Posts tonen met het label alex harvey. Alle posts tonen
Posts tonen met het label alex harvey. Alle posts tonen

zondag 26 april 2026

Colonel Tom Parker, de legendarische manager van Elvis


In een bundel
met muzikale verhalen van journalist David Hepworth las ik, een paar jaar terug, een pleidooi voor de manager. Meestal komen managers er slecht vanaf, in biografieën van muzikanten, maar Hepworth probeert dat beeld bij te stellen. Okee, er zijn genoeg voorbeelden van artiesten die door hun managers opgelicht zijn, maar dat is niet het hele verhaal.

Volgens Hepworth zijn er veel meer voorbeelden te vinden van managers, vaak familieleden, of vrienden van muzikanten die, zonder er zelf beter van te worden, enorm veel tijd en geld in een beginnend bandje staken. Die hulpvaardige liefhebbers, vaak meer fans dan zaakwaarnemers, die met apparatuur liepen te sjouwen, een busje kochten, advertenties plaatsten, drukwerk lieten maken enzovoort, om hun muzikanten vooruit te stuwen, op hun weg naar succes en beroemdheid.

Ik las ooit over Bill Fehilly, de manager van Alex Harvey, een Schotse rockzanger en een van mijn favorieten, die zelf een platenmaatschappij oprichtte voor Alex en zijn band. De platenmaatschappij bracht albums uit, organiseerde tournees, waarvan achteraf bleek dat ze gefinancierd werden door de firma van de manager.

Toen Fehilly verongelukte – hij vloog met zijn vliegtuig tegen een berg aan, ironisch want de naam van zijn platenmaatschappij was 'Mountain Records' – bleek dat de band met al die activiteiten helemaal niets verdiend had. De verkoop van platen en concerttickets had minder opgeleverd dan wat de manager er aan uitgegeven had.

Op dit moment ben ik aan het lezen in 'The Colonel and the King ', een biografie over Colonel Tom Parker, de manager van Elvis Presley, geschreven door Peter Guralnick. We kennen de schrijver door zijn omvangrijke, tweedelige, biografie van Elvis en zijn eerdere boeken over Sam Cooke en Sam Phillips. Ik ben een fan van Guralnick en schreef al eerder over hem.

Colonel Parker wordt vaak afgeschilderd als een schurk, een oplichter, die helemaal geen kolonel was en ook geen Tom Parker heette. Dat laatste klopt, hij heette eigenlijk Dries van Kuijk, was geboren in ons eigen Brabantse Breda en vluchtte als jongen naar Amerika, waar hij nooit officieel staatsburger werd.

Dat 'colonel' was een soort van bijnaam hoewel hij wel, door zijn inzet voor een succesvolle verkiezingscampagne, van de gouverneur van Louisiana de eretitel van kolonel kreeg, in de Louisiana State Guard. Maar verder is het portret, dat Guralnick van hem schetst, best positief.

De kleine Dries van Kuijk was een onrustige jongen, die circusvoorstellingen organiseerde voor de kinderen in de buurt. Zijn vader trad met harde hand op en Dries was blij het ouderlijk huis te kunnen ontvluchten, toen hij een baantje kreeg aangeboden, in het transportbedrijf van een oom, in Rotterdam.

Daar ontstond het idee om naar Amerika te gaan. Dat mislukte bij de eerste poging, Dries werd terug op een boot naar Nederland gezet. Maar de tweede keer ging het wel goed. Na wat omzwervingen vond Dries werk bij een rondtrekkende kermis. Daar ontwikkelde hij zich van klusjesman tot publiciteitsmedewerker.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich, als Tom Parker, aan bij het Amerikaanse leger. Hij nam nooit deel aan gevechtshandelingen, maar was een wel tijdje gestationeerd op Hawaii. Hij werd, na de oorlog, ontslagen vanwege mentale problemen.

Een paar jaar later was hij de succesvolle manager van zangers Eddy Arnold en Hank Snow. Hij zag Elvis Presley optreden, toen nog een tamelijk onbekend talent. Hij zag mogelijkheden in de jongeman, vooral door de reacties van het publiek. Hij hielp Presley aan een contract bij een grote platenmaatschappij en bezorgde hem filmcontracten.

Voor veel muziekliefhebbers was Parker de man die Elvis veranderde, van een opwindende rock & rollzanger in een, zoetige liedjes kwelende en matig acterende, filmster. Maar dat is onterecht. Parker regelde alleen de financiën en de publiciteit. Met de keuze van liedjes, of de inhoud van de films bemoeide hij zich niet. Als we daar iemand de schuld van moeten geven dan is het Elvis zelf en de producers van zijn platen en films.

Er wordt Parker ook verweten dat hij zoveel geld in eigen zak stak. Maar zelf was hij daar heel open over. Ze hadden een contract waarbij Parker een flink deel incasseerde, maar hij bedong voor Elvis ook voorwaarden die voor andere artiesten ongekend waren. Het is maar de vraag of de zanger, met een minder gewiekste manager, meer verdiend had.

Parker kon niet voorzien dat Elvis zo'n wereldwijd succes zou worden. De meeste populaire zangers beleefden immers maar een korte periode van succes. Het was bij platenmaatschappijen de gewoonte om zo vlug mogelijk, zo veel mogelijk, muziek uit te brengen van hun sterren. Snel incasseren, want het kon ook snel weer voorbij zijn. Parker verzette zich daartegen en vond dat je de markt niet moest overspoelen. Bij Elvis werkte dat. Maar het had ook anders kunnen lopen.

Het boek van Peter Guralnick beschrijft de jeugd en jonge jaren van Dries van Kuijk / Tom Parker. Zijn successen met Elvis en de wat moeilijkere jaren, na de dood van de zanger. Colonel Tom worstelde met een gokverslaving en met rechtszaken omtrent de nalatenschap van Elvis.

Guralnick ontmoette hem toen hij bezig was aan zijn Elvis-biografie. Ze raakten bevriend en Parker gaf te kennen een boek te willen schrijven over zijn eigen leven. Hij had al een titel: 'How Much Does It Cost If It's Free ?'. Guralnick raadde hem aan zijn brieven te publiceren, Parker schreef er duizenden en had een uitgebreid archief, maar dat kwam er allemaal niet van.

Na de dood van Parker kreeg Guralnick toegang tot het archief en dat bracht hem er uiteindelijk toe om zelf een boek over Parker te schrijven. In de eerste helft vertelt hij het verhaal van diens leven, in de tweede helft doet hij een greep in zijn correspondentie. Zo lees je veel verhalen twee keer, maar dat hindert niet. Het blijft interessant en het boek is een mooie aanvulling op de biografie van Elvis Presley.

Was Colonel Parker een goede, of een slechte manager ? Het is een genuanceerd verhaal, dus een zwart-wit antwoord is er niet. Hij was in ieder geval een kleurrijke persoonlijkheid en werd gewaardeerd door collega's en zakenpartners. Een harde onderhandelaar, maar geen doortrapte schurk. Wel een man met veel gevoel voor humor, die zijn brieven doorspekte met grappen en sterke verhalen.

De boeken van Peter Guralnick zijn helaas niet in het Nederlands vertaald. De Engelse uitgaven zijn op papier en als E-book te verkrijgen.

     

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  
 
 
 

zondag 24 oktober 2021

The Silver Beatles in Schotland


Als je biografieën
van muzikanten leest kan het voorkomen dat twee levensverhalen elkaar kruisen. Dat gebeurt bijvoorbeeld met het dikke boek dat ik aan het lezen ben over The Beatles en het wat dunnere, dat ik een aantal jaren geleden las, over de Schotse rockheld Alex Harvey.

Harvey was een jaar of 5 ouder dan de jongens van The Beatles en won eind jaren '50 een talentenjacht. Vanaf dat moment zou hij het Schotse antwoord gaan worden op het Engelse tieneridool Tommy Steele. Het is moeilijk voorstelbaar, als je zijn tamelijk ruige lp's uit de jaren '70 hoort, maar de bedoeling was dat de meisjes aan zijn voeten in zwijm zouden vallen.

In 1960 was dat idee al op de achtergrond geraakt. Alex was geen idool geworden en toerde door Schotland met zijn Big Soul Band. Hij zong nummers van Ray Charles, Little Richard en Big Bill Broonzy, in danszaaltjes waar de jeugd uit de omliggende stadjes en dorpjes vertier kwam zoeken. Het zou nog een jaar of 10 duren voordat hij enige bekendheid zou krijgen, met zijn Sensational Alex Harvey Band.

The Beatles hadden in 1960 nog maar net bedacht dat ze zich zo zouden gaan noemen. Aanvankelijk speelden John Lennon, Paul McCartney en George Harrison als The Quarry Men, met nog wat andere jongelui uit Liverpool met namen waar ik jullie niet mee ga vermoeien.

Daarna noemde het trio zich even Japage 3, een samentrekking van hun voornamen. Ze speelden toen allemaal gitaar, hadden geen drummer en geen bassist. John wist een schoolvriend, Stuart Sutcliffe zover te krijgen dat hij een elektrische bas kocht en toen ze, met een voor de gelegenheid ingehuurde drummer, auditie deden om de tijdelijke begeleidingsband te worden van zanger Billy Fury, noemden ze zich The Silver Beatles.

Die auditie liep op niets uit, tenminste voor het moment. Een paar maanden later zocht de manager van Billy Fury begeleiders voor een andere zanger uit zijn stal, Johnny Gentle, voor een reeks optredens in Schotland. In die tijd hadden zangers doorgaans geen vaste begeleiders, er werd per tournee, soms zelfs per optreden, een band geregeld.

Toen andere bandjes uit Liverpool een voor een afvielen kwamen uiteindelijk The Silver Beatles in beeld. John, Paul en Stuart moesten spijbelen van school, George zegde zijn baantje op en de tijdelijke drummer van de auditie, Tommy Moore, werd opnieuw overgehaald om mee te doen. Ringo Starr kwam pas veel later in beeld, hij drumde in die tijd bij een ander bandje.

Zo reisde de groep, met een drumstel, drie gitaren, een basgitaar en maar één klein versterkertje, per openbaar vervoer, naar Schotland. Voor hun eerste optreden hadden ze maar een half uur om kennis te maken, met de zanger die ze moesten begeleiden en diens repertoire. Het zal geen verrassing zijn dat, de week durende tour die volgde, geen groot muzikaal succes werd.

Maar in het havenstadje Alloa speelden ze wel op dezelfde dag, op hetzelfde podium, als Alex Harvey en zijn Soul Band. Het leuke is dat de twee boeken het over een paar details niet eens zijn. Volgens de biografie van Harvey vormden de Beatles het voorprogramma, volgens het boek over The Beatles was het net andersom.

De bassist van de Big Soul Band, die in de Beatles-biografie de Big Beat Band wordt genoemd, zegt dat de jongens van The Silver Beatles erg onder de indruk waren van zijn mooie Fender Jazz Bass. Ze hadden zelf niet eens een basgitaar, herinnert hij zich.

Dat kan niet kloppen want Stuart had immers, speciaal om mee te mogen doen, een Hoffner basgitaar gekocht. Er zijn foto's uit die tijd waarop hij te zien is, op advies van John met zijn rug naar het publiek, omdat ze niet wilden laten merken dat hij nauwelijks wist hoe hij het instrument moest bespelen.

Het hoogtepunt, van het Schotse avontuur van de tiener Beatles, was een auto-ongeluk. Ze werden van het ene naar het andere optreden vervoerd met een vrachtwagentje, waarin ze ook een paar keer moesten overnachten. Op weg naar Fraserburg hadden ze een aanrijding, waarbij drummer Tommy Moore verwondingen aan zijn gezicht opliep. De rest van de groep bleef ongedeerd.

Omwonenden waren op het ongeluk afgekomen en omdat er posters van hun optredens op de buitenkant van de auto geplakt waren, kreeg men in de gaten dat ze artiesten waren. Een paar schoolmeisjes haalden hun handtekingboekjes en vroegen de jongens om ze te tekenen. En die boekjes zijn bewaard gebleven.

Voor de gelegenheid hadden ze zich artiestennamen aangemeten dus stonden ze daar als Johnny Lennon – de enige die zijn eigen naam behield – Carl Harrison – genoemd naar rock & roll held Carl Perkins – en Paul Ramon – McCartney vond dat een mooie, mysterieuze naam.

Stuart Sutcliffe noemde zich De Staël – naar zijn favoriete schilder Nicolas De Staël – maar tekende het boekje met alleen maar Stuart. Hij zette er wel de naam van de band bij: The Beatals, over de juiste schrijfwijze waren ze het nog niet eens.

De wegen van The Beatles en Alex Harvey zouden elkaar later, bijna nog eens kruisen want ook hij speelde een tijdje in de nachtclubs van de Duitse havenstad Hamburg. Hij was er in 1963, maar ik denk dat The Beatles er toen net weer weg waren. Harvey nam in Duitsland zijn eerste lp op, die geen succes werd. The Beatles zouden hem, niet lang daarna, in populariteit ver voorbij streven. Wie had dat in 1960 kunnen voorspellen ?

Als je het zelf eens na wil lezen, de twee boeken zijn: 'All These Years – The Beatles – Tune In' van Mark Lewisohn

En: 'The Sensational Alex Harvey' van John Neil Munro

 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf en is het vervolg op dit  verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van het vorige verhaal van de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men