En ondertussen weer een leuke detectivereeks

Ja, ondertussen, want ik vraag me wel eens af met hoeveel verbazing onze achterkleinkinderen zullen kijken naar onze tijd. Bosbranden, watertekort, hittegolven, maar we doen gewoon alsof er niets aan de hand is.

Wielrenners rijden de Tour de France, bij temperaturen boven de 40 graden. Er hangt zoveel rook boven New York, door bosbranden in Canada, dat het maar de vraag is of de finale van het WK voetballen door kan gaan.

Een weerman vroeg op Bluesky: 'Hoe bevalt het nieuwe klimaat ?'

Nou ja, ach, om er iets aan te veranderen hadden er decennia geleden al maatregelen moeten zijn genomen. Het is dus een beetje laat om er nu nog over in paniek te raken. Dan kopen we maar een grotere ventilator en de boeken van Tim Sullivan, over inspecteur George Cross. E-boeken, dat wel, want voor mijn leesplezier hoeven geen bomen gekapt te worden.

George Cross is trouwens de naam van een hoge koninklijke onderscheiding, voor betoonde dapperheid, ingesteld door de Britse vorst George IV, in 1940. Het is vast geen toeval dat Sullivan zijn inspecteur zo genoemd heeft, al blinkt die niet uit door spectaculaire heldendaden. Eerder het tegendeel. Cross is een speurder die, met grote zorgvuldigheid en veel geduld, op zoek gaat naar de feiten en zo, al puzzelend, ingewikkelde misdaden oplost.

Hij wordt door zijn collega's gezien als een buitenbeentje. Dat wordt vooral veroorzaakt door de onhandige omgang met zijn medemensen als gevolg van zijn autisme. Cross heeft het syndroom van Asperger. Dat heeft zijn nadelen, maar zorgt er ook voor dat hij zich vastbijt in moordzaken en doorgaat waar anderen al lang de handdoek in de ring zouden hebben gegooid.

Aan het begin van de reeks heeft George Cross al een reputatie opgebouwd, als een speurder die resultaten boekt. Hoewel zijn superieuren hem niet altijd begrijpen, geven ze hem wel de ruimte die hij nodig heeft en zien ze zijn eigenaardigheden door de vingers.

Hij wordt in het eerste boek gekoppeld aan detective-sergeant Josie Ottey. Zij is daar aanvankelijk niet blij mee, maar ontwikkelt zich gaandeweg als een vertaalster tussen George en de rest van de mensheid. Ze probeert hem te sturen, waar het sociale vaardigheden betreft en leert, aan de andere kant, zijn bijzondere oog voor detail en doorzettingsvermogen waarderen.

Op de omslag worden de boeken aangeprezen door Elly Griffiths – een detectiveschrijfster, waar ik ook al een hele reeks boeken van las – en acteur/schrijver Stephen Fry, die verklaart 'in love' te zijn met George Cross. Zover wil ik niet gaan, maar ik moet zeggen dat het wel erg leuke boeken zijn.

Niet voor de liefhebbers van bloederige toestanden, wilde achtervolgingen en schietpartijen. Ook geen nagelbijtende spanning. Maar wel verhalen die goed in elkaar zitten, de nodige humor hebben en inzicht geven in het leven van een man met autistische trekken.

Voor de TV-kijkers: George Cross doet mij denken aan Richard Poole, de eerste inspecteur uit de serie 'Death in Paradise', gespeeld door acteur Ben Miller. Hij speelt ook de hoofdrol in de Britse remake van 'Professor T', een serie over een criminoloog met dwangneuroses. Het stoort mij helemaal niet als ik tijdens het lezen over George Cross, af en toe, Ben Miller voor me zie.

Tim Sullivan, die de boeken schreef, werkte lange tijd voor films en televisieseries, als schrijver en regisseur. In de jaren '80 bewerkte hij verhalen over Sherlock Holmes, voor een TV-serie. Hij regisseerde ook een aantal afleveringen van de beroemde TV-soap Coronation Street.

In 2020 publiceerde Sullivan, in eigen beheer, de eerste twee boeken over George Cross. Hij deed dat vermoedelijk online want Wikipedia schrijft dat ze, in korte tijd, 200.000 keer gedownload werden. Daarop werd hij benaderd door een uitgever en verschenen de boeken ook op papier.

Sullivan geeft zijn boeken korte titels die verwijzen naar de slachtoffers van de moordzaken: 'De Tandarts', 'De Fietser', 'De Patiënt', 'De Politicus'. Ik ben inmiddels bezig aan deel vijf, 'De Monnik'. Er zijn op dit moment acht delen verschenen.

De eerste drie delen zijn ook als Nederlandstalig e-boek verkrijgbaar.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Verdronken vlinder

En zo zijn we weer een, tamelijk koele, week verder. Onze mooie, nieuwe, grote torenventilator staat zich een beetje te vervelen, in een hoek van de slaapkamer. Het is zeker niet koud in huis, maar als je bij 25 graden al alles laat draaien en blazen, wat doe je dan als het echt warm wordt ?

Het warme weer komt er wel aan, is ons beloofd, maar niet zo hels als in andere delen van Europa. Gelukkig maar. Dit weekend zouden de temperaturen de 30 graden kunnen bereiken. Maar veel warmer gaat het waarschijnlijk, voorlopig, niet worden. Ik hou een slag om de arm, net als de voorspellingen dat doen.

Ondertussen zijn er nieuwe blaadjes verschenen, aan de stek van de Schefflera, de grote kamerplant waar ik eerder over schreef. Niet aan het uiteinde van de stengel, waar ik ze verwachtte, maar wat lager, in de oksels van oudere bladeren. Als dat het begin is van zijtakken dan zou dat mooi zijn. Een vertakte plant is leuker dan één zo'n lange stengel.

En terwijl al die spannende ontwikkelingen gaande waren konden we, 's avonds, luisteren naar de concerten in de voortuin van Paleis Soestdijk. Ik had de indruk dat het geluid wat zachter was dan de voorgaande jaren, maar dat kan ook zijn doordat we niet in de woonkamer zaten, bij de open balkondeur, maar in ons kleine TV-kamertje.

De programmeurs van Royal Park Live, zoals de concertenreeks genoemd wordt, mikken duidelijk op een wat ouder publiek. Of in ieder geval op oudere artiesten. Het geheel ging van start met een optreden van Level 42, met in het voorprogramma Matt Bianco. Namen die in de jaren '80 heel bekend waren, maar de jongere muziekliefhebbers niet veel zullen zeggen.

Het tweede concert was van de Nederlandse groep BLØF, die zijn eerste hits had aan het eind van de jaren '90. Daarna kwam het serieuze werk: Herman van Veen (81 jaar), Van Morrison (80 jaar) en Tom Jones (net 86 geworden). Zij traden aan op zaterdag, zondag en maandag. Met name Herman van Veen deed dat heel stilletjes. Van de andere twee konden we nog wel een enkel liedje herkennen.

Op dinsdag was er even pauze, waarna de reeks verder ging met een jong piepkuiken: Xavier Rudd, een Australische singer-songwriter van nog maar 48 lentes. Maar, geen paniek, mensen, het volgende optreden was voor Nile Rodgers, koning van de disco, met zijn band Chic. Nile wordt dit jaar 74 en had eind jaren '70 een paar wereldhits.

Op vrijdag hoorden we vage klanken van de Nederlandse band Racoon, die werd opgericht in 1997 en aan het begin van de eeuw zijn grootste successen had. Maar daarna wordt het programma dan toch iets actueler.

De laatste drie concerten zijn voor James Arthur (een Britse zanger die in 2012 een talentenjacht op TV won), Yves Berendse (een Nederlandstalige zanger en nog pas 32 jaar oud) en Suzan & Freek (een duo dat iedereen wel zal kennen, maar waarschijnlijk vooral vanwege hun persoonlijke wel en wee. Hun huwelijk, de ziekte van Freek, de geboorte van hun kind enz.)

In de Soester Courant zagen we foto's van volle tribunes en ook aan het gejuich, tussen de nummers door, konden we afleiden dat de optredens in een prima sfeer verliepen. Ik wil er ook absoluut niet over klagen. Okee, het was wat drukker in de straat, maar verder geen probleem.

Vanochtend moest ik wel terugdenken aan een andere oude artiest en een lied van lang geleden. In het drinkbakje van de vogels, op het balkon, dreef een kleine witte nachtvlinder. Redding kwam te laat. Boudewijn de Groot (dit jaar 82 geworden) zong er al in 1966 een liedje over, 'Verdronken Vlinder'. Het verscheen eerst als B-kantje van de single 'Onder Ons' (waar ik dan weer geen enkele herinnering aan heb), later nog eens als A-kant en ook op het album 'Voor de Overlevenden'.

'Zo te sterven op het water, met je vleugels van papier...'. Een tekst van Lennaert Nijgh, uiteraard.

Maar ik heb niet langer hinder

Van jaloersheid op een vlinder

Want ook vlinders moeten sterven

Laat ik niet mijn vreugd bederven

Ik kan zonder vliegen leven,

Wat zal ik nog langer geven,

Om een vlinder die verdronken is in mij ? (mei ?) 

Om te leven hoef ik echt geen vlinder meer te zijn.

Het eerste stuk wist ik uit mijn hoofd, het tweede heb ik, voor de zekerheid, even opgezocht. Mooi lied ! Al moet je tegenwoordig blij zijn als je af en toe een vlinder ziet en is zo'n dode vlinder toch jammer. Maar laat ik niet jullie zondag bederven...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Een hele grote ventilator

En zo zijn we weer een week verder en is het 10 graden koeler in huis. En buiten scheelt het misschien wel 15 graden. Ja, anderhalve week geleden lagen we echt voor Pampus en op apegapen. Een bezorgde buurman informeerde of we het nog wel uithielden, in die hittegolf, wat heel vriendelijk van hem was.

Mijn vrouw vertelde hem dat we de zon zoveel mogelijk buiten probeerden te houden en binnen ventilatoren hadden. Dat maakte het net draaglijk.

Hij zei dat hij een koeltoren had, een groot apparaat dat flink wat koele lucht verspreidde. Dat klonk aantrekkelijk, dus keken we eens op internet. We zagen verschillende mooie, futuristische torenventilatoren, maar de meeste zouden pas een week later bezorgd kunnen worden.

Na even speuren zag ik er een, waarvan gezegd werd, dat hij een dag later zou worden afgeleverd. Het kan zijn dat de hitte ons denkvermogen wat beïnvloedde. In ieder geval, we bestelden hem. Maar bij het afronden van de bestelling zag ik dat het niet de volgende dag, dat was donderdag, zou worden, maar op zijn vroegst vrijdag.

Vrijdag zou de warmste dag van die week zijn, 37 graden. Op ons balkon nog een stuk warmer, ver boven de 40. Maar van de pakketbezorger geen bericht en op zijn website alleen de mededeling dat onze droomventilator aangemeld was, maar nog niet ontvangen. Boven in beeld stond ook nog dat bezorgingen vertraagd konden zijn. Vanwege de hitte.

Op zaterdag – ook nog 35 graden – geen nieuws. Zaterdagavond en nacht kwam er een hevig onweer over Soestdijk, met een hele bak regen. Dus zondag was het wat koeler. Maandag was het buiten nog maar 26 graden. In huis nog wel wat warmer, want het duurt altijd even voor het binnen ook afgekoeld is. En er kwam een email: onze ventilator zou 's middags bezorgd worden.

En inderdaad, hij arriveerde. Een doos van meer dan een meter lang en zo'n 20 centimeter breed en dik. Er zat een indrukwekkend apparaat in. Een witte zuil, met een voet die je er onder moest bevestigen. Prachtig ! Uit langwerpige openingen blies het, een heerlijke stroom, koele lucht door onze woonkamer. Geweldig ! Maar helaas niet meer zo nodig.

Nou ja, er komt wel weer een keer een nieuwe hittegolf. De ventilator zorgde er, op een bepaalde manier, voor dat we het nu ineens jammer vonden dat de warmte voorbij was.

De pakketbezorger kwam nog met een komische voetnoot door te mailen dat het pakket 'in de brievenbus' bezorgd was. In de brievenbus ! Een pakket van meer dan een meter lang ! Gelukkig had hij het er naast gezet.

Ondertussen is het Nederlands elftal uitgeschakeld op het WK voetbal. Prima, dan hoeven we ons daar niet meer aan te ergeren. De afgelopen, behoorlijk koele, week keken we naar een enkele tenniswedstrijd, op Wimbledon. Maar dit weekend begint de Tour de France, dan gaat de zomer echt van start. En met onze nieuwe torenventilator zijn we overal op voorbereid.

(De Tour is gestart in Barcelona, daar is het ook warm. Maar ik hoorde dat er voor Zuid-Frankrijk, waar het peloton volgende week rond rijdt, een nieuwe hittegolf voorspeld is. De verwachte temperaturen zijn zo hoog dat het maar de vraag is of de koers door kan gaan.) 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Hittegolf !

Meestal schrijf ik mijn wekelijkse verhaaltje op zaterdag. Maar gisteren was het zo heet dat ik niet in staat was tot veel samenhangende gedachten. Ik kwam niet verder dan dit:

Ik zocht naar 'hittegolf' op ons Stripblog en vond verhalen uit augustus 2018, juli 2019 en juli 2022. In de maand juni was het, de afgelopen jaren, niet zo warm, zo blijkt. Maar dit jaar wel. Ik ga het dus kort houden, want aan de laptop zitten is een zweterige bezigheid.

Voor het gemak citeer ik uit mijn verhaal van 2022, dat zijn jullie ondertussen toch vergeten, hoop ik:

'We wonen op de bovenste etage, wat mooi is voor het uitzicht, zoals jullie regelmatig aan mijn zonsopkomstfoto's kunnen zien. Maar de zon staat daarna wel een groot deel van de ochtend op dat raam te branden.

We hebben bamboe rolgordijnen, wat doorgaans wel afdoende is. Maar bij echt grote hitte moeten we er een laken overheen spannen, om het in de woonkamer een beetje draaglijk te houden. Helaas kan dat niet aan de buitenkant van het raam, wat een stuk effectiever zou zijn. Dan zou ik op het dak moeten klimmen en daar waag ik mijn breekbare botten niet aan.

De slaapkamers en de keuken komen vol in de zon, als die een beetje bij het zijraam wegdraait. Maar aan die kant hebben we ook ons balkon, dus kunnen we voor die ramen wel lakens en handdoeken hangen, als het erg warm dreigt te worden. Dan is het, voor een groot deel van de dag, ramen en deuren dicht, gordijnen ervoor en wachten tot het avond wordt.'

Ondertussen proberen we ons een beetje koel te houden met ventilatoren, water en ijsjes. De grote torenventilator, die donderdag bezorgd zou worden heeft vertraging, dus het is een beetje behelpen en hopen dat het snel gaat onweren en afkoelen.

Maar laat ik ophouden met klagen, het zal bij jullie niet veel anders zijn.

Inmiddels is het zondagochtend en zijn er een paar flinke onweersbuien over Soestdijk getrokken. Die van 3 uur vannacht zal jullie ook wel opgevallen zijn, want die was breed genoeg voor bijna het hele land. Ik zag bij Buienradar dat hij pas vanochtend vroeg, via de noordelijke provincies, ons land verliet om in Denemarken verder onrust en afkoeling te zaaien.

En het is buiten ook wel fijn afgekoeld. In huis duurt dat wat langer, ook omdat we dit weekend een logeerkat hebben en niet zomaar alle ramen en deuren open kunnen zetten. Bovendien schijnt de zon weer naar binnen terwijl ik dit zit te typen.

'Blikseminslag veroorzaakt in het hele land branden !', roept mijn vrouw. Het is ook altijd wat. Bij de NOS lees ik over woningbranden, een verwoeste windmolen, een verbrande kalverstal, overstromende toiletten en ondergelopen kelders. Dan hebben wij het nog helemaal niet zo slecht getroffen.

Voor volgende week is er koeler weer voorspeld. Dan spreek ik jullie weer...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Kernenergie, een terugkerende droom

Kerncentrales, voor sommige politici een wensdroom, voor veel anderen een nachtmerrie. Maar de liberale partijen, dus ook D66, willen het al jaren, dus is er onderzoek gedaan naar de mogelijke bouw van 2 nieuwe centrales. In verschillende media is bericht over de eerste uitkomsten van dat onderzoek.

In een brief aan de Tweede Kamer meldt het kabinet dat Oost-Groningen de beste locatie voor een nieuwe centrale zou zijn. Aanvankelijk was ook Zeeland in beeld, daar staat immers al een kerncentrale, maar hoewel de Zeeuwen best lijken te willen, zijn daar toch teveel problemen.

Wat blijkt namelijk. In Zeeland en voor de Zeeuwse kust wordt zoveel windenergie geproduceerd dat het stroomnet een extra centrale niet aan zou kunnen. Een van de eigenschappen van een kerncentrale is dat zo'n ding maar twee standen heeft, aan en uit. Je kunt hem niet een beetje aanzetten, op momenten dat er, bijvoorbeeld, weinig wind is. En altijd aan, dat wordt dus teveel.

Dagblad Trouw schrijft:

'Ook zouden zulke gigantische stroomcentrales in Zeeland extra vraag aanwakkeren, wat bijvoorbeeld tot de komst van meer datacentra kan leiden. Structureel kost de optie Terneuzen Nederland 500 miljoen tot 1,3 miljard euro per jaar extra, omdat er soms simpelweg te veel stroom zal zijn, waardoor windparken uitgezet en gecompenseerd moeten worden.

“Je gooit dan eigenlijk gewoon stroom weg, en iedereen in Nederland moet door de extra kosten een hoger nettarief betalen.”'

Dat probleem is er niet in Groningen, alleen zijn de bewoners daar fel tegen kernenergie. Gemeenten in de regio en Provinciale Staten hebben al aangekondigd te gaan protesteren tegen de komst van kerncentrales.

“Vijftien jaar is tegen ons gezegd: we gaan een transitie maken naar groene energie”, zegt Jack van Dijken van Dorpsbelangen Roodeschool, dat naast de Eemshaven ligt. “En nu krijgen we ineens dit.”

'Van Dijken maakt zich zorgen over kernafval. En hij vreest dat de oorspronkelijke plannen voor het gebied – moderne industrie die draait op stroom van windenergie van zee – niet doorgaat, omdat de kerncentrales en de veiligheidszones eromheen veel ruimte innemen.' (Trouw)

Het grappige is dat de politici, misschien onbewust, mee lijken te voelen met de Groningers. Op Bluesky zag ik een kaartje voorbij komen, waarop een cirkel was getrokken met Den Haag als middelpunt. Er blijkt geen regio in Nederland te zijn die verder van Den Haag af ligt, dan Oost-Groningen. Een mooier voorbeeld van 'niet in mijn achtertuin' zag ik zelden.

Het is overigens al jaren zo dat er, bij goed weer, genoeg groene stroom wordt opgewekt om heel Nederland te voorzien. Laatst zagen we al dat dan zelfs ouderwetse gascentrales uitgezet moeten worden. Er zijn bovendien plannen voor nog meer zonneparken en windmolens.

In plaats van nieuwe kerncentrales zou er beter gewerkt kunnen worden aan de opslag van stroom. Of het omzetten van groene energie in waterstof, of een andere klimaatneutrale brandstof. Dan hoeven we op donkere en windstille dagen niet in het donker te zitten.

Dus gaan die ongewenste, dure en overbodige energiecentrales er komen ? Het zijn wel enorme projecten waar grote bouwbedrijven van zullen smullen. Alleen al daarom zal het idee aantrekkelijk zijn voor sommige politici. Laten we hopen dat het verstand het, deze keer, wint van het grote geld. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Lucht verplaatsen

Een elektrische (fiets-) pomp en een stofzuiger, wat hebben die gemeen? Ze verplaatsen lucht. En omdat het vakantiegeld nog niet op was en het me dingen leken die het leven makkelijker zouden kunnen maken, heb ik van elk een exemplaar gekocht. Een handzaam apparaat, dat beide functies combineert, was niet direct voorhanden.

De elektrische pomp is voor het oppompen van de banden van mijn scootmobiel. Dat was altijd nogal een gedoe. Ik moest dan op zoek naar een garagehouder, of benzinepomp, met een openbaar toegankelijk bandenpompapparaat en daar staan hannesen. Met gevolg dat ik het altijd zolang uitstelde tot de banden merkbaar zacht begonnen te worden.

De laatste keer dat er een reparateur langskwam, zo'n anderhalf jaar geleden, heeft hij de banden op spanning gebracht. 'Daar zat niet veel lucht meer in, meneer !'

Dat krijg je ervan. Het kan dus best 3 jaar geleden zijn dat ik ze zelf nog eens opgepompt had. Toen kon dat gratis, bij een garagehouder vlak in de buurt. Maar toen ik daar, een paar weken geleden, langsging zag ik dat er een nieuw apparaat hing en dat daar een euro in moest, voor 5 minuten pompen. Op zich niet onredelijk, alleen had ik geen los geld bij me.

Wat verder in het dorp was het niet anders. Dus, toen ik, een beetje uit mijn humeur, weer thuis kwam besloot ik eens op internet te kijken of er geen andere oplossing was. En die was er ! Voor slechts een paar tientjes bestelde ik een handzaam apparaatje waar je niet alleen banden, van fietsen en auto's, maar ook luchtbedden, zwembanden en skippyballen mee op kunt pompen.

Het is bovendien te gebruiken als powerbank, voor het geval je ineens zonder stroom zou komen te zitten en er zit een lamp in. Een zaklamp zou een verkeerde benaming zijn, want het is weliswaar geen groot ding, maar in een doorsnee broekzak past ie toch niet.

Hoe dan ook, ik bracht er, vlot en zonder problemen, de banden van mijn scootmobiel mee op de juiste spanning. En denk niet dat ik dat nu pas over anderhalf jaar weer zal gaan doen. De accu van de pomp moet elke maand opgeladen worden en dat lijkt me een prima moment om de spanning van de banden op peil te houden. Dan rijdt ik dus nooit meer met zachte banden rond. 

 

Dan die stofzuiger. Hadden jullie niet al zo'n ding in huis dan ? Jawel, een grote met een losse slang en allerlei hulpstukken en een uittrekbaar snoer, dat al enige tijd niet meer uit te trekken was. Op die manier was stofzuigen ook een beetje een gedoe geworden, want er moest een verlengsnoer aan te pas komen en elke keer dat zware ding, met slang en hulpstukken, uit de kast tillen... Het begon me tegen te staan.

Met gevolg dat ik het stofzuigen ook telkens uitstelde en de vloer veegde met het stoffer en blik en van die handige stofdoeken aan een steel (ik zal het merk niet noemen). Dat bracht me op het idee om een oplaadbare steelstofzuiger te kopen. Geen gedonder meer met verlengsnoeren, een losse slang en zo. En ook niet ontzettend duur.

Nu staat de nieuwe steelstofzuiger dus in een hoekje van onze hobbykamer. Vlak bij een stopcontact, vanwege het opladen. Hij zuigt prima, de vloer is in lange tijd niet zo stofvrij geweest. Je pakt hem gemakkelijk even als je ergens iets kruimelachtigs ziet liggen. Het stofzuigen is nu geen vermoeiende onderneming meer, waar ik als een berg tegenop zie, maar iets dat ik, een paar keer in de week, even tussendoor kan doen.

Een nadeel is wel dat, na een poosje stofzuigen, de opvangbak en filter schoongemaakt moeten worden. Geen helse klus, maar ook geen bezigheid die snel een liefhebberij zal worden. Zo kleeft aan elk voordeel wel weer een nadeel. Maar laat ik niet over voetballen beginnen...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Nieuwe camera, malle advertentie

De afgelopen weken zag ik nogal wat advertenties voorbij komen waarin het woord 'vakantiegeld' gebruikt werd. Meestal zoiets als: 'Het vakantiegeld is binnen, kom spendeer het aan onze mooie spullen'. De reclamejongens en -meisjes brachten het natuurlijk handiger onder woorden, maar daar kwam het op neer.

Nu weten jullie wel dat ik graag foto's maak. Gewoon vanuit de huiskamer. De zonsopkomst, de vogels en bloemen op het balkon, dat soort dingen. Daarvoor gebruikte ik de laatste jaren, heel tevreden, een klein compact-cameraatje. Dus geen grote spiegelreflex, met een enorme zoomlens.

Ik had wel zo'n groot toestel ooit eens cadeau gekregen (meer dan 1 zelfs), van een familielid dat voor zichzelf een nog grotere en mooiere camera gekocht had. Maar met mijn zwakke gestel is zo'n zwaar apparaat niet handig. Ik fotografeer veel fijner met een klein licht toestelletje. Bovendien past dat in mijn binnenzak, voor als ik er eens met de scootmobiel op uit ga.

Maar helaas, mijn kleine fijne camera, werd wat ouder en begon een mankement te vertonen. Ergens in zijn binnenste was waarschijnlijk wat vuil binnen geslopen, met gevolg dat op mijn foto's, in de rechter benedenhoek, een vlek zichtbaar werd. Dat was vooral storend als er in die hoek verder niet veel te zien was. Ik moest dan achteraf een deel van de foto er afknippen, of weg retoucheren.

Daarom was ik, voorzichtig, rond aan het kijken naar een vervangend toestel. Dat was nog niet zo eenvoudig. Mijn kleine cameraatje had een zoomlensje, wat handig was bij het fotograferen van de vogels. Maar de fabrikant maakte geen fototoestellen meer met die eigenschap. Die was overgestapt op vlogcamera's. Wel klein en handig om mee te nemen, maar zonder zoom en vooral gericht op mensen die zichzelf wilden filmen of fotograferen. En dat is niet mijn hobby.

Andere merken boden wel alternatieven, maar voor het dubbele van wat ik voor mijn oude camera betaald had. Ik denk dat veel mensen inmiddels foto's maken met hun smartphone en de vraag naar kleine, handige cameraatjes daarom niet meer zo groot is. Hoe dan ook, ik zag wel mooie fototoestellen, met zoomlenzen, nog beter dan wat ik gewend was, maar daarvoor moest je wel diep in de buidel tasten.

Nou had ik, nog niet zolang geleden, een internetkennis geadviseerd om ook eens op Marktplaats te kijken. Ik had daar vroeger wel eens rondgeneusd voor gitaren en zag dan best leuke dingen aangeboden worden. Deze keer viel het me wat tegen. Er was een mooie camera, die helaas niet meer leverbaar was in de reguliere webwinkels. Op Marktplaats zag ik die wel, maar nog duurder zelfs dan bij de fotowinkels die hem niet meer konden leveren.

Er was wel een alternatief, de Panasonic Lumix TZ99. Een heel mooie camera, met een Leica 30x zoomlens, een kantelbaar display en een heleboel instelmogelijkheden. Duurder dan mijn oude toestel, maar veel goedkoper dan zo'n grote spiegelreflex.

Ik twijfelde een tijdje, keek en vergeleek op verschillende websites, maar iets beters vond ik niet. Dus toen dat vakantiegeld eraan kwam en we geen plannen hadden om op vakantie te gaan, heb ik hem maar besteld. (Dan krijg je hem van mij, voor je verjaardag, zei mijn vrouw.)

Voor een compactcamera is de Lumix behoorlijk fors. Hij past nog net in mijn jaszak, maar is wel 2 keer zo groot als mijn oude cameraatje. Daar staat wel een flinke verbetering in kwaliteit en mogelijkheden tegenover. Uiteraard maakt hij het de gebruiker gemakkelijk met een hele reeks aan automatische instellingen. Maar je kunt ook alles handmatig doen. Dus voor het eerst in lange tijd ben ik weer bezig met sluitertijden, diafragma's en scherptediepte.

Maar als ik daar geen zin in heb dan leveren de automatische standen – en halfautomatische, waarbij de camera een deel zelf doet – ook heel mooie foto's op. Filmpjes maken kan natuurlijk ook, of reeksen foto's – 'bursts' noemen ze dat. Er zijn zelfs mogelijkheden om achteraf scherp te stellen, of al te fotograferen voordat je het juiste moment voorbij ziet komen. Ik heb me daar nog niet in verdiept, maar wie weet komt het nog eens van pas.

Wie alles over de Lumix wil weten zou eens op YouTube kunnen kijken. Daar zijn verschillende demonstratiefilmpjes en recensies te zien. Sommige daarvan met als conclusie dat de compactcamera weer helemaal terug is.

Dan was er nog een malle advertentie, die ik ergens in de marge zag, terwijl ik op zoek was naar iets anders. Het was een reclame van een uitvaartonderneming en de tekst was ongeveer zo: 'Dood gaan we allemaal, maar dat is minder duur dan je denkt'.

Ik weet niet of het serieus bedoeld was, want op mij kwam het als erg komisch over. Alsof je het uitblazen van je laatste adem uit zou stellen, omdat je bang was voor de kosten van de begrafenis. In dat geval zou het vakantiegeld ook uitkomst kunnen bieden: 'Is uw vakantiegeld binnen ? Laat u dan bij ons cremeren !'

Al geef ik het dan liever uit aan een nieuw fototoestel.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.