zondag 15 november 2026

De schilders en het park


Ondertussen
zijn de schilders vertrokken en heb ik mijn eerste rondje door het gerenoveerde park gemaakt. Ruim een maand geleden schreef ik dat de buitenkant, van onze flat, geschilderd zou gaan worden. Eerst was de vraag wanneer de werkzaamheden van start zouden gaan, daarna wat er nou eigenlijk geschilderd zou gaan worden.

Bij een eerste inspectie was zoveel houtrot gevonden, aan de straatkant van het blok, dat er daar niet veel gedaan kon worden. Toen stonden ze onverwacht voor onze deur, om de achterkant onder handen te nemen. Dat verliep, voor zover wij konden zien, prima. Maar een paar dagen later belden er twee mannen en een vrouw aan, met de vraag of ze naar het schilderwerk mochten kijken. Een soort van kwaliteitscontrole.

Ik liet ze op het balkon en bleef zelf maar in de keuken, daarvandaan hoorde ik ze mopperen. Dit klopte niet en daar was iets verkeerd. Ze vertrokken met de mededeling dat er, het een en ander, opnieuw moest worden gedaan. Ik keek nog eens naar het verse schilderwerk en dat zag er keurig uit. Maar goed, ik ben geen expert.

De volgende dagen zagen we de schilders komen en gaan, maar niet naar ons. We verwachtten elk moment een paar ontevreden schilders aan de deur, aan wie we uit zouden moeten leggen dat wij niet geklaagd hadden. Maar afgelopen maandag was ineens hun bouwkeet verdwenen en werd het mobiele toilet, dat ernaast stond, opgehaald. Sindsdien geen schilder meer gezien, in de straat. Dus hoe het nu verder gaat...?

Wat langer geleden schreef ik over de plannen, die de gemeentelijke afdeling groenonderhoud had, met het park, aan de overkant van de straat. Er zouden ruim 80 bomen gekapt worden en de randen van de vijvers zouden worden opgeknapt. Ik maakte bezwaar, een deel van de bomen stond midden in de reigerkolonie, bij de grootste vijver.

Daarna werd het wat rommelig. Ik moest het ziekenhuis in, mijn broer was namens mij aanwezig bij de hoorzitting en van wat daar uitkwam heb ik, van de gemeente, nooit een duidelijk verslag gekregen.

Vorig voorjaar werd er een flink aantal bomen gekapt in het park. Wel minder dan 87, zoals het eerste plan was, maar toch heel wat. Daarna duurde het ruim een jaar tot de werkzaamheden begonnen, aan de oevers van de vijvers. Ze zouden gebruik maken van natuurlijke materialen, zoals wilgentakken en dat klopte wel. Wij zagen enorme stapels, houten palen en takkenbossen, in het park verdwijnen.

Na een paar weken, waarin het park afgesloten was voor bezoekers, waren ze klaar. Dus ging ik eens kijken. De oevers, beschoeiing noemen de kenners dat, zien er goed uit. Daar hoeven ze de komende jaren niet veel aan te doen, verwacht ik. Maar wat mij direct opviel is dat ze, om bij de oevers te komen, alle struiken en kleine bomen, rond de vijvers, hebben weggehaald.

Ter compensatie van het verdwenen groen zijn er, een handjevol, jonge boompjes aangeplant. Er was, in de uitleg van de afdeling groenonderhoud, ooit ook sprake van het weghalen van exoten uit het park. Maar aan de oever van de grootste vijver zijn nieuwe rododendrons geplaatst. Dat zijn geen inheemse planten.

Maar goed. Ik vind het een kale boel en maak me zorgen om alle insecten en vogels, die in die struiken leefden. Een toevallige voorbijganger zal, aan de nieuwe toestand van het park, waarschijnlijk niet veel bijzonders zien. De struiken zullen wel weer teruggroeien en jonge bomen zullen ook wel weer opschieten. Over een jaar of wat zie je niets meer van deze opknapbeurt. En dan zullen er wel weer plannen gemaakt worden voor een volgende... 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 8 november 2026

Een meisje met een baard


Er ging nog
het een en ander aan vooraf, waarvan ik niet alles onthouden heb. Ik droomde, bijvoorbeeld, dat ik een steile helling op moest fietsen. In mijn droom maakte de weg een hoek van 45 graden omhoog. Als het om bergop fietsen gaat wordt dat meestal uitgedrukt in een percentage.

Hoeveel procent zou een weg, die 45 graden omhoog gaat, stijgen ? Ik was al nooit zo heel goed in wiskunde, dus ik zou het zo gauw niet weten, maar het lijkt me erg steil. Google geeft me daarin gelijk. 45 graden betekent 100% stijgen. Dus elke meter vooruit is ook een meter omhoog.

Dat is, voor een normaal mens op een fiets, niet te doen. Toch lukte het me vrij gemakkelijk om de top te bereiken. Wat er daar te zien was weet ik niet want, even later, bevond ik me in de binnenstad van Amersfoort. Daar werd me gevraagd een meisje te helpen, dat een enquête aan het houden was.

Het was een kind van een jaar of twaalf en ze was ernstig ziek. Toch stond ze daar, op de Langestraat, de drukste winkelstraat van de stad, met haar vragenlijsten. Mij werd verteld dat ze touw nodig had en dat ik dat op nummer 35 kon halen. Ik moest maar zeggen dat ik een vriendinnetje was, dan zou ik het touw wel meekrijgen.

Vroeger, toen ik op de middelbare school zat, had ik lang haar, net als veel jongens in die tijd. Toen werd er nog wel eens gedacht dat ik een meisje was. Inmiddels heb ik veel minder haar op mijn hoofd en heb ik, ter compensatie, mijn snor en baard laten groeien. Het overkomt me dus niet meer zo vaak, dat ik voor een meisje wordt aangezien.

Maar goed, in een droom kan alles. De man, die op de oprit van nummer 35 stond, keek er niet van op toen ik zei dat ik het vriendinnetje was, dat touw kwam halen. Hij nam me mee naar een ruime werkplaats, waar allerlei spullen lagen. Ik zag een dikke kabeltros en vroeg of dat het was.

Nee, zei de man en hij wees me op een grote baal garen, die achter de kabel lag. Het leek op de breiwol waar mijn moeder, vroeger, sokken en truien van breide. Overwegend bruin, maar met wat dunne draden van andere kleuren er doorheen. Gemêleerd noemde ze dat.

Ik nam de baal mee, twee armen vol wol, en wandelde weer de winkelstraat door. Het viel me op dat het er erg rustig was. Zeker voor een zaterdagmorgen. Het liep tegen het middaguur en ik begon trek te krijgen.

Achter de V&D vond ik de vader, van het meisje, dat ik met haar enquête zou helpen. Ik vroeg of ik ergens een boterham kon krijgen, maar daar wilde hij niets van weten. Eerst de straat op en vragen stellen aan voorbijgangers. Heb ik daar dan geen vragenlijsten bij nodig, vroeg ik. En bij mezelf vroeg ik me ook af, wat ik met die baal wol moest doen.

Antwoorden kreeg ik niet, net zomin als boterhammen. Ik werd wakker. Niet erg hongerig, maar ik moest wel nodig naar de WC.

Een paar nachten later.

Ik droomde dat ik inkopen had gedaan voor de lunch. Toen ik thuis kwam hoorde ik een kat miauwen. Ik keek in alle kamers, maar zag hem nergens. Tot ik de koelkast opendeed. Daar zat een zwarte kat, te kleumen, op het bovenste plankje.

De kat had het zo koud dat hij niet meer zelf uit de koelkast kon klimmen. Ik hielp hem naar buiten en hield hem dicht tegen me aan, om hem op te warmen. Gelukkig voelde hij al snel weer normaal aan. Maar ik wou toch wel een hartig woordje spreken met mijn huisgenoten. 

Wie had die kat in de koelkast gedaan ?Helaas werd ik te snel wakker om dit mysterie op te kunnen lossen.

Ps: Ik heb een poos gewerkt voor een enquêtebureau, dat kantoor hield achter de V&D, in Amersfoort. Er waren daar geen 12 jarige meisjes in dienst en ik kan me niet herinneren dat we, bij het werk, ooit touw, of breiwol nodig hadden.

Wat de kat betreft: mijn ouders hadden, lang geleden, een zwarte kat, Jens. Maar ik denk niet dat die ooit, door iemand, in de koelkast is gestopt.

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 1 november 2026

De fantastische wereld van Belcampo


Ja, denk nu niet
dat ik een hele reeks ga schrijven over fantasy-auteurs. Na Terry Pratchett, vorige week, nu Belcampo ? Het is puur toeval. Door een mailwisseling, met een goede internetvriend, herinnerde ik me de verhalen van Belcampo, waarvan ik heel lang geleden een verzameling heb gelezen. Met name zijn novelle 'Het Grote Gebeuren', die ook als TV-film uitgezonden is, door de VPRO, in 1975.

Die film heb ik als jongeling gezien en al herinner ik me er niet veel meer van, ik weet dat het gaat over het einde der tijden, zoals zich dat, in de fantasie van Belcampo, zou kunnen gaan afspelen in de Overijsselse gemeente Rijssen. De schrijver groeide op in die plaats, maar zijn boeken waren zo vrijzinnig, dat zijn strenggelovige plaatsgenoten liever niet aan hem herinnerd worden. Er is in Rijssen nog steeds geen straat naar hem genoemd en er staat geen standbeeld, zelfs geen herinneringsbordje.

Op zoek naar e-boeken kwam ik terecht bij de bundel 'Pandora's Album', die verscheen in 1989, een jaar voor het overlijden van de schrijver. Ook die is gevuld met fantastische verhalen, maar denk daarbij niet aan de 'normale' bevolking van fantasyboeken. Bij Belcampo geen ridders, elfen en monsters, geen andere universums, geen tovenaars en heksen. Zijn hoofdpersonen zijn meestal redelijk gewone mensen, die in onze normale wereld leven. Maar als de schrijver er zijn fantasie op loslaat, wordt het vaak toch behoorlijk wonderlijk.

Uitzondering vormt een hervertelling van het verhaal van Sint Joris en de draak. Daarin komt uiteraard wel een draak voor en er wordt, op het laatst, een jonkvrouw gered. Een ander verhaal gaat over Sint Forosius, die bij leven bisschop was en volgens Belcampo niets bijzonders deed. Zijn heiligverklaring zou hij danken aan de gebeurtenissen, vlak na zijn dood.

De secretaris van Forosius zou een verslag hebben nagelaten van de strijd, die duivels en engelen voerden, om de ziel van de overleden bisschop. Er ontstond een discussie, waarbij de duivel een paar sterke argumenten aanvoerde. De bisschop had namelijk, tijdens zijn leven, lange tijd een verhouding gehad met zijn huishoudster. Voor een gewoon mens al een ernstige zonde, die genoeg zou zijn om zijn ziel af te voeren naar de hel. Voor een bisschop, die het goede voorbeeld had moeten geven, een nog veel ergere overtreding.

Een engel verdedigt de overleden bisschop. Hij was zijn huishoudster altijd trouw gebleven en had met haar niet anders gedaan dan elke andere man met zijn vrouw. Het leuke is dat de duivel vervolgens allerlei kerkelijke regels en voorschriften aanhaalt, waarop de engel opmerkt dat hij wel een strenggelovige lijkt. Uiteindelijk wint de ruimdenkende engel, met hulp van een collega met een brandend zwaard en wordt de ziel van Forosius opgenomen in de hemel.

Er staan in het boek ook verhalen waarin Belcampo, die toen hij ze schreef al in de 80 was, fantaseert over de, dan nog grotendeels toekomstige, mogelijkheden van de computer. In een ervan stelt hij de PC, van zijn kleinzoon, de vraag wat er gebeurd zou zijn als de Nederlanden zich, in de 16e eeuw, niet hadden verzet tegen de Spaanse overheersing.

Het is een vraag die ik me ook wel eens stel, als ik over de huidige oorlogen en conflicten nadenk. Het is natuurlijk reuze heldhaftig en prijzenswaardig om je te verzetten tegen tirannieke machtshebbers, maar is het alle doden, ellende en verwoestingen wel waard ?

Volgens het verhaal van Belcampo zou de geschiedenis een heel andere wending genomen hebben, als de Nederlanders, onder leiding van Willem van Oranje, met de Spanjaarden samen waren gaan werken. Dan was, uiteraard, de 80-jarige oorlog nooit gevoerd. De Armada was niet ten onder gegaan, dankzij het vakmanschap van de Hollandse zeelieden. Engeland was geen enorm koloniaal rijk geworden en uiteindelijk waren de 1e en 2e Wereldoorlog er ook niet gekomen. Allemaal dankzij heel andere machtsverhoudingen in Europa, waarbij onze handelsgeest en de daaruit voorkomende wil tot samenwerking overheerste.

In een ander verhaal is de schrijver, zogenaamd, in het bezit gekomen van een Amerikaans plan om de mensheid opnieuw op te starten, na een eventuele kernramp, of nucleaire oorlog. Het uitgangspunt is dat de Aarde voor een aantal eeuwen onbewoonbaar zal zijn, maar dat met de techniek van de jaren '80, een nieuwe mensheid tot bloei zou kunnen komen.

Een van de ideeën is om het brein, van de grootste genieën, in een computer te laden. Belcampo schrijft dat als dat mogelijk zou worden, het andersom ook moet kunnen. De mensen van de toekomst zouden zo alles uit het brein van een grote wetenschapper, filosoof, of kunstenaar, in hun eigen hersens kunnen invoeren. Dat zou reuze handig zijn, voor een mensheid die weer vanaf nul moet beginnen. Zouden de grote AI-bedrijven van nu daar al eens aan gedacht hebben ?

De verhalen van Belcampo zijn nog in ruime mate verkrijgbaar, als boek en e-boek. Zijn eerste bundels, bijvoorbeeld 'De Zwerftocht van Belcampo', een erg leuk verslag van een reis door Europa, die hij in 1933 maakte, zijn zelfs gratis te lezen en te downloaden op Delpher.

In Rijssen willen ze nog steeds niet veel van Belcampo weten, maar in Bathmen, waar hij een poosje werkzaam was als huisarts, staat een standbeeld (bovenin een eikenboom). De provincie Groningen heeft een stipendium naar hem genoemd, een trein van vervoersbedrijf Arriva draagt zijn naam, het leescafé van een bibliotheek in Amsterdam heet 'Café Belcampo' en er zijn Belcampostraten in Utrecht en Groningen en misschien nog wel andere gemeenten.

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  en deel 2 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 25 oktober 2026

De fantastische wereld van Terry Pratchett


Storm en regen,
dit weekend, maar ik heb een leestip om de herfst mee door te komen. En de winter en het voorjaar ook nog wel.

Een paar jaar geleden zag ik een aantal afleveringen van de TV-serie 'The Watch', die gebaseerd is op de boeken van Terry Pratchett. Ik vond het leuk, gek en bijzonder en keek of ik iets van Pratchett als e-boek kon krijgen. Het aanbod viel tegen, dus ik kocht niets. Maar een paar weken terug keek ik nog eens en toen was er veel meer te vinden.

Ik kocht 'The Colour Of Magic', het eerste deel van zijn 'Disc World' serie, en vermaakte me de daaropvolgende dagen uitstekend. Inmiddels ben ik aan deel twee bezig, 'The Light Fantastic' en als het zo leuk blijft zal ik de overige 39 delen ook wel kopen.

De boeken van Pratchett worden omschreven als 'fantasy', 'komisch', 'satirisch' en 'science fiction'. Ik ben geen kenner van het 'fantasy' en 'science fiction' genre. Natuurlijk las ik ooit 'The Lord Of The Rings' (eerste in het Nederlands, 'In De Ban Van De Ring', later nog eens in het Engels) en 'De Hobbit' en ook verwerkte ik een paar delen van de 'Dune' reeks. Allemaal best leuk (en beter dan de films !), maar het spoorde me niet aan om naar meer van hetzelfde te zoeken.

Wat me nu over de streep trekt is de humor, die Pratchett in ruime mate door zijn boeken mengt. Om bij de inleiding van het eerste deel te beginnen: Daar legt hij uit dat de boeken zich afspelen op een wereld die niet bolvormig is, zoals onze Aarde, maar plat en rond als een schijf. Die 'disc' wordt door vier olifanten ondersteund die, op hun beurt, weer op de rug van een reusachtige schildpad staan.

Die schildpad, de grote A'Tuin genaamd, beweegt zich door de ruimte. Wetenschappers op de schijfwereld denken dat er nog meer werelden zijn, op de ruggen van andere schildpadden. Ze zouden op weg zijn naar een verzamelplaats, om te paren. Dit wordt de Big Bang Theory genoemd. Een leuke, dubbelzinnige grap. (Als ik het uit moet leggen kun je me mailen.)

In de eerste paar boeken volgen we de waanzinnige avonturen van een mislukte tovenaar, Rincewind, die als gids ingehuurd wordt door een vreemdeling, Twoflower. Deze bezoekt de stad Ankh-Morpork en wil alle bezienswaardigheden zien, van de tempels tot de hoerenbuurt en hij verheugt zich op het bijwonen van een echt kroeggevecht.

Hij krijgt waar voor zijn geld. Maar ik ga hier geen poging doen om alle gebeurtenissen, die elkaar in hoog tempo opvolgen, na te vertellen. Er komen in ieder geval tovenaars in voor, draken, helden, vreemde wezens en wonderlijke landschappen. Er zijn magische voorwerpen, een sprekend zwaard en nog meer van dat soort fantasy dingen. Maar zwaarmoedig en serieus wordt het nergens.

Pratchett, die aanvankelijk werkte als journalist, zei dat hij aan het eerste boek begon om eens flink de draak te steken met alle clichés van het fantasy-genre. Maar het boek is ook een ironisch commentaar op de rijke toerist, die argeloos de folklore van een armer werelddeel komt bekijken.

Het optimisme en de nieuwsgierigheid van Twoflower staan daarbij in schril contrast met de argwaan en voorzichtigheid van zijn gids Rincewind. Die is een tovenaar van niets, hij is van de tovenaarsschool geschopt, nadat hij stiekem in een verboden spreukenboek had gekeken. Daardoor kent hij maar één toverspreuk, die hij maar één keer kan gebruiken, maar waarvan hij niet weet wat de werking is.

Toch redden de twee zich uit allerlei hachelijke situaties, die lijken op scenes uit slapstickfilms. Ze worden daarbij soms geholpen, of tegengewerkt, door de goden, die weddenschappen afsluiten op de uitkomst van de gebeurtenissen en zich daar zelf, af en toe, actief mee bemoeien. Maar dat moeten jullie allemaal zelf maar gaan lezen, als mijn aanbeveling daar genoeg aansporing voor geeft.

Terry Pratchett schreef enorm veel en snel. Hij werd maar 66 jaar oud, leed de laatste jaren van zijn leven aan de ziekte van Alzheimer, maar voltooide toch meer dan 40 boeken over de schijfwereld. En daarnaast nog wat andere.

Van de TV-serie, 'The Watch', waar ik wat afleveringen van zag, wordt gezegd dat het geen goede weergave is van het universum van Pratchett. Hoewel er aan begonnen werd terwijl hij nog in leven was, heeft hij er zich niet mee kunnen bemoeien. Zijn dochter wel, maar ook zij is niet tevreden met het resultaat. Er kwam dan ook geen vervolg op. Vergeet die serie dus en probeer eens een boek van Pratchett.

De boeken zijn in het Nederlands (en vele andere talen) vertaald en verkrijgbaar op ouderwets papier, als e-boek en luisterboek. Over Terry Pratchett is een uitgebreide biografie te vinden op Wikipedia.

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 18 oktober 2026

Wat een week


Het begon eigenlijk al op zondag
, alleen hadden we dat toen nog niet door. De grootste supermarkt van ons land had een internet-veiligheidsprobleem. Ik ging op maandagochtend, vroeg zoals gebruikelijk, de boodschappen doen en merkte wel dat er iets aan de hand was. De zelfscankassa's werkten niet, bijvoorbeeld. Maar dat vond ik niet erg, ik ga toch het liefst naar de ouderwetse bemenste kassa.

Dat er toch wel iets ernstigers was, dan een simpele computerstoring, drong eigenlijk pas op dinsdag goed door. Het zal wel zijn omdat we afgeleid werden door andere zaken. De kat van de kinderen, bijvoorbeeld, die deze maand bij ons logeert. En de belangrijke familiebijeenkomst die gepland stond op vrijdag.

We hadden daardoor bedacht dat het handig zou zijn om de boodschappen, voor het weekeinde, te laten bezorgen. Maar dinsdag werd duidelijk dat dat waarschijnlijk niet zou gaan lukken. De website en de app van de supermarkt waren buiten werking en op het nieuws was het veiligheidsprobleem een groot onderwerp aan het worden.

De supermarkt had zelf, om de gegevens van hun klanten te beschermen, het hele systeem afgesloten. Dat betekende ook dat de winkels niet werden bevoorraad, of maar mondjesmaat. We begonnen ons zorgen te maken. Boodschappen bestellen ging niet en zouden we, op woensdag of donderdag, alles in huis kunnen halen voor het weekend ?

We maakten een nieuw boodschappenlijstje. Ik keek nog eens goed in de voorraadkast en de vriezer. Er was nog ingevroren brood, we hadden nog rijst en pasta. Met een paar extra dingen zouden we het wel moeten redden, als we alleen op woensdag boodschappen zouden halen. Ervan uitgaande dat de spullen die we wilden hebben te verkrijgen waren, want op TV zagen we verontrustende beelden van lege winkelschappen.

Er zijn natuurlijk altijd alternatieven. Andere bezorgdiensten en andere supermarkten, al is er niet één echt dicht bij ons in de buurt. We zouden eerst zien of ons nieuwe plan zou lukken, zo niet dan moesten we iets anders verzinnen.

Ondertussen maakte ik plannen voor de vrijdag. Ik zou met de scootmobiel naar de familiebijeenkomst kunnen. Maar ik kreeg, van een vriendelijk familielid, het aanbod om met de auto opgehaald te worden. Buiten ons om was het een heel georganiseer. Ik ben niet het enige familielid dat op leeftijd begint te raken, of gezondheidsproblemen heeft, dus ik was blij met het aanbod.

Op woensdagochtend, haalden we zonder veel problemen, de boodschappen. We moesten een paar keer iets anders kiezen dan onze gebruikelijke merken, maar dat was geen groot probleem. Met name bij de groenteafdeling en de zuivel was het aanbod beperkt. Maar de schappen waren niet helemaal leeg, dus kwamen we opgelucht thuis.

Woensdagavond kwam er een minder fijne mededeling. Het familielid, dat mij een lift zou geven, stond met autopech in Amersfoort. Geluk bij een ongeluk was dat de auto het begeven had, op een plaats, vlak bij de garage waar het familielid hem in onderhoud had. Met hulp van de ANWB kon hij de auto daar parkeren en de sleutel door de brievenbus gooien. In de hoop dat het probleem snel opgelost zou worden, zodat we vrijdag toch samen naar de bijeenkomst zouden kunnen.

Maar dat was nog niet alles. Donderdagochtend stonden onverwacht de buitenschilders voor onze deur. Vorige week schreef ik nog dat het erop leek dat er niet veel terecht zou gaan komen van de geplande werkzaamheden. Maar nu hadden ze zich, klaarblijkelijk bedacht.

Ons was verteld dat ze alleen de voorkant van het flatblok zouden gaan schilderen, maar dat er zoveel houtrot was gevonden dat de werkzaamheden voorlopig niet konden beginnen. Nu vroegen ze of ze aan de achterkant het balkon op mochten.

Ik had in de week ervoor net een aantal planten, van de voorkant, naar de achterkant verplaatst. Omdat ik verwachtte dat ze daar in de weg zouden staan. Dus ik verontschuldigde me voor de hoeveelheid bloempotten, maar dat vonden ze geen probleem. Ze bekeken de situatie en vroegen of ze, een halfuur later, terug konden komen om de deuren en kozijnen te schuren en plamuren.

Het beloofde een mooie dag te worden, misschien wel de laatste warme dag van het jaar. We hadden ons voorgenomen om beddengoed te wassen en de lakens, in de zon, op het balkon te hangen. Dat konden we nu dus vergeten. Ik had nog net tijd om me snel te douchen en koffie te zetten. Aardige lui, verder hoor, die schilders en een kopje koffie wilden ze wel.

's Avonds kwam het bericht dat de auto van het behulpzame familielid gerepareerd was. Vrijdag konden we dus samen op pad. We moesten wel eerst om 8 uur 's ochtend de schilders binnenlaten. Vrijdagmiddag begon het te regenen, het weer was omgeslagen. Geen kans meer om dit weekeinde de was nog buiten te hangen. 

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 11 oktober 2026

De schilders komen, maar wanneer ?


Eind juli
kregen we een email: Er was een schildersbedrijf ingehuurd om, vanaf half september, de buitenkant van onze flat onder handen te nemen. Meer informatie zou later volgen. Ik begon me direct zorgen te maken. Onze balkons staan vol met bloempotten, zou ik die weg moeten halen en waar zou ik ze dan neer moeten zetten ?

In afwachting van de brief met 'meer informatie', gooide ik een paar balkonplanten weg. Niet alles is even waardevol voor het vogel- en insectenleven op het balkon. Hoewel het in de meeste gevallen zo is dat je een bloempot gewoon kunt laten staan, ook al zit er een plant van niks in, er komen vanzelf leuke plantjes bij groeien.

We hebben twee balkons, een kleintje aan de straatkant, waar ik de vogels voer en dat helemaal vol staat met planten en een groter balkon, over de hele lengte van ons appartement, aan de achterkant. Dat staat voor de helft vol met planten en daar hangen de insectenhotels. Omdat ik niet wist wat er precies geschilderd zou worden besloot ik verder de beloofde brief af te wachten.

De weken en maanden gingen voorbij, met meestal mooi zomerweer, ideaal voor buitenschilders. Maar half september verstreek, zonder brief, zonder schilders. Ik stuurde een berichtje naar een buurman, die meestal goed op de hoogte is van dit soort zaken. Hij wist dat het werk twee weken later zou beginnen.

Niet lang daarna kwam inderdaad de lang verwachte brief. De schilders zouden eind september van start gaan en naar verwachting vijf weken bezig zijn, maar wat er geschilderd ging worden bleef vaag. Gelukkig kwam ik de buurman, kort daarna, op de trap tegen en hij wist meer.

Alleen de straatkant zou van nieuwe verf worden voorzien. De achterkant, met de grote balkons moest ook, maar dat werd een apart project, omdat de balkons ook verstevigd moesten worden. Heb ik al eens verteld dat ik twee mannen de toegang geweigerd heb, die naar het balkon kwamen kijken ? We hadden toen ook geen informatie gekregen, maar het blijkt dat bij andere appartementen mankementen gevonden waren.

Het was een hele opluchting dat ik geen twee balkons tegelijk leeg zou moeten halen. Nu kon ik de planten van het kleine balkon naar het grote brengen. En later misschien andersom. Hoewel...? Nou ja, dat zouden we dan wel weer zien.

Ik haalde zes bloempotten van het kleine balkon en bracht ze naar het grote. De twee laatste potten, flinke exemplaren, met forse planten erin, liet ik nog maar even staan. Die kon ik later altijd nog binnenhalen, net als het vogelvoederhuisje.

Eind september kwam en ging voorbij. Geen schilders. Vorige week, begin oktober, kwam er een busje, met een bouwkeet erachter, de straat inrijden. De keet werd naast de flat geparkeerd. Verder niet veel activiteit. De schilders waren gearriveerd, maar hadden niet veel haast om aan de slag te gaan.

Aan het begin van deze week stonden er ineens drie auto's, van het schildersbedrijf, in de straat. En er werd een hoogwerker uitgeladen. Later in de ochtend kwam de hoogwerker onze kant op en het bakje, met een jonge schilder erin, verscheen voor ons raam. Ik deed de balkondeur open en vroeg of ik iets van het balkon moest halen. Dat was niet nodig, hij kwam alleen kijken of er houtrot was.

Dat bleek er te zijn, maar hoewel het de eerste dagen van de week mooi weer was, kwamen er geen schilders meer in de buurt van ons balkon. Wel zagen we busjes in de straat en hoorden we schuurmachines. Er werd dus gewerkt, we konden alleen niet zien waar.

Toen ik woensdagochtend terug kwam, van boodschappen doen, werd ik door één van de schilders begroet, bij de deur van de trappenhal. Die was helemaal geschuurd en ik zag dat ook de kozijnen van de buurvrouw, op de begane grond, onder handen waren genomen.

'Werken jullie van onderen naar boven ?', vroeg ik verbaasd. Dat deden ze. De schilder vertelde dat er zoveel houtrot gevonden was, op de bovenste etages, dat er eerst moest worden besloten hoe dat aangepakt zou gaan worden. De Vereniging Van Eigenaren moest er over vergaderen.

De appartementen van onze flat zijn grotendeels verkocht. Wij zijn bij de laatste huurders in het blok. De eigenaren gaan over het onderhoud en deze tegenvaller hadden ze klaarblijkelijk niet ingecalculeerd.

Een dag later hing de hoogwerker weer voor ons raam. Nog een ronde speuren naar houtrot. Volgens de schilder, die ik gesproken had, moest eerst alles gerepareerd worden, maar daarvoor moest er een nieuwe begroting komen. Als ze het daar over eens zijn is het misschien al november, koud en slecht weer... Wat kun je dan nog aan schilderwerk doen ?

 

Ps: Dit is de 800ste strip op ons gezamenlijke blog. 

   

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 4 oktober 2026

Eric Clapton is geen voorbeeldig mens. Of toch wel ?


Artiesten zijn ook maar mensen.
Gitarist Eric Clapton is geen God, zoals we vorige week al konden vaststellen. Hij zou het daar zelf waarschijnlijk helemaal mee eens zijn. Maar moeten artiesten voorbeeldige mensen zijn ? Er zijn genoeg voorbeelden te vinden van beroemde muzikanten, acteurs, schrijvers enzovoort, die misstappen hebben begaan.

Drummer Jim Gordon, waarmee Clapton in de jaren '60 samenwerkte – onder andere op het legendarische album 'Layla And Other Assorted Love Songs' – vermoordde later, in een vlaag van waanzin, zijn eigen moeder. Gail Collins, die liedjes schreef voor Eric's band Cream, schoot later haar man, Felix Pappalardi dood. Pappalardi was de producer van een paar albums van Cream en speelde er ook op mee. En hij was de bassist van de band Mountain.

Daarmee vergeleken is Clapton een brave borst. Maar toch kreeg ik een hekel aan hem, toen ik de tweede helft van 'Slowhand' las, de biografie die Philip Norman over hem schreef. Na de opname van 'Layla' raakte Clapton verslaafd aan de heroïne. Hij trok zich terug op zijn landgoed en kwam pas na 3 jaar weer tevoorschijn.

Toen hij afgekickt was, van de heroïne, stortte hij zich op de alcohol. De heroïne werkte verlammend, met de drank kon hij wel weer aan de slag. Maar hoewel de muziek die hij voortbracht nog best te genieten was, was hij dat zelf veel minder. Zijn omgeving moest het geregeld ontgelden.

Hij had altijd al een voorkeur gehad voor 'grappen' ten koste van anderen, nu leken er geen grenzen meer te zijn. Een medewerker werd bijvoorbeeld, midden in de nacht, half naakt en onder de blauwe verf, achtergelaten op een goederenstation, ergens in Duitsland. Lachen !

Clapton was geregeld te beschonken om op te treden. Een dieptepunt was een concert, in het Engelse Birmingham, in 1976, waar hij een dronken tirade afstak tegen de buitenlanders. Immigratie was ook in de jaren '70 al een onderwerp van discussie.

Het voorval werd niet gefilmd, of op een andere manier vastgelegd, maar een aanwezige journalist deed er verslag van. Het werd een rel en het hielp niet dat Clapton zich nauwelijks verdedigde, of verontschuldigde. Dat hij dat soort dingen had geroepen, terwijl zijn hele loopbaan was gebaseerd op zwarte muziek, werd hem nog lang verweten.

Clapton was er ondertussen in geslaagd om Pattie Boyd los te weken van haar echtgenoot, George Harrison, oud-Beatle en goede vriend van Clapton. Maar terwijl Pattie vergeefs probeerde zwanger van hem te raken, door middel van IVF, verwekte hij 2 buitenechtelijke kinderen. Van de geboorte van zijn zoon Conor – de moeder was een Italiaanse die hij ontmoet had bij een live-optreden – deed hij Pattie ook nog uitgebreid verslag. Geen wonder dat ze hem uiteindelijk verliet.

Ik noem hier maar een paar van de vele voorvallen waar de gitarist een negatieve rol in speelde. Voor de lezers van de biografie is het doorbijten. Maar uiteindelijk weet hij zijn leven op orde te krijgen. Omdat hij een goede vader wil zijn voor Conor stopt hij met drinken. Als het jongetje tragisch komt te overlijden, stort hij zich niet opnieuw in de drank.

Na decennia van wangedrag wordt Clapton eindelijk volwassen. Hij neemt de verantwoording voor zijn leven, gaat in therapie en zet zich, als ervaringsdeskundige, in bij de begeleiding van andere alcoholisten. Hij sticht zelfs een afkickcentrum, op het eiland Antigua.

Rijke westerlingen kunnen zich daar laten behandelen, maar het centrum biedt ook gratis hulp aan eilandbewoners met verslavingsproblemen. Om het draaiend te houden geeft Clapton benefietconcerten en verkoopt hij een aantal van zijn gitaren. Hij werkt ook mee aan een documentaire waarin hij openhartig zijn levensverhaal vertelt. Geen heldenportret, maar een eerlijk verslag van een leven vol hoogte- en dieptepunten.

Zo krijgt de biografie toch nog een positief slot. Eric Clapton was een ongelukkig kind, werd een terecht bejubelde rockgitarist, gleed af door drugs en drank, maar overleefde en kreeg zichzelf weer op de rails. Misschien is hij zo toch een voorbeeldig mens geworden.

Lang niet alles wat hij deed is het navolgen waard, maar dat zou je kunnen zien als een afschrikwekkend voorbeeld. Dat je na een lange reeks misstappen toch nog een positieve bijdrage aan de samenleving kunt geven is ook mooi. Maar dat kun je dan beter doen zonder eerst die misstappen te maken.

Wat overblijft is de muziek. Ik heb lang niet alles beluisterd, maar de vroegste albums, met The Yardbirds en John Mayall zijn de moeite waard. De platen met Cream zijn geregeld briljant. Van de vele soloplaten, hij maakte er tientallen, ken ik er maar een paar. Daar zitten mooie momenten tussen en eigenlijk maar weinig echt slechte.

Clapton is nu 81, heeft wat gezondheidsproblemen, maar bracht in 2024 nog een album uit.

(En dan nog dat kasteel in Ierland. Het blijkt dat het al een hotel was voor hij het kocht. Hij kwam er terecht na een optreden en kocht een aandeel van 50%, omdat hij het wel een fijne plek vond om drinkgelagen te houden, met zijn vrienden, zonder te hoeven betalen. Hij verkocht zijn aandeel toen hij zijn drankprobleem overwonnen had.)

De biografie van Philip Norman, 'Slowhand – The Life and Music of Eric Clapton', is verkrijgbaar als boek, e-boek en luisterboek. De Nederlandse vertaling, die kortweg 'Clapton' heet, kost maar een tientje. Maar het e-boek is meer dan de helft goedkoper.

(Het is vandaag trouwens (Eet Geen) Dierendag ! Wij eten ovenbroodjes met vegetarische vulling.)

   

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal.