Posts tonen met het label lente. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lente. Alle posts tonen

zondag 1 maart 2026

Een nieuwe lente, een nieuw kabinet, een nieuwe oorlog en een nieuw boek


Afgelopen week
hadden we de eerste dagen met lentetemperaturen. Het is eind februari, het is nog winter, maar wij zaten op het balkon in de zon. Dat moet wel aan de opwarming van het klimaat liggen.

Ondertussen kregen we een nieuw kabinet, onder leiding van Rob Jetten, die zichzelf in een vorige verkiezings-campagne een klimaatdrammer noemde. Dat is hij inmiddels vermoedelijk vergeten want het klimaat staat niet hoog op het programma van de nieuwe regering.

Jetten, van D66, wordt links liberaal genoemd maar presenteerde erg rechtse plannen, waarin geld afgepakt zou gaan worden van de armere en minder gezonde delen van de bevolking terwijl de rijken en bedrijven gespaard worden. Of het echt zover gaat komen moeten we afwachten, want hij heeft geen meerderheid in het parlement, maar een goede start is het niet.

Elders in de wereld wordt er gebombardeerd door buurlanden Pakistan en Afghanistan en hebben de VS en Israël besloten om bommen te gooien op Iran. Allemaal knap ellendig en daarom las ik maar eens een boek van een, pas door mij ontdekte, Schotse thrillerschrijfster.

Volgens mijn e-reader heb ik 222 boeken gelezen. De meeste daarvan op mijn oude reader, maar toch alweer zo'n 25 op mijn nieuwe. Daar zitten serieuze historische werken tussen – ik ben nu bezig aan een heel dik boek over de middeleeuwse, Engelse, koningen van het huis Anjou – maar tussendoor lees ik graag een detectiveverhaal. Bijvoorbeeld van Ian Rankin, Chris Brookmyre, of Val McDermit.

Bij Wikipedia las ik dat die schrijvers, door de critici, samengeveegd worden onder de noemer 'Tartan Noir'. Misdaadverhalen uit Schotland, vandaar de verwijzing naar de traditionele ruitjesstof van de Schotse klederdracht. Via een korte omweg kwam ik zo terecht bij Alex Gray, ook een Schotse thrillerschrijfster, al stond ze niet in het lijstje van Tartan Noir schrijvers op Wikipedia.

Gray heet eigenlijk Sandra Gray Lang, ze studeerde Engels en filosofie aan de universiteit in Glasgow, de stad waar ze haar boeken situeert. Ze werkte lange tijd als docent Engels voor ze, in 2002, haar eerste thriller publiceerde, 'Never Somewhere Else', met als hoofdpersoon inspecteur William Lorimer.

In een park in Glasgow worden, kort achter elkaar, de verminkte lichamen van 3 jonge vrouwen gevonden. Lorimer krijgt hulp van een jonge professor in de psychologie, Solomon Brightman, die samen met hem uiteindelijk de dader weet te vinden.

Ondertussen krijgt de lezer interessante informatie over het culturele leven in Glasgow. Een van de slachtoffers heeft banden met de kunstacademie, waarvan het belangrijkste gebouw ontworpen is door de beroemde architect Charles Rennie Macintosh. Van zijn hand zijn ook de Willow Tearooms, die terloops genoemd worden en het House For An Art Lover, waar de ontknoping van het boek plaatsvindt.

Macintosh, die leefde van 1868 tot 1928, was een architect die niet alleen gebouwen ontwierp maar ook wanddecoraties en meubilair. Zijn werk sloot aan bij de Art Nouveau – door de Engelsen wordt het Arts & Crafts genoemd – en het wordt nog steeds gekoesterd en bewonderd.

Helaas werd zijn Glasgow School Of Art, na verschijnen van het boek, twee keer door brand getroffen. Daar staat tegenover dat het House For An Art Lover, waarvoor hij alleen ontwerptekeningen en plannen naliet, tussen 1989 en '96, alsnog gebouwd werd.

Maar er zijn meer culturele objecten die in het boek passeren. Inspecteur Lorimer is een kunstliefhebber en bewondert, in het huis van een van de vermoorde vrouwen, een schilderij van Anda Paterson. Deze schilderes was, toen het boek verscheen, nog in leven en haar werken zijn makkelijk op te zoeken, al heeft ze nog geen Wikipediavermelding gekregen.

Het boek eindigt in de Kelvingrove Art Gallery And Museum, waar de inspecteur, om een beetje bij te komen, een van zijn favoriete schilderijen gaat bekijken, de 'Man In Wapenrusting' van Rembrandt. Onze beroemdste schilder maakte dat portret in opdracht van een rijke Italiaanse edelman, Don Ruffio, in 1655.

Het gratis toegankelijke museum heeft een zeer uitgebreide collectie, van dinosaurusskeletten en een spitfire jachtvliegtuig uit WO II, tot schilderijen en beelden uit alle perioden. Op de website vond ik een verwijzing naar een tentoonstelling van foto's van Linda McCartney, waaronder exemplaren door haar man Paul gesigneerd. In de souvenirshop kun je T-shirts kopen met afbeeldingen van LP-hoezen door Linda ontworpen.

Zo vond ik niet alleen afleiding van de dagelijkse actualiteit, in deze goed geschreven thriller, maar ook aanleiding om de verschillende kunstwerken en gebouwen eens op te zoeken op internet. Een bonus voor de in cultuur en ontspanning geïnteresseerde lezer.

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

zondag 25 mei 2025

Vakantie met regengarantie


Ik denk niet
dat het nog bestaat, maar ik herinner met dat er lang geleden vakanties aangeboden werden met regengarantie. Niet met het oog op de Nederlandse markt, maar om mensen uit landen met een droog en warm klimaat naar hier te lokken. Het idee was dat, bijvoorbeeld, bewoners van de Golfstaten, waar het bijna nooit regent, het fijn zouden vinden om eens lekker bij ons in de regen te lopen.

Want bij ons regent het altijd, dus kun je makkelijk beloven om een deel van de kosten terug te betalen, als het een hele week droog weer blijft. Als ik op internet zoek vindt ik een bericht uit 1986, over een Amsterdams hotel met zo'n regeling (het hele artikel is niet meer te lezen). Ondertussen weten we beter.

Het regent hier bijna nooit. Dat was de titel van een website van een enthousiaste fietser die anderen over probeerde te halen om meer de fiets te nemen. Hij reed dagelijks met de fiets naar zijn werk en hield bij hoe vaak het regende. Bijna nooit dus. Daarmee sloeg hij verstokte automobilisten een argument uit handen.

De website bestaat nog, zie ik. Er staat dat hij van 2008 tot 2019, in ruim 10 jaar dus, 3636 fietsritten maakt, van telkens 45 minuten en daarbij in iets meer dan 90% van de ritjes droog over kwam. Hij werd 351 keer nat. Dus eigenlijk bijna nooit.

Dat verbaast me niets. In mijn agenda tel ik, in de afgelopen weken, 18 achtereenvolgende dagen zonder regen. Het is 5 weken geleden dat er serieuze neerslag viel. Er gingen dagen voorbij dat er helemaal geen enkele wolk aan de hemel te zien was. Het grasveld naast ons huis is grotendeels verdord, mede door de niet aflatende maaibeurten van de gemeentelijke groenbeheerders.

Er verschenen berichten in de media over een dreigend watertekort. Mensen werden opgeroepen om zuiniger te zijn met drinkwater, de auto niet te wassen, de tuin niet te sproeien en korter te douchen. Ik zag een artikel waarin opgeroepen werd tot een heel andere omgang met water. Wij Nederlanders zijn gewend om alles wat er aan nattigheid valt zo snel mogelijk af te voeren naar zee. We staan bekend om onze droogmakerijen. De molens van Kinderdijk ! We hebben grote meren drooggelegd, we bouwen dijken om het water tegen te houden. Weg met water !

Dat moet dus anders. Door de klimaatverandering, ten gevolge van de opwarming van de aarde, komen er vaker perioden van droogte. Dat kostbare water, dat we nu zo achteloos wegspoelen, moeten we juist vasthouden. Opslaan voor drogere tijden. Dat moet in het groot, in reservoirs en meren, maar het kan ook in het klein. Met een regenton, bijvoorbeeld.

Ik las ook ergens dat het watergebruik van de Nederlandse huishoudens maar 10% zou uitmaken van het totale verbruik. Maar als ik dat probeer op te zoeken krijg ik andere cijfers te zien. Volgens het CBS verbruiken de particuliere huishoudens twee derde van het leidingwater. De rest wordt verbruikt door de industrie.

Er wordt ook nog ander water gebruikt, zoals oppervlaktewater, voor bijvoorbeeld het besproeien van landbouwgebieden en koelwater voor energiecentrales. 'In totaal werd 14,7 miljard kubieke meter onttrokken aan zoet of zout oppervlaktewater en grondwater.'

Dat water moet ook weer aangevuld worden. Dus zuinig doen is toch wel een goed idee. Vooral als het wekenlang niet regent. Toen er eergisteren een paar buitjes over ons land trokken kon je dan ook overal gejuich horen. Ik zag foto's op internet van regendruppels op ramen en plassen op straat. Ik plaatste zelf een filmpje, van de regen op het balkon, alsof het een wereldwonder was.

Ondertussen ging de lente gewoon door. Afgelopen week zag ik jonge waterhoentjes in de sloot, jonge pimpelmezen en koolmezen en twee jonge huismussen op het balkon. De vogels zijn er, ondanks de droogte, in geslaagd om nakomelingen voort te brengen. Als het nu een poosje lekker doorregent komen de planten ook weer een beetje bij.

Ps: Vorige week relativeerde ik het gevaar van de wolf en deze week werd er weer een mevrouw door een wolf gebeten, deze keer op landgoed Den Treek-Henschoten, in Leusden. De rentmeester vond dat er maatregelen tegen de wolf genomen moesten worden. Maar als de statistieken kloppen dan zijn er in dezelfde week bijna 3000 mensen gebeten door honden, waarvan er 4 zo ernstig gewond raakten dat ze in het ziekenhuis behandeld moesten worden. Daar hoor je niemand over.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 6 april 2025

Geen wolkje te zien


Het voorjaar is begonnen
beste lezers, de bomen krijgen weer bladeren, de vogels gaan broeden, de eerste vlinders en hommels vliegen alweer rond. We zijn misschien een beetje somber, op het moment, over de toestand in de wereld en ondanks het mooie weer. Dus ik dacht laat ik weer eens terugkijken op mijn blog, hoe het een paar jaar geleden was.

Nu hebben we een hele reeks dagen achter de rug met stralend blauwe luchten en zonder een spatje regen. De natuur is te droog, klaagt men, er is gevaar voor bosbranden. En aan de krijgsmacht heb je ook niet veel, wat dat betreft. Die hebben, al oefenend, een flink stuk heide bij Ede in de fik gestoken. Er was zoveel rook dat we het hier op Soestdijk konden ruiken.

Maar goed, terug naar het verleden: Op donderdag 28 april 2011 schreef ik verheugd op ons blog: 'Ha, eindelijk weer eens wolken !' Toen waren er 8 dagen achtereen voorbij gegaan zonder een enkel wolkje aan de hemel. Nou ja, in ieder geval geen wolken bij zonsopkomst. In januari 2022 schreef ik dat er, in het voorafgaande halfjaar, 96 keer een grijze, bewolkte, zonsopkomst was geweest. Het is ook altijd wat !

Op 15 januari 2014 schreef ik dat er crisis was. Ach ja, wanneer is er nou geen crisis. Gelukkig hadden we toen een regering die kordate maatregelen nam:

'...in de moderne participatiesamenleving kan de rijksoverheid niet overal voor opdraaien. Daarom is besloten dat de gemeenten nu ook verantwoordelijk zijn voor de zonsopkomst. Het zal misschien allemaal wat soberder worden, maar met de inzet van werkelozen, arbeidsgehandicapten en ouderen is er vast nog wel iets moois van te maken.'

Een grap van mij, natuurlijk, maar wel een actuele grap. Ook nu wordt er geklaagd dat de gemeenten teveel taken naar zich toe geschoven krijgen en dat de rijksoverheid daar te weinig geld tegenover stelt.

Begin 2019 schreef ik dat ik het hele jaar geen zonsopkomst had gemist omdat ik er telkens vroeg uit moest om te plassen. Toen al ! Ondertussen ben ik daar voor geholpen, maar laat ik daar niet weer over beginnen.

Op zondag 29 juli 2018, een dag met een mooie zonsopkomst, schreef ik over Donald Trump: 'Thuis, in kleine kring, of alleen met Twitter op zijn slaapkamer, slaat hij stoere, rechtse taal uit. Europa is een continent van doortrapte profiteurs, een vijand van Amerika. Noord-Korea kan hellevuur verwachten want onze raketten zijn de grootste.

Maar zodra hij naast zo'n buitenlands staatshoofd staat, of het nou een keurig gekozen Europeaan, of een corrupte dictator is, dan is Trump er de beste vrienden mee. Hij sluit soepel historische akkoorden, doet toezeggingen en de betrekkingen zijn nog nooit zo goed geweest.'

Misschien is het probleem met Trump dat hij zelf niet zoveel ideeën heeft. Men zegt altijd: hij is zo onvoorspelbaar. Dat zou kunnen liggen aan de mensen om hem heen, de verhalen en meningen die hij leest of hoort. Experts zijn verbaasd over wat hij zegt, maar hij heeft het gewoon ergens opgepikt en papegaait het na. Morgen zegt hij weer heel wat anders. Trump is net zo ongrijpbaar als het weer, we hebben er geen invloed op en kunnen het alleen maar ondergaan.

In 2012 schreef ik dat het met de lente niet wilde vlotten, almaar storm en regen. Ik maakte een uitstapje naar de Eempolder, maar: 'Het was een grillige aprildag, met regenbuien en imposante wolkenluchten...'

Een week eerder schreef ik: 'Het is maar een raar voorjaar. Het ene moment warm, dan weer koud.' En over de bloembakken op ons balkon: '...daar is het de afgelopen dagen zo koud geweest dat de meeste jonge plantjes het loodje hebben gelegd.'

De weerkundigen voorspellen dat het volgende week weer wat kouder wordt. Dat is niet ongebruikelijk lees ik, ook in 2012, in een verhaaltje over de bloesembomen in onze straat: 'Aanvankelijk was het heel zacht weer, zodat een paar boompjes al in januari voorzichtig in bloei kwamen. In februari was het steenkoud, daarna begin maart behoorlijk warm en nu vriest het weer 's nachts.'

Maar aan de andere kant: Op 8 april 2018 schreef ik: '...dat de normale temperatuur voor april 12 graden is. Met de 20 graden van dit weekend is het dus behoorlijk warm voor de tijd van het jaar.'

Ik zie nu dat ik vorig jaar, rond deze tijd, ook al een blog schreef over het weer en de lente. Ik schreef toen dat ik daar al 20 jaar stukjes over geschreven had. Om mezelf nog maar eens te citeren:

'Het voorjaar blijft toch in veel opzichten de mooiste tijd van het jaar. Al kan dat ook komen door de winter die er aan vooraf gaat. Kou, donkere dagen, kale bomen, kerstmis en andere narigheid. Dan ben je al gauw blij als het allemaal weer een beetje opklaart en er weer wat groen in de natuur verschijnt.'

Tot volgend voorjaar dan maar.

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 14 april 2024

Ik moet het over de lente hebben


Gisteren zat ik me nog af te vragen waar ik vandaag eens over schrijven zou, maar nu is het me wel duidelijk, het zal over de lente moeten gaan. Er zijn genoeg andere onderwerpen, de toestand in de wereld, muziek, boeken, of andere kunstvormen. Politiek, zou ook kunnen. Maar die lente, dat schijnt een jaarlijks terugkerende traditie te zijn.

Dan bedoel ik niet dat het elk jaar weer lente wordt, want daar kunnen wij mensen ook niets aan doen, maar dat ik het er over heb. Ik heb even terug zitten bladeren, in de afgelopen 20 jaar en telkens, in april, begin ik erover. In april 2007 schreef ik bijvoorbeeld al, dat er allerlei verontrustende nieuwsberichten waren, maar dat ik het toch ging hebben over de lente, de bomen die weer in blad kwamen, de nestelende vogels en de planten op mijn balkon.

In 2008 deed ik mijn best om andere onderwerpen te vinden, maar ook toen gingen in april de meeste verhalen over het voorjaar. Maar het was pas op de 27e dat ik het had over de eerste lenteblaadjes. We hadden toen nog nachtvorst in april, één van mijn balkonplanten was bevroren, de net uitgekomen knoppen helemaal verschrompeld. De kans dat dat nu weer gaat gebeuren lijkt me klein.

Op 17 april 2010 schreef ik een verhaal met de titel, 'Laat de lente maar losbarsten': 'Het voorjaar blijft toch in veel opzichten de mooiste tijd van het jaar. Al kan dat ook komen door de winter die er aan vooraf gaat. Kou, donkere dagen, kale bomen, kerstmis en andere narigheid. Dan ben je al gauw blij als het allemaal weer een beetje opklaart en er weer wat groen in de natuur verschijnt.'

Ik had toen net nieuwe planten gekocht, voor op het balkon. Bessenstruikjes zelfs, in de hoop dat de vogels er iets aan zouden hebben. Het zal wel geen toeval zijn dat ik afgelopen week ook weer een zak potgrond heb gehaald, voor de balkonplanten van dit jaar. Het is het voorjaar, hè, dan doe je dat. Van die bessenstruikjes is trouwens niet veel terechtgekomen.

In 2011 was het ook weer raak. Op 9 april, ja hoor, lente ! De bomen waren er, dat jaar, wat vroeger bij. Ik gaf dat toen nog door op de website natuurkalender.nl, die inmiddels niet meer bestaat. Dat wil zeggen, als je het nu invoert in je internetbrowser kom je uit bij naturetoday.com. Daar kun je nog wel je waarnemingen doorgeven, maar de opzet beviel me niet, dus ben ik ermee gestopt.

Ik lees daar wel dat dit jaar, in 2024, de 'bladontplooiing' van de zomereik erg vroeg kwam. Maar als ik er waarnemingen van probeer te vinden lukt me dat niet. Dat was waarschijnlijk waarom ik gestopt ben met bijdragen aan die website en wellicht ben ik de enige niet.

Bij mijn verhalen uit 2013 zie ik er een met de titel, 'Mislukte lente'. Dat zal toch niet ? Ik kan me niet herinneren dat er ooit een lente is geweest waar helemaal niets van terecht kwam. Gelukkig blijkt het te gaan over foto's, die ik toen probeerde te maken, van de nestelende reigers in het park. Die waren mislukt, met de lente zelf ging het prima.

In 2014 lijk ik de lente overgeslagen te hebben. Ik maakte me wel druk over de uitbreiding van Vliegveld Twente, waarvoor duizenden bomen gekapt zouden gaan worden. Op Wikipedia lees ik dat het vliegveld in 2007 gesloten werd, maar dat men een doorstart wilde maken. Of die bomen uiteindelijk wel of niet gekapt zijn is me niet duidelijk.

'De lente gaat gewoon door', schreef ik in 2016. 'De lente is in beweging', in 2017. 'Eindelijk lente !', op 8 april 2018. Was ik zo ongeduldig ? Het blijkt om een krantenbericht te gaan, dat volgens mij wat nuance behoefde: '...even verderop lees ik dat de normale temperatuur voor april 12 graden is. Met de 20 graden van dit weekend is het dus behoorlijk warm voor de tijd van het jaar. “Nu al lente” zou meer op z'n plaats zijn.'

En zo kan ik nog jaren doorgaan. Maar voor volgende week ga ik echt proberen een ander onderwerp te vinden.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 4 juni 2023

Geduld is een schone zaak


Er staat nog niet veel
in bloei op ons balkon. De blauwe bes heeft al gebloeid, de braam staat in knop, de kleine roze bloemen van het robertskruid laten zich zien, de nog kleinere witte sterretjes van de vogelmuur en een paar verdwaalde lobelia's. Maar dat is het wel.

O, en ik heb een paar paarden-bloemen gehad en twee bloemetjes in het, verder bijna helemaal verdorde, parelkruid. Maar, de margrieten, de asters, de fuchsia's, het havikskruid, de lavendel, de citroenmelisse, de klaver, het kleine rozenstruikje, de wilde bertram, de muurpeper, dat moet allemaal nog komen.

Je zou zeggen dat we tientallen bloempotten en -bakken op het balkon hebben staan, maar dat valt best mee. We hebben de afgelopen winter zelfs een beetje geminderd. Vanwege de werkzaamheden. Vorig jaar was al aangekondigd dat het houtwerk gerepareerd en geschilderd zou worden en er een nieuwe slijtlaag, op de vloer van het balkon, zou worden aangebracht.

Wij huren onze woning, maar een groot deel van de appartementen, in ons blok, is verkocht. Onze verhuurder heeft het onderhoud, van de hele flat, overgedaan aan de vereniging van eigenaren (VVE), die heeft een bedrijf ingehuurd om de boel te regelen. Als huurder sta je daar buiten en word je niet altijd even precies op de hoogte gehouden.

In het najaar liepen er ineens werklieden over het dak en af en toe daalden er een paar neer op ons balkon. Dat was op zich niet erg. Voor het schuren en plamuren van de kozijnen hoefden we niet het hele balkon leeg te halen. Maar het weer zat niet altijd mee en uiteindelijk bleken de sponningen, van twee uitslaande raampjes, zo verrot dat ze helemaal vervangen moesten worden.

Zo duurde het tot ver in het najaar voor de schilders, bibberend van de kou, de laatste verf op het houtwerk aan konden brengen. Een van de nieuwe sponningen bleek niet de juiste maat en we zaten dus, de hele winter, met een keukenraam dat met plakband op zijn plaats werd gehouden. Aan de vloer waren ze helemaal niet meer toegekomen. Dat moest dan maar na de winter.

Dit voorjaar vroegen we ons af wanneer het werk afgemaakt zou gaan worden. Ook nu zat het weer niet mee. Het was lang kil en regenachtig. Maar we kregen te horen dat in mei, als het een paar dagen achter elkaar droog zou zijn, de vloer van het balkon een nieuwe toplaag zou krijgen. Dan moesten wel alle bloempotten en plantenbakken, de parasolstandaard en de stoelen naar binnen. Maar we zouden, ruim van te voren, gewaarschuwd worden.

Op een mooie, zonnige woensdag, een paar weken geleden, stonden daar ineens twee werklieden, M/V, inderdaad een man en een vrouw, op het balkon. Ze kwamen een eerste laag op de vloer aanbrengen. Leuk ! Maar dan moest ik dus wel even alles van het balkon halen.

Nou zijn het best aardige lui, hoor, we hebben er heel gezellig koffie mee gedronken. En ze zijn niet te beroerd om een handje mee te helpen. Maar het was wel even een gedoe. De stoelen zolang in de slaapkamer. De planten in de trappenhal. Het grootste bijenhotel had ik al uit logeren gedaan, bij de kinderen in Baarn, die een fijne tuin hebben. Het andere kon ik laten hangen, daar waren net de rosse metselbijen begonnen aan hun jaarlijkse activiteiten.

De balkonvloer werd schoongemaakt, aangesmeerd, geschuurd en van een eerste laag voorzien. Vrijdag zouden ze terugkomen om het af te maken. Maar ze kwamen niet. En de week daarna ook niet. Ik informeerde bij een buurman, die lid is van de VVE. Hij kwam eens kijken. Ons balkon lag er een beetje hobbelig bij. De rubberachtige toplaag voelde ook nog wat plakkerig aan.

Maar, zo vertelde de buurman, we moesten maar gewoon onze spullen terug zetten. Hij had gehoord dat er eerst vergaderd ging worden, over een maand, om te beslissen over de volgende stappen. Want de balkons waren niet het enige project, ze wilden misschien overal nieuwe, beter geïsoleerde ramen plaatsen en er moest iets aan het dak gebeuren. Zonnepanelen, wellicht. En ze wilden liever alles in één keer doen, in plaats van een kozijntje hier en een vloertje daar.

Dus nu wachten we maar weer, met een balkonvloer die half af is en een keukenraam dat met plakband op zijn plaats gehouden wordt. Geduld is een schone zaak.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 30 april 2023

De lente ? Of toch snooker ?


Waar
zal ik het vandaag eens over hebben ? Over de, maar langzaam, ontluikende lente ? Of toch over het wereldkampioen-schap snooker ? De twee hebben met elkaar te maken, het WK is altijd in de lente. Terwijl de vogeltjes nestjes maken, de bomen in blad komen, de eerste bloemen ontluiken, klik-klakken de ballen op het biljart. Dat is al jaren zo.

De lente was er eerder, natuurlijk. Die is er al zolang als de aarde om de zon draait. Het landschap, de planten en dieren hebben er niet altijd zo uitgezien als nu, maar de afgelopen duizenden jaren kon je wel, zo ongeveer dezelfde flora en fauna, telkens weer, aan een nieuw seizoen zien beginnen. De ene keer wat vroeger dan de andere keer, afhankelijk van het weer.

Daar hebben de snookerspelers weinig last van, die spelen in een zaal. Het WK wordt al jaren gehouden in een theater in Sheffield, in het noorden van Engeland. Sinds enige tijd is er tegenover die theaterzaal een wintertuin, waar ook een snookertafel staat, zodat er demonstraties kunnen worden gegeven. In de pauzes van de wedstrijden zitten daar de commentatoren en deskundigen, te midden van het groen, om de getoonde partijen, voor de TV-kijkers, te duiden.

Het lijkt dus een lange traditie, maar het spel bestaat pas sinds het eind van de 19e eeuw. Volgens Wikipedia is het ontstaan in Brits-Indië, waar een legerofficier, Sir Neville Chamberlain, een paar bestaande biljartspellen met elkaar combineerde. De naam 'snooker' komt ook uit militaire kringen, het was een bijnaam voor onervaren nieuwelingen. In het spel is een snooker een situatie waarin een speler niet vrijuit de volgende bal aan kan spelen, omdat die geblokkeerd is door andere ballen.

Het spel werd aanvankelijk alleen in Groot-Brittannië gespeeld, maar veroverde, sinds de jaren '60 van de 20ste eeuw, ook de rest van de wereld. Het schijnt dat de bekende presentator van natuurprogramma's, Sir David Attenborough, daar een rol in heeft gespeeld. Hij had toen een hoge functie bij de BBC en vond het spel bijzonder geschikt voor de eerste uitzendingen in kleur, in 1967. Dankzij de televisie zagen steeds meer kijkers wat een aardige bezigheid het was.

Het WK werd voor het eerst, dagelijks, door de TV uitgezonden in 1978. De wereldkampioenen uit die tijd, Ray Reardon, Steve Davis en Stephen Hendry en hun grote concurrenten, werden nationale beroemdheden. Inmiddels wordt het spel in allerlei landen, op hoog niveau, gespeeld. In de halve finale stonden dit jaar een Engelsman, een Noord-Ier, een Belg en een Chinees.

Het aardige van dit WK was dat er uiteindelijk twee wat ouderen, de Engelse Mark Selby en de Noord-Ierse Mark Allen, tegenover elkaar kwamen te staan en twee jongeren, de Belgische Luca Brecel en de Chinees Si Jiahui. De twee halve finales verschilden ook wat speelstijl betreft. De twee ouderen speelden meer verdedigend en voorzichtig, terwijl de jongeren volop in de aanval gingen.

Gelukkig was het niet al te mooi weer, de afgelopen weken. Op een enkele dag na, was het koud, winderig en er viel regelmatig regen. Het was dus helemaal niet erg om veel voor de TV te zitten en snooker te kijken. Hoe het afloopt zien we vandaag en morgen.

De lente gaat ondertussen rustig verder. De grote bomen, tegenover ons huis, komen in blad. De een wat sneller dan de ander. De koolmezen voeren elkaar, wat betekent dat het vrouwtje nog eitjes aan het leggen is en dus extra voedsel nodig heeft. Het mannetje kan zo laten zien dat hij, straks, voor een nestkast vol jongen kan zorgen.

In ons pimpelmezenkastje zit voorlopig nog geen nestje. Dat is waarschijnlijk niet alleen aan het weer te wijten, maar ook aan de logeerpoes. Die joeg, tijdens de eerste twee weken van april, alle vogels van het balkon, door tegen het raam van de balkondeur aan te springen. Toch zag ik gisteren twee meesjes bij het nestkastje. Het zou dus misschien nog kunnen...

PS: Voor de snookerfinale heeft de Belgische belofte, Luca Brecel, zich geplaatst, na een sensationele partij. Zijn comeback, waarbij hij terugkwam van een 14 – 5 achterstand, door 11 frames op rij te winnen, was nog nooit eerder vertoond. Hij speelt in de finale tegen de ervaren Mark Selby, die het toernooi al 4 keer won. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 12 maart 2023

Is het al lente ?


Een roodborst
zingt op het balkon. Vrijdag konden er nog sneeuwgevechten worden gehouden en sneeuwpoppen gemaakt. Maar zaterdag scheen de zon en smolt alles weer weg. Volgens sommige berichten is de lente vorige week al begonnen, op 1 maart. Maar mijn vrouw zegt dat de lente op 21 maart begint en dat duurt nog 2 weken.

Wikipedia schrijft dat het allebei waar is, alleen zijn er twee verschillende lentes. De astronomische en de meteorologische lente. 'Astronomisch gezien begint de lente als de dag en de nacht even lang zijn,' schrijven ze. Vanaf midwinter zijn de dagen langer en de nachten korter aan het worden, rond 20, of 21 maart zijn ze even lang en begint, volgens de sterrenkundigen, de lente.

In 1780 besloot een internationale weerorganisatie, onder leiding van de Duitse keurvorst Karl Theodor, dat het makkelijker was als de seizoenen elk 3 hele maanden zouden duren. Voor de lente werden dat maart, april en mei, te beginnen op de eerste dag van de maand. Daarom vertellen de weermensen (M/V) op TV ons dat de lente op 1 maart begint.

Ach, het maakt niet zoveel uit. De webcams van Beleef de Lente zijn, in ieder geval, op 1 maart van start gegaan, dus voor de vogelliefhebbers is het voorjaar begonnen. Nog niet alle camera's zijn al live te volgen, maar als alles goed gaat zouden het er dit jaar 12 moeten worden.

Lang geleden begon het met 1 webcam, op een slechtvalkenkast, hoog in een zendmast. Straks kunnen we ook de steenuil, kerkuil, bosuil, ooievaar, zeearend, visarend, pimpelmees, gierzwaluw, merel en scholekster bekijken en zijn er extra camera's, gericht op een tuinvijver en een weidevogelgebied.

Beleef de Lente toonde vorig jaar een paartje slechtvalken dat broedde op het dak van het Rijksmuseum, in Amsterdam. Dit jaar zijn ook de zendmastvalken, uit het Brabantse De Mortel, weer te volgen. Twee kansen op jonge slechtvalken, dus. Niet dat er nu al iets te zien is, behalve een mooi uitzicht en een lege nestkast.

Je kunt, op de website, bij elke camera zien hoeveel mensen er op dat moment met je meekijken. Bij de steenuiltjes, waar gisteren een vogel een uiltje zat te knappen – sorry, dat grapje kon ik niet laten – waren er toch al zo'n 300 kijkers. De kerkuilen zaten zelfs samen in de nestkast te slapen. Bij de bosuil was het ook heel rustig, maar daar is het wel spannend. Het vrouwtje zit al een poos te broeden en eerdaags wordt het eerste kuiken verwacht.

De ooievaar heeft nog geen eieren en er lag gisteren een laag sneeuw op het nest.Toch was een van de vogels aanwezig, je weet immers maar nooit of er andere ooievaars voorbijkomen, die het nest zouden willen inpikken.

Wel 2 eieren bij de zeearenden, waar de camera ondersneeuwde, maar de vogels dapper op het nest bleven zitten, winterweer of niet. De zeearend is een echte huismus – sorry, weer een grapje – van alle webcamvogels zitten zij het langst op het nest. Ze leggen al heel vroeg hun eieren, de broedtijd is lang – tussen de 34 en 48 dagen – en het duurt maanden voordat de jongen uitvliegen. En dan zijn de ouders er nog niet direct vanaf, want de jonge vogels moeten nog een hele tijd gevoerd worden, voor ze zelf voedsel kunnen vangen.

Vergelijk dat met de pimpelmees, daar is het hele broeden en jongen voeren in een week of 7 gepiept. Die kleine vogeltjes beginnen daarom nog wel eens aan een tweede legsel. Daar moet de zeearend niet aan denken, die neemt in de herfst een paar maanden vrijaf, om rond de jaarwisseling het oude nest maar weer eens op te schudden.

Ja, mensen, de natuur is mooi. Stem daarom vooral, komende woensdag, op een partij die niet ons hele land op wil offeren aan de luchtvaart en industriële landbouw en veeteelt. Dan kunnen we misschien ook in de toekomst blijven genieten van de broedende vogels in het voorjaar.

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 30 mei 2021

Uitvliegende mezen en andere zaken


Eigenlijk was ik ervan overtuigd
dat het nog wel een weekje zou duren. De pimpelmezen waren aan het voeren alsof er niets aan de hand was en ik hoorde nog helemaal geen gepiep uit het nestkastje. Ik zag ook nog geen jonge mezen hun kopje naar buiten steken, niets wees erop dat ze snel uit zouden gaan vliegen.

Het was wekenlang slecht weer geweest. We hadden de balkondeur, naast het mezenkastje, dicht gelaten en ik had ook mijn camera niet op het balkon kunnen zetten om het voeren te filmen. Daardoor had ik misschien de voortekenen gemist.

Ik zat in ieder geval, dinsdagochtend, met mijn rug naar het vogelbalkon te lezen. Achter me waren de mezen op hun normale manier bezig, dacht ik. Tot ik mijn e-reader even opzij legde en zag dat ze toch wel wat zenuwachtig over de balkonrand hipten.

Ik keek wat beter en zag een net uitgevlogen mezenjong tussen het groen van mijn balkonbessenstruikje. Bijna had ik het uitvliegen van de mezenkuikens gemist. Als dit ene jong direct naar de overkant gevlogen was en niet eerst de grote buitenwereld vanaf het balkon had willen bekijken, had ik er niets van gezien.

Terwijl ik dit zit te schrijven zie ik uit mijn ooghoek twee eksters in de boom naast de flat. Ze lijken een soort spel te spelen waarbij ze van de ene tak naar de andere fladderen en daarbij voortdurend dezelfde ruimte tussen elkaar proberen te handhaven. Tikkertje op afstand.

Als ik me wat verder naar het raam buig zie ik dat het een heel ekstergezin is. Twee volwassen vogels en drie jongen, die je kunt herkennen aan hun nog niet volgroeide staartveren. Die komen vast uit het nest aan de andere kant van het huis.

Even later zie ik zelfs zeven eksters rond het grasveldje scharrelen. Samen verjagen ze de rode kater van een van de achterburen. Als ze uit elkaar vliegen denk ik dat het twee ekstergezinnen zijn die, voor de gelegenheid, samenwerken. De buurtkatten gaan het nog lastig krijgen de komende tijd.

De rest van de week werd in beslag genomen door schilderwerk aan plinten, deuren en kozijnen. We hadden ook nog een ochtend een loodgieter op bezoek omdat onze toiletpot op losse schroeven stond. Die is nu weer netjes vastgezet en de stortbak heeft een nieuw kraantje gekregen.

Tussendoor ben ik ook aan een nieuw stripverhaal begonnen, maar daar zien jullie volgende week meer van. 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 9 mei 2021

Er zat een spreeuw op het balkon


Roze strepen en sluiers
aan de hemel, vanochtend vroeg. De bomen van het park zijn al aardig uitgelopen. Vooral de beuken dragen een flinke hoeveelheid fris lentegroen aan hun takken. De eiken zijn wat trager, of eigenlijk zijn hun blaadjes een stuk kleiner als ze uit de knop komen. Die moeten nog wat groeien.

Ze zijn wel mooi op tijd voor onze pimpelmezen, die de afgelopen dagen vlijtig heen en weer vlogen, tussen het nestkastje en de bomen van het park. Met het lentegroen komen ook de rupsen, ideaal voer voor mezenkuikens. Ik denk dat de jongen al uit het ei gekropen zijn, maar ik heb ze nog niet horen piepen.

Bij de eerste stralen van de zon zat er een spreeuw op het balkon. Dat gebeurt niet vaak, maar nu was het raak. Ik weet dat ze aan het broeden zijn in het park (en hou even op met rijmen). Gisteren zag ik er ineens 7, in een van de eiken aan de overkant. Zouden de jongen al uitgevlogen zijn ? Dat lijkt me snel.

De spreeuw op het balkon was een volwassen vogel. Die hipte wat rond het voederhuisje en over de balkonrand, maar ik leg nu geen vogelvoer neer om de pimpelmezen wat rust te gunnen.

Er hangen alleen wat pinda's in een korfje. Daar komt de grote bonte specht elke dag wel even van eten. Een vrouwtje dat zich rustig laat fotograferen. Misschien wel dezelfde specht als de afgelopen jaren. Het wachten is of ze eerdaags haar jongen meebrengt.

Verder vliegen er elke ochtend ganzen en blauwe reigers over het huis. De eenden uit het park zitten nog steeds achter elkaar aan. Soms zie ik een aalscholver voorbij komen. En vanochtend vroeg een vleermuis. De eerste zwaluwen zag ik ook al, maar de insecteneters zullen het nog niet gemakkelijk hebben, met het koude weer.

Houtduiven en kauwtjes, zie ik natuurlijk ook. Mijn buurtgenoten zijn wel eens wat slordig bij de vuilcontainers en daar profiteren de kauwtjes van, als ze op zoek zijn naar nestmateriaal. Ik zag er een paar in de weer met een strook papier. Ze scheurden het in repen en vlogen er mee weg. Ook een manier van recyclen.

In het nestkastje vond ik, na het broedseizoen, al eens plukken glaswol, isolatiemateriaal dat klaarblijkelijk ook heel goed voldoet in een mezenwoning. Meerkoeten, in de Amsterdamse grachten, maken hun nesten van allerlei afval dat mensen weggooien. De natuur laat niets verloren gaan.

In een boom aan de andere kant van het huis zit een nest dat er natuurlijker uitziet. Een grote bol takken. Daar broeden twee eksters. Die lijken mij nog meer in de gaten te houden dan ik hen. Ik hoef me maar even op het balkon te vertonen of er komt er een op de dakrand zitten, om te zien of ik misschien iets eetbaars heb achtergelaten. Ik strooi natuurlijk af en toe wat oud brood, om ze niet teleur te stellen.

Zo is het voor de vogels een lente als elke andere. En voor mij eigenlijk ook, want hoewel ik nog 2 maanden moet wachten op mijn volgende vaccinatie, een bezoek aan grote festivals en stadions, of zelfs kleine kroegen, zat niet direct in de planning.

Foto's van de zonsopkomst , onze pimpelmezen en de specht staan op Twitter.



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 18 april 2021

Hoe gaat het met de lente ?


Nou, het was vooral
verrekte koud in de afgelopen week. Vanochtend is het een beetje mistig, maar we hebben een paar ochtenden achter de rug, met kraakheldere, staalblauwe luchten, die niet zouden hebben misstaan in de winter.

Rijp op het grasveld, ruitenkrabbende autobezitters en mijn balkonplanten onder een plastic dekentje, om ze te beschermen tegen de vorst. De fuchsia's heb ik nog helemaal niet buiten gezet en de muurpeper heeft al een paar nachten bij ze gelogeerd op de vensterbank.

In vorige jaren... ja, hoe ging het eigenlijk in vorige jaren ? Er waren wel tekenen van de komende lente in de vorige week, hoor. Er bloeide een paardenbloem op het balkon en de eerste metselbijtjes lieten zich zien. Eens in de foto's van vorig jaar kijken wanneer ik die toen voor het eerst zag.

Vorig jaar waren de bomen al aardig groen, in de 3e week van april. De lobelia's op ons balkon stonden volop te bloeien, net als de schijnaardbei en ik zie foto's van een distelbloem, parende bijtjes bij het insectenhotel en een pimpelmees met een rups in zijn snavel. De eerste groene blaadjes fotografeerde ik toen op 14 april, het eerste metselbijtje zelfs al op 5 april.

Dan gaat het deze lente toch allemaal wat trager. Eens kijken naar 2019. Toen had ik in februari al bloemen in één van mijn fuchsia's ! Maar die stond natuurlijk binnen. Op het balkon kwamen de eerste paardenbloemen en veldkers op 10 april uit de knop.

Op 17 april fotografeerde ik het eerste lentegroen, aan de beuken en eiken in het park. Een paar dagen later stond de ereprijs in bloei op mijn balkon en was het zo druk, bij het insectenhotel, dat ik me genoodzaakt voelde om er een dependance bij te maken.

Nog even kijken naar 2018. Op 3 april bloeiende madeliefjes, op het balkon. Maar die bloeien bijna het hele jaar door, ook in hartje winter. De dropplant stond op 10 april al een halve meter hoog, maar die is nu ook al uitgelopen – en staat nog binnen. Ik haal nu eerst een paar keer de toppen er uit omdat hij anders omknakt in de wind als ik hem buiten zet.

In 2018 had ik een bloeiende paardenbloem op 14 april, maar ik zie pas een mooi blauw ereprijsbloempje op 2 mei. De eerste foto's van lentegroen in het park zijn van 4 mei, maar toen waren de bomen al een tijdje uit de knop. Het lijkt erop dat ik het juiste moment toen gemist heb.

Als ik nog even terug ga zie ik foto's van een koolmees met nestmateriaal op 4 april. Dat scheelt niet veel met de nestbouw van de pimpelmezen van dit jaar. Bij mijn blogverhalen zie ik er een, van 18 maart, waarin ik verlangend uitzie naar de lente en een beetje klaag over de kou. Op 8 april juichte ik dat het eindelijk lente was: 20 graden ! Maar dat was het dit jaar ook al eens.

Eigenlijk is het elk jaar toch zo'n beetje het zelfde. Ik zit kleumend te verlangen naar mild lenteweer en naar groene bomen, bloeiende bloemen, zoemende bijen en nestelende vogels. En die komen ook echt wel, al is het niet elk jaar precies op de zelfde dag.

Er is trouwens nog een ander teken van de lente: het WK snooker. Dat is dit weekeinde begonnen, met publiek erbij, al zit de zaal niet vol en heeft iedereen een mondkapje voor. Elk jaar het zelfde, maar toch een beetje anders...

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men