten zien en aanprijzen. Desondanks zijn ze een succes met 760.000 volgers op YouTube.

Het aardige van de video's is dat ze niet alleen mooie nieuwe gitaren laten zien en horen, maar ook met alternatieven komen. Ze vergelijken dure en goedkope spullen en maken duidelijk dat daar vaak maar weinig onderscheid tussen is. En er spreekt uit hun filmpjes niet alleen veel liefde voor de muziek, maar ook veel plezier en humor. Dit zijn geen mensen die iets maken alleen om dat het moet, als een soort corvee.

Er zijn meerdere medewerkers die figureren in de video's, maar de aardigste vind ik die met Lee Anderon zelf, die zich op YouTube 'The Captain' noemt en zijn gitaarspecialist 'Danish' Pete Honoré. Vaak beginnen ze met een korte jamsessie, waarin ze om beurten een solo spelen. Lee is een heel aardige gitarist, maar Pete is een stuk vingervlugger. Dat verschil in technisch vermogen leidde tot een mooie serie video's waarin Pete probeert om Lee beter te leren soleren.

Nou is Lee Anderton helemaal geen slechte gitarist. Zelf zou ik me absoluut niet schamen als ik zo zou spelen als hij. Maar zelf vindt hij dat hij altijd hetzelfde speelt en dat het een stuk beter moet kunnen. Maar hij geeft ook toe dat hij geen zin heeft om veel te oefenen en eigenlijk zoekt naar de gouden tip. Pete doet zijn best om die te geven, maar moet ook erkennen dat hij geen geweldige leermeester is. Allemaal heel herkenbaar en vaak erg grappig om te zien.

Ook aan te bevelen zijn de afleveringen waarin een geblinddoekte medewerker moet proberen te ontdekken op welke gitaar hij speelt. Een hele dure of een goedkoper alternatief ? Of welke effectpedaal, of versterker, het beste is. De uitkomsten zijn vaak verrassend. Wat ze in ieder geval duidelijk maken is dat je geen duizenden euro's hoeft uit te geven voor een goed gitaargeluid.

En als je alleen maar geïnteresseerd ben in lol en meligheid, dat bieden ze ook. Met als hoogtepunt een kerstquiz waarbij Lee en Pete, al gitaarspelend, antwoorden moeten geven, waarbij een derde medewerker fouten bestraft door ze 'onder stroom' te zetten. 

Uiteraard heeft Andertons een eigen YouTube-kanaal, waar bijna dagelijks nieuwe video's verschijnen en een eigen website. Maar wie iets online zou willen kopen moet rekening houden met verzendkosten en kan dan waarschijnlijk beter terecht bij een Nederlandse winkel.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Muziek vanuit de eigen woning

Voor veel mensen, die nu vanwege het virus noodgedwongen thuis zitten, is het een probleem hoe ze de dag door moeten komen. Het ligt er natuurlijk aan wat voor bezigheden en liefhebberijen je hebt. Er zullen er zijn die zich juist nu heerlijk uit kunnen leven, maar anderen zitten doelloos op de bank voor zich uit te staren.

Muzikanten hebben het makkelijk, die kunnen muziek maken. Dankzij de moderne techniek is het zelfs mogelijk om samen te musiceren, terwijl toch iedereen netjes thuis zit. Ik zag al filmpjes op YouTube van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, maar ook van beroemde bands als The Rolling Stones.

Veel artiesten houden het simpeler en zetten zich alleen, met hun gitaar of keyboard, voor de laptop. Om eerlijk te zijn levert dat vaak niet zulke geweldige filmpjes op. Zonder de hulpmiddelen, die een opnamestudio biedt, klinken veel zangers en zangeressen nogal gewoontjes.

Dan is een groep al gauw leuker. De best klinkende thuisfilmpjes die ik zag waren van de Britse band Elbow. Het kan zijn dat die betere apparatuur gebruiken, of handig zijn in het bewerken van hun opnames.

Ook erg leuk zijn de dagelijkse filmpjes van bassist Leland Sklar. Voor veel mensen zal hij niet direct bekend zijn, maar Sklar werkte mee aan honderden, zo niet duizenden, opnamen van allerlei bekende artiesten. Als je fan bent van James Taylor, Toto, of Phil Collins dan is de kans groot dat je het basgeluid van Sklar hebt gehoord. Maar hij is ook te vinden op albums van David Bowie, Graham Nash, Linda Ronstadt, Billy Cobham, Mike Oldfield, The Beach Boys, Lyle Lovett en vele anderen.

Leland is inmiddels 72 jaar en ziet er, met zijn lange witte baard en haren, uit als professor Dumbledor, uit de Harry Potter films. In één van zijn filmpjes vertelt hij dat hij, na de middelbare school, geen scheermes meer heeft aangeraakt en geen kapper meer heeft bezocht. Het gevolg was dat hij wel eens achter een gordijn heeft staan spelen, omdat de organisatoren van het optreden geen hippie op het podium wilden.

Maar hij is een geweldige bassist en hij vertelt leuk, over de omstandigheden waarin de liedjes die hij speelt opgenomen zijn en wat hij zoal meemaakte met zijn collega-muzikanten.

Afgelopen week plaatste hij een kort clipje waarin hij alleen zijn ongenoegen uitte over de manier waarop YouTube omgaat met copyrights. Een filmpje dat hij wilde plaatsen, waarin hij meespeelde met een liedje van James Taylor, was door YouTube geblokkeerd. En dat terwijl hij zelf op de originele opname te horen was.

Later plaatste hij hetzelfde liedje toch, met behulp van een live-opname, waaraan hij ook zelf meegedaan had. Nu kon het volgens YouTube wel door de beugel.

Dus als je je thuis zit te vervelen, ga naar YouTube en zoek naar recente filmpjes van je favoriete artiest.

Of volg het goede voorbeeld en probeer het zelf eens. Bekijk het filmpje maar dat jullie eigen Stripman laatst maakte, want ook amateurmuzikanten wagen zich aan thuisopnamen.  

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 , deel 2 , deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Spullen, spullen en nog meer spullen

Een lichtblauwe ukulele, met een afbeelding van een kikker erop, voor 16 euro ? Een polyester gitaardraagband met foto's van beroemde gitaristen, voor slechts 7,20 euro ? Een 19 inch ventilatieplaat voor 6,70 euro ? Een elektrische reisgitaar, met ingebouwde versterker, voor 59 euro ? Zes 15 cm patchkabels, met 6.3 mm mono pluggen, voor slechts 7,60 euro !

De Black Friday acties kwamen bij mij binnen via de mail van de muziekwebsite waar ik mijn gitaarspullen koop. Ze hebben meer dan 700 aanbiedingen in de categorie 'gitaar', waaronder akoestische en elektrische instrumenten vanaf 35 euro en heel, heel, heel veel losse spulletjes.

In hun nieuwsbrief worden nog 5 andere categorieën genoemd. Ze hebben ook honderden aanbiedingen voor zangers, toetsenisten, blazers, drummers en studiotechneuten. Bij elkaar duizenden aanbiedingen.

Het doet me denken aan een filmpje dat ik een tijdje terug zag, van een gitaarblogger die een bezoek bracht aan een grote muziekwinkel in Washington. In de zaak hingen al best veel gitaren, maar de cameraman werd meegenomen naar de kelder. Een enorme kelder. Met rijen en rijen, hele lange en hoge stellingen, afgeladen vol gitaren.

Er werden een paar instrumenten uitgepakt. Mooie, dure instrumenten. Zeldzame gitaren, sommige modellen werden niet meer gemaakt en er was er één waarbij de winkelmedewerker twijfelde of er nog passende snaren voor te krijgen waren.

Het was wel duidelijk dat niet al die gitaren meer verkocht gingen worden en je kon je afvragen waarom ze nog in de opslagkelder lagen. Je kunt je ook afvragen waarom er zoveel gitaren gemaakt worden. Fabrikanten maken er zonder twijfel veel te veel en ze zullen dat ook zelf wel weten. Toch ?

Er worden, in het algemeen, veel te veel spullen gemaakt en gekocht. Maar je kunt ook anders met die overvloed omgaan. Ik zag afgelopen week een filmpje van een gitaarblogger, die dagelijks filmpjes plaatst in wat hij 'The Trogly's Guitar Show' noemt.

In de afgelopen jaren had hij elke dinsdag een aflevering van wat hij 'Trade Tuesday' noemde. Daarin begon hij met een goedkope gitaar die hij probeerde om te ruilen voor een beter model. Afgelopen jaar slaagde hij er zo in om een beginnersgitaar van 60 dollar, met heel veel tussenstappen, in te wisselen voor een topmodel van één van de beroemdste Amerikaanse gitaarfabrikanten. Zonder er een cent extra voor uit te geven.

Al die ruilgitaren werden door de oorspronkelijke eigenaren niet meer gebruikt. Er moeten zo, over de hele wereld, duizenden instrumenten zijn, die nooit bespeeld worden. Niet omdat ze niet goed genoeg zijn, maar omdat de bezitter iets beters heeft, of een andere voorkeur. Of zich heeft laten verleiden om, op Black Friday, er nog maar een gitaar bij te kopen en daar achteraf spijt van heeft.

Ruilen kan dus effectiever zijn dan telkens maar weer nieuwe spullen kopen. Vooral omdat er dus klaarblijkelijk heel veel dingen, ongebruikt en zo goed als nieuw, bij mensen in huis rondslingeren.

Ik ben niet zo'n handige ritselaar, maar voor ik serieus ga nadenken over de aanschaf van een lichtblauwe ukulele, of een reisgitaar met ingebouwde speaker, ga ik eerst eens kijken op de tweedehandsmarkt. Ook daar zijn aantrekkelijke koopjes te vinden en ik draag dan niet bij aan het produceren van nog meer overbodige spullen.

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De klankhout discussie

Ik kijk graag naar YouTube-filmpjes met bekende en onbekende gitaristen. Ik probeer dan te zien wat voor merk en model gitaar ze bespelen en soms zoek ik die gitaren dan weer op, op websites van gitaarbouwers, of muziekwinkels.

Zo zag ik laatst Bob Weir, voormalig gitarist van de Grateful Dead, op een heel apart elektrisch instrument spelen. Het bleek een Ibanez Cowboy Fancy te zijn. Een prachtige gitaar, van kop tot staart met parelmoer ingelegd. De hals gemaakt van esdoorn- en walnotenhout, met een ebbenhouten toets.

De body is van, wat de Amerikanen 'swamp ash' noemen, essenhout, van een boom die klaarblijkelijk in het moeras groeide. Het metaalwerk is van verguld messing. De elementen zijn op zoveel verschillende manieren te schakelen, dat er 64 verschillende standen zijn.

Een indrukwekkende gitaar. Het valt eigenlijk nog best mee dat je zo'n instrument kunt kopen voor 8.000 tot 10.000 dollar. De vraag is of het ook zoveel geld waard is. Of je werkelijk verschil hoort tussen zo'n dure gitaar en een goedkoper dingetje.

Er is onder gitaristen een lange discussie gaande over de klank van hout. Er zijn er die beweren dat zware, kostbare, tropische houtsoorten een andere klank aan je gitaar geven dan goedkoop waaibomenhout. Daarover zijn interessante YouTube-filmpjes te vinden.

Mijn favoriete gitaarvlogger, de Canadees Darell Braun, heeft een paar testjes uitgevoerd. Eén ervan gaat om de vraag of een gitaarsnaar langer doorklinkt, afhankelijk van het hout waarvan de gitaar gemaakt is. De door velen gesteunde theorie is dat hoe zwaarder en dichter het hout, hoe langer de snaar klinkt. Gitaristen noemen dat de 'sustain'.

Darrell had een goedkope namaak Fender Stratocaster liggen en besloot die stapsgewijs, door er met een decoupeerzaag stukken af te zagen, lichter te maken. Na elke zaagsnede nam hij het geluid op en zette dat om in een grafiek. Conclusie: zelfs als je vrijwel de hele body van een gitaar wegzaagt is er nauwelijks verschil te meten.

Een andere YouTuber, Tim Sway, ging nog een stap verder. Waar Darrell zich beperkt tot door andere gebouwde instrumenten, ging Tim zelf aan de slag met een computergestuurde zaagbank. Hij bouwde eerst een gitaar zonder body. Dus alleen een hals, die doorliep tot aan de brug, met daarbij de benodigde ruimte voor de elektronica.

Vervolgens maakte hij van verschillende houtsoorten body's voor zijn gitaar. Hij gebruikte de populaire materialen, zoals mahonie en essenhout, maar voor de lol ook spaanplaat, eiken vloerdelen en zelfs een houten deur, die hij nog had liggen van een verbouwing in huis.

Na het testen en analyseren bleek ook hier dat er weinig verschil te horen en te meten viel, tussen de verschillende body's. Slechts bij één houtsoort meende hij een andere klank waar te nemen, maar dat kan ook best gelegen hebben aan de manier waarop hij de snaren aansloeg.

Daarmee raken we aan iets anders. Bij een akoestisch instrument kun je je nog voorstellen dat de gebruikte materialen een grote invloed hebben op de klank. Maar bij een elektrische gitaar zitten er tussen de snaar en de luidspreker allerlei zaken die ook meetellen.

Denk aan: de elementen of pick ups, de klankregelaars op de gitaar, de instellingen van de voorversterker en eindversterker, het gebruik van voetpedalen, voor echo en vervorming enzovoort. Darell Braun somt in een van zijn filmpjes 10 dingen op die merkbaar meer invloed op de klank hebben dan de gebruikte houtsoort.

Het eindoordeel lijkt dus te zijn dat het fijn is om op een prachtig instrument te spelen, waarin dure en zeldzame houtsoorten zijn verwerkt, maar dat je voor het geluid net zo goed een goedkopere gitaar kunt nemen. Belangrijker is of het een goed gebouwd en afgewerkt instrument is en of je er lekker op speelt.

Dat kan zelfs op gitaren waar helemaal geen hout aan te pas gekomen is. Voor de bomen, waarvan al die gitaren gemaakt zijn en die doorgaans groeien op plaatsen waar we zuinig op moeten zijn, is dat wel zo prettig.

Zie ook:

De Ibanez Cowboy Fancy 

En op YouTube: Darrell Braun – Do Heavier Guitars *REALLY* Sustain Longer? 

Tim Sway – Tone Wood Tester: Oneguitar to test them all

Darrell Braun – 10 Things That Matter*MORE* Than Tonewood! 

Op het YouTube-kanaal van Darrell Braun staan nog veel meer leuke gitaartoon-vergelijkingen. Bijvoorbeeld een 'normale' western gitaar vergeleken met een gitaar gemaakt van carbonen glasvezel. 

Of een test van de Relish gitaar, gemaakt in Zwitserland en met een body van kunststof en aluminium. 

PS: Voor alle lezers die nog nooit een gitaar van dichtbij gezien hebben een kleine verklarende woordenlijst.

Kop, hals en body – Bij een akoestische gitaar spreken we van een kop, een hals en een klankkast, net als bij heel veel andere snaarinstrumenten. Een elektrische gitaar heeft doorgaans geen holle klankkast, maar een massieve body. Daarom noemen gitaristen zo'n gitaar ook wel een plank.

Er zijn overigens ook elektrische gitaren met een holle of gedeeltelijk holle body. Soms is dat alleen om het instrument lichter te maken, dat is prettiger voor de rug van de gitarist.

Toets – Dat deel van de gitaar waar de dwarsstreepjes zitten, de fretten. De voorkant van de hals, dus. De Engelsen noemen dit het fingerboard. Vaak is dat van een andere houtsoort dan de rest van de hals.

Brug – Het deel op de klankkast, of body, waar de snaren aan vast zitten. Bij een akoestische gitaar zit de brug meestal op de klankkast gelijmd, een stukje achter het klankgat. De brug van een elektrische gitaar is meestal vastgeschroefd en soms in hoogte verstelbaar. Op zo'n brug zitten zadeltjes, voor elke snaar één, die doorgaans verstelbaar zijn.

Pick Ups en elektronica – Een elektrische gitaar heeft magnetische elementen, de pick ups, die de trilling van de gitaar omzetten in een elektrisch signaal. De meeste modellen hebben 2 of 3 pick ups, die elk een andere klank geven. Maar er zijn ook gitaren met maar 1, of met 4 of 5 pick ups. Doorgaans is de klank feller naarmate een pick up dichter bij de brug geplaatst is, een pick up bij de hals geeft een warmere klank.

Op de gitaar zitten draaiknoppen voor klank en volume en schakelaars om 1, of meerdere, pick ups aan of uit te zetten.

Versterker – Om het geluid van een elektrische gitaar te horen heb je een versterker nodig. Die zijn er van heel klein – broekzakformaat, of zelfs zo klein dat je ze met een zuignap op je gitaar kunt plakken – tot manshoog. Elke versterker heeft zijn eigen klankeigenschappen en klankregelaars. Sommige versterkers hebben ingebouwde effecten.

Effecten – Effectpedalen, voetpedalen, zijn er om het signaal van een gitaar te beïnvloeden, vervormen, of er iets aan toe te voegen, voor het de versterker bereikt. Denk aan echo, extra volume, of scheurklanken. De namen van effecten geven vaak een idee van wat het resultaat zal zijn. Zo heb je distortions, overdrives, flangers, tube screamers enz.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Gitaarporno

Wees niet bang, er komen in dit verhaal geen blote mensen in aanstootgevende houdingen voor. Maar een zekere overeenkomst met pornografie hebben de plaatjes en filmpjes van gitaren op internet wel. Ik zal proberen uit te leggen waarom.

Een tijdje terug speelde ik met het idee om een nieuwe gitaar te kopen. Ik heb een prima akoestische gitaar, waar ik heel tevreden mee ben. Maar bij optredens, vooral met een band met drums en bas erbij, blijkt het best een probleem om die gitaar goed versterkt te krijgen.

Waarschijnlijk gaat dat met een elektrische gitaar een stuk makkelijker, dacht ik. Dus ging ik een beetje rondkijken op internet. En geloof me, daar is voor de liefhebber heel veel te zien. Gitaren in foto's en filmpjes, in allerlei verschijningsvormen en prijsklassen. Bij webwinkels, maar ook op blogs van gitaristen en websites van fabrikanten.

In korte tijd deed ik de nodige kennis op over verschillende modellen, voor de elektrische gitaar meestal afgeleid van de producten van de Amerikaanse gitaarbouwers Gibson en Fender. Naast de originele gitaren van die twee, die nogal duur zijn, is er een leger aan goedkopere kopieën te koop.

Je hebt al een nieuwe gitaar voor iets meer dan 100 euro tegenwoordig. En dat hoeft helemaal geen prutsding te zijn. Dat ondervond ik zelf toen ik de gitaar onder handen nam die kleine D. een paar jaar geleden voor zijn verjaardag kreeg. Gekocht bij een grootwinkelbedrijf, voorzien van een Duits merk, maar waarschijnlijk gemaakt in het verre oosten. Na wat sleutelen bleken daar best acceptabele klanken uit te komen.

Ik neusde verder op internet en leerde over het onderscheid tussen single coil en humbucker elementen. Er is klankverschil tussen de twee. Voor de leek, dat zijn de dwars op de snaren geplaatste magnetische pick ups, midden op de body van de gitaar, die er voor zorgen dat de trillingen van de snaren omgezet worden in een elektrisch signaal. Een single coil heeft een feller geluid, maar produceert ook meer ongewenst gebrom.

De vraag was ook: Zie ik mezelf ermee op een podium zitten ? De goedkope, namaak Fender Stratocaster van kleine D. is een glimmend, zwartgelakt ding met een grote, witte, plastic slagplaat. Van een afstandje best geschikt voor een rockgitarist. Maar ik speel doorgaans een wat subtieler genre.

Vele foto's, reviews en filmpjes verder nam ik me voor om te gaan sparen voor een Thinline Telecaster, met een naturel houten finish. Mooie gitaar om te zien, verkrijgbaar met humbuckers, die geen gebrom produceren en in verschillende prijsklassen. Voor om en nabij de 500 euro al een prima gitaar, waar ik mezelf wel op zag spelen.

Dat wil niet zeggen dat ik klaar was met foto's en filmpjes kijken. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaak 's avonds laat nog even op het web ging struinen. Verlekkerd, dure gitaren zoeken, die ik toch nooit zou kopen. Exotische modellen waar je eigenlijk alleen maar van kunt dromen. Een beetje zoals sommige mensen naar pornoplaatjes kijken. Maar bij de gitaren heb je dan wel de zekerheid dat er niemand tegen zijn of haar wil aan de foto- of filmopnamen meegedaan heeft.

Ik moet waarschuwen: het is verslavend. Maar voor wie het ook eens proberen wil:

Op YouTube werd ik een fan van de Canadese gitaarblogger Darrell Braun. Een leuke vent, die heel aardig gitaar speelt en zonder schroom gitaren uit elkaar schroeft en daarbij verstandig commentaar geeft. Darrell bespreekt allerlei verschillende gitaarmodellen, legt uit wat de verschillen zijn tussen goedkope en dure gitaren, test gitaren, verbouwt gitaren, ontwerpt gitaren en geeft speeltips voor beginnende en gevorderde gitaristen.

Wie alleen maar plaatjes wil kijken kan terecht bij grote onlinemuziekwinkels als bax.nl of keymusic.com. Of als je het wat verder van huis wil zoeken, gisterenavond heb ik nog een uurtje zoekgebracht bij Imperialvintageguitars.com.

Die nieuwe gitaar gaat er trouwens waarschijnlijk nog even niet komen. Bij mijn broer op zolder bleek een heel aardige vintage Ibanez Roadstar te liggen, daar speel ik nu al een paar weken op en dat bevalt heel goed...

PS: Ga allemaal stemmen ! Het zou toch gênant zijn als Nederland in het Europees parlement voornamelijk vertegenwoordigd zou worden door populistische pipo's, alleen omdat de meerderheid van de kiezers de moeite niet neemt om zijn stem uit te brengen.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

T. komt logeren

Kleinzoon D. is al lang niet klein meer. Hij is zijn ouders en grootouders boven het hoofd gegroeid, al een paar jaar het huis uit en woont, werkt en studeert nu in Antwerpen. Daar heeft hij, met zijn Belgische vriendin Y., een gezin gesticht, met haar dochtertje D. en de nieuwe aanwinst, ons achterkleinkind A.

Over de kleine A. ga ik het vast nog wel eens hebben. Ze is pas 7 maanden, maar het heeft er alle schijn van dat het een stoere en bijdehante meid gaat worden.

Afgelopen week hadden wij kleine T. te logeren, een neefje van D. en Y. Er waren wat problemen thuis en een weekje Nederland zou een welkome afleiding zijn. Wat de aard van de problemen ook mocht wezen, aan T. kon het onmogelijk gelegen hebben. Hij, 9 jaar oud, donker haar en bruine ogen, was een toonbeeld van vriendelijkheid.

Hij was rustig, gehoorzaam, lief, creatief en zat vol humor. Hij was geduldig met onze oude kater, die eerst naar hem blies, maar uiteindelijk viel voor zijn zuidelijke charmes. Zoals veel kinderen van zijn leeftijd was hij vroeg wakker, maar bleef dan rustig wachten tot een van ons uit bed kwam. Op zekere ochtend zat T. kalm in de kattenmand, samen met de kat, voor de woonkamerdeur te wachten tot de dag kon beginnen.

Ondanks zijn drukke programma – met onze dochter en schoonzoon ging hij op expeditie in het bos, bezocht het legermuseum en ging mee winkelen – vond hij ook nog tijd om met mij door te brengen. Wij tekenden samen strips, mijn resultaten gaan jullie vanaf volgende week zien, die van hem heeft hij meegenomen naar België.

Hij schudde de pagina's in een jaloersmakend tempo uit zijn mouw. Terwijl ik langzaam vorderde, met mijn mannetjes in hun bosrijke omgeving en in de hele week maar net iets meer dan een halve pagina afkreeg, vulde hij vel na vel met auto's, huizen, trams, slagbomen, verkeersborden en zelfs het Atomium van Brussel. 

Daarnaast maakte hij een film, van dehijskraan die onverwacht in onze straat verscheen om bouwmateriaal op de flat naast de onze te hijsen. We bakten samen scones, (hier staat het recept) waarbij T. nauwkeurig de weegschaal bediende. We bestudeerden de vogels op het balkon, T. maakte opnamen van een houtduif.

En we maakten muziek. Aanvankelijk probeerde T. de ukelele onder de knie te krijgen, maar toen schoonzoon thuiskwam met een doos mondharmonica's bleek dat hij daar beter mee uit de voeten kon. Na een dagje oefenen namen we samen een lied op. Ik op de gitaar, T. als mondharmonica-solist. Zie op YouTube: De Mondharmonicaman 

Aan het eind van de week begon ik te vermoeden dat het leven misschien toch meer zin had dan ik ooit gedacht had. Dankjewel T. het was een fijne logeerpartij !

De Strip: In verband met hittegolven en andere sociale verplichtingen hanteren de Stripmannen deze zomer een tropenrooster. Daarom nu een oud stripje. Ondertussen is het werk aan nieuwe verhalen hervat, dus nog even geduld. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men