Posts tonen met het label winkelen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label winkelen. Alle posts tonen

zondag 17 mei 2026

Geen winkeldief en goed nieuws uit Loosdrecht


Ik las laatst een verhaal
over een meneer die voor een vrijwilligersorganisatie werkte. Terwijl hij voor die club boodschappen deed, bij een grote supermarkt, vergat hij een artikel af te rekenen. Hij werd gesnapt en kreeg een winkelverbod van een maand. Dat was in zijn geval extra vervelend, vanwege zijn vrijwilligerswerk dus. En het was echt een eerlijke vergissing geweest.

Daar moest ik aan denken toen me afgelopen week bijna hetzelfde overkwam. Ik deed mijn boodschappen, met de scootmobiel, in de plaatselijke super. Ik rekende af, bij de enige kassa waar nog een kassamevrouw zit, en reed tevreden weer naar huis.

Toen ik de scootmobiel in de berging geparkeerd had en de tas uit het mandje haalde zag ik dat er, onder de tas, een tube van een verzorgingsproduct lag. Die had ik niet gezien, toen ik mijn boodschappen op de lopende band legde. De winkelmedewerkster kon, vanuit haar plek achter de kassa, ook niet in mijn mandje kijken. Ik had dus, helemaal per ongeluk en ongestoord, een winkeldiefstal gepleegd.

Het was me al eens eerder gebeurd, met een pakje broodbeleg, van een paar euro. Dat had ik toen maar zo gelaten. Maar deze tube was best duur. Ik sjouwde mijn boodschappentassen de trap op en overlegde met mijn vrouw. Die tube werkte op mijn geweten, het als een onverwacht voordeeltje zien, dat wilde ik niet.

'Misschien staat er wel een camera bij de kassa', zei mijn vrouw. 'Straks word je erop aangesproken als je de volgende keer in de winkel komt.' Ik verwachtte niet direct dat het zover zou komen, maar toch, die tube zat me niet lekker.

'Je kunt het de volgende keer tegen een winkelmedewerker zeggen en alsnog betalen', zei mijn vrouw. Ja, dat kon. Maar ik besloot om de tube in mijn boodschappentas te doen en bij de volgende ronde, gewoon bij de nieuwe boodschappen op de band te leggen. Het hele verhaal uitleggen en duidelijk maken hoe eerlijk ik wel niet was, dat ging me te ver.

Zo gezegd, zo gedaan. Het hele voorval leverde dus, uiteindelijk, geen sensationeel verhaal op. Als ik er hier niet over begonnen was, zou niemand er iets van gemerkt hebben.


Voor de sensatie moesten we de afgelopen week naar Loosdrecht. Daar heeft een groepje opgehitste barbaren brand gesticht, bij een gebouw waar asielzoekers opgevangen worden. Medelijden met die arme vluchtelingen is op zijn plaats. Je zal maar vluchten voor oorlog en ellende en dan tussen terroristische Nederlanders terecht komen.

Maar niet al onze landgenoten zijn even kwaadaardig. Lang niet allemaal zelfs. Terwijl hier en daar een paar honderd relschoppers voor onrust zorgen en alle aandacht van de media krijgen, zijn er ook heel wat aardige mensen in ons land, die op een beschaafde manier van zich laten horen.

'Postzakken vol lieve kaartjes bezorgd bij noodopvang in Loosdrecht', bericht het dagblad Trouw. In reactie op alle onrust en negativiteit omtrent asielzoekers zijn er, door het hele land, welwillende lieden in actie gekomen.

'Mensen versturen massaal lieve kaartjes naar de vluchtelingen en medewerkers die dinsdag in Loosdrecht werden geconfronteerd met rellen. Bij de noodopvang staan al vijf postzakken vol,' schrijft Trouw.

En niet alleen aan de vluchtelingen wordt gedacht, ook brandweer, politie en opvangmedewerkers krijgen bemoedigende en opbeurende kaartjes. Er worden zelfs bloemen, stroopwafels en taarten gestuurd. Het is opmerkelijk dat die acties gestart zijn op Facebook en Linked-In, sociale media die door velen gezien worden als bron van alle kwaad. Maar die hebben ook hun nuttige en sympathieke kant.

Een lezeres van Trouw schrijft:

'Ik heb behoefte aan een ander geluid, dat van Nederlanders die meeleven met mensen die een veilige plek zoeken na jaren van onderdrukking en geweld. Wat je er ook van vindt: het zijn wél mensen, net als jij en ik. Daarom heb ik een lief kaartje gestuurd naar de bewoners van het AZC in Loosdrecht en roep ik andere lezers op hetzelfde te doen.'

Het adres is:

AZC Loosdrecht

Rading 1

1231KB Loosdrecht

Het bericht staat ook op de site van de NOS, in een artikel over verschillende positieve acties. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  
 
 
 

zondag 15 februari 2026

Een tropische vakantie en een rijdende winkel


Na een paar weken
met sneeuw en vorst, gevolgd door dooi, mist en nattigheid, is het misschien niet vreemd dat ik droomde dat mijn vrouw en ik, van het ene op het andere moment, besloten om naar Curaçao te vliegen voor een weekje vakantie. Het is zeker 25 jaar geleden dat we voor het laatst in een vliegtuig zaten en naar de Antillen zijn we nooit geweest.

Daar zijn verschillende praktische redenen voor, maar als die er niet zouden zijn hoop ik dat we er ook vanaf zouden zien. We ergeren ons regelmatig aan de vliegtuigen en hun condensatiestrepen, boven ons hoofd. Vooral op mooie, zonnige dagen, als lieden, op weg naar warme landen, onze blauwe lucht verpesten. Er wordt veel te veel gevlogen, met kwalijke gevolgen voor de natuur, het klimaat en de omwonenden.

Maar goed, in mijn droom deden we het toch. Van de vliegreis zelf herinner ik me weinig. We waren al snel op onze tropische bestemming en ik besloot een eindje te gaan fietsen, terwijl mijn vrouw het appartement op orde bracht. Ik reed op een racefiets, over een zandpad.

In werkelijkheid is het ook al meer dan 25 jaar geleden dat ik nog eens op een racefiets zat. Ik had er een van het merk Peugeot, een zilvergrijze, waar ik een paar fijne fietsvakanties mee gedaan heb. Ik deed hem, toen fietsen door mijn verslechterende conditie niet meer ging, over aan een goede vriend. Die zette hem in Utrecht vast aan een lantaarnpaal om, een paar uur later, te ontdekken dat hij gestolen was.

Zou er nu nog steeds iemand tevreden rondrijden op mijn zilvergrijze, gestolen, Peugeot ? Ik vraag het me wel eens af. Hoe dan ook, in mijn droom hield ik halt bij een hoog hekwerk van metaalgaas. Daarachter was een uitgaansgelegenheid, waar een jonge vrouw wat aan het opruimen was. Ze riep me iets toe dat ik niet verstond, maar ik nam aan dat ze zich ergens over beklaagde.

Ik kon haar niet helpen, dus ik keerde mijn rijwiel en reed terug over het witte zandpad. Ik zag dat er sporen zichtbaar waren in het zand en ik herkende kattenpootjes. Wat verderop werd het pad donkerder van kleur. Ik zag andere fietsers voor me, die op hoge snelheid voortreden. Het verbaasde me dat ik ze vrij gemakkelijk kon volgen. Een keer moest ik scherp uitwijken, voor een vrouw met een kinderwagen, die me tegemoet kwam.

De weg werd smaller en voerde het hele fietserspeloton een gebouw in. Het plafond werd daar zo laag dat ik me moest bukken, maar ik reed door, zo goed en zo kwaad als dat ging. Ik verloor de andere fietsers uit het oog. De weg versmalde zich nog meer, tot ik een bocht om sloeg en me ineens in een woonkamer bevond. Ik was, met fiets en al, een lederen bankstel opgereden.

Iemand zei: 'Ja, hier kun je niet verder.' Dus ging ik maar naast mijn fiets zitten en haalde een pakje boterhammen tevoorschijn. Ik realiseerde me dat het zaterdag was en dat ik een verhaaltje moest schrijven voor de wekelijkse Stripmail. Wel een leuke afwisseling om dat eens te doen vanaf een tropisch eiland.

Ik werd wakker met gemengde gevoelens. Dat fietsen was best fijn geweest, maar het was afkeurenswaardig dat ik daarvoor helemaal naar Curaçao gevlogen was. In mijn volgende droom moet ik toch maar wat dichter bij huis blijven.


Een rijdende winkel

Een poosje later droomde ik dat mijn oude vriend J een rijdende winkel had. Ik had met hem afgesproken dat hij op een bepaalde tijd voor mijn huis zou staan en hij stond me al op de trap op te wachten toen ik naar buiten kwam. Ik gaf hem een van mijn boodschappentassen en hij ging naar beneden om daar mijn bestelling in te doen. Ik volgde hem met een andere tas, waar oud papier in zat. Die tas gaf ik, bij zijn wagen, aan het meisje dat hem hielp.

'Dat kost 70 cent', zei ze. Daar had ik niet op gerekend. Ik wist niet of ik wel los geld bij me had en zocht in mijn broekzak naar muntjes. Ik vond er een paar en betaalde haar met twee ouderwetse kwartjes en twee dubbeltjes.

Bij de winkel van J was het behoorlijk druk. Het leek meer op een rijdend winkelcentrum, want er was, naast het inleverpunt voor oud papier, ook een deel waar gefrituurde snacks verkocht werden en daar stond een rij klanten. Je kon er bovendien dagelijkse boodschappen halen en daar vulde J, op zijn gemak, mijn boodschappentas mee.

Het duurde allemaal erg lang en ik werd moe. Ik kreeg er bijna spijt van dat ik bij J mijn boodschappen besteld had. Maar ja, hij was wel een oude vriend. Zo werd ik wakker. Zonder boodschappen en 70 cent lichter. 

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

zondag 27 oktober 2024

Geen tweedehands fiets


Laatst zag ik
dat 'De Witte Pompen', één van de laatste oude dorpswinkels in mijn woonplaats, verbouwd wordt. De eigenaar is onlangs overleden en ik denk dat ze het vierkante pand, met z'n glazen winkelpui, gaan veranderen in een woonhuis.

De Witte Pompen was vernoemd naar de naamloze benzine die je er kon tanken, maar daarnaast was het vooral een fietsenwinkel en rijwielhersteller. De benzinepompen waren trouwens al tientallen jaren verdwenen, het ging er de laatste tijd alleen nog om fietsen. Voor mij was het daar altijd al om gegaan.

Bijna alle fietsen, die ik in mijn leven versleten heb, waren gekocht bij De Witte Pompen. En als er iets aan mankeerde dan liet ik ze daar herstellen door fietsenmaker Dirk. Hij runde de winkel samen met zijn vrouw, een lange, slanke blondine en zijn zuster, een stevig gebouwd, kordaat, model.

Dirk was een aparte kerel, die kortaf kon zijn, als hem iets niet zinde, maar ook vriendelijk en behulpzaam, als een klant bij hem in de smaak viel. Meestal zat ik aan de goede kant van de streep. Als schooljongen heb ik, bijvoorbeeld, de oude racefiets van mijn broer opgeknapt. Die had een aantal jaren ongebruikt in de schuur gestaan.

Ik maakte de fiets schoon en schilderde hem helemaal zwart, met gouden accenten. Ik was er zelfs in geslaagd om het trapstel uit elkaar te halen, te smeren en weer in elkaar te zetten. Alleen lukte het me niet om de derailleur, het versnellingsapparaat, werkend te krijgen. Dus nam ik de fiets mee naar Dirk, waar hij oorspronkelijk ook ooit gekocht was.

Hij keek goedkeurend naar mijn werk. Nam me mee naar de werkplaats, achter de winkel en hing de fiets daar in de takels. Hij bestudeerde de derailleur, sloeg er eens op met een hamer en wrikte eraan met een tang. Er brak een stukje af en daarna deed hij het weer !

Hij wilde niets hebben voor zijn herstelwerk. Sprak zijn waardering uit voor de manier waarop ik de fiets opgeschilderd had en gaf me een setje stickers mee, om erop te plakken. Waarop ik trots weer naar huis ging en nog jaren op de fiets gereden heb.

De andere kant van zijn karakter maakte ik later mee. Mijn vrouw en ik waren pas bij elkaar en we wilden voor haar een tweedehands fiets kopen. Ik nam haar, op een vrije zaterdag, mee naar de Witte Pompen. Dirk stond ons te woord, maar hij had geen gebruikte fietsen op voorraad, zei hij.

We bleven nog wat praten, ik weet niet meer waarover, maar en na een minuut of 5 werd het best een gezellig gesprek. Toen we weg wilden gaan zei Dirk dat hij misschien toch wel een fiets voor mijn vrouw had. Hij nam ons mee naar de werkplaats, waar een hele rij tweedehands fietsen stond. We keken verbaasd, maar hij legde uit dat hij soms geen zin had in gedoe.

'Dan komen mensen voor een fiets en gaan ze moeilijk doen, afdingen en zo. Daar heb ik dan geen trek in.'

Even later verlieten we de winkel met een keurige damesfiets, voor een heel schappelijke prijs.

De afgelopen 20 jaar kon ik, vanwege mijn gezondheid, niet meer fietsen. Dus was ik al jaren niet meer bij de Witte Pompen geweest. Nu is de winkel gesloten en wordt het pand dus verbouwd. 

Na de buurtsuper waar ik boodschappen deed voor mijn moeder; de kantoorboekhandel waar ik mijn tekenspullen haalde; platenzaak 'De Gouden Snaar' waar ik mijn stereo-installatie kocht en mijn LP's en de bakker, de groenteman en de kruidenier, is nu ook de oude fietsenmaker verdwenen.

Google heeft een plaatje van De Witte Pompen, toen de winkel al leeg stond. 

Op Instagram staat een advertentie voor het pand, van de makelaar. Met een foto. 

PS: Van mijn schoonzuster, Ineke, kreeg ik per email het bericht dat De Witte Pompen wordt verbouwd tot 4 appartementen. Het wordt best mooi, schrijft ze.

Oude vriend Oscar mailt dat hij ook herinneringen heeft aan fietsenmaker Dirk. Het ouderlijk huis van Oscar (en zijn broers Semmy en Eric) staat vlak achter de Witte Pompen. Hij schrijft:

'Mijn vader en hij kende elkaar hun hele leven (...)
Dirk bleef altijd wel vriendelijk tegen ons, als een boer met kiespijn. Het stak hem waarschijnlijk dat we geen fietsen bij hem kochten. (Niet alle fietsen.)
Ik herinner me wel mijn zwarte Peugeot toerfiets bij hem gekocht te hebben. Gekregen voor mijn mavo slagen. Daarmee met Semmy door de Ardennen gefietst en daarna deze fiets aan Eric moeten geven omdat mijn ouders geen geld hadden om ook voor hem een nieuwe fiets te kopen. (Vind ik nog steeds kut! :0)'

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 27 december 2020

Een beetje vriendelijker


Terwijl ik dit schrijf
raast storm Bella rond het huis. Een storm met een naam, dat zijn we gewend van de orkanen die over het Caraïbisch gebied en de zuidelijke staten van de VS trekken. Maar sinds een tijdje krijgen ook onze Atlantische depressies namen.

Bella heeft al voor overstromingen gezorgd in Engeland en zal ons vandaag ook nog wel bezig houden. Volgens de voorspellingen is de wind morgen geluwd en heb ik er waarschijnlijk geen last meer van bij het boodschappen doen.

Eigenlijk was ik gisteren al begonnen aan dit verhaaltje. Ik wilde het afgelopen jaar, met een machtig gebaar, samenvatten. Ik had al een bladzijde vol geschreven over de Nederlandse politiek, de coronapandemie en Trump. Maar toen ik het nog eens over las dacht ik: Dit weten we toch allemaal al. Wie zit er nou te wachten op mijn meninkje ?

Ik dacht ineens aan het laatste optreden met ons muziekgroepje, dat best een succes was en een volle zaal een paar uur geamuseerd had gehouden. Na afloop schoot me te binnen dat ik twee dingen vergeten was: Ik had de leden van de band niet voorgesteld – er zaten veel vrienden en familieleden tussen het publiek, dus de meesten kenden ons wel – en ik was vergeten het optreden af te sluiten met een positieve boodschap. Bijvoorbeeld: Wees een beetje vriendelijk tegen elkaar.

Dat was nog voor het virus en alle ongemakken, die daar mee samen gaan, over ons heen zouden komen. Maar het is nog steeds een goede boodschap om het jaar mee af te sluiten.

Over boodschappen gesproken: Ik deed de dag voor kerstmis de laatste inkopen. 's Ochtends vroeg, want dan is het nog rustig in de supermarkt. Maar daarvoor reed ik langs de apotheek om medicijnen af te halen. Die zouden klaar liggen in de zelfbedieningsautomaat.

Best handig, want dan kun je de medicatie afhalen op momenten dat de apotheek zelf nog niet open is, of alweer dicht. Alleen toen ik daar voorreed met mijn scootmobiel was de automaat defect.

In de supermarkt was het drukker dan anders, vanwege de kerst. En ik begon me een beetje te ergeren. Aan een oudere man, bijvoorbeeld, die minuten lang naar de sla stond te staren, zodat ik niet bij de soepgroente kon. Of aan de mevrouw die haar winkelwagentje voor de melk liet staan, terwijl ze zelf ergens anders in de winkel iets ging zoeken.

Mijn humeur klaarde iets op toen een man met een rollator me, met een armgebaar, ruim baan gaf in het gangpad met de pasta en sauzen. Maar toch nam ik de verkeerde toastjes mee voor onze kerstborrel.

Eenmaal thuis dreigde het met mijn humeur helemaal de verkeerde kant op te gaan toen ik de apotheek belde over de kapotte automaat. Ik voorzag een moeizaam gesprek waarin ik uit zou moeten leggen dat het, met mijn beperkte energie, geen pretje is om twee keer de deur uit te moeten. Maar voor ik echt boos kon worden had de vriendelijke assistente al voorgesteld om de spullen bij ons thuis te laten bezorgen.

Zo zie je dat het werkt. Een beetje vriendelijk zijn. En dan niet alleen tegen je eigen directe omgeving, met vrienden en familie gaat iedereen hopelijk al vriendelijk om. Maar ook tegen de pakketbezorgers en het winkelpersoneel dat er voor zorgt dat we onze dagelijkse benodigdheden ontvangen.

En tegen de vreemdelingen die we in de winkel en op straat tegenkomen. Met een vriendelijk gebaar kom je een stuk verder. Het werkt in ieder geval positief op mijn humeur... 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 29 oktober 2017

Meer dan 400 soorten thee


Een poosje terug beklaagde ik me er over dat er in de winkels in ons dorp bijna geen normale thee meer te koop is. Onze enige delicatessenzaak heeft onlangs de deuren gesloten en nu moeten we ons behelpen met het doorsnee aanbod van talloze, kunstmatige fruit- en kruidensmaakjes en saaie zakjes zwarte, of groene thee, uit de supermarkt.

Gelukkig is er het internet. Daar zijn verschillende sites waar je losse thee kunt bestellen. Ook heel veel soorten met een betreurenswaardig bijsmaakje, maar gelukkig ook verschillende variëteiten pure thee.

De website, waar ik een paar keer een bestelling deed, prijst zichzelf aan met de kreet 'Als u hier niet slaagt, slaagt u nergens' en heeft een assortiment van meer dan 400 soorten.

Die heb je niet in een paar dagen geproefd. Natuurlijk vallen alle kunstmatig opgeleukte theeën af en ook die helemaal zonder theebladeren, zoals rooibos, bamboe en maté. Maar dan blijven er nog tientallen over.

Ik probeerde tot nu toe 2 soorten zwarte thee, 1 soort Oolong en 4 soorten groene thee. Voor wie het verschil niet weet: groene thee bestaat uit blaadjes van de theestruik, die alleen gedroogd, geroosterd of gestoomd zijn. Bij zwarte thee wordt het blad gebroken en gefermenteerd, waardoor het donker verkleurt. Oolong thee zit er tussenin, half-gefermenteerd dus.

De zwarte thee die ik bestelde heeft, voor de wat oudere theedrinker, nog wel bekende namen: Darjeeling en Orange Pecco. De eerste is een donkere, zeer krachtige thee, afkomstig uit India. De Orange Pecco, waar geen sinaasappel aan te pas komt, is veel zachter van smaak en komt uit Sri Lanka.

De Oolongthee die ik kocht heet voluit Oolong Se Chung en heeft net wat meer smaak dan doorsnee groene thee. Maar een wereld van verschil is het niet. De doorsnee groene 'Sencha' thee had dan weer niet veel meer smaak dan de zakjes groene thee uit de supermarkt. Beide zijn afkomstig uit China.

Sencha thee is de eerste thee die in het jaar geoogst wordt. Van dezelfde struik wordt wat later de Bancha thee geplukt. De Bancha die ik bestelde komt uit Japan en heeft een fijne, iets bloemige smaak.

Nog wat meer smaak, wat meer bitter en heel licht rokerig, is de Chung Mee thee die ik kocht. Die komt weer uit China. Het blad is gerold tot halve boogjes en de vertaling van de naam is, volgens Wikipedia, 'kostbare wenkbrauwen'.

Mijn favoriet, tot dusver, is de Chinese Gunpowder. Ik bestelde zowel de gewone als de biologische variant, die wat smaak en prijs betreft weinig verschillen. De naam slaat op de vorm van het blad, dat tot balletjes gerold is. De smaak is nog weer wat krachtiger dan de Chung Mee, de website noemt het
zelfs een 'rauwe' smaak, maar daar hou ik dan dus van.

Het is allemaal wel wat duurder dan theezakjes uit de supermarkt, maar peperduur is het nu ook weer niet. Twee ons thee kost, met verzenden mee, ongeveer een tientje. Daar zet je een paar weken thee van en dan geef je misschien een paar dubbeltjes per dag uit. Maar dan heb je ook wat.



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 30 juli 2017

Een goede kop thee


De plaatselijke delicatessenwinkel heeft onlangs zijn deuren definitief gesloten. Het was een oud familiebedrijf, ooit een gewone kruidenier, waar mijn oma haar bakmeel, suiker, zeep en soda kocht, maar er was geen opvolger meer te vinden om de zaak voort te zetten.

Ik kwam er niet vaak. Eigenlijk het enige dat ik er wel eens kocht was thee. Dat kun je bij de supermarkt ook krijgen, maar die verkoopt vrijwel uitsluitend thee met toegevoegde, zoetige smaakjes. Gewone thee die alleen maar naar thee smaakt, dat willen de mensen niet meer.

Op zoek naar een goede kop thee, voel ik me bijna als de hoofdpersoon in het eerste seizoen van de TV-serie 'Death In Paradise'. Dat is een door en door Britse inspecteur, die naar een tropisch eiland gezonden wordt om een moord op te lossen. Puffend en zwetend, in zijn driedelig kostuum, loopt hij tussen de schaars geklede eilanders en toeristen, mopperend dat er nergens een behoorlijke kop thee te krijgen is.

Ik was ooit, meer dan 30 jaar geleden, in Engeland op vakantie en ik weet wat ze er toen onder een goede kop thee verstonden. Ik verbleef een nacht in een bed & breakfast in Harwich. Bij het ontbijt zette de eigenaar een klein theepotje voor me neer. Even laten staan, zei hij, dan omroeren, dan is het goed.

Ik keek na een paar minuten eens in het potje. Daar dreven vier theezakjes in, van een formaat dat ik nog nooit gezien had, zeker 6 bij 8 centimeter. Touwtjes om ze mee uit de thee te hijsen ontbraken. Ik begreep ineens waarom de Engelsen sloten melk en scheppen suiker in hun thee gooien.

Er zijn nog wel andere winkels, in ons dorp, die thee verkopen. Eén is van het soort waar je een enorm assortiment aan artikelen vindt. Van geurkaarsen, tot geborduurde kussens, tuinstoelen, lampenkappen en serviesgoed. Ze hebben een flinke stelling vol met pakjes theezakjes, in allerlei vrolijke kleuren.

Bij nadere inspectie blijkt er niet één alleen maar thee te bevatten. Overal is iets aan toegevoegd. Munt, kaneel, citroen, aardbei, banaan, meloen, je kunt het zo gek niet verzinnen...

Ze verkochten ook thee-eieren, van die metalen bolletjes, met gaatjes, waar je losse thee in kunt doen. Maar in het schap was geen losse thee te vinden, gek genoeg. Die bestelde ik uiteindelijk via internet. Twee pakjes van elk 50 gram. De prijs was heel redelijk, samen nog geen 5 euro. Daar kwam wel 4 euro verzendkosten bij. Je moet wat over hebben voor een goede kop thee... 



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf . 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 20 november 2011

Uit winkelen met scootmobiel en rolstoel



Geen zorgen, beste lezers, ik ga geen klaagverhaal ophangen. Natuurlijk ben ik beperkt in mijn bewegingsvrijheid, maar ik heb wel alle hulpmiddelen, om de mogelijkheden die ik nog heb optimaal te gebruiken.

Van overheidswege heb ik, wel met enige moeite en veel doorzettings-vermogen van mijn kant, een scootmobiel ter beschikking gekregen, voor de korte ritjes in de buurt. En een rolstoel, voor als ik eens, met vrouw en kinderen, wat verder weg wil. Prima !

Met behulp van die voertuigjes kan ik, voor het eerst in jaren, weer eens uit winkelen. Met de scootmobiel naar de supermarkt, bijvoorbeeld. De hoeveelheid boodschappen die je in kunt slaan is beperkt, hoewel je behalve in het mandje aan het stuur, ook nog wel een tas tussen je benen kunt zetten. Dat ik dat niet doe is vooral omdat ik thuis al die spullen de trap op moet zeulen.

Maar verder zijn er eigenlijk nauwelijks nadelen. Het winkelpersoneel is vriendelijk en behulpzaam en de meeste valide winkelklanten zijn best bereid rekening met je te houden.

De enige ergernis die ik zo gauw kan verzinnen, is de gewoonte van sommige mensen, om hun boodschappenkarretje ergens in een gangpad te parkeren en dan elders iets te gaan pakken. Dat is wel erg vervelend voor de scootmobielrijder. De doorgang is geblokkeerd en als je net iets wil hebben, uit het schap waar het onbeheerde karretje voor staat, kun je vaak lang wachten.

Je kunt wat boodschappen betreft aardig terecht in ons dorp, maar soms wil je ook wel eens uit winkelen in een stad, met grotere winkels en meer keuze. Afgelopen week ben ik dus, met mijn dochter en de rolstoel in de auto, naar Hilversum geweest, om warme winterkleding te kopen.

Dochter is een expert, als het om winkelen gaat en weet precies waar we het handigst kunnen parkeren. Vanuit de parkeergarage rol je met de stoel zo V&D binnen. Wat minder handig is het dat je letterlijk bergaf rolt en er aan het eind van de helling een dichte deur is. Die gaat pas open als je het kaartje van de parkeergarage door een scanner haalt.

Eenmaal de winkel binnen moet je ook eerst een hellingbaan af. Op zich goed geregeld, hoewel de onvoorzichtige rolstoeler gemakkelijk een doodsmak zou kunnen maken, als hij wat te dicht langs de rand stuurt. Er is geen hekje of vangrail om valpartijen te voorkomen.

De lift is gelukkig ruim. Heel anders is dat bij C&A. Het liftje daar is zo miniem dat we ons maar met grote moeite naar binnen kunnen te persen. Er stapt een oude dame met een looprekje voor ons in. Haar vriendin is zo vriendelijk om de trap te nemen, die past er niet meer bij.

Maar goed, uiteindelijk vinden we bijna alles wat we zoeken: Een gevoerde broek, warme sokken, een regenbroek voor op de scootmobiel en een activity ball voor de kat.

En overal waar je met je rolstoel op een deur af stevent, is er wel iemand bereid hem voor je open te houden. Zelfs die ene, zichtbaar humeurige, blonde mevrouw kan het niet over haar hart verkrijgen, om de deur voor onze neus dicht te laten slaan. Ja, zo halen wij minder-validen het beste in onze medemensen naar boven !



De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Stripman zelf. 


Klink hier voor deel een en deel twee van deze episode.

Wordt vervolgd. 

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !


Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  - In het Theater - Túareg en de Zwarte Toren - Kussengevecht