Geen winkeldief en goed nieuws uit Loosdrecht

Ik las laatst een verhaal over een meneer die voor een vrijwilligersorganisatie werkte. Terwijl hij voor die club boodschappen deed, bij een grote supermarkt, vergat hij een artikel af te rekenen. Hij werd gesnapt en kreeg een winkelverbod van een maand. Dat was in zijn geval extra vervelend, vanwege zijn vrijwilligerswerk dus. En het was echt een eerlijke vergissing geweest.

Daar moest ik aan denken toen me afgelopen week bijna hetzelfde overkwam. Ik deed mijn boodschappen, met de scootmobiel, in de plaatselijke super. Ik rekende af, bij de enige kassa waar nog een kassamevrouw zit, en reed tevreden weer naar huis.

Toen ik de scootmobiel in de berging geparkeerd had en de tas uit het mandje haalde zag ik dat er, onder de tas, een tube van een verzorgingsproduct lag. Die had ik niet gezien, toen ik mijn boodschappen op de lopende band legde. De winkelmedewerkster kon, vanuit haar plek achter de kassa, ook niet in mijn mandje kijken. Ik had dus, helemaal per ongeluk en ongestoord, een winkeldiefstal gepleegd.

Het was me al eens eerder gebeurd, met een pakje broodbeleg, van een paar euro. Dat had ik toen maar zo gelaten. Maar deze tube was best duur. Ik sjouwde mijn boodschappentassen de trap op en overlegde met mijn vrouw. Die tube werkte op mijn geweten, het als een onverwacht voordeeltje zien, dat wilde ik niet.

'Misschien staat er wel een camera bij de kassa', zei mijn vrouw. 'Straks word je erop aangesproken als je de volgende keer in de winkel komt.' Ik verwachtte niet direct dat het zover zou komen, maar toch, die tube zat me niet lekker.

'Je kunt het de volgende keer tegen een winkelmedewerker zeggen en alsnog betalen', zei mijn vrouw. Ja, dat kon. Maar ik besloot om de tube in mijn boodschappentas te doen en bij de volgende ronde, gewoon bij de nieuwe boodschappen op de band te leggen. Het hele verhaal uitleggen en duidelijk maken hoe eerlijk ik wel niet was, dat ging me te ver.

Zo gezegd, zo gedaan. Het hele voorval leverde dus, uiteindelijk, geen sensationeel verhaal op. Als ik er hier niet over begonnen was, zou niemand er iets van gemerkt hebben.

Voor de sensatie moesten we de afgelopen week naar Loosdrecht. Daar heeft een groepje opgehitste barbaren brand gesticht, bij een gebouw waar asielzoekers opgevangen worden. Medelijden met die arme vluchtelingen is op zijn plaats. Je zal maar vluchten voor oorlog en ellende en dan tussen terroristische Nederlanders terecht komen.

Maar niet al onze landgenoten zijn even kwaadaardig. Lang niet allemaal zelfs. Terwijl hier en daar een paar honderd relschoppers voor onrust zorgen en alle aandacht van de media krijgen, zijn er ook heel wat aardige mensen in ons land, die op een beschaafde manier van zich laten horen.

'Postzakken vol lieve kaartjes bezorgd bij noodopvang in Loosdrecht', bericht het dagblad Trouw. In reactie op alle onrust en negativiteit omtrent asielzoekers zijn er, door het hele land, welwillende lieden in actie gekomen.

'Mensen versturen massaal lieve kaartjes naar de vluchtelingen en medewerkers die dinsdag in Loosdrecht werden geconfronteerd met rellen. Bij de noodopvang staan al vijf postzakken vol,' schrijft Trouw.

En niet alleen aan de vluchtelingen wordt gedacht, ook brandweer, politie en opvangmedewerkers krijgen bemoedigende en opbeurende kaartjes. Er worden zelfs bloemen, stroopwafels en taarten gestuurd. Het is opmerkelijk dat die acties gestart zijn op Facebook en Linked-In, sociale media die door velen gezien worden als bron van alle kwaad. Maar die hebben ook hun nuttige en sympathieke kant.

Een lezeres van Trouw schrijft:

'Ik heb behoefte aan een ander geluid, dat van Nederlanders die meeleven met mensen die een veilige plek zoeken na jaren van onderdrukking en geweld. Wat je er ook van vindt: het zijn wél mensen, net als jij en ik. Daarom heb ik een lief kaartje gestuurd naar de bewoners van het AZC in Loosdrecht en roep ik andere lezers op hetzelfde te doen.'

Het adres is:

AZC Loosdrecht

Rading 1

1231KB Loosdrecht

Het bericht staat ook op de site van de NOS, in een artikel over verschillende positieve acties. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Goed nieuws ! Toch... een beetje...?

Een bericht dat in verschillende media verscheen, ik citeer een artikel van de NOS:

'Klimaatweten-schappers stappen af van de scenario's met de meeste opwarming van de aarde. Ook van scenario's met de minste opwarming wordt afscheid genomen, schrijft een groep wetenschappers die werkt aan nieuwe scenario's in een vakblad.'

Dat betekent niet dat het allemaal wel mee gaat vallen, met die opwarming van het klimaat. En ook niet dat de wetenschappers er dus al die tijd naast zaten. De opwarming gaat door, maar zal waarschijnlijk niet zo extreem uitpakken als de somberste voorspellingen voorzagen. Aan de andere kant zijn de klimaatdoelen, zoals afgesproken bij de klimaatconferentie van Parijs, in 2015, vermoedelijk ook niet haalbaar.

Met andere woorden: het gaat nog steeds verkeerd, maar niet zo verkeerd als door sommigen gevreesd werd. Dat kun je, als je optimistisch wil zijn, zien als goed nieuws. Het betekent namelijk dat verduurzaming en klimaatmaatregelen werken. De NOS schrijft:

'Afgelopen jaren kwamen de warmste scenario's (met bijvoorbeeld een stijging van 4 tot 6 graden in het jaar 2100) alleen nog maar verder af te staan van de realiteit. Zonnepanelen, elektrische auto's en windturbines werden sneller goedkoper dan gedacht, en wonnen flink terrein. Het gebruik van steenkool nam wel toe, maar het is de verwachting dat deze trend niet doorzet. En de stijging is zeker niet zo snel gegaan als in de scenario's.'

Een ander nieuwsbericht meldde dat er in ons land, op sommige dagen, zoveel duurzame energie wordt opgewekt, door zonnepanelen en windmolens, dat een aantal grote, op gas gestookte, energiecentrales uitgezet kunnen worden.

Dat is geweldig mooi nieuws, zou je zeggen, maar er is ook direct een probleem. Want als een centrale stilstaat gaan de kosten wel gewoon door. Zodra het weer omslaat moet zo'n centrale misschien toch opgestart worden. Er moet dus onderhoud gepleegd worden, er moet personeel aanwezig zijn.

'Gascentrales waren de basis van onze stroomvoorziening, maar ze veranderen in een vangnet voor momenten dat het donker is of niet waait. Als deze trend doorzet, draaien centrales straks zo weinig dat bedrijven er geen geld meer aan verdienen.' (NOS)

Dus trekken energiebedrijven aan de bel. Leuk al die duurzame energie, maar zij kunnen energiecentrales alleen openhouden als ze daar iets mee verdienen. De centrales definitief sluiten kan nog niet, want dan zit ons land bij slecht weer zonder stroom. Dus wordt er gewerkt aan mogelijke overheidssteun.

'Er zijn grofweg twee opties. Of er komt een 'strategische reserve' van gascentrales. Daarbij krijgen energiebedrijven geld van de overheid. Netbeheerder Tennet geeft dan een seintje wanneer de centrale aan moet. De andere optie is een soort markt. Energiebedrijven krijgen geld om soms gereed te staan als Tennet ze nodig heeft. Daarbuiten mogen ze gewoon stroom opwekken en verkopen.' (NOS)

Het is jammer dat de energievoorziening, die ooit een overheidsdienst was, geprivatiseerd is. Want nu moet het geld verdiend worden met centrales die niet voortdurend nodig zijn, maar die we ook nog niet kunnen missen. Ondertussen is het wachten op de mogelijkheid om al die opgewekte duurzame stroom op te slaan, zodat perioden met slecht weer overbrugd kunnen worden.

Nou ja... Op een bepaalde manier gaat het misschien dan toch wel een beetje de goede kant op, met de verduurzaming en het terugdringen van de klimaatopwarming. Al zijn we er nog lang niet. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Een fictief boek en andere opmerkelijke voorvallen

"Welke schrijver schuilgaat achter het pseudoniem 'Jan de Stripman' weten we niet. Wel konden we kennis maken met zijn zinnenprikkelende verhaal, waarbij voor de hand liggende verwachtingen worden gewekt. De kraai die schoorsteenveger wordt, is nauwelijks verrassend. Het is een beroep dat de vogel past. Maar anderzijds gooit de schrijver het roer in zijn verhaal om. Op kousenvoeten, zonder dat je weet hoe het begon, blijkt die kraai samen te wonen met een engel van een eekhoorn. Met die geliefde stilt hij een verlangen naar vroeger door samen uithuizig over de takken van de hoge eiken te rennen of fladderen.

Als je denkt dat je het weet dan gaat toch net weer anders. 'De kraai ...' is een filosofische benadering van het leven en een bijzonder literair debuut." (Martin Broek)

Ja, ik wist deze week enige verwarring te stichten onder mijn internetvrienden, met de zelfgemaakte boekomslag, van een boek dat nog geschreven zou moeten worden. Het inspireerde mijn goede vriend Martin tot de bovenstaande fictieve recensie. Zoveel lof voor een roman die ik nog niet eens geschreven heb.

Ik had alleen maar een foto gemaakt die me heel geschikt leek als boekcover. Wie hem nog niet gezien heeft, het is het silhouet van een kraai die op een schoorsteen zit, met een lichtgele ochtendlucht als achtergrond. Bovenaan schreef ik, met zwarte letters, 'De kraai op de schoorsteen', met tussen haakjes (roman) eronder. Onderaan mijn naam, in gele letters.

Na zo'n juichende recensie kan het boek alleen maar tegenvallen, dus ik denk dat ik het maar bij een denkbeeldig boek laat en een fictieve omslag.

Ondertussen lijkt het nog steeds goed te gaan met de pimpelmezen op ons balkon. Bij het oude nestkastje zie ik geen pimpels meer, al kijkt er wel af toe een koolmees nieuwsgierig naar binnen. Maar bij het nieuwe nestkastje, aan de andere kant van het huis, zag ik al een paar keer een pimpelmees met een rups naar binnen vliegen.

Het gaat niet in een hoog tempo, dus ik vermoed dat de vrouwtjesmees daar nog rustig zit te broeden. Ze wordt af en toe verwend door het mannetje, dat vast aan het oefenen is voor later, als de kuikens uitgekomen zijn.

De bomen van het park zijn nu allemaal prachtig fris lentegroen en daar wemelt het hopelijk van de rupsen en andere kleine beestjes. Krachtvoer voor de broedende mezen en hun kroost.

Als ik bij de webcams van Beleef deLente kijk, dan zit de koolmees daar ook nog rustig te broeden. Zoals ik eerder al veronderstelde is het aantal camera's uitgebreid. Het zijn er nu 11, na mijn vorige bericht zijn er 2 bijgekomen, de ooievaar is afgevallen omdat de vogels voor een ander nest gekozen hebben.

Een mooie nieuwkomer is de gierzwaluw. Er worden 2 nestkasten gevolgd waar al flink om gevochten is door de vogels. Eieren zijn er nog niet gelegd. Dat is helaas ook het geval bij de slechtvalken, waar dat ook niet meer verwacht wordt. Men denkt dat het vrouwtje onvruchtbaar is, al maken de valken wel elk voorjaar voorbereidingen voor het nieuwe broedseizoen, jongen heeft dit paar nog niet voortgebracht.

Voorspoediger gaat het bij de zeearend, die twee prachtige kuikens heeft en bij de bosuil waar de jonge uilen al nieuwsgierig uit de nestkast kijken. Die zullen eerdaags wel naar buiten klimmen, dat doen uilskuikens al voor ze kunnen vliegen.

Ondertussen begint de Schefflera, de grote kamerplant waar ik 6 weken geleden een stek van nam, wortels te krijgen. Het zijn nog maar kleine uitstulpingen, onderaan de stengel, maar het begin is er. Een bloempot en potgrond heb ik al klaar staan, maar ik wacht nog een paar weken. Geduld is een schone zaak, als het om groeiende planten gaat.

Dan is er ook nog het WK-snooker, in het Engelse Sheffield, waarvan vandaag en morgen de finale gespeeld wordt. Het was een mooi toernooi, met spannende partijen en gisteravond moesten we lang wachten voor de laatste finalist bekend werd. De jonge Chinees Wu Yize versloeg de Noord-Ier Mark Allen in een marathonpartij en gaat het opnemen tegen de ervaren Engelsman Shaun Murphy.

Zo is er overal weer genoeg te beleven, is het niet fictief dan wel op het internet, TV, of in de eigen woonkamer, of op het balkon. 

      

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Colonel Tom Parker, de legendarische manager van Elvis

In een bundel met muzikale verhalen van journalist David Hepworth las ik, een paar jaar terug, een pleidooi voor de manager. Meestal komen managers er slecht vanaf, in biografieën van muzikanten, maar Hepworth probeert dat beeld bij te stellen. Okee, er zijn genoeg voorbeelden van artiesten die door hun managers opgelicht zijn, maar dat is niet het hele verhaal.

Volgens Hepworth zijn er veel meer voorbeelden te vinden van managers, vaak familieleden, of vrienden van muzikanten die, zonder er zelf beter van te worden, enorm veel tijd en geld in een beginnend bandje staken. Die hulpvaardige liefhebbers, vaak meer fans dan zaakwaarnemers, die met apparatuur liepen te sjouwen, een busje kochten, advertenties plaatsten, drukwerk lieten maken enzovoort, om hun muzikanten vooruit te stuwen, op hun weg naar succes en beroemdheid.

Ik las ooit over Bill Fehilly, de manager van Alex Harvey, een Schotse rockzanger en een van mijn favorieten, die zelf een platenmaatschappij oprichtte voor Alex en zijn band. De platenmaatschappij bracht albums uit, organiseerde tournees, waarvan achteraf bleek dat ze gefinancierd werden door de firma van de manager.

Toen Fehilly verongelukte – hij vloog met zijn vliegtuig tegen een berg aan, ironisch want de naam van zijn platenmaatschappij was 'Mountain Records' – bleek dat de band met al die activiteiten helemaal niets verdiend had. De verkoop van platen en concerttickets had minder opgeleverd dan wat de manager er aan uitgegeven had.

Op dit moment ben ik aan het lezen in 'The Colonel and the King ', een biografie over Colonel Tom Parker, de manager van Elvis Presley, geschreven door Peter Guralnick. We kennen de schrijver door zijn omvangrijke, tweedelige, biografie van Elvis en zijn eerdere boeken over Sam Cooke en Sam Phillips. Ik ben een fan van Guralnick en schreef al eerder over hem.

Colonel Parker wordt vaak afgeschilderd als een schurk, een oplichter, die helemaal geen kolonel was en ook geen Tom Parker heette. Dat laatste klopt, hij heette eigenlijk Dries van Kuijk, was geboren in ons eigen Brabantse Breda en vluchtte als jongen naar Amerika, waar hij nooit officieel staatsburger werd.

Dat 'colonel' was een soort van bijnaam hoewel hij wel, door zijn inzet voor een succesvolle verkiezingscampagne, van de gouverneur van Louisiana de eretitel van kolonel kreeg, in de Louisiana State Guard. Maar verder is het portret, dat Guralnick van hem schetst, best positief.

De kleine Dries van Kuijk was een onrustige jongen, die circusvoorstellingen organiseerde voor de kinderen in de buurt. Zijn vader trad met harde hand op en Dries was blij het ouderlijk huis te kunnen ontvluchten, toen hij een baantje kreeg aangeboden, in het transportbedrijf van een oom, in Rotterdam.

Daar ontstond het idee om naar Amerika te gaan. Dat mislukte bij de eerste poging, Dries werd terug op een boot naar Nederland gezet. Maar de tweede keer ging het wel goed. Na wat omzwervingen vond Dries werk bij een rondtrekkende kermis. Daar ontwikkelde hij zich van klusjesman tot publiciteitsmedewerker.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich, als Tom Parker, aan bij het Amerikaanse leger. Hij nam nooit deel aan gevechtshandelingen, maar was een wel tijdje gestationeerd op Hawaii. Hij werd, na de oorlog, ontslagen vanwege mentale problemen.

Een paar jaar later was hij de succesvolle manager van zangers Eddy Arnold en Hank Snow. Hij zag Elvis Presley optreden, toen nog een tamelijk onbekend talent. Hij zag mogelijkheden in de jongeman, vooral door de reacties van het publiek. Hij hielp Presley aan een contract bij een grote platenmaatschappij en bezorgde hem filmcontracten.

Voor veel muziekliefhebbers was Parker de man die Elvis veranderde, van een opwindende rock & rollzanger in een, zoetige liedjes kwelende en matig acterende, filmster. Maar dat is onterecht. Parker regelde alleen de financiën en de publiciteit. Met de keuze van liedjes, of de inhoud van de films bemoeide hij zich niet. Als we daar iemand de schuld van moeten geven dan is het Elvis zelf en de producers van zijn platen en films.

Er wordt Parker ook verweten dat hij zoveel geld in eigen zak stak. Maar zelf was hij daar heel open over. Ze hadden een contract waarbij Parker een flink deel incasseerde, maar hij bedong voor Elvis ook voorwaarden die voor andere artiesten ongekend waren. Het is maar de vraag of de zanger, met een minder gewiekste manager, meer verdiend had.

Parker kon niet voorzien dat Elvis zo'n wereldwijd succes zou worden. De meeste populaire zangers beleefden immers maar een korte periode van succes. Het was bij platenmaatschappijen de gewoonte om zo vlug mogelijk, zo veel mogelijk, muziek uit te brengen van hun sterren. Snel incasseren, want het kon ook snel weer voorbij zijn. Parker verzette zich daartegen en vond dat je de markt niet moest overspoelen. Bij Elvis werkte dat. Maar het had ook anders kunnen lopen.

Het boek van Peter Guralnick beschrijft de jeugd en jonge jaren van Dries van Kuijk / Tom Parker. Zijn successen met Elvis en de wat moeilijkere jaren, na de dood van de zanger. Colonel Tom worstelde met een gokverslaving en met rechtszaken omtrent de nalatenschap van Elvis.

Guralnick ontmoette hem toen hij bezig was aan zijn Elvis-biografie. Ze raakten bevriend en Parker gaf te kennen een boek te willen schrijven over zijn eigen leven. Hij had al een titel: 'How Much Does It Cost If It's Free ?'. Guralnick raadde hem aan zijn brieven te publiceren, Parker schreef er duizenden en had een uitgebreid archief, maar dat kwam er allemaal niet van.

Na de dood van Parker kreeg Guralnick toegang tot het archief en dat bracht hem er uiteindelijk toe om zelf een boek over Parker te schrijven. In de eerste helft vertelt hij het verhaal van diens leven, in de tweede helft doet hij een greep in zijn correspondentie. Zo lees je veel verhalen twee keer, maar dat hindert niet. Het blijft interessant en het boek is een mooie aanvulling op de biografie van Elvis Presley.

Was Colonel Parker een goede, of een slechte manager ? Het is een genuanceerd verhaal, dus een zwart-wit antwoord is er niet. Hij was in ieder geval een kleurrijke persoonlijkheid en werd gewaardeerd door collega's en zakenpartners. Een harde onderhandelaar, maar geen doortrapte schurk. Wel een man met veel gevoel voor humor, die zijn brieven doorspekte met grappen en sterke verhalen.

De boeken van Peter Guralnick zijn helaas niet in het Nederlands vertaald. De Engelse uitgaven zijn op papier en als E-book te verkrijgen.

     

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Spanning en Sensatie !!

De spanning eerst maar: Gaan er mezen broeden op ons balkon, of niet ? In de afgelopen jaren is het een terugkerend thema: De mezen en het nestkastje. Maar dit jaar hebben we twee kansen, want twee nestkastjes.

Er hangt al 20 jaar een nestkastje op ons balkon en ook een op het balkon van de benedenburen. Bij de buren broedde meestal een paar koolmezen, bij ons vaker pimpelmezen. Er gingen ook jaren voorbij waarin er niet gebroed werd, of het broedsel mislukte, wat vaker bij ons dan bij de buren leek te gebeuren.

Maar twee zomers geleden overleed onze benedenbuurvrouw. De nieuwe bewoners haalden het nestkastje weg en vorig jaar besloot ik daarom om, aan de andere kant van het huis, ook een kastje te hangen. Zonder succes, geen broedende mezen, dat jaar.

Maar de afgelopen weken zag het er goed uit bij het oude kastje. Twee pimpelmezen kwamen regelmatig plukjes mos brengen en probeerden de andere mezen van het balkon te jagen. Aan de andere kant van het huis, bij kastje twee, zag ik ook een paar keer een pimpelmees.

Deze week was het ineens stil bij kastje één. Zo stil dat ik er maar eens voorzichtig in keek. Er lag inderdaad een laagje mos, maar een compleet nestje was het niet. Het leek erop dat de mezen hun interesse verloren hadden.

Bij kastje twee zag ik nog wel een paar keer een mees naar binnen vliegen. De kans bestaat dat daar dus wel gebroed wordt. Jongen zijn er zeker nog niet, als dat zo is zie je de mezen veel vaker heen en weer vliegen. Maar er is nog hoop en het blijft spannend.

Dan de sensatie. Die maakte ik mee op weg, van de supermarkt, naar huis. Op de rotonde, halverwege, waren een motorrijder en een automobilist tot stilstand gekomen. De motorrijder stond naast zijn voertuig, de automobilist was uit zijn witte bestelwagen gestapt en zo te horen erg boos. De ene kanker, na de andere, schalde me tegemoet.

Ik denk dat de twee elkaar geraakt hadden en dat de motorpiloot vond, dat de autobestuurder daar schuldig aan was. Die was het daar duidelijk niet mee eens en liet dat op luide toon horen. De man maakte zich zo boos dat hij op de motorfiets spuugde. Wat de eigenaar van de motor daarvan vond kon ik niet horen, zijn reactie bleef verborgen onder zijn motorhelm.

De automan sprong, met nog een krachtterm, terug in zijn voertuig en wilde wegrijden. Daarop pakte de motorrijder zijn smartphone en stapte voor de auto, waarschijnlijk om de boze man te fotograferen, of filmen. Die gaf daarop gas en raakte zijn tegenstrever die, met een sprong, nog net erger wist te voorkomen. Dat bracht de motorrijder ook tot het kookpunt, want hij haalde uit en gaf de vertrekkende auto een flinke trap.

Het duurde allemaal maar een minuutje. Net lang genoeg, voor mij, om met mijn scootmobiel de rotonde te ronden. Maar het verkeer werd er wel even door opgehouden. Toen ik verder reed zag ik een man, die zijn huis uit was gekomen en ook een vrouw met een hond, verschrikt in de richting van het tumult kijken.

Ja, dat rustige Soestdijk, elke dag weer nieuwe spanning en sensatie.

     

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 en deel 19 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Schrijfkramp, maar geen ruimteramp

De astronauten van de Artemis II zijn weer veilig terug op Aarde, na hun rondje om de Maan. Dat is fijn. Vooral voor de ruimtevaarders zelf, hun vrienden en familie en voor de mensen die het uitstapje georganiseerd hebben. Voor de rest van de mensheid en de wetenschap was het niet zo'n belangrijke onderneming.

Die hele trip rond de Maan had een hoog propaganda gehalte. Kijk eens hoe groot onze raket is, kijk eens hoe ver we kunnen vliegen (een vlooiensprongetje als je bedenkt hoe groot het universum is) en wat een mooie foto's we kunnen maken ! Maar dat had ook gekund met een kleinere, onbemande raket, voor minder geld en zonder risico's voor mensenlevens.

Dat hele gedoe over de Maan en een Maanbasis is knap onzinnig. Wat hebben we daar te zoeken ? Het geld kan beter besteed worden hier op Aarde. Maar ja, wat verwacht je van een land dat wekenlang een oorlog voerde met Iran, wat niets positiefs opleverde, maar wel 1 miljard dollar per dag kostte ?

Ik ga me inhouden want, zoals ik vorige week al schreef, mijn RSI-arm speelt op. RSI, betekent 'repetitive strain injury', een blessure die ontstaat door het lang herhalen van dezelfde houding of beweging. Men koppelt het tegenwoordig aan het gebruik van de computer en dan vooral de muis.

Ik heb al jaren geen computermuis meer in mijn hand gehad, maar heb toch last. Voordat mensen de hele dag aan hun PC gekluisterd zaten werd er veel met de hand geschreven en toen kregen sommige klerken en kantoorbedienden last van schrijfkramp.

In mijn jonge jaren heb ik een aantal jaren op een tekenkamer gewerkt. Van ons tekenaars werd verwacht dat we 8 uur per dag over onze tekeningen gebogen zaten. Toen vond ik dat geen probleem. Sterker nog: in de avonden zat ik nog urenlang, voor de lol, mijn eigen tekeningetjes te maken.

Maar aan mijn oudere collega's kon ik zien dat, langdurig in dezelfde houding zitten, tot lichamelijke problemen kan leiden. Een enkeling kreeg tekenkramp en zat vloekend aan zijn werktafel. Anderen waren verstandiger en namen, tijdens werkuren, de tijd om hun postzegelverzameling bij te houden, of fagot te spelen.

Later deed ik werk waarbij ik wel urenlang een computermuis moest gebruiken. Ik kreeg last van mijn arm en legde het beestje aan de andere kant van mijn toetsenbord. Dat ontlastte mijn rechterarm, maar een definitieve oplossing was het niet. Ik bleek nog andere lichamelijke problemen te hebben en kon op een zeker moment niet meer werken.

Daarna stak de muisarm toch nog af en toe de kop op. Ook al schreef ik al mijn verhaaltjes en maakte ik al mijn omzwervingen op het internet, met behulp van een laptop zonder muis. Vooral in de perioden, waarin ik zowel nieuwe strips probeer te tekenen als leuke dingen op de sociale media wil doen, kan het wel eens pijnlijk worden.

Dus nu weer even rust, volgende week verder. En er is weer wielrennen op TV !

     

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Ruimtelijke hygiëne

Zouden er teveel raketten zijn ? Aan de ene kant worden er raketten afgevuurd op verschillende landen in het Midden-Oosten, aan de andere kant wordt er een raket gelanceerd naar de maan. Heel veel zin heeft dat allemaal niet en vooral die raketten op steden en doelen op Aarde zijn akelig en treurig.

Een bijeffect is dat de energieprijzen stijgen en meer mensen zich druk maken over het gebruik van duurzame energie. Dat is mooi. Maar ondertussen kregen wij, afgelopen week, een aanbod om ons energiecontract te vernieuwen. En tot mijn verrassing waren de aangeboden tarieven lager dan bij ons oude contract. Dat vorige contract sloten we af vlak na de vorige energiecrisis. We hebben het nieuwe aanbod maar geaccepteerd.

Ik hoorde dat de astronauten, op weg naar de maan, problemen hadden met het toilet in hun raket. Hoe zou dat gaan ? Toiletbezoek in de ruimte, bij gewichtloosheid ? Er moet een afzuigingssysteem zijn, anders drijven de uitwerpselen vrij door de cabine. Dat zal dus wel het mankement zijn geweest.

Het deed me denken aan een oud verhaal, over eerdere ruimtevaarders. Zij moeten, tijdens de start en de terugkeer, voor de veiligheid, vaak lang hun ruimtepak dragen. En tijd voor toiletbezoek is er dan niet. Bij het ontwerpen van hun pakken was daar weinig rekening mee gehouden, het waren bepaald geen maatpakken.

Het schijnt dat het voor de vrouwelijke astronauten nog lastiger was, want er was niet gedacht aan de lichamelijke verschillen tussen mannen en vrouwen. Er werd wel gezegd dat de Amerikanen het een gênant onderwerp vonden en dat het daarom grotendeels genegeerd werd.

Ruimteraketten zijn dure dingen, een reis naar de Maan maak je niet elke dag. Je zou dus denken dat er bij het plannen daarvan ook aandacht is voor de menselijke hygiëne en het opvangen en afvoeren van 'solid and liquid bodily waste', zoals de Engelse Wikipedia het noemt, in het artikel over ruimtepakken.

Over het ruimtetoilet heeft de Nederlandse Wikipedia ook een artikel.

En ondanks alles wordt het weer gewoon lente. We zien de bomen weer langzaam groen worden. Vogels zijn bezig met hun nesten. Er zoemen hommels en bijen op het balkon. Maar ik heb nog geen enkel lieveheersbeestje het huis uit moeten zetten. In vorige jaren zagen we er regelmatig een over de vensterruit lopen, net wakker geworden uit de winterslaap. Dit jaar (nog) niet.

Verder ga ik het kort houden. Mijn RSI-arm speelt op en er is wielrennen op TV, de Ronde van Vlaanderen !

     

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 en deel 17 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.