Posts tonen met het label Conan Doyle. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Conan Doyle. Alle posts tonen

zondag 16 augustus 2020

Eerherstel voor Sherlock Holmes


Ik overdrijf een beetje, maar ik was een poosje terug een beetje onaardig over de verhalen die Arthur Conan Doyle schreef over Sherlock Holmes. Ik vond ze niet erg spannend. Maar nu heb ik net zijn roman 'The Hound Of The Baskervilles' gelezen en dat is een prima boek.

Sherlock Holmes doet het beter over de wat grotere afstand, jammer dat Doyle maar een handjevol langere boeken over hem schreef. En dan zijn die, vergeleken met moderne thrillers, nog aan de korte kant ook. 'The Hound Of The Baskervilles' omvat in de Penguin pocketuitgave ruim 200 bladzijden. En daar kun je het laatste hoofdstuk nog vanaf trekken, want daarin wordt de ontknoping nog eens opnieuw uitgelegd, voor de lezers die het nog niet begrepen hadden.

Ter vergelijking: Ik las ook onlangs 'A Season For The Dead', van David Hewson, van 480 bladzijden. 'When Will There Be Good News', van Kate Atkinson, 388 pagina's en 'Angelica's Smile', van Andrea Camilleri, van 304 pagina's. Allemaal moderne thrillers, geschreven in de afgelopen 20 jaar.

Ik las ze natuurlijk op mijn e-reader, dat is met het warme weer wel zo comfortabel. Ik heb net een paar mooie, echte, papieren boeken geleend, maar die durfde ik nog nauwelijks aan te raken. Uit angst voor zweetvlekken. Met de e-reader heb je daar geen last van.

Maar goed. Langer is dus niet altijd beter, want in dit geval vond ik het boek van Hewson het minst boeiend. Waarschijnlijk omdat hij wat teveel overhoop haalt. Niet alleen een seriemoordenaar en een complot in het Vaticaan, maar ook persoonlijke problemen voor de inspecteur, die de boel nogal ophouden. Er waren momenten dat ik dacht: laat die filosofische bespiegelingen en romantische scenes nu maar weg. Hup, verder met het verhaal !

Wat dat betreft heeft Andrea Camilleri het beter begrepen. Hij vertelt het hele verhaal ook vanuit dezelfde persoon, commissaris Montalbano. We kijken voortdurend over de schouder van de speurder mee. Nadeel is dat, na 17 Montalbano boeken, bepaalde scenes en omschrijvingen clichématig beginnen te worden. De inspecteur en de bijfiguren hebben gewoontes en karaktertrekken die in elk boek weer terugkomen. Camilleri laat ook weinig veranderingen toe in het leven van zijn detective.

Wat dat betreft is Kate Atkinson een verfrissende schrijfster. Ik heb vier boeken van haar gelezen, waarvan drie romans met Jackson Brodie als speurder. Maar Brodie is in twee daarvan meer bijfiguur dan centraal personage. In deel één lost hij, voormalig politieman, maar nu privédetective, een paar oude zaken op. Aan het eind krijgt hij onverwacht een erfenis van een oud dametje.

In deel twee heeft hij zijn detectivepraktijk opgedoekt en leeft hij, nog wat onwennig, als rentenier in Frankrijk. Het boek is al 150 bladzijden onderweg als hij voor het eerst opduikt en actief deel gaat nemen aan het verhaal.

Het derde boek is nog extremer. Brodie is aan het begin even aanwezig, maar verdwijnt dan geruime tijd uit beeld. Atkinson vervolgt het verhaal met andere hoofdfiguren. Jackson komt weer in het verhaal terug als slachtoffer van een treinongeluk. Hij wordt gered door één van de andere hoofdpersonen, maar ligt daarna een hele tijd in het ziekenhuis, terwijl de anderen het verhaal voortzetten.

Pas op het laatst mag hij weer meehelpen om de zaken recht te trekken. Daarna blijkt hij slachtoffer geworden van een zwendel, waardoor hij zijn geld grotendeels verloren heeft, wat doet vermoeden dat zijn aandeel in het volgende boek wat groter zal zijn.

Atkinson is dus niet bang om haar hoofdpersoon heftige veranderingen te laten ondergaan. Ze laat hem ook rustig een half boek buiten beeld. Als lezer vraag je je dan af waar het allemaal heengaat, die avonturen van heel verschillende mensen, maar uiteindelijk komen de verschillende verhaallijnen weer netjes samen.

Dat is natuurlijk ook een truc waar je, na verloop van een paar boeken, aan gewend raakt. Maar Atkinson schrijft niet alleen boeken over Jackson Brody. Een ander boek dat ik van haar las, 'Emotionally Weird' is zelfs nauwelijks een thriller te noemen. Het is wel een bijzonder, boeiend en grappig boek.

Hier laat de schrijfster het verhaal vertellen door verschillende personen, die ook nog commentaar geven op elkaars vertellingen. In een enkel geval leidt zo'n interruptie zelfs tot een verandering in het verhaal. Een bijfiguur, die eerder akelig aan zijn eind kwam, wordt gewoon weer tot leven gewekt. Dat maak je niet vaak mee in een thriller.

Dat één van de hoofdpersonen een detectiveroman aan het schrijven is, waar je ook een aantal fragmenten van te lezen krijgt, houdt het boek misschien nog net binnen het thriller-genre.

De Jackson Brodie boeken zijn door de BBC deels verwerkt tot een Televisieserie, die in Nederland niet werd uitgezonden, maar wel op DVD te krijgen is. Acteur Jason Isaacs, ook bekend als Lucius Malfoy uit de Harry Potter-films, zet een prima Brodie neer. Maar ik zou toch aanraden eerst de boeken te lezen. Die zijn stukken beter en origineler.   



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 19 juli 2020

Over Darwin en detectives



Ik las laatst, in een krantenartikel over de recente racismedebatten, dat Charles Darwin, in zijn boek 'The Decent Of Man' – in het Nederlands: 'De afstamming van de mens' - al verklaarde dat er biologisch gezien geen onderscheid is tussen mensenrassen. Hij meende ook dat het opdelen van mensen in rassen weinig zinvol was, aangezien alle rassen in elkaar overgaan en zich met elkaar vermengen.

Het verbaast me niet dat hij, zeker voor zijn tijd, een moderne kijk op de mensheid had. Ik heb net zijn eerdere boek uit, over de wereldreis die hij maakte met het zeilschip de Beagle. In een van de laatste hoofdstukken van zijn reisverslag houdt hij een hartgrondig pleidooi tegen de slavernij. Dat was het ergste dat hij in de hele wereld gezien had.

In de 19e eeuw was het gebruikelijk om de mensheid, net als al het andere leven op Aarde, in te delen in groepen, waarbij de blanke mens bovenaan stond. Naarmate de huidskleur donkerder werd werden mensen lager ingeschat. Daaronder kwamen de overige diersoorten. Dat Darwin daar tegenin ging was opmerkelijk.

De afgelopen tijd las ik ook een hele reeks 19e eeuwse detectiveverhalen.
Dat heeft niets met Darwin te maken, meer met het gegeven dat veel 19e eeuwse boeken gratis verkrijgbaar zijn als e-book. Zo las ik bijna alle Sherlock Holmesverhalen en -romans, geschreven door Arthur Conan Doyle. Van hem las ik ook een boekje over de Boerenoorlog, waarin hij het optreden van de Engelsen verdedigt.

Hij geeft toe dat er gebruik gemaakt werd van concentratiekampen, om gevangen genomen Boeren en hun families op te sluiten. 'Maar,' zo verontschuldigt hij die praktijk, 'buiten de kampen waren de omstandigheden nog veel slechter.'

Nu hebben de Boeren het Apartheidssysteem uitgevonden, dus zo lief en aardig waren die ook niet.

Dat neemt allemaal niet weg dat Sherlock Holmes nog steeds een legendarische romanfiguur is. De boeken zijn ook nog prima leesbaar. Al moet ik zeggen dat de korte verhalen niet echt spannend zijn. Je krijgt als lezer weinig tijd om je in te leven in de beschreven personen en hun omstandigheden. Er wordt een probleem beschreven, Sherlock Holmes komt en lost het op. Klaar, door naar het volgende probleem.

Dat stramien werd minder strikt aangehouden in een verhalenbundel die ik las over de meester-inbreker A.J. Raffles. Ik kwam de naam tegen in een stripboek – een heruitgave van Walt Kelly's 'Pogo' – en ontdekte dat de schrijver, E.W.Hornung, een zwager was van Conan Doyle.

Hornung draagt zijn eerste Raffles-bundel op aan zijn beroemde schoonbroer en neemt diens Holmes en Watson dan ook als voorbeeld. Alleen draait hij alles om. Raffles lost geen misdaden op, maar pleegt ze. Zijn helper 'Bunny', de ik-figuur in de verhalen, is geen willige medeplichtige. Hij is een oude schoolkameraad van de inbreker en klopt bij hem aan omdat hij in geldnood zit. Raffles stelt voor om samen een inbraak te plegen en uit wanhoop stemt Bunny daarmee in.

Het is een samenwerking die niet altijd even soepel verloopt. Ze maken ruzie en Raffles gebruikt soms een list om Bunny een volgend crimineel avontuur in te lokken. Maar in dit eerste deel gedragen ze zich wel als keurige heren. Echte Britse gentlemen.

Wat de bundel verder prettig maakt is dat de verhalen als een samenhangend geheel verteld worden. Bij Sherlock Holmes hangen de avonturen als los zand aan elkaar, maar die over Raffles gaan soepel in elkaar over. Daardoor ontstaat er een grotere spanningsboog en komt het laatste verhaal als een echte climax.

De boeken over gentleman-inbreker A.J. Raffles verschenen tussen 1899 en 1909. Volgens Wikipedia waren ze direct populair en moesten ze wat succes betreft alleen onderdoen voor hun voorbeeld, Sherlock Holmes. Jammer dat ze nu wat vergeten zijn. Voor de geïnteresseerde lezer een goede kans op een inhaalslag.

Zoek bij Project Gutenberg naar E.W.Hornung en 'The Amateur Cracksman'. De boeken van Darwin zijn op die website ook gratis te downloaden.

Over Conan Doyle en zijn boekje over de Boerenoorlog schreef ik eerder in dit blog...


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 20 oktober 2019

De Boerenoorlog... eh... protesten


Woensdagochtend werden we gewekt door getoeter en motorgeronk veroorzaakt door boze boeren die, met hun tractoren, op weg waren naar Den Haag. Eerst gingen ze even langs bij het RIVM in Bilthoven, om te protesteren tegen de wetenschappers die het stikstofgehalte in de atmosfeer meten. En daarbij kwamen ze voorbij Soestdijk.

Logisch dat die boeren boos zijn, hoor ik om me heen zeggen. En ik begrijp het ook wel, maar doorgaan op de oude weg is ook geen optie. We zijn gewend om steeds maar te groeien en steeds efficiënter te werken maar, in de agrarische sector, leidt dat tot grote schade aan de natuur.

Wijze mensen roepen al decennia dat we zo niet door kunnen gaan en nu begint dat een algemeen gevoel te worden. Als er duizenden demonstranten protesteren, voor een beter klimaatbeleid, kondigt de politiek dus maatregelen aan en als er vervolgens boeren boos worden, worden die maatregelen weer teruggedraaid. Logisch en jammer, want het schiet niet op, maar in ieder geval goed dat het milieu nu zo in de belangstelling staat.

Toevallig ben ik momenteel aan het lezen in een boekje over de Boerenoorlog, in Zuid-Afrika rond 1900, geschreven door Arthur Conan Doyle. De schrijver, onsterfelijk geworden door zijn romans en verhalen over Sherlock Holmes, vond dat hij iets recht moest zetten.

In de wereldopinie kwamen de Britten er namelijk slecht vanaf en werden de Boeren, afstammelingen van Nederlandse kolonisten, afgeschilderd als moedige vrijheidsstrijders. Conan Doyle legt uit dat het niet de Britten waren die op oorlog aanstuurden, dat zij er ook geen voordeel bij hadden en dus niet het etiket van onderdrukkende imperialisten verdienden.

In zijn voorwoord schrijft hij, dat het zijn bedoeling is, om exemplaren van zijn boekje naar elke buitenlandse krant en elke ambassade te sturen. Het beeld dat de boze boeren opriepen moest bijgesteld worden.

Dat is niet best gelukt. Ruim 60 jaar later zat ik op de lagere school en daar leerde ik Zuid-Afrikaanse liedjes, waarin de Engelsen als 'rooinekken' voorbij kwamen die 'verergd' moesten worden. 'Hoera, vir die Boer, hoera !'

Dat alles heeft de Zuid-Afrikaanse Boeren niet geholpen. Ze verloren de oorlog en heel Zuid-Afrika kwam onder Brits gezag. Het heeft nog decennia geduurd voordat het land zelfstandig werd.

Dat zelfstandige Zuid-Afrika raakte zijn populariteit, na de jaren '60 van de vorige eeuw, helemaal kwijt door de politiek van apartheid, de strikte scheiding van rassen. Daarbij denken wij aan blanken tegenover zwarten. Het merkwaardige is dat Conan Doyle ook over rassen schrijft, maar hij bedoelt daarmee Britten en andere Europeanen – ze werden toen 'uitlanders' genoemd – tegenover Hollanders, of in dit geval hun afstammelingen, de Boeren.

Die Boeren dachten toen ook al dat ze een volk apart waren, dat een bijzondere voorkeursbehandeling verdiende. Conan Doyle pleit voor een gelijke behandeling van de rassen, maar schrijft dan: 'alle blanken zijn gelijk'. Over de rechten van de oorspronkelijk bevolking heeft hij niet zoveel te melden.

Ik weet niet of ik nu optimistisch moet zijn, vanwege het groeiende milieubewustzijn. In de krant las ik dat het kabinet zelfs minder vakantievluchten wil vanaf Schiphol. Mooi ! Maar aan de andere kant... als ik het wankelmoedige beleid zie en dan zo'n boekje over Zuid-Afrika lees. Van racisme zijn we 100 later ook nog niet verlost...

Het boek van Conan Doyle 'The War in South Africa: Its Cause and Conduct' is gratis te downloaden bij het Gutenberg Project. Het is grappig om te zien dat op Wikipedia nog steeds partij gekozen wordt, als het om de Boerenoorlog gaat. De Nederlandse versie is daarbij kritisch ten opzichte van de Britten, terwijl bij de Engelstaligen de Boeren de schuld krijgen.

Op seniorplaza staat de hele tekst van het Zuid-Afrikaanse lied Bobbejaan Klim Die Berg, dat wij op school leerden.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men