Schrijfkramp, maar geen ruimteramp

De astronauten van de Artemis II zijn weer veilig terug op Aarde, na hun rondje om de Maan. Dat is fijn. Vooral voor de ruimtevaarders zelf, hun vrienden en familie en voor de mensen die het uitstapje georganiseerd hebben. Voor de rest van de mensheid en de wetenschap was het niet zo'n belangrijke onderneming.

Die hele trip rond de Maan had een hoog propaganda gehalte. Kijk eens hoe groot onze raket is, kijk eens hoe ver we kunnen vliegen (een vlooiensprongetje als je bedenkt hoe groot het universum is) en wat een mooie foto's we kunnen maken ! Maar dat had ook gekund met een kleinere, onbemande raket, voor minder geld en zonder risico's voor mensenlevens.

Dat hele gedoe over de Maan en een Maanbasis is knap onzinnig. Wat hebben we daar te zoeken ? Het geld kan beter besteed worden hier op Aarde. Maar ja, wat verwacht je van een land dat wekenlang een oorlog voerde met Iran, wat niets positiefs opleverde, maar wel 1 miljard dollar per dag kostte ?

Ik ga me inhouden want, zoals ik vorige week al schreef, mijn RSI-arm speelt op. RSI, betekent 'repetitive strain injury', een blessure die ontstaat door het lang herhalen van dezelfde houding of beweging. Men koppelt het tegenwoordig aan het gebruik van de computer en dan vooral de muis.

Ik heb al jaren geen computermuis meer in mijn hand gehad, maar heb toch last. Voordat mensen de hele dag aan hun PC gekluisterd zaten werd er veel met de hand geschreven en toen kregen sommige klerken en kantoorbedienden last van schrijfkramp.

In mijn jonge jaren heb ik een aantal jaren op een tekenkamer gewerkt. Van ons tekenaars werd verwacht dat we 8 uur per dag over onze tekeningen gebogen zaten. Toen vond ik dat geen probleem. Sterker nog: in de avonden zat ik nog urenlang, voor de lol, mijn eigen tekeningetjes te maken.

Maar aan mijn oudere collega's kon ik zien dat, langdurig in dezelfde houding zitten, tot lichamelijke problemen kan leiden. Een enkeling kreeg tekenkramp en zat vloekend aan zijn werktafel. Anderen waren verstandiger en namen, tijdens werkuren, de tijd om hun postzegelverzameling bij te houden, of fagot te spelen.

Later deed ik werk waarbij ik wel urenlang een computermuis moest gebruiken. Ik kreeg last van mijn arm en legde het beestje aan de andere kant van mijn toetsenbord. Dat ontlastte mijn rechterarm, maar een definitieve oplossing was het niet. Ik bleek nog andere lichamelijke problemen te hebben en kon op een zeker moment niet meer werken.

Daarna stak de muisarm toch nog af en toe de kop op. Ook al schreef ik al mijn verhaaltjes en maakte ik al mijn omzwervingen op het internet, met behulp van een laptop zonder muis. Vooral in de perioden, waarin ik zowel nieuwe strips probeer te tekenen als leuke dingen op de sociale media wil doen, kan het wel eens pijnlijk worden.

Dus nu weer even rust, volgende week verder. En er is weer wielrennen op TV !

     

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Ruimtelijke hygiëne

Zouden er teveel raketten zijn ? Aan de ene kant worden er raketten afgevuurd op verschillende landen in het Midden-Oosten, aan de andere kant wordt er een raket gelanceerd naar de maan. Heel veel zin heeft dat allemaal niet en vooral die raketten op steden en doelen op Aarde zijn akelig en treurig.

Een bijeffect is dat de energieprijzen stijgen en meer mensen zich druk maken over het gebruik van duurzame energie. Dat is mooi. Maar ondertussen kregen wij, afgelopen week, een aanbod om ons energiecontract te vernieuwen. En tot mijn verrassing waren de aangeboden tarieven lager dan bij ons oude contract. Dat vorige contract sloten we af vlak na de vorige energiecrisis. We hebben het nieuwe aanbod maar geaccepteerd.

Ik hoorde dat de astronauten, op weg naar de maan, problemen hadden met het toilet in hun raket. Hoe zou dat gaan ? Toiletbezoek in de ruimte, bij gewichtloosheid ? Er moet een afzuigingssysteem zijn, anders drijven de uitwerpselen vrij door de cabine. Dat zal dus wel het mankement zijn geweest.

Het deed me denken aan een oud verhaal, over eerdere ruimtevaarders. Zij moeten, tijdens de start en de terugkeer, voor de veiligheid, vaak lang hun ruimtepak dragen. En tijd voor toiletbezoek is er dan niet. Bij het ontwerpen van hun pakken was daar weinig rekening mee gehouden, het waren bepaald geen maatpakken.

Het schijnt dat het voor de vrouwelijke astronauten nog lastiger was, want er was niet gedacht aan de lichamelijke verschillen tussen mannen en vrouwen. Er werd wel gezegd dat de Amerikanen het een gênant onderwerp vonden en dat het daarom grotendeels genegeerd werd.

Ruimteraketten zijn dure dingen, een reis naar de Maan maak je niet elke dag. Je zou dus denken dat er bij het plannen daarvan ook aandacht is voor de menselijke hygiëne en het opvangen en afvoeren van 'solid and liquid bodily waste', zoals de Engelse Wikipedia het noemt, in het artikel over ruimtepakken.

Over het ruimtetoilet heeft de Nederlandse Wikipedia ook een artikel.

En ondanks alles wordt het weer gewoon lente. We zien de bomen weer langzaam groen worden. Vogels zijn bezig met hun nesten. Er zoemen hommels en bijen op het balkon. Maar ik heb nog geen enkel lieveheersbeestje het huis uit moeten zetten. In vorige jaren zagen we er regelmatig een over de vensterruit lopen, net wakker geworden uit de winterslaap. Dit jaar (nog) niet.

Verder ga ik het kort houden. Mijn RSI-arm speelt op en er is wielrennen op TV, de Ronde van Vlaanderen !

     

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 en deel 17 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Een paard op een fiets

Ik droomde dat ik een paard moest wegbrengen, van Amersfoort, naar een plaatsje ergens op de Veluwe. Als enig vervoermiddel had ik een fiets en dus liet ik het paard op de bagagedrager plaatsnemen. Ik kan me achteraf nauwelijks voorstellen hoe dat zou kunnen, maar in mijn droom was het geen probleem.

Ik werd zelfs gecomplimenteerd door een vrouwelijke voorbijganger. 'Wat een mooi paard heb je daar', zei ze. En daar kon ik het wel mee eens zijn. Het was een fraai exemplaar. Lichtbruin, met blonde manen en vriendelijk van karakter. Ik kende het paard nog maar kort en toch gingen we heel soepel met elkaar om.

Ik heb helemaal geen ervaring met paarden en misschien vond ik het daarom geen probleem om het dier per fiets te vervoeren. Eenmaal achterop de fiets legde het, heel vertrouwelijk, zijn voorste benen op mijn schouders en zo reden we weg.

Ik merkte al snel dat we niet de goede richting op fietsten. We bevonden ons aan de verkeerde kant van de stad en reden naar het noorden, terwijl we naar het oosten moesten. Vergeefs zocht ik naar verkeersborden die de juiste kant op wezen. Op goed geluk nam ik maar een afslag de stad in en daarna kwam ik in een andere droom terecht.

Ik had een evenement georganiseerd, maar er was geen publiek op afgekomen. Er waren programmaboekjes gedrukt, waarvan ik nog een grote stapel over had. Terwijl ik zo bij de pakken neerzat kwamen er vrienden en kennissen langs. Die zeiden dat ze spijt hadden dat ze niet gekomen waren. Sommigen wilden achteraf toch nog een programmaboekje kopen, zodat ik een beetje uit de kosten zou komen.

Heel vriendelijk, zoals het paard en de mevrouw, eerder in mijn droom. Maar ik schoot er niets mee op en zo werd ik wakker. Een paard niet op de juiste plaats bezorgd en een evenement in het water gevallen.

In de echte wereld is het ineens koud weer geworden en had de centrale verwarming in onze flat storing. Er was gelukkig een elektrisch kacheltje, om ons warm te houden en ons ongemak was van korte duur. Niet te vergelijken met de problemen van andere mensen, in verre landen, waar bommen en raketten neerkomen, of overstromingen het leven moeilijk maken.

We zaten een paar uur in de kou maar daarna werd het probleem, dankzij onze buurman G en een verwarmingsmonteur, snel opgelost. Er is sprake van dat onze flat zonnepanelen op het dak krijgt en extra isolatie. Misschien ook een andere vorm van verwarming ? Dat zou een goed idee zijn, gezien de onzekere tijden en stijgende energieprijzen.

Voorlopig is het iets waar we alleen van kunnen dromen. 

     

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Zou het klonen weer lukken ?

In 2011 schreef ik een verhaaltje over het stekken van een kamerplant, de Schefflera. Ik vergeleek dat met klonen, het produceren van nakomelingen, zonder geslachtsverkeer. Maar bij planten noemen we dat doorgaans 'stekken'.

Ik zal misschien gedacht hebben aan het beroemde schaap Dolly, het eerste zoogdier ter wereld dat succesvol gekloond was. Bij Wikipedia lees ik dat Dolly gemaakt werd, met behulp van cellen, uit de uiers van een volwassen ooi. Ze werd Dolly genoemd naar de countryzangeres Dolly Parton, die niet alleen bekend is vanwege haar stem, maar ook door haar imposante boezem. Parton vierde dit jaar haar 80ste verjaardag, het schaap Dolly werd maar 6 jaar oud.

Maar terug naar de Schefflera. Voor wie hem niet kent, dat is een forse kamerplant, vergelijkbaar in formaat met een gatenplant. De Schefflera heeft geen grote bladeren met gaten, maar zogenaamde samengestelde bladeren, bladstelen waaraan meerdere kleine bladeren zitten. Ik noemde hem de 'handjesplant', omdat het daaraan doet denken, alleen heeft elk handje 6 tot 10 vingers. Er zijn veel bomen met samengestelde bladeren, bijvoorbeeld de kastanje, de walnoot en de lijsterbes.

De plant komt oorspronkelijk uit Nieuw Zeeland en groeit ook op eilanden in de Stille Oceaan. Hij is genoemd naar een Duitse plantkundige, uit de 19e eeuw, Jacob Christian Scheffler. Die werd geboren in Gdańsk, dat toen Danzig heette en deel uitmaakte van het Duitse rijk. Nu ligt de stad in Polen.

De Schefflera maakt stengels die wel 30 meter lang kunnen worden. Dat wij er een op de trap, voor de deur, hebben staan komt door een vroegere buurman, die hem daar achterliet. Nou is de trappenhal, op sommige plaatsen best hoog, maar 30 meter plant kun je er niet in kwijt.

Als je goed voor hem zorgt, af en toe nieuwe aarde geeft en wat plantenvoeding, dan kan de Schefflera zeker een halve meter per jaar groeien. Verwaarloos je hem dat doet hij het kalmer aan, maar groeien doet ie. Dus moet er zo nu en dan iets met de Schefflera gebeuren.

Toen ik dat vorige verhaaltje schreef was de buurman al een paar jaar verhuisd en dreigde zijn plant het plafond van de hal te bereiken. Ik sneed de top uit de plant, haalde daar de onderste bladeren af en zetten de steel in een kan met water. Na een aantal weken was er een aardig bosje wortels aan gegroeid en kon de plant in de aarde worden gezet.

In de tussenliggende 15 jaar heb ik dat nog een paar keer herhaald. Een jaar terug heb ik de plant in een grotere pot gezet, waarvoor hij mij bedankte met een flinke groeispurt. Deze winter werd wel duidelijk dat er opnieuw ingegrepen moest worden. Dus afgelopen week zette ik de zaag er weer in.

Nu hebben we weer een Schefflera, als stek, of kloon, in een vaas staan, in afwachting van wortels. Het stekken gaat net als bij kleinere planten. Breek een takje van een fuchsia af, of een lidcactus, zet dat in een glaasje water en na een poosje verschijnen er wortels. Bij de Schefflera is alleen het formaat anders, ik moest de grootste vaas nemen die we hadden om daar de tak van ruim een halve meter in te zetten.

De oude plant laat ik ook nog even staan. Ik las in mijn oude verhaal dat de kans groot is dat die opnieuw uitloopt. Daar ben ik dan ook wel benieuwd naar. Voor wie zich, na mijn beschrijving hierboven, nog niet voor kan stellen hoe een Schefflera eruit ziet, er staan foto's bij dat oude blogverhaal en bij een vervolg van een paar maanden later.

Het stekken van planten vergt wel wat geduld. Het kan een aantal weken duren voor de eerste worteltjes verschijnen. Maar als het zover is zal ik het melden.

Ondertussen verschijnen de eerste metselbijen op het balkon, staan de narcissen te bloeien in het plantsoen en tonen de pimpelmezen interesse in onze nestkastjes. De lente is begonnen. 

    

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Kijk naar de vogels en stem groen !

De trouwe lezers weten het wel, vanaf begin maart heb ik het, elk jaar, minstens 1 keer over de vogelwebcams van Beleef de Lente. Voor het geval er toch nog een lezer is, die niet weet waar ik het over heb, zal ik het heel kort uitleggen. Sinds 2007 laat Vogelbescherming, ons vogelliefhebbers, via een aantal webcams, meekijken in de nesten en nestkasten van broedende vogels. De website, die daarvoor ingericht is, heet Beleefde Lente en jullie eigen Stripman kijkt al 20 jaar mee.

Ik geef toe, de laatste jaren volg ik het niet meer zo heel fanatiek, maar ik schrijf er elk jaar nog wel een verhaaltje over. Die verhaaltjes lees ik ook elk jaar nog eens terug en wat me deze keer opvalt is dat er minder webcams zijn. Vorig jaar waren er 14 camera's, dit jaar zie ik er maar 10 en bij 1 daarvan, de ooievaar, staat al direct de mededeling dat er niet gebroed wordt.

De beelden zijn dit jaar wel van betere kwaliteit, want voor het eerst in HD. Daarnaast is er een nieuw WhatsApp-kanaal, waar je je op de hoogte kunt laten houden van belangrijke momenten. En om alles te kunnen zien moet je, ook voor het eerst, een account aanmaken en inloggen. Dat WhatsApp laat ik nog even zitten, maar ik heb, om ook de steenuil en de zeearend te kunnen zien, wel een account aangemaakt.

Dat heeft nog een ander voordeel, je kunt dan ook meelezen en eventueel -schrijven in de chat die bij elke camera staat. Dat kan soms voordelen hebben, als er iets gebeurd is dat je gemist hebt. Er zijn webcamvolgers die bijna de hele dag aanwezig zijn en elke verandering bijhouden. Maar er wordt ook vrij veel loos gebabbeld. Toen ik voor het eerst inlogde ging het, bij de slechtvalk, bijvoorbeeld, voornamelijk over voetballen. Niet zo interessant, al moet ik toegeven dat er voor de camera ook niets bijzonders te zien was.

Naast de slechtvalk, de steenuil en de zeearend, zijn er ook al beelden van een bosuil en een kolonie lepelaars. Verwacht worden nog de koolmees, de tapuit en camera's op weidevogels en een vijver. Leuk, meer het is toch een beetje mager, in vergelijking met vorige jaren. Toen waren er ook beelden van kerkuilen, oehoe's, visarenden, merels, ijsvogels, kiekendieven en gierzwaluwen. Maar misschien wordt het aanbod nog uitgebreid.

Voor wie er meer wil is er genoeg te zien, elders op het internet. Bijvoorbeeld All About Birds, van de Amerikaanse Cornell University, met een hele reeks webcams. Bij het Britse Wild Life Trust is het aanbod zelfs nog groter, met niet alleen vogels, maar ook zoogdieren als dassen en zeehonden. En wie graag broedende oehoe's wil zien (en wie zou dat nu niet willen ?) kan terecht bij de Duitse webcams van het Gesellschaft zur Erhaltung der Eulen.

 

Wat me ook opviel, bij het teruglezen van mijn oude verhaaltjes, is dat er vaak verkiezingen zijn in maart. Dat is ook dit jaar het geval. Volgende week kunnen we stemmen voor de gemeenteraad. Je kunt je afvragen waarom je dat zou moeten doen, de opkomst is vaak laag, maar voor natuurliefhebbers is de gemeente van groot belang.

De afdeling groenbeheer gaat over veel van de bomen, plantsoenen, parken, wegbermen en grasvelden in een stad of dorp. Al dat groen is van levensbelang voor insecten, vogels en andere dieren, zoals de mens. Uit ervaring weet ik dat er vaak teveel gesnoeid, gemaaid en gezaagd wordt door de gemeentelijke beheerders. Meestal huren ze daar externe aannemers en hoveniers voor in, trouwens, de tijd dat er echte gemeentewerkers, in zwarte corduroy pakken, op harken stonden te leunen is, in ons dorp, al lang voorbij.

Maar de gemeente bepaalt wat en wanneer er geschoffeld, gekapt en gemaaid wordt. Het is dus echt wel een goed idee om te gaan stemmen en dan te kiezen voor een partij met groene ideeën. Bij ons doet de Partij voor de Dieren voor het eerst mee. En ik zag op hun website veel goede plannen staan:

'Zonder natuur kunnen we niet leven. Daarom wil de Partij voor de Dieren meer bomen, struiken, bloemen en planten. Gifvrij en goed voor de biodiversiteit. Het moet weer gonzen van de bijen, vlinders en libellen. Bomenkap en onnodig maaien moet stoppen, de natuur moet de ruimte krijgen om te groeien en te bloeien.'

Dus:

...minder snoeien en maaien, schuilplaatsen voor dieren worden gespaard en insecten dodende klepelmaaiers gaan eruit. (…)

We scherpen de criteria voor kapvergunningen aan. Elke boom telt. Bomen krijgen ruimte en goede verzorging. (…)

Er is al te veel natuur verloren gegaan. Ecosystemen zijn geen legoblokjes die verplaatst kunnen worden.' 

 

Mijn keuze ligt voor de hand.

    

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Okee, dan niet

Ik was misschien een beetje kortaf, tegen de twee mannen die vorige week, plotseling, voor de deur stonden. Maar dat was niet zonder reden. Om te beginnen had ik net een paar vervelende e-mails verwerkt van een oude kennis, die maar blijft proberen om mij te betrekken bij zijn vage kunstprojecten.

Ik zal niet in details treden, maar dit duurde nu al jaren en ik had er echt tabak van. Ik had hem net in drie zinnen uitgelegd dat ik echt, helemaal, absoluut geen zin had om aan zijn nieuwste idee mee te werken. Hij hoefde geen contact meer op te nemen, ik had werkelijk geen enkele interesse. Dat had ik hem al wel vaker gezegd en ik betwijfelde of de boodschap nu wel aan zou komen.

Laten we eerlijk zijn, ik ben een chronisch zieke 65-plusser. Maar mijn probleem is niet dat ik me thuis zit te vervelen. Ik verveel me nooit ! Als ik al een probleem heb dan is het dat ik niet genoeg energie en tijd heb om al mijn eigen plannen uit te voeren.

En dan heb ik het niet over malle dingen als het kanaal over zwemmen, een marathon lopen, of een berg beklimmen. Mijn dagen zijn boordevol als ik af en toe een tekening maak, een verhaaltje schrijf, een paar foto's op internet zet en een beetje gitaar speel. Ik heb geen behoefte aan ideeën en projecten van iemand anders.

Dus, terwijl ik zo nog een beetje door aan het sudderen was, ging de deurbel. Via de intercom vroeg ik wie er was. 'Wij komen de balkons controleren,' was het antwoord. Ja, sorry, daar wist ik niets van. 'Wie bent u dan ? En waarom hebben we daar geen bericht over ontvangen ?' vroeg ik dus.

Dat wist de man aan de voordeur niet. Ik drukte maar op het knopje en even later kwamen er twee werklieden de trap op gestommeld, met grote koffers vol gereedschap. Het deed me ineens denken aan een sketch van Koot & Bie die, als louche mannen, aanbelden bij een oud vrouwtje en aankondigden dat ze de tuin winterklaar kwamen maken. ('U heeft scheurgras, mevrouw.')

'Ja, hoor eens', zei ik, 'Ik weet niet of ik jullie wel binnen moet laten.' Ik verwachtte uitleg, misschien een poging om mij over te halen, maar de voorste man zei: 'Als u niet wilt dan doen we het niet.' In dat geval wilde ik niet moeilijk doen. 'Okee', zei ik dus, 'Dan niet. Goeiedag.'

Ik deed de deur dicht en de mannen stommelden weer naar beneden. Mijn vrouw vond aanvankelijk dat ik wel erg kortaf was geweest, maar later vond ze het toch ook een raar verhaal. De balkons controleren ? Dat kan iedereen wel roepen. Je hoort zulke gekke verhalen, tegenwoordig. Nepagenten met babbeltrucs. Misschien waren dit wel nepwerklieden ? Goed dat ik ze niet binnen gelaten had.

Wat later die dag zei mijn vrouw dat ik buurman G. eens moest bellen. Die was doorgaans goed op de hoogte van wat er in de flat gebeurde, wat onderhoud betreft. Dus even later zat ik aan de telefoon met G. En ja, dat van die balkons, dat klopte.

Hij vertelde over de grote flat in Zeist, waarvan de galerijen en balkons niet veilig waren. En dat de gemeente had besloten dat daarom, in ons dorp, alle balkons moesten worden gecontroleerd op veiligheid. 'Maar ik begrijp dat jullie de brief daarover niet gekregen hebben ?'

Inderdaad, die hadden we niet ontvangen. Het bleek weer een gevalletje 'kopers en huurders' te zijn. De meeste appartementen in onze flat die, oorspronkelijk, 60 jaar geleden, gebouwd is voor de verhuur, zijn inmiddels verkocht. De eigenaren waren netjes door de gemeente op de hoogte gesteld. Maar onze brief was, omdat wij nog huren, naar onze verhuurder gegaan.

Zoiets hebben we wel vaker meegemaakt. Ik werd eens gebeld door een mevrouw die zei dat ze de houtwormen wilde komen bestrijden. 'Sorry', antwoordde ik, 'We hebben geen houtwormen.' En ik verbrak de verbinding. Ze belde meteen terug. 'Meneer, meneer, niet ophangen !'

Het bleek dat het bedrijf, waarvoor ze werkte, ingehuurd was om houtwormen te bestrijden, in de garagebox die we op dat moment huurden. Er was een brief gestuurd, maar die ontvingen we pas een paar dagen later, via onze verhuurder.

Dat zal nu ook wel gebeuren, alleen of die mannen nog eens terugkomen ?

   

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Een nieuwe lente, een nieuw kabinet, een nieuwe oorlog en een nieuw boek

Afgelopen week hadden we de eerste dagen met lentetemperaturen. Het is eind februari, het is nog winter, maar wij zaten op het balkon in de zon. Dat moet wel aan de opwarming van het klimaat liggen.

Ondertussen kregen we een nieuw kabinet, onder leiding van Rob Jetten, die zichzelf in een vorige verkiezings-campagne een klimaatdrammer noemde. Dat is hij inmiddels vermoedelijk vergeten want het klimaat staat niet hoog op het programma van de nieuwe regering.

Jetten, van D66, wordt links liberaal genoemd maar presenteerde erg rechtse plannen, waarin geld afgepakt zou gaan worden van de armere en minder gezonde delen van de bevolking terwijl de rijken en bedrijven gespaard worden. Of het echt zover gaat komen moeten we afwachten, want hij heeft geen meerderheid in het parlement, maar een goede start is het niet.

Elders in de wereld wordt er gebombardeerd door buurlanden Pakistan en Afghanistan en hebben de VS en Israël besloten om bommen te gooien op Iran. Allemaal knap ellendig en daarom las ik maar eens een boek van een, pas door mij ontdekte, Schotse thrillerschrijfster.

Volgens mijn e-reader heb ik 222 boeken gelezen. De meeste daarvan op mijn oude reader, maar toch alweer zo'n 25 op mijn nieuwe. Daar zitten serieuze historische werken tussen – ik ben nu bezig aan een heel dik boek over de middeleeuwse, Engelse, koningen van het huis Anjou – maar tussendoor lees ik graag een detectiveverhaal. Bijvoorbeeld van Ian Rankin, Chris Brookmyre, of Val McDermit.

Bij Wikipedia las ik dat die schrijvers, door de critici, samengeveegd worden onder de noemer 'Tartan Noir'. Misdaadverhalen uit Schotland, vandaar de verwijzing naar de traditionele ruitjesstof van de Schotse klederdracht. Via een korte omweg kwam ik zo terecht bij Alex Gray, ook een Schotse thrillerschrijfster, al stond ze niet in het lijstje van Tartan Noir schrijvers op Wikipedia.

Gray heet eigenlijk Sandra Gray Lang, ze studeerde Engels en filosofie aan de universiteit in Glasgow, de stad waar ze haar boeken situeert. Ze werkte lange tijd als docent Engels voor ze, in 2002, haar eerste thriller publiceerde, 'Never Somewhere Else', met als hoofdpersoon inspecteur William Lorimer.

In een park in Glasgow worden, kort achter elkaar, de verminkte lichamen van 3 jonge vrouwen gevonden. Lorimer krijgt hulp van een jonge professor in de psychologie, Solomon Brightman, die samen met hem uiteindelijk de dader weet te vinden.

Ondertussen krijgt de lezer interessante informatie over het culturele leven in Glasgow. Een van de slachtoffers heeft banden met de kunstacademie, waarvan het belangrijkste gebouw ontworpen is door de beroemde architect Charles Rennie Macintosh. Van zijn hand zijn ook de Willow Tearooms, die terloops genoemd worden en het House For An Art Lover, waar de ontknoping van het boek plaatsvindt.

Macintosh, die leefde van 1868 tot 1928, was een architect die niet alleen gebouwen ontwierp maar ook wanddecoraties en meubilair. Zijn werk sloot aan bij de Art Nouveau – door de Engelsen wordt het Arts & Crafts genoemd – en het wordt nog steeds gekoesterd en bewonderd.

Helaas werd zijn Glasgow School Of Art, na verschijnen van het boek, twee keer door brand getroffen. Daar staat tegenover dat het House For An Art Lover, waarvoor hij alleen ontwerptekeningen en plannen naliet, tussen 1989 en '96, alsnog gebouwd werd.

Maar er zijn meer culturele objecten die in het boek passeren. Inspecteur Lorimer is een kunstliefhebber en bewondert, in het huis van een van de vermoorde vrouwen, een schilderij van Anda Paterson. Deze schilderes was, toen het boek verscheen, nog in leven en haar werken zijn makkelijk op te zoeken, al heeft ze nog geen Wikipediavermelding gekregen.

Het boek eindigt in de Kelvingrove Art Gallery And Museum, waar de inspecteur, om een beetje bij te komen, een van zijn favoriete schilderijen gaat bekijken, de 'Man In Wapenrusting' van Rembrandt. Onze beroemdste schilder maakte dat portret in opdracht van een rijke Italiaanse edelman, Don Ruffio, in 1655.

Het gratis toegankelijke museum heeft een zeer uitgebreide collectie, van dinosaurusskeletten en een spitfire jachtvliegtuig uit WO II, tot schilderijen en beelden uit alle perioden. Op de website vond ik een verwijzing naar een tentoonstelling van foto's van Linda McCartney, waaronder exemplaren door haar man Paul gesigneerd. In de souvenirshop kun je T-shirts kopen met afbeeldingen van LP-hoezen door Linda ontworpen.

Zo vond ik niet alleen afleiding van de dagelijkse actualiteit, in deze goed geschreven thriller, maar ook aanleiding om de verschillende kunstwerken en gebouwen eens op te zoeken op internet. Een bonus voor de in cultuur en ontspanning geïnteresseerde lezer.

  

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.