zondag 25 september 2022

Boekpresentatie 'Verdwenen Vergezichten', een geslaagd evenement


De voortekenen
waren niet positief. We kregen afzeggingen binnen, van vrienden en familieleden, die ziek waren, op vakantie, of aan het verhuizen. Dus het was niet met grote verwachtingen dat Gerard en ik ons opstelden in de barruimte van het oude, vertrouwde Artishockgebouw, in Soest. Onze culturele dorpsvereniging, waar we samen zo'n 75 jaar lid van zijn en die dit weekeinde zijn 55-jarig bestaan vierde.

Terwijl wij onze boeken uitpakten, publiciteitsmateriaal neerlegden en wat uitgeprinte tekeningen aan de muur hingen, was er in de aangrenzende zaal een jazzconcert bezig. Aan een tafel, bij het raam, deed Radio Soest een live-uitzending.

De afspraak was dat onze boekpresentatie om half vijf zou beginnen, maar de muziek liep wat uit. Jonge jazzmuzikanten, die de smaak te pakken hadden. Ondertussen stroomden er toch wel wat bekende en minder bekende mensen binnen, die ons direct al bossen bloemen, een fles port en een doosje sigaren gaven.

Het eerste boek werd ook al snel verkocht, terwijl de presentatie eigenlijk nog moest beginnen. Het plan was dat we geïnterviewd zouden worden door Kees, een van de oudere Artishockleden. Maar toen het zover was werden we naar de tafel van Radio Soest geroepen en werd ons interview direct uitgezonden. Dat was leuk voor de luisteraars naar de plaatselijke zender, maar maakte het voor de aanwezigen in de bar, die inmiddels helemaal vol belangstellenden stond, misschien wat minder goed te volgen.

Het was wel een leuk interview. waarin we beiden het een en ander over onze Artishockervaringen konden vertellen. Na afloop reikten we het symbolische eerste exemplaar uit, aan het enige verenigingslid dat geprotesteerd had toen onze bijdrage uit het verenigingsblad, de Artishockberichten, geschrapt werd.

Tot onze verrassing stonden er daarna direct mensen te dringen om ons boek te kopen. We moesten onze handtekening erin zetten, wat direct het gevoel gaf dat we beroemde auteurs waren. Van ons voorraadje boeken is nu niet veel meer over, maar geen nood, het boek kan online besteld worden bij boekenbestellen.nl

Ondertussen gingen de hapjes en drankjes rond en werd er nog gezellig nagebabbeld. Foto's van het evenement zijn te zien op ons Mejanderblog


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 18 september 2022

Afscheid van een koningin


In december 2004
schreef ik over de begrafenis van Prins Bernhard. Ik vond het maar een overdreven gedoe en kon me niet voorstellen dat zijn familie het echt allemaal zo gewenst had. Ik stelde me voor dat ze eigenlijk veel liever een vlotte crematie hadden gewild, met een kopje koffie en een plakje cake na.

'Als spektakel was het nog wel aardig, hoewel een erg lange zit, maar voor de nabestaanden leek het me vreselijk. Je zal daar toch op zo'n manier afscheid van je vader of grootvader moeten nemen.

Hier op Soestdijk was het nog wel te doen, tot het moment dat ze met z'n allen op dat bordes moesten staan, dat was mensonterend. En dan de vertoning in Den Haag... Vier van die stumpers die zonder een pink te verroeren naast die kist op wacht stonden, terwijl er allerlei buitenlandse hoge pieten en binnenlandse hotemetoten langs paradeerden. Een ramp, dat dient toch echt geen enkel doel. En dan afgelopen zaterdag weer een hele dag vol rare rituelen.'

Over de dood en begrafenis van koningin Juliana, in maart 2004, op dat moment prinses Juliana want ze had de troon al overgedaan aan haar dochter Beatrix, heb ik me niet uitgelaten. Maar als ik het opzoek bij Wikipedia blijkt dat dat een nog groter evenement was. 9000 militairen liepen mee, of stonden langs de route, toen de kist van het Paleis Noordeinde naar de Nieuwe Kerk in Delft werd gebracht. De kist stond 3 dagen opgebaard en ruim 50.000 belangstellenden defileerden er langs om afscheid te nemen.

Dat had ik allemaal niet onthouden. Dus nu er in Engeland afscheid wordt genomen van koningin Elisabeth sta ik toch weer te kijken van alle toestanden. De mensenmassa's die er op de been komen, het uren in de rij staan, het handjesschudden, het vlagvertoon, de kerkdiensten, de toespraken in vier parlementen en alle militairen die, al dan niet met muziekkorps, langs komen marcheren. En dan moet de uitvaart nog beginnen.

Die militairen zijn wel opvallend, in kleurige uniformen en met helmen en mutsen, met bont en pluimen. Klaarblijkelijk heb je als vorst niet genoeg aan overtuigingskracht en een mooie stamboom, je moet ook een fraai uitgedost leger achter je hebben.

Maar de lange rij mensen, die allemaal langs de kist willen lopen, is misschien nog het meest wonderlijk. Ze kronkelen zich een kilometer of 8 door Londen en doen daar vaak een hele dag over. Er vallen zo nu en dan mensen flauw er worden vrouwen ongewenst betast, maar iedereen die het doorstaan heeft zegt dat het de mooiste dag van zijn, of haar, leven was.

Volgens een artikel, op de website van de BBC, is er zelfs een professor en een team van 'crowd science experts' aan te pas gekomen. Experts in het omgaan met mensenmassa's, dus. Er zijn jaren van planning aan vooraf gegaan. Dat het druk zou worden was verwacht, want bij het afscheid van de moeder van de koningin liepen er ruim 200.000 mensen langs de kist. Dat worden er nu nog meer.

Er is rekening gehouden met de noden van zo'n lange rij. Er zijn toiletten, er is voedsel en drank en medische voorzieningen. De organisatie zorgt ook voor informatie, zodat de wachtende en schuifelende massa weet wat er te gebeuren staat. Als mensen niet meer weten waar ze aan toe zijn, ontstaan er problemen, zegt de professor. Dan gedragen mensen zich niet langer als een eensgezinde groep, maar als individuen.

Dat de 'queue', zoals de Britten een lange rij noemen, op vrijdag even gesloten werd voor nieuwkomers baarde wel enige zorgen. Men was bang dat de wachttijd teveel op zou lopen. Maar volgens de expert liep men op dat moment juist het risico dat er een nieuwe rij zou ontstaan, van mensen die stonden te wachten, om in de eigenlijke rij te kunnen plaatsnemen.

Maar de stop werd snel opgeheven en terwijl ik dit schrijft schuifelt de massa weer tevreden verder door de hoofdstad. Het is een merkwaardig volk, die Britten...

Vergeet onze boekpresentatie niet: Zaterdag 24 september, om 16:30, in Artishock, Soest. Zie het Mejanderblog.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 11 september 2022

Knisperend taalgebruik


Ondertussen las ik boeken
van Ian Rankin, van Louis Paul Boon en een half boek van Jonathan Swift. Ik hou van een beetje afwisseling. Rankin is een moderne, Schotse, thrillerschrijver, bekend door zijn bestsellers over inspecteur Rebus. Maar het succes kwam hem niet aanwaaien en omdat zijn Rebus-romans wel verkochten, maar niet in enorme hoeveelheden, schreef hij ook nog een paar andere spannende boeken, onder het speudoniem Jack Harvey.

Inspecteur Rebus is gevestigd in Edinburgh, de Schotse hoofdstad, waar vrijwel al zijn avonturen zich afspelen. Als Jack Harvey neemt Rankin wat meer speelruimte. 'Bleeding Hearts', het boek, dat ik las speelt zich voor een groot deel af in de Verenigde Staten. Het gaat over de jacht op een huurmoordenaar en heeft een paar spectaculaire scenes, die in een actiefilm niet zouden misstaan.

Ik ga het verhaal niet navertellen, maar we volgen beurtelings de moordenaar en de speurders die hem achterna zitten. Het knappe is dat je, in de loop van het boek, meer sympathie krijgt voor de misdadiger dan voor de detective die hem achtervolgt. Je gaat zitten hopen op een goede afloop, waarbij de moordenaar ontkomt. Precies het tegenovergestelde van de meeste detectiveverhalen.

Ter afwisseling kocht ik een deel van de verzamelde werken van Louis Paul Boon, uiteraard als e-book. Ik heb, in mijn jonge jaren, vrij veel gelezen van Boon, je kunt gerust zeggen dat hij een favoriete schrijver was. Een Vlaming, die ook populair was in ons land en daarbuiten en die bijna de Nobelprijs voor literatuur won.

In de jaren '50, nog voor hij zijn grote doorbraak beleefde, kwam hij bij zijn Nederlandse uitgever met het plan om een eigen tijdschrift te beginnen. Het zou 'Boontjes Reservaat' gaan heten en de bedoeling was dat het scherpe maatschappijkritiek zou bevatten. Uiteindelijk verschenen er, een jaar of vijf later, een handvol boekjes.

Voor Boon zelf kwam dat een beetje te laat. Het revolutionaire vuur was deels gedoofd en wat overbleef was een verzameling, mild maatschappijkritische stukjes. De meeste hadden al eerder in kranten en tijdschriften gestaan en werden nu gerecycled. Er zitten heel leuke verhalen tussen, bijvoorbeeld een verslag van een trektocht door Engeland, die Boon, met een paar vrienden ondernam, vlak na de Tweede Wereldoorlog. Maar sommige andere, zoals een verhandeling over tarotkaarten en een reeks verhalen over filmsterren, konden me minder boeien.

Wat blijft is het heerlijk knisperende taalgebruik van de schrijver dat, voor mij als noorderling, zo typisch Vlaams lijkt. Het verraste me dan ook dat ik in de verantwoording las dat Boon zijn teksten vernederlandst had voor de uitgave in ons land. Het had dus nog een stuk Vlaamser gekund.

Jullie weten misschien dat ik af en toe een boek download van het Project Gutenberg, een Amerikaans initiatief dat veel oudere lectuur, digitaal en gratis, beschikbaar maakt. Boeken uit de 19e eeuw en ouder zijn meestal vrij van kopierechten en vaak verrassend leuk om te lezen. En als het tegenvalt is dat ook niet erg.

Deze keer las ik 'Polite Conversation', van Jonathan Swift, ook wel bekend als 'A Complete Collection of genteel and ingenious Conversation, according to the most polite mode and method now used at Court, and in the best Companies of England'. In feite een cursus in beleefde conversatie, waar Swift aan werkte sinds 1704 en die uiteindelijk in 1738 verscheen.

Swift is vooral bekend als de schrijver van 'Gullivers Reizen', dat velen zullen beschouwen als een leuk avonturenboek voor kinderen, maar dat eigenlijk een satire is op menselijk gedrag. Ook zijn 'Polite Conversation' is een satire. Hij presenteert het als een verzameling van onderhoudende opmerkingen, scherpzinnige vragen en snedige antwoorden die de jonge cursisten, uit de betere kringen, uit het hoofd moeten leren om te gebruiken zodra ze in gezelschap zijn.

Hij stelt voor om scholen te stichten waar zijn leermethode onderwezen kan worden en waar de leerlingen ook de bijpassende lichaamshoudingen, gezichtsuitdrukkingen en handgebaren kunnen aanleren. Als de cursus voltooid was zou geen gesprek meer verkeerd lopen of stilvallen.

Het idee is natuurlijk geweldig. Je ziet het helemaal voor je: leeghoofdige lieden, die zelf niets meer hoeven te verzinnen en onderling alleen nog ingestudeerde zinnetjes uitspreken. Van die voorgestelde scholen is natuurlijk niets terechtgekomen, net zomin als van het eerbetoon, dat de schrijver zichzelf toedicht, als belangrijker wereldverbeteraar dan Isaac Newton.

De inleiding, waarin Swift zijn bedoelingen uitlegt, is wel leuk om te lezen. Gaandeweg vroeg ik me af waarom het zo'n lange inleiding was. Het boek is al voor een derde voorbij als de eigenlijke cursus nog beginnen moet. Uiteindelijk is dat maar goed ook, want na het grappige voorwoord vallen de conversaties, die Swift als voorbeelden geeft, nogal tegen. Misschien was dat ook wel de bedoeling. Het is tenslotte een satire. Na zo'n opgeklopte inleiding zijn de nogal suffige uitspraken misschien bedoeld als komisch contrast.

Het is natuurlijk een grap en eigenlijk maar half geslaagd, toch is een moderne versie wel voorstelbaar. Je zou denken dat er, ook nu nog, genoeg te verbeteren is aan de gesprekken tussen mensen in het algemeen en in betere kringen in het bijzonder. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 4 september 2022

Stijgende energieprijzen


In 2005
stegen de energieprijzen vanwege de orkaan Katrina. Die storm had, in de golf van Mexico, een paar boorplatforms beschadigd en daar zag men reden in om bij ons het gas en licht duurder te maken. Het tweede kabinet Balkenende gaf de Nederlandse huishoudens een compensatie van 35 euro. Dat waren nog eens tijden.

We klagen nu over Rutte, die een regering heeft gevormd met bijna dezelfde partijen als Balkenende toen, maar erg vrolijk zag het er in die jaren ook niet uit. CDA-er Balkenende voerde, op aandringen van coalitiegenoot de VVD, een bezuinigingspakket door. Vooral de sociale zekerheid moest het ontgelden.

Lagere uitkeringen, lagere huurtoeslag, een nieuw zorgstelsel en een strenger vreemdelingenbeleid. Dat laatste onder leiding van Rita Verdonk. Het verschil is dat er nu een VVD kamerlid op is gestapt omdat hij het vreemdelingenbeleid te streng vind, toen begon VVD-er Wilders een eigen partij omdat hij het niet streng genoeg vond.

Het is jammer dat men problemen met de opvang van vluchtelingen nog steeds probeert te bestrijden met een strenger toelatingsbeleid. Het zal wel de liberale gedachtegang van vraag en aanbod zijn. Als we niet aan de vraag van opvang kunnen voldoen – wat we natuurlijk best kunnen als we maar zouden willen – dan moet de vraag, dus instroom, naar beneden.

Mark Rutte zat trouwens ook al in Balkenende II, als staatssecretaris van sociale zaken en later onderwijs. En D66 deed ook mee, al stapte Thom de Graaf halverwege op, omdat zijn plan voor een gekozen burgemeester het niet haalde.

Toen vroeg ik me al af hoe dat nou zat met die energieprijzen. Wij gebruikten groene stroom en dat had toch niets te maken met de boorplatforms in de Golf van Mexico. Net zoals nu het opwekken van groene stroom niets te maken heeft met de oorlog in Oekraïne. Maar op de energiemarkt heeft alles met alles te maken.

De prijs van zonne- en windstroom is gekoppeld aan de stroom die opgewekt wordt met fossiele brandstof en kernenergie. Er komt uit mijn stopcontact ook geen andere elektriciteit dan bij iemand die geen groene stroom afneemt. Het komt allemaal uit dezelfde grote pot en dat zorgt er voor dat, voor alle gebruikers, alles duurder wordt en de producenten van duurzame stroom nu leuke winsten maken.

Wij zijn indertijd, uit idealisme, overgestapt op groene stroom, die was en is nog steeds iets duurder dan zogenaamde grijze stroom. Dat was omdat het opwekken van duurzame energie duurder was, zei men. Het zou leuk zijn als we nu beloond zouden worden, voor onze inzet, met een lagere stroomprijs. Maar dat gebeurt niet, voorlopig blijven de prijzen aan elkaar gekoppeld.

Men zegt dat die koppeling er voor zal zorgen dat meer mensen zonnepanelen zullen installeren en hun woning gaan isoleren. Dat soort investeringen zijn, met hoge energieprijzen, sneller terug verdiend. Het zal de energietransitie, naar duurzaamheid, een duw in de goede richting geven. Ja, ja. Maar als je, met een laag inkomen, in een huurwoning zit, heb je die mogelijkheid niet.

Ik lees wel eens tips om op energie te besparen. Kort douchen, niet je hele huis verwarmen, spaarlampen kopen en zo. Maar dat doen wij al jaren. En het werkt, hoor, we hebben geen torenhoge energierekening. Maar of dat ook de komende tijd zo blijft is nog maar de vraag. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 28 augustus 2022

Oude mail en de tijden die hetzelfde blijven


De tijd vliegt,
beste lezers en volgers. Terwijl we maar doordoen en doorleven realiseren we ons pas, hoe hard het allemaal gaat, als we eens over onze schouder kijken. Nou, ja, dat realiseerde ik me dus, toen ik wat oude mailtjes zat te lezen.

Als verstandige computergebruiker maak ik met enige regelmaat back ups van de bestanden op mijn laptop. Ik bewaar ook de mail, die ik verstuur en ontvang, netjes, in jaarlijkse mapjes. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom eigenlijk, want tot voor kort keek ik er nooit meer naar om.

Maar ik zit wel af en toe terug te bladeren op ons Strip weblog en lees dan dingen waarvan ik helemaal vergeten was dat ik ze geschreven had. En dat schrijven doe ik al meer dan 20 jaar. Aanvankelijk alleen een wekelijkse mail aan vrienden en bekenden, later ook op verschillende weblogs. Dat zijn meer dan 1000 verhaaltjes ! In al die jaren heb ik een heel dik boek bij elkaar geschreven.

Niet dat ik nou direct plannen heb om uit al die mails en blogs een echt boek samen te stellen, maar omdat ik toch even weinig anders te doen had – het boek met Gerard is af en het huis verder schilderen gaat niet als het zo warm is – maakte ik een mapje met als titel 'De Dikke Stripman' en ging ik opzoek naar al die oude teksten.

Voor dat er email was schreef ik al verhaaltjes voor de Artishockberichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging. Daarvan zijn er niet veel als computerbestand bewaard gebleven. Eind jaren '90 kocht ik en bijna al mijn vrienden en familieleden, een pc en begonnen we elkaar mails te sturen. Het was een laagdrempelige manier van contacten onderhouden.

Telefoneren kan natuurlijk ook, maar je doet makkelijker een mededeling, aan een groep mensen, per mail. Die hoeven niet thuis te zijn, op het moment dat je ze mailt en kunnen antwoorden wanneer ze dat willen en als ze dat willen. Tegenwoordig is mail alweer uit de mode en gebruikt iedereen een berichtjes app, op zijn smartphone, maar die hadden we toen nog niet.

Er ontstond een groepje mailers, die ik het 'emailpanel' noemde. We stuurden elkaar allerlei berichten, van flauwekulverhalen, tot serieuze ontboezemingen, recepten en gedichten. Rond 2000 begon ik met mijn wekelijkse Stripmail. De teksten daarbij waren aanvankelijk niet meer dan een paar regeltjes en doorgaans niet de moeite van het herlezen waard.

In 2003 kreeg ik voor de striptekeningen hulp van Wim de Hulpman en begon ik wat meer werk te maken van het geschreven deel van de mail. In 2005 startte ik met mijn eerste weblog op het legendarische Volkskrantblog.

Het is best gek om die mails en verhalen, na zoveel jaren, terug te lezen. Het was ook de periode dat mijn gezondheid gestaag achteruit ging, maar daar schreef ik weinig over. Email was,voor mij, omdat ik steeds minder de deur uit kon, natuurlijk wel een uitkomst. Ik volgde het nieuws niet op de voet, maar gaf zo nu en dan mijn mening over actuele zaken. Ik schreef verder over allerlei onderwerpen die me interesseerden en kreeg ook regelmatig reacties.

Als we denken dat we nu in spannende tijden leven, nou, toen was het ook niet mis. Eind 2004 werd Theo van Gogh vermoord, niet lang daarna overspoelde een tsunami grote delen van Indonesië en omliggende landen. In 2005 konden we stemmen voor een Europese grondwet, die eigenlijk geen grondwet was maar een verdrag, maar dat was te moeilijk om uit te leggen. En waren bomaanslagen in Londen, de orkaan Katrina trok over New Orleans en 17 jaar geleden was er ook al droogte en waren er bosbranden in Spanje.

Wat me opviel was dat sommige discussies uitgewoed zijn. Of zijn er nog steeds mensen die zich druk maken over de oprukkende islamisering ? Andere problemen zijn nog net zo aanwezig. Schrijfster Marion Bloem nam het initiatief tot een actie om tot een beter asielbeleid te komen. Ik zette er, met duizenden Nederlanders, mijn handtekening onder. 

De actie werd samengevat in het boek, 'Een Royaal Gebaar', dat in 2005 aangeboden werd aan koningin Beatrix. En zie eens wat een gemodder het nu nog steeds is met de opvang van vluchtelingen. Ik vraag me af of politici eigenlijk geschikt zijn om grote problemen op te lossen. Maar ja, wie dan wel ?

Is er dan niets verbeterd in die tijd ? Jawel. Ik ben veel minder fanatiek met het maken van back ups, omdat er veel minder computerproblemen zijn. Ik zeg het voorzichtig, maar na al die, krakkemikkige, vorige versies lijkt Windows nu eindelijk een stabiel systeem te zijn geworden. Dat is prettig, maar aan de andere kant, de verhalen die ik schreef, over het worstelen met de techniek, waren ook best leuk. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 21 augustus 2022

We gaan ons boek presenteren


Ja, nog niet direct,
maar over ruim een maand, op 24 september. Die datum kunnen jullie alvast in je agenda zetten. Maar, voor wie het allemaal niet zo gevolgd heeft, even een terugblik.

We gaan naar 1996. Ik was al meer dan 10 jaar lid van onze culturele dorpsvereniging, Artishock, in Soest. Ik had ook al een jaar of 10 het verenigingsblad, de Artishockberichten, gemaakt en geprobeerd om daar een blad van te maken waar niet alleen de maandelijkse activiteiten in stonden, maar dat ook leuk was om te lezen.

Toen ik het blad overnam leverde elke werkgroep zijn pagina in, alles werd gestencild en gebundeld en dat was het dan. Bij sommige pagina's werd alleen per maand de datum veranderd, de rest bleef jarenlang hetzelfde. Ik vond dat het wel wat leuker kon en tekende strips, plaatjes en schreef verhaaltjes die ik tussen de informatie door plaatste. Daarnaast probeerde ik een mooie opmaak te maken en ontwierp ik een nieuw logo. Dat laatste wordt nog steeds door de vereniging gebruikt.

Na verloop van tijd werd het blad niet meer gestencild en met schaar en plakband in elkaar gezet, maar gingen we over op de computer en het kopieerapparaat. En op een zeker moment deed ik het blad over aan Pieter, een ervaren en actief verenigingslid, die samen met Hans, die werkzaam was in de grafische sector, de berichten op professionele wijze gingen vormgeven.

Ik gaf ze nog wel mijn stripjes en verhaaltjes, want die vonden ze wel leuk om erbij te houden. In 1996 leverde ik voor het eerst een verhaal in, met een tekening erbij, gemaakt door Gerard Kuit. Ik kende Gerard vooral als bezoeker van het filmhuis en van de jaarlijkse kunstmarkt waar hij met zijn pentekeningen aan deelnam.

We hadden een gezamenlijke interesse in geschiedenis en terwijl ik het leuk vond om uit te zoeken wat het verhaal was achter een dorp, een kasteel, of een oude molen, vond Gerard het leuk om daar een pentekening bij te maken. Zo reisden we bijna 25 jaar door het land, als een soort voorlopers van de Van Rossems. Niet met een cameraploeg, maar met een fototoestel en aantekenboekje.

We ontdekten niet alleen hoe mooi en interessant ons land is, maar ook hoe stil en verlaten het erbij ligt op zondagochtenden. Terwijl de bevolking nog op bed lag, of in de kerk zat, wandelen wij ongestoord rond en maakten foto's en notities. Ik zocht thuis, in boeken en later op internet, wat extra informatie en leverde mijn verhalen, onder de titel 'Mejander', met een scan van Gerards tekening, in bij Pieter.

Dat ging zo door tot 2018. Ondertussen had ik zodanige gezondheidsproblemen gekregen dat we een rolstoel mee moesten nemen voor de wat langere wandelingen. Pieter en Hans, die al die tijd de Artishockberichten hadden gemaakt, wilden het blad overdoen aan jongere verenigingsleden. Dat bleek nog niet zo eenvoudig, maar toen ze eenmaal iemand bereid gevonden hadden wilde die wel eens wat anders dan onze verhalen.

Dus stopte onze maandelijkse bijdrage aan de Artishockberichten. Ik had ondertussen een deel van de verhalen en tekeningen ook op een weblog, mejanderblog.blogspot.com, gepubliceerd en daar bleven we nog een tijdje nieuwe afleveringen plaatsen.

In 2021 realiseerde ik me dat Gerard en ik al 25 jaar samenwerkten aan onze Mejanderverhalen. Dat leek me een mooi moment, ook een beetje geholpen door het coronavirus dat andere activiteiten verhinderde, om eens te proberen om van onze verhalen en tekeningen een boek te maken. Voor Pieter en Hans, die al die jaren onze bijdragen in het clubblad hadden opgenomen, was het al te laat. Zij overleden beide in 2020. Nog langer wachten en we hielden misschien geen publiek meer over.

Nu is het boek af en wordt het officieel ten doop gehouden bij de viering van 55 jaar Artishock. Op het Mejanderblog kunnen jullie de aankondiging zien. 

We hebben in de loop der jaren een flink stuk van ons land afgereisd. Van de Veluwe, naar Zeeland, langs de Vecht en de oude kust van de Zuiderzee. Maar in dit eerste boek beperken we ons tot Soest en wijde omgeving. Dat wil zeggen dat we Baarn en Amersfoort uitgebreid behandelen, de omgeving van Hilversum beschrijven en een mooi uitstapje maken langs Zeist, Driebergen en de Langbroeker Wetering.

De rest van het land moet nog even wachten op de volgende delen. Eerst dit boek presenteren.

 

Meer informatie over de viering van 55 jaar Artishock is te vinden op de website . Daarop ook een aankondiging van onze boekpresentatie . 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 14 augustus 2022

Nee, ik ga het er niet over hebben


Dat is een truc,
natuurlijk. Zeggen dat je ergens niet over gaat schrijven en het er dan toch uitgebreid over hebben. Waarom het een belangrijk onderwerp is en waarom je er niets aan toe te voegen hebt, want er wordt al zoveel over gezegd en geschreven.

Ik hoef de krant maar open te slaan en ik zie 3, of 4, commentaren en columns over de opwarming van het klimaat. Ik zie onderwerpen op het journaal en ik krijg foto's voorgeschoteld, op Facebook en Twitter, van drooggevallen rivieren en brandende bossen. Jullie weten vast al dat er een probleem is. En ga maar even buiten zitten, dan voel je het ook. Het is warm en droog.

Dat kan ook geen verrassing worden genoemd. Ik zat laatst wat oude mailtjes door te lezen en 20 jaar geleden hadden we het er al over ! Ik geef toe dat ik er zelfs grapjes over maakte. Amersfoort aan zee. Als we allemaal de koelkast openzetten dan koelt dat klimaat wel weer af.

Maar in de tussentijd hebben we politici gekozen die zich drukker maakten om onze pleziertjes en persoonlijke voordeeltjes dan om het algemeen belang. Politici zonder visie, zeiden ze zelf, die eerder een extra vliegveld aan wilden leggen en daarbij de milieuregels wilden ontduiken, dan zelf die regels handhaven. Politici die illegale veestallen tolereerden en daarmee het idee gevoed hebben dat alles maar kan en de natuur een bijzaak is.

Ik hoorde dat milieu-organisaties 1500 rechtszaken hebben aangespannen om de provinciale bestuurders ertoe te dwingen de regels te handhaven ! Maar, stop. Ik zou het er niet over hebben. Ik had nog iets willen roepen als: We denken dat we de slimste dieren op Aarde zijn, maar we zijn te dom om verstandig te handelen.

'We' in het algemeen dan, hè. Jullie en ik hebben, al die tijd, wel op groene partijen gestemd. Wij gingen niet een paar keer per jaar op vliegvakantie, wij aten minder vlees en vingen ons douchewater op om de planten te begieten. Maar ja, wij waren een minderheid en we hoorden bij de linkse kerk, het kartel en de grachtengordel. Of zo.

Ondertussen zag ik de afgelopen weken 3 keer een trekker door de straat rijden, met een enorme watertank erachter. Geen demonstrerende boer, maar iemand van het groenbeheer, die de bloembedden kwam besproeien. Dat leek mij niet echt de goede boodschap, als er tegelijkertijd opgeroepen werd om zuinig te doen met water.

De groenbeheerders en gemeentewerkers reden ook, bijna dagelijks, door de straat in veegwagens. De slootkant werd gemaaid – volgens mij op een heel verkeerd moment, want de insecten die op die bloembedden afkomen leggen in de planten aan de slootkant hun eitjes – er kwam een wagentje om het onkruid tussen de tegels los te borstelen, er kwam iemand met een bladblazer om dat weer bij elkaar te blazen en er kwamen mannen met kantjesmaaiers om het onkruid rond de bomen weg te maaien. Allemaal... Maar laat ik daar niet weer over beginnen !

Het heeft ook voordelen. Als je de was buiten hangt is het in een uurtje droog. En omdat de slootkant gemaaid is kon ik gisteren zien dat er een waterhoentje voorbij zwom met 4 jongen. Ja, er staat nog water in die sloot en er zit klaarblijkelijk genoeg voedsel voor de jonge vogels.

Het is nog niet allemaal verloren, nog niet alles is naar de verdommenis. Als we nu maar eens wat verstandiger werden...

Ps: Ik hoorde dat de gemiddelde Nederlander 130 liter drinkwater per dag gebruikt. Niet drinkt, dat zou onmogelijk zijn, maar gebruikt bij douchen, WC doorspoelen, de was doen, de tuin sproeien enz. De gemiddelde Amerikaan gebruikt meer dan 400 liter ! Ik las dat gemeenten in Frankrijk en Spanje hun inwoners beboeten als die meer dat 200 liter per dag gebruiken. Dus je zou zeggen we doen het zo gek nog niet. Maar in Vlaanderen gebruikt men maar 90 liter per dag. Dat is omdat veel Vlaamse huizen een ondergrondse opvang voor regenwater hebben.

Volgens een expert is er in Nederland water zat. Alleen zijn wij er nog steeds op gericht om het zo snel mogelijk af te voeren naar zee. Landbouwgronden worden droog gehouden, het grondwaterpeil laag. Met gevolg dat er in droge zomers een watertekort ontstaat. En de natuur uitdroogt. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men