De nieuwe scootmobiel

Ons land, de krant en de TV zijn nog steeds in de ban van het coronavirus. Maar daar ga ik het niet over hebben. Met ons, familie en vrienden, gaat het nog steeds goed, gelukkig. En ondertussen gaat het gewone leven toch ook nog een beetje door.

Afgelopen vrijdag, bijvoorbeeld, werd mijn nieuwe scootmobiel bezorgd. De vaste lezers weten misschien nog dat, in november vorig jaar, de oude was afgekeurd. Vanwege een versleten transaxle.

Hij had 10 jaar dienst gedaan en ik las laatst dat de gemiddelde levensduur van een scootmobiel 5 jaar is, dus ik ben er zuinig op geweest. Het kan ook zijn dat de leveranciers veel willen verkopen en snel oude door nieuwe willen vervangen en daarom de levensduur wat laag inschatten.

Hoe dan ook. In de tussentijd reed ik op een vervangend vervoermiddel, zonder achteruitkijkspiegel en met bediening die ik niet erg prettig vond. Het was beter dan niets, maar na een maand of vier mailde ik toch maar eens naar de leverancier of er al schot in de zaak zat.

Ze antwoordden dat het verzoek, om een nieuwe te mogen leveren, bij de gemeente lag en inderdaad, een paar weken later, werd ik gebeld. Een vriendelijke mevrouw wilde, na verontschuldigingen dat het zo lang geduurd had, druk, druk, druk, graag wat details en wensen met me doornemen.

Fijn, want zo kon ik doorgeven dat het formaat van de scootmobiel belangrijker was dan de snelheid en de vering. Ik heb niet veel ruimte om hem te stallen. En dat ik graag een tweehandige bediening wilde. Mijn lichaam is snel overbelast en als ik kan wisselen, tussen links en rechts gasgeven, dan scheelt dat.

Er volgde nog een uitwisseling van formulieren, per post, en niet lang daarna kwam het verlossende telefoontje van de leverancier. De volgende dag al werd mijn nieuwe vervoermiddel geleverd. Ik zal er wel 19 euro per maand eigen bijdrage voor moeten gaan betalen, dankzij de bezuinigingswoede van de laatste jaren, maar toch ben ik er blij mee. Als je er zelf een moet kopen ben je tussen de 5000 en 7000 euro kwijt. Elke 5 jaar. Dan is 19 euro per maand niet duur.

Een dag later maakte ik mijn eerste ritje. Mooi ding, hoor. Met vering, remlicht en twee achteruitkijkspiegels. De bediening is ongeveer zo als bij mijn eerste mobiel, met wat extra's. Deze houdt bijvoorbeeld de afgelegde kilometers bij en hij kan laten zien hoe laat het is en hoe warm.

Er zit ook een knop op om te schakelen tussen binnen en buiten rijden. Als je in een winkel bent wil je langzamer vooruit, maar ook, rustiger optrekken. Zodat je in de rij voor de kassa niet tegen het karretje, of het achterwerk, van de klant voor je botst.

Wel jammer dat er geen gebruiksaanwijzing bij de scootmobiel geleverd werd. Die moest ik op internet opzoeken. En hij is toch wel een beetje groter dan mijn oude karretje, zodat het in en uit de berging manoeuvreren wat lastiger is.

Ook jammer dat één van de achterwielen wel erg zacht opgepompt was. Ze zouden me er toch niet één geleverd hebben met een lekke band ? Er is een garage vlak bij ons om de hoek, waar een apparaat aan de gevel hangt om banden mee op spanning te brengen. Dus op zich was dat geen probleem.

En ervan uitgaande dat de band niet lek is en de nieuwe oplader het goed doet, kan ik er weer 5 jaar tegenaan.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Een versleten transaxle

Als je mij 30 jaar geleden had verteld dat ik op mijn 50ste afhankelijk zou zijn van een rolstoel en een scootmobiel, dan was ik daar niet vrolijker van geworden. Maar als je, jaar na jaar, steeds minder mobiel wordt en nauwelijks meer zelfstandig de deur uit kunt, dan ben je blij met zulke hulpmiddelen.

Het had best wat voeten in de aarde voor ik uiteindelijk mijn scootmobiel kreeg. Aanvankelijk waren de instanties van mening dat een jonge vent als ik de grootste en snelste scootmobiel moest krijgen die voorhanden was.

Maar zo'n groot model kon ik niet kwijt in de berging, onder de flat. Dat probleem dacht men op te lossen met een voorziening voor de deur. Dat bleek minder makkelijk te regelen dan gedacht. Uiteindelijk moest ik zelf de knoop doorhakken. Geef mij maar een kleinere scootmobiel, stelde ik voor, die ik wel in de berging kwijt kan.

Daarop heb ik heel tevreden bijna 10 jaar rondgereden. Zelf naar de supermarkt of de doe-het-zelf-zaak kunnen, zelf een rondje door het bos, of het park kunnen rijden ! Het klinkt heel normaal, voor een gezond iemand, maar als je het jaren niet hebt gekund gaat er een wereld voor je open.

Een paar weken terug kreeg ik een brief van de leverancier aan wie de gemeente het onderhoud van de uitgedeelde hulpmiddelen heeft uitbesteed. Het was tijd voor de jaarlijkse controle en servicebeurt van mijn scootmobiel. Ik moest daar een beetje om lachen.

Jaarlijkse servicebeurt ? In die 10 jaar was er één keer iemand langs geweest en dat was omdat ik er zelf om had gevraagd. Vermoedelijk waren de andere jaarlijkse beurten niet door gegaan omdat de gemeente elk jaar een ander bedrijf inhuurde voor het onderhoud.

Hoe dan ook. Op de afgesproken dag kwam een jongeman naar mijn vervoermiddel kijken. Ik vertelde dat hij het eigenlijk best goed deed, alleen sloeg hij wel eens onverwacht af, als ik onder het rijden terug schakelde. Hij liet de motor eens draaien, terwijl hij met zijn voet het achterwiel tegenhield. Het klonk wat piepend.

'De transaxle is versleten,' zei hij. Hij zou een afspraak maken om de scootmobiel op te laten halen. Repareren moest in de werkplaats gebeuren, als het nog de moeite waard was. Ze zouden zorgen voor een vervangend exemplaar, zodat ik toch mobiel kon blijven.

Prima ! Een paar dagen later was de afspraak gemaakt en zat ik om half negen, met mijn moonboots aan te wachten. Ik had bedacht dat ik direct even een boodschap kon gaan doen, als de scootmobiel omgeruild zou worden, dan hoefde ik niet twee keer de trap af. De moonboots waren voor de kou, die slaat snel toe als je op een scootmobiel rijdt.

Tegen mijn vrouw zei ik: als die man komt. Maar het was een roodharig meisje, dat met een grote bestelbus kwam en een scootmobiel uit de laadruimte haalde. Ze stapte er op en reed de verkeerde kant uit. Voor ik mijn jas aanhad ging echter de bel, ze had toch de goede voordeur gevonden.

De ruil was snel gemaakt. Dat ik meteen op de ruilmobiel wilde rijden vond ze 'toppie'. De bediening was een beetje anders, maar daar kwam ik vast wel uit. Mijn oude rijtuig was van hetzelfde merk, Sterling, maar deze ruilmobiel was een stuk moderner. Hij had vering ! Een remlicht en een dashboard met een digitale snelheidsmeter.

Er waren ook nadelen. Er zat geen achteruitkijkspiegel op. Ik zag wel een beugel waar iets opgeschroefd had kunnen worden, maar om te zien wat er achter me gebeurde moest ik me omdraaien in mijn stoel. 'Gas' geven kon alleen met de rechterhand, door een hendel in te knijpen. Dat is vermoeiend, op de lange duur. Het is prettiger om de linker en rechterhand af te kunnen wisselen.

Maar de topsnelheid was aanmerkelijk hoger ! Hij kon wel 15 kilometer per uur, terwijl de oude maar net 12 haalde. Dat klinkt leuk, maar op hobbelige klinkerwegen, of fietspaden met ongelijke tegels, heb je er niets aan. Door de vering wordt je zowat uit je stoel geslingerd. Maar goed, gaf niks, het was maar voor een paar dagen.

De volgende dag ging de telefoon. Ze hadden mijn oude Sterling eens goed tegen het licht gehouden en repareren zou te duur worden. Er zou een aanvraag bij de gemeente worden gedaan voor een nieuwe scootmobiel.

Zou ik het zolang redden met de ruilmobiel ? Het moest maar, hè. Ik hoop alleen wel dat ik inspraak krijg bij het uitzoeken van het nieuwe modelletje...

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men