Posts tonen met het label katten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label katten. Alle posts tonen

zondag 8 november 2026

Een meisje met een baard


Er ging nog
het een en ander aan vooraf, waarvan ik niet alles onthouden heb. Ik droomde, bijvoorbeeld, dat ik een steile helling op moest fietsen. In mijn droom maakte de weg een hoek van 45 graden omhoog. Als het om bergop fietsen gaat wordt dat meestal uitgedrukt in een percentage.

Hoeveel procent zou een weg, die 45 graden omhoog gaat, stijgen ? Ik was al nooit zo heel goed in wiskunde, dus ik zou het zo gauw niet weten, maar het lijkt me erg steil. Google geeft me daarin gelijk. 45 graden betekent 100% stijgen. Dus elke meter vooruit is ook een meter omhoog.

Dat is, voor een normaal mens op een fiets, niet te doen. Toch lukte het me vrij gemakkelijk om de top te bereiken. Wat er daar te zien was weet ik niet want, even later, bevond ik me in de binnenstad van Amersfoort. Daar werd me gevraagd een meisje te helpen, dat een enquête aan het houden was.

Het was een kind van een jaar of twaalf en ze was ernstig ziek. Toch stond ze daar, op de Langestraat, de drukste winkelstraat van de stad, met haar vragenlijsten. Mij werd verteld dat ze touw nodig had en dat ik dat op nummer 35 kon halen. Ik moest maar zeggen dat ik een vriendinnetje was, dan zou ik het touw wel meekrijgen.

Vroeger, toen ik op de middelbare school zat, had ik lang haar, net als veel jongens in die tijd. Toen werd er nog wel eens gedacht dat ik een meisje was. Inmiddels heb ik veel minder haar op mijn hoofd en heb ik, ter compensatie, mijn snor en baard laten groeien. Het overkomt me dus niet meer zo vaak, dat ik voor een meisje wordt aangezien.

Maar goed, in een droom kan alles. De man, die op de oprit van nummer 35 stond, keek er niet van op toen ik zei dat ik het vriendinnetje was, dat touw kwam halen. Hij nam me mee naar een ruime werkplaats, waar allerlei spullen lagen. Ik zag een dikke kabeltros en vroeg of dat het was.

Nee, zei de man en hij wees me op een grote baal garen, die achter de kabel lag. Het leek op de breiwol waar mijn moeder, vroeger, sokken en truien van breide. Overwegend bruin, maar met wat dunne draden van andere kleuren er doorheen. Gemêleerd noemde ze dat.

Ik nam de baal mee, twee armen vol wol, en wandelde weer de winkelstraat door. Het viel me op dat het er erg rustig was. Zeker voor een zaterdagmorgen. Het liep tegen het middaguur en ik begon trek te krijgen.

Achter de V&D vond ik de vader, van het meisje, dat ik met haar enquête zou helpen. Ik vroeg of ik ergens een boterham kon krijgen, maar daar wilde hij niets van weten. Eerst de straat op en vragen stellen aan voorbijgangers. Heb ik daar dan geen vragenlijsten bij nodig, vroeg ik. En bij mezelf vroeg ik me ook af, wat ik met die baal wol moest doen.

Antwoorden kreeg ik niet, net zomin als boterhammen. Ik werd wakker. Niet erg hongerig, maar ik moest wel nodig naar de WC.

Een paar nachten later.

Ik droomde dat ik inkopen had gedaan voor de lunch. Toen ik thuis kwam hoorde ik een kat miauwen. Ik keek in alle kamers, maar zag hem nergens. Tot ik de koelkast opendeed. Daar zat een zwarte kat, te kleumen, op het bovenste plankje.

De kat had het zo koud dat hij niet meer zelf uit de koelkast kon klimmen. Ik hielp hem naar buiten en hield hem dicht tegen me aan, om hem op te warmen. Gelukkig voelde hij al snel weer normaal aan. Maar ik wou toch wel een hartig woordje spreken met mijn huisgenoten. 

Wie had die kat in de koelkast gedaan ?Helaas werd ik te snel wakker om dit mysterie op te kunnen lossen.

Ps: Ik heb een poos gewerkt voor een enquêtebureau, dat kantoor hield achter de V&D, in Amersfoort. Er waren daar geen 12 jarige meisjes in dienst en ik kan me niet herinneren dat we, bij het werk, ooit touw, of breiwol nodig hadden.

Wat de kat betreft: mijn ouders hadden, lang geleden, een zwarte kat, Jens. Maar ik denk niet dat die ooit, door iemand, in de koelkast is gestopt.

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 22 augustus 2021

Waar was jij ?


Waar was je
toen, in Afghanistan, de hoofdstad werd ingenomen door de Taliban ? Ik was vloerbedekking aan het leggen. En terwijl doodsbange mensen zich, op het vliegveld van Kabul, vastklampten aan vertrekkende toestellen, speelde ik wat op mijn nieuwe gitaar.

Dat klinkt als keizer Nero, die op zijn lier speelde terwijl Rome in brand stond. Het verschil is dat het bij mij niet veel uitmaakte wat ik deed, ik heb helaas weinig invloed op de gebeurtenissen in de wereld. Ik kan alleen maar hopen dat de westerse landen, die decennia lang actief geweest zijn in het door oorlog en conflicten verscheurde land, zich ruimhartig opstellen tegenover de vluchtelingenstroom die ze mede veroorzaakt hebben.

Wat geld overmaken op een rekeningnummer en er het beste van hopen. Als eenvoudige burger ben je verder machteloos.

Ondertussen zet de logeerpoes het huis op stelten. Die heeft geen weet van oorlogen en vluchtelingen. Die klimt vrolijk in de hor, voor het open raam waarachter de vogels vliegen. Met alle gevolgen van dien. Maar nieuw horrengaas zet ik er wel weer in als ze terug naar huis is. Dan moet zolang het raam maar dicht blijven. Gelukkig is het geen al te warm weer.

De kamerplanten hebben we inmiddels zo hoog gezet dat ze er niet bij kan. Sommige zijn giftig en dus kan ze daar beter niet aan knabbelen. Dan blijven alleen de elektriciteitssnoeren over, die hier en daar op de vloer liggen, daar zet ze ook af en toe haar tanden in. Voorlopig niet met ernstige gevolgen.

De nieuwe vloerbedekking houdt zich ondertussen goed. Het heen en weer sprinten van de kat, tussen de ene en de andere kamer, het glijdend tot stilstand komen tegen de verwarming, het laat geen zichtbare sporen achter. Goed spul dat vinyl.

Verder is ze erg lief, hoor. En al die activiteit is een teken van gezondheid. Ze speelt en onderzoekt en snuffelt en kruipt onder stoelen en kasten. Ze voelt zich op haar gemak op haar tijdelijke adres en dat vatten we op als een compliment.

Met de gitaar gaat het ook goed. Maar daarover vertel ik de volgende keer wat uitgebreider. Als er geen nieuwe rampen gebeuren...

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 15 augustus 2021

Het was een drukke week


Jullie denken misschien
dat ik een saai leven heb en de hele dag maar een beetje voor het raam naar de vogels zit te kijken, maar dat is echt niet zo. Er zijn best rustige tijden, maar soms is het ook behoorlijk druk. Deze week bijvoorbeeld.

Dinsdag kregen we Daizy de poes te logeren, vanwege vakantie van de kleinkinderen. Donderdag hadden we een aangenaam etentje en vrijdag kwam de vloerbedekking voor de twee kamers die we aan het opknappen zijn. En tussendoor werd ook nog de gitaar bezorgd die ik voor mijn verjaardag mocht kopen. Allemaal leuk, maar hier en daar ook wel wat vermoeiend.

Het etentje was alleen maar gezellig hoor en smakelijk. En weer eens een tijdje een kat in huis is ook heel leuk. Het is een jong en speels beest en gelukkig ook niet eenkennig. Ik was even bang dat ze dagenlang onder een meubelstuk zou gaan zitten, om te wennen aan haar nieuwe omgeving, maar daar was geen sprake van.

Ze begon direct na aankomst het hele huis te verkennen en liet zich ook al snel aaien. Nu we een paar dagen verder zijn komt ze gezellig spinnend bij ons zitten, als ze niet bezig is met de vogels van het balkon te jagen. Niet dat we haar daar los laten lopen, maar ook vanachter het vensterglas doet ze flink haar best.

En elke ochtend is ze zichtbaar blij als we weer wakker zijn, wat een prettig begin is van de dag. Verder houdt ze van balletjes en propjes achterna rennen en touwtjes vangen, wat ook bij ons voor extra lichaamsbeweging zorgt.

Niet dat we daar om verlegen zaten. Helemaal niet op de dag dat die vloerbedekking aankwam. Onze dochter en schoonzoon hadden aangeboden om het af te gaan halen bij de leverancier. Twee rollen van 4 meter lang, die een eindje achter hun auto uitstaken.

Bij ons moesten ze 3 verdiepingen op gesjouwd worden en nu liggen ze te wachten, tot ik de moed verzameld heb om ze op maat te snijden en op de vloer te leggen. Ondertussen bekijk ik YouTube video's met handige tips en vraag ik me af of ik alle gereedschap wel heb. Het zijn maar kleine kamertjes, bijna helemaal recht-toe-recht-aan, dus het zal wel lukken.

Bepaald niet saai allemaal. En ik vergeet nog dat de TV in de slaapkamer stuk ging, waardoor voor het eerst, sinds de nieuwe schakelkast geïnstalleerd is, de stroom uitviel in het halve huis. Die schakelaars doen het dus prima. Maar het is allemaal wel een beetje veel voor één week.

Over de nieuwe gitaar hebben we het later nog wel eens, ik ben er nog nauwelijks aan toe gekomen om er op te spelen...

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 4 juli 2021

Een enorme klap


De week begon
met een enorme klap. Dat was op zondagavond, mijn vrouw en ik zaten rustig op de bank te kijken, naar een voetbalwedstrijd op TV. De ramen en balkondeuren stonden open, want het was een warme dag geweest, een beetje broeierig.

Ondertussen was de hemel aan het betrekken. Er kwamen donkere wolken aan en in de verte rommelde een naderende onweersbui. Ineens was er een windvlaag, waardoor de keukendeur met een dreun dichtsloeg, gevolgd door het luide geraas van brekend glas en kletterend metaal. We zaten verstijfd op de bank.

Wat was dat ? Toen ik ging kijken zag ik dat er in de slaapkamer een schilderij van de muur was gewaaid. De vloer lag bezaaid met glassplinters. Het effect was nog versterkt doordat ik, meer dan 30 jaar geleden, twee glasplaten in één aluminium wissellijst had gedaan, met daar mijn kunstwerk tussen.

Het duurde even voor ik alle gebroken glas verzameld had in een grote supermarkt tas. Dagen later vond ik, na het gebruik van stoffer en blik en de stofzuiger, nog splinters in hoeken en gaten. Dat schilderij hangen we maar even niet meer op.

Eigenlijk is dat een gekke reactie. Een schilderijlijst die van de muur waait, dat was ons nog nooit overkomen, maar toch aarzelden we om het weer terug aan de muur te hangen. Het lijkt op andere schrikreacties die een mens ervaart waardoor, uit een eenmalig voorval, een langdurig wantrouwen kan ontstaan.

Ik ben als kind, bijvoorbeeld, eens gebeten door een hond. Sindsdien ben ik wat terughoudend als het om honden gaat. Er zijn al meer dan 50 jaar voorbij gegaan sinds dat ene bijtincident, maar echt vertrouwen in honden heb ik nooit meer ontwikkeld.

Vreemd is het dat ik dan wel heel ontspannen om ga met katten. Terwijl ik in mijn vroege jeugd ook eens flink gekrabd ben door een kat. Ik moet erbij zeggen dat die wel een goed excuus had, terwijl de hond me beet zonder aanleiding. Maar zou een kind, zo'n voorval, zo rationeel beschouwen ?

Laat ik het kattenincident beschrijven. Het was bij mijn opa en oma thuis. Die woonden in een klein huisje, in het Soesterveen, dat inmiddels gesloopt is. De onverharde weg, waaraan het stond, kun je op de kaart niet meer vinden. Alles verdwenen onder een nieuwbouwwijk.

Aan dat kleine huisje was een soort serre gebouwd, mijn grootouders noemden dat 'het prieel'. Daar woonden de katten, in kartonnen dozen, er stond een oude bank, de vloer was geplaveid met grote, ruwe tegels. En wij, kleinkinderen, speelden daar graag. Bijvoorbeeld met speelgoedautootjes en de bijbehorende blikken garage.

Op een zomerse dag, ik liep daar rond in mijn korte broek en met ontbloot bovenlijf, waren wij in het prieel aan het spelen. Een van mijn zusjes vond dat de blikken garage verplaatst moest worden, pakte hem op en liet hem, met een klap, op de tegels vallen, vlak naast een van de katten.

De kat schrok zich een ongeluk, sprong een meter omhoog en greep zich, met de nagels van al zijn poten, vast aan het eerste ding dat ze tegenkwam: mijn blote schouder. Vanaf dat punt gleed ze langzaam naar beneden. Ik kan de littekens, een halve eeuw later, nog laten zien.

Toch heb ik nooit het vertrouwen in katten verloren. Sterker nog: Ik heb later zelf katten in huis gehad, die lang niet altijd makkelijk in de omgang waren, maar ik heb daar nooit angst voor gehad. Die ene kat was gewoon geschrokken van de klap, daar kon ze ook niets aan doen.

Maar dat schilderij... Daar gaan we toch maar een ander plekje voor zoeken. 

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

vrijdag 7 december 2012

Je zou er bijna medelijden mee krijgen


Met dit weer zou je zo'n buitenthermometer toch bijna binnen halen. 
Vooral een die je zo smekend aankijkt...

Ik heb trouwens nog niemand horen zeggen dat we een horror-winter gaan krijgen...

zaterdag 4 februari 2012

Onder een dekentje in de zon is het best uit te houden...


 Odilon de Naaktkat komt de horrorwinter best comfortabel door.


Het fototoestel stelde gelukkig ook een keer scherp op de achtergrond, 
zodat je goed kunt zien hoe koud het buiten is. 
Er zijn vast manieren om zowel voor als achtergrond scherp te krijgen. 
Daar kom ik misschien ook nog wel eens achter...


Vanochtend, bij zonsopkomst leek de rijp op de bomen eerst roze...


...daarna goud...


...en uiteindelijk toch wit...

vrijdag 16 september 2011

Odilon de naaktkat ontmoet een stel paddenstoelen


En viert vandaag zijn 7e verjaardag...!
De paddenstoelen zijn gemaakt door Martin Roos (foto 1 en 3 door Esther)

woensdag 6 april 2011

Odilon de Naaktkat - In de zon


 Als je ongekleed door het leven gaat is het begrijpelijk dat je een lekker warm zonnetje wel waarderen kunt...




Hieronder nog twee zonnige Odilon - filmpjes...




maandag 17 januari 2011

Odilon de Naaktkat



Zijn filmpjes op YouTube zijn al door tienduizenden bezoekers bekeken. Op het Volkskrantblog had hij een vaste schare fans en ruim 30.000 pageviews. Ik woon inmiddels vijf jaar met hem in één huis en kan verklaren dat hij desondanks heel gewoon gebleven is. Afgezien van zijn opmerkelijke uiterlijk dan...

Omdat zijn eigen blog, bij de Volkskrant, op de tocht staat zal ik vanaf vandaag op mijn prikbord ook af en toe iets van Odilon de Naaktkat laten zien. Wat oudere foto's, van een jonge Odilon, bijvoorbeeld en het onderstaande filmpje uit 2007, inmiddels bijna 15.000 keer bekeken, ruim 40 reacties.

Als ik zijn Vkblog-archief zo eens teruglees (het kan nog tot 1 maart 2011 op http://odilondenaaktkat.vkblog.nl ) dan zijn de verbaasde reacties erg leuk. Om wat veel voorkomende vragen voor te zijn: Odilon gedraagt zich als een tamelijk normale kat. Hij eet en drinkt normaal, slaapt veel, gaat netjes naar de kattenbak en krabt aan het meubilair. Verder is hij vriendelijk, nieuwsgierig en eigenwijs. Hij ligt graag op de verwarming, onder een dekentje of bij iemand onder zijn of haar trui.

Speciale verzorging is niet strikt noodzakelijk. Hij lijkt wel kaal maar heeft in werkelijkheid kleine donshaartjes. Voor allergische mensen zijn naaktkatten in sommige gevallen een uitkomst, maar voor sommigen ook niet, dat zou je uit moeten proberen.




En inderdaad hij zet nog steeds graag zijn tanden in een lekker blaadje sla... Zie voor meer Odilonfilmpjes: Stripman Films