Kastelengekte speelt weer even op

Een oude interesse heeft niet veel nodig om weer opnieuw op te leven. Een flink deel van mijn jeugd was ik behoorlijk kastelengek. De Nederlandse, middeleeuwse kastelen wist ik allemaal te staan, een flink deel had ik bezocht, of op zijn minst van de buitenkant bekeken.

Op vakantie, meestal met de fiets, had ik een voorkeur voor een route langs versterkingen en burchten, met als hoogtepunt een fietstocht, van 3 weken, door het midden van Engeland en het noorden van Wales. Het is dus niet zo gek dat ik verheugd opveerde toen we, afgelopen week, een aflevering van de misdaadserie Death Valley aanzetten en die begon met beelden van een heel mooie kasteelruïne.

Na wat zoeken bleek het om Raglan Castle te gaan, in de serie heette het anders, maar het internet was behulpzaam. Een joekel van een kasteel is het, met een indrukwekkend poortgebouw, een enorme, vrijstaande hoofdtoren en nog een heel stel andere, vervallen, torens en bouwdelen. Het staat in het zuiden van Wales, dus niet op mijn route van lang geleden.

Je kunt tegenwoordig alles, over heel veel burchten en kastelen, vinden op het internet. In mijn jonge jaren was dat wel anders. Voor mijn tocht naar Engeland en Wales kopieerde ik halve boekwerken, uit de bibliotheek van de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek, waar ik toen werkte. En die kopieën gingen mee in de fietstas. Het internet stond, eind jaren '80, nog in de kinderschoenen en mobiele telefoons waren er nog nauwelijks.

Je kunt het je misschien niet voorstellen, maar ik ging, in mijn dooie eentje, drie weken fietsen en belde in die tijd niet één keer naar huis. Okee, ik had geen relatie, woonde alleen, maar het kwam ook niet in me op om naar mijn ouders te bellen, om te laten weten dat het goed met me ging. Ik stuurde wel kaartjes, maar vanuit Engeland deden die er tamelijk lang over om aan te komen.

Tegenwoordig wil toch iedereen voortdurend weten waar iedereen is. Toen dus niet. Ik was volledig afgesneden van familie, vrienden en kennissen. Maar ik had best veel leuke ontmoetingen onderweg. De Britten waren, 40 jaar geleden in ieder geval, een vriendelijk en behulpzaam volk. Ik kon nergens lang stil staan of er kwam wel iemand vragen of ze me ergens mee konden helpen.

Als je alleen en voor wat langere tijd onderweg bent, wordt het ook makkelijker om met wildvreemde mensen een praatje te maken. Op campings onderweg raakte ik aan de praat met een jong echtpaar, bij het washok, ik ging met twee Duitse jongens de kroeg in en dronk een fles wijn leeg met twee Engelse meisjes.

Die laatste twee ontmoette ik in het mooie kasteel van Conway. Ook dat is een ruïne. Het was al in de middeleeuwen bijna onmogelijk om kastelen in tiptop staat van onderhoud te houden en dat werd in latere tijden niet veel beter. Conway castle is een groot kasteel, waar geen dak of vloer meer intact is, maar je kunt er wel naar boven klimmen, via traptorentjes, om rond te wandelen op de weermuren.

Ik heb hoogtevrees, maar in dat soort gevallen wist ik dat aardig te overwinnen. Ik stond dus, bovenop die ruïne, van het uitzicht te genieten toen ik aangesproken werd door twee meisjes. Ze waren samen op vakantie en maakten, op schilderachtige plekken, foto's van elkaar. Maar aangezien de een, of de ander, telkens de camera vast moest houden hadden ze geen foto's waar ze samen opstonden.

Natuurlijk maakte ik die foto en bleef nog wat babbelen. Ze heetten Denise en Kay, lees ik in het reisdagboekje dat ik indertijd maakte, ze waren 19 jaar oud en kwamen uit een plaatsje vlak bij Manchester. Het bleek dat ze op dezelfde camping stonden als ik en later kwamen we elkaar daar weer tegen.

Ze vroegen of ik mee wilde naar de plaatselijk discotheek. Het waren leuke meiden, maar ik moest de volgende dag verder, ik zat al in de laatste dagen van mijn vakantie. Een late avond, met wie weet wat voor onvoorziene gevolgen, leek me niet verstandig.

Dus dronken we een flesje goedkope bubbelwijn leeg en gaf ik ze de eieren die ik eerder gekocht had, maar niet kon koken of bakken, omdat ik geen brandstof voor mijn kooktoestelletje meer had. Ze zeiden dat ik de eerste aardige persoon was die ze op hun vakantie tegen waren gekomen en achteraf heb ik me meermaals afgevraagd waarom ik toch zo verdomd verstandig was.

Het zal zo zijn geweest dat ik op dat moment meer geïnteresseerd was in kastelen dan in meisjes. Helemaal normaal klinkt dat niet...

Hoe dan ook. Na het zien van Raglan Castle, in die TV-serie, vroeg ik me af of er ook e-boeken zouden zijn over kastelen. Die zijn er best veel. Uiteindelijk belandde ik bij 'Castles of Ireland: Some Fortress Histories and Legends', uit 1904, geschreven door Constance Louisa Adams. Gratis te downloaden bij Project Gutenberg en ook online te lezen bij Archive.org.

Ik ben nooit in Ierland geweest, maar wat zou leuker zijn ? Lezen over kastelen die ik nooit gezien heb en waarschijnlijk ook nooit meer zal bezoeken ? Of lezen over plekken die ik wel ken ? We zullen het zien. 

  

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Terug naar school ?

Ik droomde dat ik weer terug was op school. Niet als leerling, maar als leerkracht. Ik denk dat ik teken-onderwijs had moeten geven, want ik was druk in de weer met potloden en andere tekenspullen. Maar ik had me verslapen, iets dat me als leerling ook wel eens gebeurde. Mijn tactiek was toen, het eerste uur overslaan en bij het tweede uur, onopvallend, proberen aan te sluiten.

Dat werkte meestal prima, dus leek het me nu ook een goed plan. Voor het eerste uur was ik te laat, maar voor het tweede nog te vroeg. Dus ik glipte een klaslokaal binnen en ging daar in een hoekje zitten. Niemand vond dat vreemd. Ik probeerde wel de tijd in de gaten te houden, op mijn kleine mobieltje. Dat gaf echter een tijd in de late middag aan, terwijl ik wist dat het rond 9 uur in de ochtend moest zijn. Het lukte me niet om het op de goede tijd te zetten.

Op een zeker moment vroeg iemand of ik niet naar mijn klas moest. Ik was blij dat hij me waarschuwde. Ik verliet het klaslokaal en dwaalde door de gangen van het, enorme en onoverzichtelijke, schoolgebouw. Er liep verder geen mens. Ik kwam langs een grote gehoorzaal met rijen lege stoelen. Daar moest ik niet zijn, maar ik had nu wel een idee waar mijn klaslokaal zich bevond. Het leek me makkelijker om er te komen als ik buitenom ging.

Ik liep dus het gebouw uit. Buiten was het mooi, zonnig weer. Het landschap was tamelijk kaal, de vegetatie bruin en verdord. Na een eindje gewandeld te hebben zag ik de school nergens meer. Ik ben te ver doorgelopen, dacht ik. Ik sloeg een zijstraat in, hopend het gebouw snel weer te zien. In de verte zag ik een groepje arbeiders aan de weg werken. Misschien weten zij welke kant ik op moet, dacht ik nog, maar ik kreeg de kans niet om het te vragen. Ik werd wakker.

Andere droom, andere school

Ik stapte op mijn fiets om naar mijn werk te rijden. Er sprong een jongeman bij me achterop die zei: 'Jij kunt me vast wel even naar school brengen.'

We fietsten een eindje voor ik hem vroeg: 'Op welke school moet je eigenlijk zijn ?'

Dat wist hij niet precies. Hij vertelde dat hij een neef van me was, uit Canada, en sinds kort bij mijn ouders logeerde. Hij nam deel aan een uitwisselingsprogramma en was nog maar 1 dag naar die school geweest. (We hebben echt familie in Canada, maar ik denk niet dat er iemand in de leeftijd van mijn passagier bij is.)

Misschien moet hij op de technische school zijn, dacht ik, die is vlak bij het huis van mijn ouders. (Dat was 30 jaar geleden nog zo, de school is al jaren gesloten.) Dus keerde ik de fiets en reed hem ernaartoe.

'Is dit de goede school ?', vroeg ik, toen we voor het gebouw stopten. Hij wist het niet zeker, dus liep ik even met hem mee naar binnen. In de hal troffen we een paar leerkrachten, die mijn Canadese neef herkenden. We bleven even staan praten.

Mijn neef verontschuldigde zich, hij moest naar het toilet. Ik keek hem na en zag hem de dames-wc inlopen. Hij kwam bijna direct weer naar buiten, met een rood hoofd en haastte zich de naastgelegen mannenafdeling in. Na hem kwam een meisje de damestoiletten uit. Ze keek hem met een bedenkelijk blik na.

'Dat leren we hem nog wel af', grapte een van de leerkrachten. Daarna werd ik wakker.

  

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Bosbrand en ramptoerisme

Ja, afgelopen week was er een bosbrand in de Soesterduinen. Duinen ? Bij Soest ? Dat ligt toch niet aan zee ?

Dat klopt, de zee is hier een flink eind vandaan, maar duinen hebben we wel. Of eigenlijk zandverstuivingen. Dat komt door menselijk ingrijpen in het landschap. Ooit, in prehistorische tijden, zal er hier een gevarieerd bos zijn geweest, met hier en daar een open plek. Maar dat oerbos is al zo lang geleden gekapt dat niemand zich meer kan herinneren dat het er ooit was.

Daarna ontstond er een heide-landschap, waarop schapenboeren hun kuddes lieten grazen. Die schapen werden, na gedane arbeid, in de stal gezet. Potstallen worden die genoemd. De schapenhouders legden er heideplaggen op de vloer waarop de schapen poepten en piesten. De plaggen werden er, na verloop van tijd weer uitgeschept en als mest op het land verspreid.

Dat ging een hele tijd goed. Totdat de heide zover afgeplagd was dat de onderliggende zandlaag bereikt werd. Omdat de ondergrond niet de tijd kreeg om zich te herstellen, maar de boeren gewoon verder gingen met plaggen, ontstonden open zandvlaktes en zandverstuivingen.

Op sommige plaatsen in ons land werden die zo groot dat dorpen door het oprukkende zand bedreigd werden. Daarom werd weer geprobeerd om het zand vast te leggen, door de aanplant van dennenbossen. Plaatsen waar het zand nog echt stuift zijn zeldzaam geworden. Zo zelfs dat er nu wordt geprobeerd om ze te beschermen. Eigenlijk nogal vreemd omdat het, in feite, een door de mens verwoest landschap is. Al komen er wel bijzondere soorten voor.

De dennenbossen op die schrale zandgrond zijn erg vatbaar voor brand. Dat zien we niet alleen bij onze 'duinen', maar ook op andere plaatsen in ons land, bijvoorbeeld in Noord-Limburg, waar laatst ook een grote brand was. Zo zie je dat niet alleen het huidige gedrag van de mens een probleem is, maar ook wat er in vroegere eeuwen al verkeerd is gegaan.

Het zou dan ook passend zijn als we ons met enige schaamte zouden gedragen en stilletjes zouden proberen onze oude fouten te herstellen. Dat heeft niet iedereen begrepen, helaas. Bij onze bosbrand kwamen zoveel dorpelingen kijken dat de brandweer er niet meer door kon. De politie moest ingezet worden om de ramptoeristen, niet alleen losbollige jongeren, maar hele gezinnen, met zuigelingen en kleuters in kinderwagens, weg te sturen.

'Mien, het bos staat in de fik !'

'Oh, leuk ! Zullen we gaan kijken ?

'Ja en dan nemen we de kinderen mee...'

Wat kunnen mensen toch idioot doen.

Maar goed. De brand is geblust, de schade valt nog mee, het bos zal zich wel herstellen. Ondertussen was het wel weer een heel hete week. Sommige bomen, aan de rand van het park beginnen bruin te worden, alsof het al herfst is. De opwarming van het klimaat komt er niet meer aan. Hij is er al en voor sommige mensen is dat een bezienswaardigheid.

Maar laat ik niet al te somber worden. Op ons balkon is, ondanks temperaturen van boven de 40 graden, een klaproos in bloei gekomen. Er is ook altijd weer hoop.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

De gebroken neuzen van Egyptische beelden

Al lezend in dat interessante boek – 'History of Egypt, Chaldea, Syria, Babylonia, and Assyria in the Light of Recent Discovery', van de Britse archeologen Leonard King en Henry Hall – waar ik vorige week over schreef, vind ik het leuk om af en toe wat aanvullende informatie te zoeken op het internet.

Als er een belangrijke vindplaats, een tempelruïne, een pyramide, of een gevonden beeld, genoemd wordt is het prettig om ook te kunnen zien hoe dat eruitziet. Toen ik dus op zoek ging naar farao Senusret III, de 5e koning uit de 12e dynastie, die overleed in 1839 voor Christus, vond ik op Wikipedia een hele reeks foto's van beelden.

Senusret, die onder andere een zonnetempel liet bouwen in Abydos, had een regeerperiode van bijna 40 jaar. Hij was dus vaak als standbeeld vereeuwigd. Maar van alle beelden die van hem teruggevonden zijn is er maar één met een ongeschonden neus. Bij alle andere is de neus afgebroken.

Je zou kunnen denken dat dat toeval is. De neus, als uitstekend lichaamsdeel, kan makkelijk beschadigd raken, zeker bij een beeld dat al een paar duizend jaar oud is. Maar andere delen, zoals oren, vingers, tenen en knieën, zijn meestal nog wel intact. En die gebroken neuzen zie je vaker bij Egyptische beelden.

Het bekendste voorbeeld is waarschijnlijk de grote Sphinx van Giza. Striplezers zouden kunnen denken dat Asterix en Obelix daar verantwoordelijk voor zijn (zie deze strippagina). Er is ook een legende dat de troepen van Napoleon de neus van het beeld afgeschoten zouden hebben, met een kanon. Maar in werkelijkheid weten we niet hoe het beeld beschadigd raakte. Wat wel duidelijk lijkt is dat het met opzet gebeurde.

Ik ging op zoek naar het waarom van die kapotte neuzen en vond, bij de Vlaamse omroep VRT, een artikel over een tentoonstelling, in het Pulitzer Museum in het Amerikaanse St. Louis, uit 2019, 'Striking Power: Iconoclasm in Ancient Egypt', waarbij een reeks beschadigde beelden werd getoond. Op het blog 'Travellers 2 Egypt' vond ik een uitgebreide uitleg over de expositie.

De samensteller, curator Edward Bleiberg, vertelt dat veel mensen hem vroegen waarom al die neuzen toch gebroken waren. Hij legt uit dat, voor de oude Egyptenaren, beelden van goden en koningen bezield waren met sterke krachten. Als je zo'n beeld onschadelijk wilde maken dan was het verwijderen van de neus heel effectief, want dan kon het beeld niet meer ademen en zou de geest die erin huisde dus stikken.

Hij zegt dat er aanwijzingen zijn dat, speciaal opgeleide, handwerkslieden eropuit gestuurd werden, om bepaalde beelden van hun neuzen te ontdoen. Dat gebeurde in opdracht van de heersende Farao, die op die manier de nagedachtenis van eerdere heersers wilde uitwissen. Daarbij werden niet alleen standbeelden, maar ook reliëfs onder handen genomen. De nalatenschappen van de koninginnen Hatsjepsoet en Nefertiti zijn op die manier zelfs bijna volledig vernietigd.

Dat klinkt allemaal nogal vreemd en barbaars, vooral omdat wij die beelden en reliëfs als prachtige kunstwerken zien, waar je zuinig op zou moeten zijn. Maar ook in recentere tijden vind je voorbeelden van dit gedrag. In ons eigen land is er, in de 16e eeuw, een beeldenstorm geweest waarbij katholieke beelden en kunstwerken werden vernield. 

En nog korter geleden, in 2001, werden de beroemde boeddhabeelden van Bamyan, in Afghanistan, door de Taliban verwoest. Ook werden en worden er nog regelmatig standbeelden van verdreven tirannen, of voormalige slavenhandelaren, van hun sokkels getrokken.

In de Britse stad Bristol werd, in 2020, het 19e eeuwse standbeeld van Edward Colston in de haven gegooid. Het beeld was, al sinds de jaren '90, omstreden want Colston was een vooraanstaand slavenhandelaar. Het beeld werd wel weer uit het water gevist en, besmeurd en al, tentoongesteld. De demonstranten die het beeld te grazen namen werden door een jury vrijgesproken.

In ons eigen land, in de stad Hoorn, is er al jaren een verhitte discussie over een standbeeld van Jan Pieterszoon Coen, die onder meer gouverneur generaal was van de VOC. Door zijn bloederige optreden kreeg hij de bijnaam 'de slachter van Banda'. Sinds 2012 is er op de sokkel van zijn standbeeld een tekst geplaatst die de kwalijke kanten van zijn optreden weergeeft. In 2023 en '24 werd er opnieuw geprotesteerd tegen het standbeeld. Voorlopig staat het er nog.

Nog steeds een heel gedoe om beelden dus. In het oude Egypte hadden Colston en Coen gewoon hun neus verloren. Zo gek is het verminken van standbeelden dus niet, ze worden nog steeds gezien als krachtige symbolen. Maar jammer is het soms wel, want de paar antieke Egyptische beelden met neus zien er toch veel beter uit.

  

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Nog een jaar langer Windows 10 en dan snel over naar het oude Egypte

Gisteren kreeg ik een mail waarin Microsoft aankondigde dat de beveiliging van Windows 10 voor nog een jaar verlengd is. Mooi ! Ik was al voorzichtig aan het nadenken over een vervanger van mijn huidige, tweedehands, laptop, maar dat kan ik nu dus een jaar uitstellen. Andere optie is het overstappen van Windows, naar Linux, als besturingssysteem. Maar daarover kan ik dus ook nog een jaar langer nadenken.

Ondertussen was ik op zoek naar een ander onderwerp, om eens iets over te lezen. Ik schreef al eerder over de boeken van historica Kate Norgate – gratis te downloaden als e-book – die heel mooi schreef over de Engelse koning Richard Leeuwenhart en zijn familie. Nu had ik bedacht dat ik wat meer wilde weten over het oude Egypte.

Ik ging naar de website van het ProjectGutenberg en typte 'History Of Egypt' in als zoekopdracht. Direct mooie resultaten, zoals de boeken van de Franse archeoloog Gaston Maspero, met zijn History of Egypt, Chaldæa, Syria, Babylonia, and Assyria (12 delen), verschenen in 1903 en '04.

Ik zocht hem op bij Wikipedia en Maspero blijkt een zeer gerespecteerd egyptoloog te zijn geweest. Hij was van bescheiden afkomst, het kind van een ongehuwde moeder, maar dat weerhield hem er niet van om al jong indruk te maken. Als student vestigde hij de aandacht op zich met het vertalen van hiëroglyfen, een bezigheid die toen nog in de kinderschoenen stond.

Later werd hij leraar Egyptische taal en geschiedenis en nog voor zijn 40ste werd hij beschouwd als een toonaangevende expert. Hij werd door de Franse regering naar Egypte gestuurd, om daar onderzoek te doen. Hij was enige tijd directeur van het museum van oudheden in Caïro en publiceerde een hele reeks boeken.

Maar ja... 12 delen !

Gelukkig was er tussen de zoekresultaten bij Gutenberg.org ook een wat bescheidener uitgave, 'History of Egypt, Chaldea, Syria, Babylonia, and Assyria in the Light of Recent Discovery', door de Britse archeologen Leonard King en Henry Hall, uit 1907. Een aanvulling, zo blijkt uit het voorwoord, op het 12-delig standaardwerk van Maspero. Daar ben ik dus aan begonnen en het is een heel interessant boek.

Egypte stond, aan het eind van de 19e en het begin van de 20ste eeuw, in het middelpunt van de belangstelling, als het om archeologie ging. Na de aanleg van het Suezkanaal, dat open ging in 1869, was het bovendien van groot economisch belang voor de westerse wereld. Het wemelde dus van de Franse, Engelse, Duitse en ook Amerikaanse onderzoekers, aan de oevers van de Nijl.

King en Hall zijn vol lof over de boeken van Maspero, maar als je verder leest blijkt dat er, bij de oudheidkundigen, ook sprake was van concurrentie en kinnesinne. De Franse archeologen, zo schrijven King en Hall, blonken uit door grootse theorieën en mooi geïllustreerde publicaties. Maar ze gingen niet erg zorgvuldig te werk en het ontbrak vaak aan een gedegen onderbouwing, bij hun interpretaties.

Als voorbeeld noemen ze de opgravingen bij de oude stad Abydos. De Franse archeoloog Émile Amélineau had daar de tombe opgegraven van farao Den, een koning uit de eerste dynastie, die regeerde in de periode van 2970 tot ongeveer 2930 voor Christus.

Amélineau had toestemming gekregen van Maspero om opgravingen te doen, van 1894 tot '98. Maar toen Maspero het resultaat zag was hij woedend. Amélineau had nauwelijks bijgehouden wat hij deed, waar hij welke vondsten had gedaan en had aardewerk vernietigd dat hij oninteressant vond en houten overblijfselen zelfs verbrand. De Britse archeoloog Flinders Petrie vond later, tussen de afvalhopen van Amélineau, belangrijke aanwijzingen voor het identificeren en dateren van de vondsten.

Een van de missers van Amélineau was dat hij een van de tombes aanzag voor die van de god Osiris, in zijn ogen een prehistorische koning die later heilig verklaard zou zijn. In werkelijkheid was het een heiligdom gewijd aan Osiris, dat al tijdens de eerste dynastie een soort bedevaartsoord was.

Dat wil niet zeggen dat King en Hall, bij voortduring, bezig zijn hun voorgangers te bekritiseren. Ze benadrukken dat de wetenschap nu eenmaal voort gaat en nieuwe ontdekkingen tot nieuwe inzichten leiden. Maar ook dat archeologen heel nauwkeurig te werk moeten gaan en alles netjes moeten fotograferen en beschrijven, voor ze met conclusies komen.

Er wordt wel gezegd dat de Europese onderzoekers, van die tijd, eigenlijk schatgravers waren die kostbaarheden roofden en naar musea en verzamelaars in hun thuisland transporteerden. Dat was deels waar, maar ze zagen het zelf als het redden van de oudheden. Door de belangstelling uit Europa en Amerika was er namelijk een drukke handel ontstaan in archeologische vondsten en werd er door de plaatselijke bevolking veel illegaal opgegraven en vernield.

Zo beschrijft het boek niet alleen de geschiedenis van Egypte, maar ook die van de archeologie. Dat maakt het extra boeiend om te lezen. 

De genoemde archeologen en vindplaatsen zijn te vinden op Wikipedia.  

Lees hier meer over de Windows 10 beveiliging

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Waarom willen ze zo graag 2000 bomen kappen ?

In mijn mailbox zie ik berichten voorbijkomen over bosbranden in Frankrijk, Spanje, Schotland, Wales en Canada. In het plaatselijke nieuwsblad zag ik een aankondiging, van een gemeentelijk plan, om bijna 2000 bomen te gaan kappen in Soesterberg. Zouden we niet zuinig moeten zijn op de bomen die we hebben ?

Op internet zag ik een kaartje over het grondgebruik in ons land. Ik probeerde op te zoeken hoe de verhoudingen precies lagen en kwam uit bij het wetenschappelijk bureau van de Partij voor de Dieren. Dat baseert zich weer op cijfers van het CBS en komt met de verdeling: 66% landbouw en veeteelt, 25% wonen en industrie, 9% natuur.

Dat de plaatselijke wethouder, voorheen van de PvdA, nu PRO, in onze dorpskrant aankondigde dat hij hoopte dat er snel begonnen kon worden met de kap van die 2000 bomen, deed dus mijn wenkbrauwen fronsen. Waarom wil die man dat zo graag ? Er is al zo weinig natuur in ons land en is PRO niet ook voortgekomen uit Groen Links ?

De bedreigde bomen staan in het Oude Tempel bos. Onze gemeente is best uitgestrekt. Wij wonen aan de rand, vlak bij de grens met Baarn. Het voormalige landgoed Oude Tempel ligt ruim 10 kilometer naar het zuiden, richting Zeist. Volgens Google Maps een autorit van een kwartier, of ruim een halfuur fietsen. Met het openbaar vervoer kan ook, dan ben je een uur onderweg. Zoiets zal het ook zijn met de scootmobiel.

Ik ben er nog nooit geweest, maar ik heb wel al eens mijn handtekening gezet onder een protestactie, tegen de voorgenomen aantasting van het gebied. Dat heeft niet geholpen.

De gemeente wil heel graag die bomen kappen, om er huizen te laten bouwen. Het plan daarvoor is al redelijk oud. Het is onderdeel van een samenwerking, uit 2004, tussen verschillende gemeenten, in het project 'Hart voor de Heuvelrug'. Daarin wordt nieuwe natuur gerealiseerd, maar ook gebouwd in oude natuur. Beetje vreemd, misschien, maar zoiets lees ik in de krant.

Je hoort wel eens dat als er ergens natuur opgeofferd wordt voor woningbouw, of industrie, dat dan elders gecompenseerd wordt met nieuwe natuur. Maar andersom geldt die verplichting toch niet ? Als er nieuwe natuur aangelegd wordt, hoef je toch niet ergens anders bomen te kappen ?

De gemeente heeft het bosgebied van de Oude Tempel ooit opgekocht, met als bestemming recreatie. Op een bepaald moment ontstond het idee dat je in dat bos ook huizen kunt bouwen. Op de website Oudetempel.nl wordt het 'natuurinclusief' bouwen genoemd. Als je het leest krijg je de indruk dat ze denken, dat als het woord 'natuur' maar veel gebruikt wordt, mensen zullen geloven dat ze ook echt rekening gaan houden met die natuur.

Er staat dat er fors geïnvesteerd wordt in het compenseren van het te kappen groen. Tegenover de 2000 bomen, die zullen verdwijnen, zullen maar liefst 117 nieuwe bomen aangeplant worden. Dat klinkt nogal mager, maar er worden ook 26.000 voedselstruiken aangeplant. Wat dan weer best veel lijkt. Maar voedselstruiken ? Elke inheemse plant is voedsel voor inheemse dieren, ook die voor de kap bestemde bomen.

Daarbij is er een stuk land aangekocht, dat grenst aan de Oude Tempel, waar nieuwe natuur gerealiseerd zal worden. Tegenstanders vragen zich af, niet geheel ten onrechte lijkt me, waarom er geen huizen gebouwd kunnen worden op dat aangrenzende terrein. Dan kan het bestaande bos gespaard worden. Maar daar wil de gemeente niets van weten.

Het is niet de enige vraag die de tegenstanders bij de plannen stellen. Er lopen nog verschillende procedures en er zal nog bezwaar gemaakt worden tegen de kapvergunning. Die vergunning werd verrassend snel verleend. De gemeente had er maar 1 dag voor nodig, wat ook weer niet heel vreemd is, aangezien ze zelf de aanvrager was.

En er werd direct maar begonnen met het plaatsen van een raster, in het bos, dat moet voorkomen dat dassen en ander wild de beoogde bouwplaats nog langer betreden. Die werkzaamheden zijn inmiddels, na protesten van de tegenstanders, door de rechter stopgezet.

Ik word een beetje somber van dit hele verhaal. Ik weet hoe moeilijk het is om gemeentelijke plannen te stoppen, of bij te sturen. Maar gelukkig zijn er rondom de Oude Tempel nog genoeg omwonenden die positiever gestemd zijn en de strijd aan willen gaan.

Naast het landhuis de Oude Tempel, een gemeentelijk monument, momenteel in gebruik door een zorginstelling, zijn twee flats gebouwd. Men gaat hier niet zo gevoelig om met oude landgoederen, dat is onderhand wel duidelijk. Maar de bewoners van die flats zagen ineens een toekomst opdoemen waarin er geen mooi bos achter hun huizen lag, maar een nieuwe woonwijk. Die komen nu dus in het verweer.

Een plaatselijke politieke partij, Partij Ons Soesterberg (POS), heeft zich ook tegen de plannen gekeerd en kreeg behoorlijk wat steun bij de laatste verkiezingen. Helaas blijft een meerderheid in de gemeenteraad voor de bouwplannen.

Als ons land nou bulkte van de bossen. Als je geen stap kon zetten of je stootte je hoofd tegen een boom. Als je nou de dassen en eekhoorns opzij moest duwen, bij elke stap die je buitenshuis zette. Maar zoals ik aan het begin al schreef: minder dan 10% van ons land bestaat uit natuur.

Daar zouden we toch zuinig op moeten zijn ?

Zie ook de website van de POS

Ps: De naam Oude Tempel heeft geen religieuze oorsprong. Het was ooit 'een grote boerderij annex bierhuis', schrijft Wikipedia, die in de 19e eeuw afbrandde. Het land was eigendom van Koningin Emma toen een rijke jonkheer het, in 1912, opkocht en het landhuis liet bouwen.  

  

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

En ondertussen weer een leuke detectivereeks

Ja, ondertussen, want ik vraag me wel eens af met hoeveel verbazing onze achterkleinkinderen zullen kijken naar onze tijd. Bosbranden, watertekort, hittegolven, maar we doen gewoon alsof er niets aan de hand is.

Wielrenners rijden de Tour de France, bij temperaturen boven de 40 graden. Er hangt zoveel rook boven New York, door bosbranden in Canada, dat het maar de vraag is of de finale van het WK voetballen door kan gaan.

Een weerman vroeg op Bluesky: 'Hoe bevalt het nieuwe klimaat ?'

Nou ja, ach, om er iets aan te veranderen hadden er decennia geleden al maatregelen moeten zijn genomen. Het is dus een beetje laat om er nu nog over in paniek te raken. Dan kopen we maar een grotere ventilator en de boeken van Tim Sullivan, over inspecteur George Cross. E-boeken, dat wel, want voor mijn leesplezier hoeven geen bomen gekapt te worden.

George Cross is trouwens de naam van een hoge koninklijke onderscheiding, voor betoonde dapperheid, ingesteld door de Britse vorst George IV, in 1940. Het is vast geen toeval dat Sullivan zijn inspecteur zo genoemd heeft, al blinkt die niet uit door spectaculaire heldendaden. Eerder het tegendeel. Cross is een speurder die, met grote zorgvuldigheid en veel geduld, op zoek gaat naar de feiten en zo, al puzzelend, ingewikkelde misdaden oplost.

Hij wordt door zijn collega's gezien als een buitenbeentje. Dat wordt vooral veroorzaakt door de onhandige omgang met zijn medemensen als gevolg van zijn autisme. Cross heeft het syndroom van Asperger. Dat heeft zijn nadelen, maar zorgt er ook voor dat hij zich vastbijt in moordzaken en doorgaat waar anderen al lang de handdoek in de ring zouden hebben gegooid.

Aan het begin van de reeks heeft George Cross al een reputatie opgebouwd, als een speurder die resultaten boekt. Hoewel zijn superieuren hem niet altijd begrijpen, geven ze hem wel de ruimte die hij nodig heeft en zien ze zijn eigenaardigheden door de vingers.

Hij wordt in het eerste boek gekoppeld aan detective-sergeant Josie Ottey. Zij is daar aanvankelijk niet blij mee, maar ontwikkelt zich gaandeweg als een vertaalster tussen George en de rest van de mensheid. Ze probeert hem te sturen, waar het sociale vaardigheden betreft en leert, aan de andere kant, zijn bijzondere oog voor detail en doorzettingsvermogen waarderen.

Op de omslag worden de boeken aangeprezen door Elly Griffiths – een detectiveschrijfster, waar ik ook al een hele reeks boeken van las – en acteur/schrijver Stephen Fry, die verklaart 'in love' te zijn met George Cross. Zover wil ik niet gaan, maar ik moet zeggen dat het wel erg leuke boeken zijn.

Niet voor de liefhebbers van bloederige toestanden, wilde achtervolgingen en schietpartijen. Ook geen nagelbijtende spanning. Maar wel verhalen die goed in elkaar zitten, de nodige humor hebben en inzicht geven in het leven van een man met autistische trekken.

Voor de TV-kijkers: George Cross doet mij denken aan Richard Poole, de eerste inspecteur uit de serie 'Death in Paradise', gespeeld door acteur Ben Miller. Hij speelt ook de hoofdrol in de Britse remake van 'Professor T', een serie over een criminoloog met dwangneuroses. Het stoort mij helemaal niet als ik tijdens het lezen over George Cross, af en toe, Ben Miller voor me zie.

Tim Sullivan, die de boeken schreef, werkte lange tijd voor films en televisieseries, als schrijver en regisseur. In de jaren '80 bewerkte hij verhalen over Sherlock Holmes, voor een TV-serie. Hij regisseerde ook een aantal afleveringen van de beroemde TV-soap Coronation Street.

In 2020 publiceerde Sullivan, in eigen beheer, de eerste twee boeken over George Cross. Hij deed dat vermoedelijk online want Wikipedia schrijft dat ze, in korte tijd, 200.000 keer gedownload werden. Daarop werd hij benaderd door een uitgever en verschenen de boeken ook op papier.

Sullivan geeft zijn boeken korte titels die verwijzen naar de slachtoffers van de moordzaken: 'De Tandarts', 'De Fietser', 'De Patiënt', 'De Politicus'. Ik ben inmiddels bezig aan deel vijf, 'De Monnik'. Er zijn op dit moment acht delen verschenen.

De eerste drie delen zijn ook als Nederlandstalig e-boek verkrijgbaar.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.