zondag 19 september 2021

Als de kat van huis is


Het blijkt dat
de dierenwereld zich aardig houdt aan onze spreekwoorden. De muis danste nog net niet op tafel, maar verder...

Afgelopen week ben ik bezig geweest met het verhuizen van twee boekenkasten. We hebben niet heel veel boeken, ik schat een meter of 15 aan boekenplanken vol. Iets meer dan de helft daarvan moest nu naar een van de kamers, die we pas opgeknapt hebben. Een mooie gelegenheid om eens wat te schiften en te ruimen.

Lang niet alle boeken zijn verbonden aan dierbare herinneringen, er kan best het één en ander naar de kringloop. Er is een tijd geweest dat we regelmatig nieuwe boeken kochten, daarna was er een periode waarin er bijna niets bij kwam en nu, sinds een jaar of 3, lees ik wel weer nieuwe boeken maar dan zoveel mogelijk elektronisch. Ik probeer mijn vrouw ook zover te krijgen, maar die is nog iets minder enthousiast over de nieuwe mogelijkheden.

De e-reader scheelt een hoop kastruimte. Ik heb 143 e-boeken gelezen, heeft hij netjes voor me bijgehouden, in 2238 uur. Geen idee of dat snel of langzaam is, lezen is geen wedstrijdsport, dus dat maakt me niet uit. Maar stel je voor dat we die 143 boeken ook nog in een kast hadden moeten proppen !

Ik weet dat er mensen zijn die regelmatig met de stofzuiger hun boekenverzameling schoon houden. Maar ik moet eerlijk bekennen dat dat er bij ons, in de voorbije jaren, niet zo van gekomen is. De kasten stonden er stoffig en rommelig bij. Niet alleen vol boeken maar ook met stapels mappen, ordners en fotoalbums.

Een ideale leefomgeving voor kleine beestjes, zo bleek, toen ik met de stofzuiger in de weer was. Je verwacht bij zo'n klusje wat spinnetjes en zilvervisjes te vinden, maar ineens kwam er een muis uit de kast rennen. Achter de boeken vond ik een prop papier. Het bleken de resten van een krantenknipsel te zijn, dat de muis uit een map had getrokken en verwerkt tot nestmateriaal. Waarom we dat knipsel indertijd bewaard hadden konden we niet meer nagaan. Het stuk krant was vakkundig versnipperd.

Aan de fotoalbums had hij een beetje zitten knagen, bij gebrek aan beter voedsel, waarschijnlijk. Ik begreep nu wel dat die ene banaan op de fruitschaal, waar een stuk vanaf was, niet zo bij de supermarkt vandaan was gekomen. Daar zat die muis natuurlijk ook achter.

We hadden al wel eerder geritsel gehoord, bij de balkondeur, maar dachten dat de muizen daar wat gemorste vogelzaadjes zochten. Nu ik eens goed keek zag ik dat er een keurig rond gat in het horrengaas van de deur was geknaagd. Ze hadden de zoektocht binnen voortgezet. En nu de logeerkat weer terug is naar de kleinkinderen, was niets dat ze tegenhield om eens te zien of het bij ons net zo gezellig was als het er, vanaf het balkon, uit zag.

Als ik nu eens alle eetbare dingen weghaal, dacht ik aanvankelijk, dan vertrekt die muis misschien vanzelf weer. Maar na een nacht met geritsel en gescharrel, onder de kledingkast van mijn vrouw, besloten we toch maar tot drastische maatregelen.

We bestelden een diervriendelijke muizenval, in de vorm van een plastic buis, met aan de ene kant een klapdeurtje en aan het andere uiteinde een voerbakje. Nu konden we ervoor zorgen dat de muis niet met een lege maag het huis zou moeten verlaten.

De muizenval kwam de volgende dag aan en de muis, die vermoedelijk behoorlijk hongerig aan het worden was, viel als een blok voor de aangeboden vogelzaadjes en het plakje banaan. Nog voor wij zelf gingen slapen hoorden we het klapdeurtje al dichtslaan en de geschrokken muis, in de buis, heen en weer rennen.

Echte paniek leek er bij de muis toch niet te zijn. Hij bleek de volgende ochtend het stukje banaan te hebben opgegeten en bleef kalm zitten voor een foto. Hij keek wel wat argwanend toen ik hem, met val en al, in een tas deed. En toen ik in het park het klapdeurtje open deed leek hij eerst niet te geloven dat hij er zo makkelijk vanaf kwam. Daarna was hij in een flits verdwenen tussen de gevallen bladeren.

Het gat in de hor heb ik dicht gemaakt, maar eigenlijk is dat wel zonde van de muizenval. Je zou bijna hopen dat de muizen een nieuwe ingang vinden...

De muizenfoto's staan hier op Twitter

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 12 september 2021

Hoe het met Elvis verder ging


Ondertussen
is de logeerpoes weer naar huis, de nazomer een beetje geminderd en heb ik de dikke, tweedelige, biografie van Elvis Presley uitgelezen. Het was een hele kluif, ik begon aan het eerste deel in maart, maar zelfs als je, zoals ik, geen enorme fan van de zanger bent is het zeer de moeite waard.

Schrijver Peter Guralnick laat geen onderwerp onbesproken, elke opnamesessie en elke tournee passeert de revue, elke vriendin, alle hoogte- en dieptepunten. In deel twee gaat het van kwaad tot erger, dus lees je vooral over de negatieve kanten van het geïsoleerde leven van Elvis.

Zijn films, die tot zijn teleurstelling van matige kwaliteit waren en haastig gemaakt werden met zo min mogelijk kosten, werden minder populair. Hij maakte een succesvolle comeback als live-artiest, maar zijn huwelijk liep, mede door zijn voortdurende ontrouw, op de klippen.

Geld was geen probleem, zelfs nadat zijn manager, Colonel Parker, zich een ruim deel van de inkomsten had toegeëigend, bleef er nog genoeg over. Elvis had regelmatig dagen dat hij voor tienduizenden dollars juwelen, of auto's, kocht, om in zijn kringetje van getrouwen uit te delen. Soms had een toevallige voorbijganger ook geluk en gaf hij zomaar een Cadillac weg, omdat hij het kon en het leuk vond om iemand te verrassen.

Ik las ooit dat hij verslaafd raakte aan peppillen omdat hij niet tegen de stress van het optreden kon. Uit het boek blijkt dat het eerder omgekeerd was. In de laatste jaren waren het de live-optredens die voorkwamen dat hij zich alleen maar thuis opsloot. Tijdens de tournees leefde hij een beetje op, ook al was iedereen het er over eens dat hij al lang niet meer optimaal presteerde.

Tijdens zijn diensttijd was Elvis voor het eerst in aanraking gekomen met stimulerende medicatie. Soldaten namen amfetaminepillen om wakker te blijven bij nachtelijke oefeningen, hij deed daaraan mee en ging met een grote pot peppillen naar huis. Hij zag het als medicijnen, niet als verslavende drugs.

Na verloop van tijd was hij helemaal afhankelijk van medicatie, om de dag door te komen en om te kunnen slapen. Maar ondertussen zag hij zichzelf als bestrijder van drugsgebruik. Hij stuurde mensen zijn huis uit als hij doorhad dat ze een sticky hadden gerookt.

Guralnick schrijft dat Elvis zichzelf leek te zien als een soort superheld, compleet met cape, die de jeugd weer op het rechte pad kon brengen en het communisme moest bestrijden. In gesprekken met vrienden, politiemensen en politici mopperde hij op groepen als The Beatles die, in zijn ogen, drugsgebruik verheerlijkten. Dat hij ondertussen zelf een verslaafde was drong niet tot hem door.

Het meest bizarre voorval, in dit verband, kwam in december 1970. Na een ruzie thuis vloog hij, in een opwelling, van Memphis naar Washington, om bij het Witte Huis een brief af te geven en een bezoek te brengen aan het hoofdkantoor van de FBI.

Wonderlijk genoeg werd hij er toegelaten en zelfs ontvangen door President Nixon. Diens medewerkers geloofden werkelijk dat Elvis, als gevierd artiest, een positieve invloed op de jeugd kon hebben en maakten hem speciaal agent van de drugsbestrijdingseenheid.

Guralnick maakt korte metten met de controverse rond het overlijden van Elvis. Uit het autopsieverslag blijkt dat hij van verschillende medicijnen een veel te hoge doses in zijn lichaam had. Hij was naar de tandarts geweest, had pijnstillers gekregen en die met zijn gebruikelijk slaappillen ingenomen. De gecombineerde hoeveelheid was hem fataal geworden. Niets mysterieus aan.

Er is vermoedelijk ook een dik boek te schrijven over wat er allemaal na de dood van Presley gebeurde. Er zijn rechtszaken gevoerd over de nalatenschap en vrijwel iedereen uit zijn omgeving heeft memoires gepubliceerd. Zijn dochter Lisa-Marie trouwde met Michael Jackson, om nog maar een dwarsstraat te noemen. Maar Peter Guralnick heeft zich niet aan die nasleep gewaagd.

Dat hoeft ook niet, de twee boeken zijn zo al monumentaal genoeg. Ze hebben trouwens mijn mening over de muziek van Elvis niet veranderd. De beginjaren waren het leukst. De filmmuziek was over het algemeen niet van heel hoge kwaliteit en de latere jaren was het allemaal nogal sentimenteel en dramatisch.

Peter Guralnick is zelf een fan, maar hemelt zijn hoofdpersoon niet op. Hij veroordeelt hem ook niet maar schetst een helder beeld van hoe een eenvoudige jongen, uit een arm gezin, een van de succesvolste artiesten van zijn tijd kon worden. Hij noemt ook een groot aantal collega-artiesten die beïnvloed zijn door Elvis, of juist invloed op hem hadden. Zo zijn de boeken een schatkamer voor wie, in het algemeen, geïnteresseerd is in de Amerikaanse muziek van de jaren '50 tot '70. Niet per sé alleen voor Elvis-fans, dus. 

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 5 september 2021

Ondertussen op Soestdijk


De zon komt
's ochtends zinloos op, 's avonds moet ze toch weer onder. De uitspraak van Herman Finkers is net even anders, geloof ik. Maar op dit moment komt de zon op, zinloos of niet. De hemel is vrijwel wolkeloos, alleen hier en daar een zinloze vliegtuigstreep.

De logeerpoes was weer blij me te zien, vanochtend, ze weet niet dat het haar laatste ochtend bij ons is. Vanmiddag gaat ze weer met de kleinkinderen mee. Of ze daar blij mee zal zijn moeten we afwachten. Na vier weken zal het wel weer even wennen zijn.

Vannacht werd ik een paar keer wakker. Er was een luidruchtig feestje, wat verderop in de buurt. Om zes uur vanochtend waren ze nog aan het zingen. Ik meende een hit van Guus Meeuwis te herkennen. Maar ik ben geen kenner van Guus, dus misschien vergiste ik me.

Gisterennacht is er vlakbij het Paleis, en niet ver van ons huis, een brand geweest. Een houten gebouwtje, dat gebruikt werd door de padvinderij, maar dat ooit het kleuterschooltje van Willem-Alexander was, is afgebrand. Misschien in de fik gestoken, het onderzoek loopt nog.

We hebben er niet veel van gehoord, of het moest die ene harde knal geweest zijn. Maar wat dat betreft was het gisteren toch onrustig. In de middag al een hoop herrie, alsof ergens iemands vuurwerkvoorraad vlam gevat had. 's Avonds nog meer knallen. Mijn vrouw dacht dat het met de Gilde Feesten te maken had. Een jaarlijks festijn in ons dorp waar we nooit aan deelnemen.

En zo rommelen we verder.

De zool van mijn rechter huissandaal zat los, bijvoorbeeld. Ik kocht die sandalen, eigenlijk van een heel sportief model, jaren geleden. Ze zijn natuurlijk bedoeld om buiten in de natuur mee te wandelen, maar ik loop zelden buiten en omdat ze zo prettig zitten draag ik ze altijd thuis. Het hele jaar door.

Ik merkte dat mijn ene voet over de grond sleepte en dacht even aan een lichamelijk probleem, tot ik zag dat de zool van die sandaal loshing. Gelukkig had ik een tube lijm gekocht voor bij het leggen van de vloerbedekking in onze opknapkamers. Daar had ik nauwelijks iets van gebruikt, die vloerbedekking blijft keurig op zijn plaats, ook als je alleen maar hier en daar een hoekje vastlijmt. Nu kon ik er mijn zool mee lijmen.

En tussendoor probeer ik aan het boek te werken, natuurlijk, met de Mejanderverhalen en de tekeningen van Gerard Kuit. Ik weet inmiddels waarom ik dat zolang heb uitgesteld. Het is een enorme klus.

Computerbestanden van 25 jaar geleden, als ik ze nog vinden kan, moeten bewerkt worden, tekeningen opnieuw gescand. Maar het is ook wel weer leuk om te lezen wat we toen uitvoerden.

Wordt allemaal vervolgd...



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 29 augustus 2021

De nieuwe gitaar


Een tijdje terug
schreef ik dat, als ik een andere gitaar zou kopen, het een tweedehandsje zou zijn. In theorie zou je dan voor minder geld een betere gitaar kunnen krijgen en daarnaast is een gebruikt instrument duurzamer, met het oog op de planeet.

Maar, hoewel ik wel wat rondgekeken heb op het internet, liep ik toch tegen praktische problemen aan. Het is voor mij, onder andere vanwege de gezondheid, niet makkelijk om het land door te reizen om, bij particulieren thuis, gitaren te gaan bekijken en proberen. En ongezien kopen leek me niet verstandig.

Dus, toen een paar maanden terug de vraag rees wat we eens zouden doen met onze corona-spaargelden, kwam toch een nieuwe gitaar in beeld. Via webwinkels kun je kiezen uit honderden modellen, in allerlei prijsklassen. Je krijgt een paar jaar garantie en kunt je instrument, als het echt niet bevalt, omruilen voor iets anders.

Ik kwam er afgelopen week achter dat het Europese hoofdkantoor, van de beroemde Amerikaanse gitaarbouwer Gibson, op 10 kilometer van mijn voordeur staat, in Amersfoort. Maar gitaren van dat merk, of van de grote concurrent Fender, zijn me te prijzig. Een paar duizend euro voor een gitaar, waar ik toch hoofdzakelijk thuis op ga spelen, is me gewoon teveel.

Nu kun je tegenwoordig, voor een paar honderd euro, al een heel behoorlijke elektrische gitaar kopen, gemaakt in China, of Indonesië. Zelfs Gibson en Fender laten daar hun goedkopere modellen bouwen. En Japanse gitaarfabrieken, als Ibanez en Yamaha, hebben in de afgelopen decennia ook een heel goede reputatie opgebouwd.

De leengitaar, waar ik de afgelopen jaren op gespeeld heb, is een in Japan gebouwde Ibanez van bijna 40 jaar oud. Een keurige gitaar die alleen wat kleine ouderdomsklachten heeft. Maar een in Japan gebouwde Ibanez kost nieuw, momenteel, meer dan 600 euro. Dat is een heel bedrag en daarnaast wilde ik eigenlijk eens een ander model proberen.

Ik kwam uiteindelijk, via verschillende omwegen, uit op een Yamaha Pacifica. Een voor een Japans bedrijf, in Indonesië gebouwde gitaar, die wat uiterlijk en mogelijkheden betreft, veel weg heeft van de Fender Stratocaster. Een klassieke rock- en bluesgitaar, dus, maar dan een stuk goedkoper dan een echte Fender.

Op internet wordt de Pacifica alom bejubeld als de beste gitaar voor beginners. Nou speel ik al 45 jaar gitaar, maar ik speelde altijd op akoestische instrumenten, als het op elektrische aankomt ben ik een relatieve nieuwkomer.

De Yamaha is een betaalbare gitaar, ik kon de mijne, mede dankzij een kortingsactie, voor iets minder dan 300 euro kopen. Maar volgens de kenners is het ook een betrouwbaar instrument. Goed gebouwd, goed afgesteld, met eenvoudige, maar degelijke onderdelen.

Geen zeldzaam tropisch hardhout en gouden stemmechanieken dus, maar wel een gitaar waar je direct uit de doos op kunt spelen. Van andere goedkope merken hoor je vaak, dat er eerst flink aan gesleuteld moet worden, voor je aan de slag kunt. Bij mijn Yamaha was daar, afgezien van een afdekplaatje dat even vastgeschroefd moest worden, geen sprake van.

Ik ben er kortom heel blij mee en wie wil weten hoe mijn gitaar er uit ziet kan hier terecht. Dit is niet de webwinkel waar ik hem gekocht heb, maar bij deze hebben ze de mooiste foto's. Als we de boel hier in huis een beetje op orde hebben zal ik ook eens een filmpje maken, kun je mij en de gitaar in actie zien.


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 22 augustus 2021

Waar was jij ?


Waar was je
toen, in Afghanistan, de hoofdstad werd ingenomen door de Taliban ? Ik was vloerbedekking aan het leggen. En terwijl doodsbange mensen zich, op het vliegveld van Kabul, vastklampten aan vertrekkende toestellen, speelde ik wat op mijn nieuwe gitaar.

Dat klinkt als keizer Nero, die op zijn lier speelde terwijl Rome in brand stond. Het verschil is dat het bij mij niet veel uitmaakte wat ik deed, ik heb helaas weinig invloed op de gebeurtenissen in de wereld. Ik kan alleen maar hopen dat de westerse landen, die decennia lang actief geweest zijn in het door oorlog en conflicten verscheurde land, zich ruimhartig opstellen tegenover de vluchtelingenstroom die ze mede veroorzaakt hebben.

Wat geld overmaken op een rekeningnummer en er het beste van hopen. Als eenvoudige burger ben je verder machteloos.

Ondertussen zet de logeerpoes het huis op stelten. Die heeft geen weet van oorlogen en vluchtelingen. Die klimt vrolijk in de hor, voor het open raam waarachter de vogels vliegen. Met alle gevolgen van dien. Maar nieuw horrengaas zet ik er wel weer in als ze terug naar huis is. Dan moet zolang het raam maar dicht blijven. Gelukkig is het geen al te warm weer.

De kamerplanten hebben we inmiddels zo hoog gezet dat ze er niet bij kan. Sommige zijn giftig en dus kan ze daar beter niet aan knabbelen. Dan blijven alleen de elektriciteitssnoeren over, die hier en daar op de vloer liggen, daar zet ze ook af en toe haar tanden in. Voorlopig niet met ernstige gevolgen.

De nieuwe vloerbedekking houdt zich ondertussen goed. Het heen en weer sprinten van de kat, tussen de ene en de andere kamer, het glijdend tot stilstand komen tegen de verwarming, het laat geen zichtbare sporen achter. Goed spul dat vinyl.

Verder is ze erg lief, hoor. En al die activiteit is een teken van gezondheid. Ze speelt en onderzoekt en snuffelt en kruipt onder stoelen en kasten. Ze voelt zich op haar gemak op haar tijdelijke adres en dat vatten we op als een compliment.

Met de gitaar gaat het ook goed. Maar daarover vertel ik de volgende keer wat uitgebreider. Als er geen nieuwe rampen gebeuren...

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 15 augustus 2021

Het was een drukke week


Jullie denken misschien
dat ik een saai leven heb en de hele dag maar een beetje voor het raam naar de vogels zit te kijken, maar dat is echt niet zo. Er zijn best rustige tijden, maar soms is het ook behoorlijk druk. Deze week bijvoorbeeld.

Dinsdag kregen we Daizy de poes te logeren, vanwege vakantie van de kleinkinderen. Donderdag hadden we een aangenaam etentje en vrijdag kwam de vloerbedekking voor de twee kamers die we aan het opknappen zijn. En tussendoor werd ook nog de gitaar bezorgd die ik voor mijn verjaardag mocht kopen. Allemaal leuk, maar hier en daar ook wel wat vermoeiend.

Het etentje was alleen maar gezellig hoor en smakelijk. En weer eens een tijdje een kat in huis is ook heel leuk. Het is een jong en speels beest en gelukkig ook niet eenkennig. Ik was even bang dat ze dagenlang onder een meubelstuk zou gaan zitten, om te wennen aan haar nieuwe omgeving, maar daar was geen sprake van.

Ze begon direct na aankomst het hele huis te verkennen en liet zich ook al snel aaien. Nu we een paar dagen verder zijn komt ze gezellig spinnend bij ons zitten, als ze niet bezig is met de vogels van het balkon te jagen. Niet dat we haar daar los laten lopen, maar ook vanachter het vensterglas doet ze flink haar best.

En elke ochtend is ze zichtbaar blij als we weer wakker zijn, wat een prettig begin is van de dag. Verder houdt ze van balletjes en propjes achterna rennen en touwtjes vangen, wat ook bij ons voor extra lichaamsbeweging zorgt.

Niet dat we daar om verlegen zaten. Helemaal niet op de dag dat die vloerbedekking aankwam. Onze dochter en schoonzoon hadden aangeboden om het af te gaan halen bij de leverancier. Twee rollen van 4 meter lang, die een eindje achter hun auto uitstaken.

Bij ons moesten ze 3 verdiepingen op gesjouwd worden en nu liggen ze te wachten, tot ik de moed verzameld heb om ze op maat te snijden en op de vloer te leggen. Ondertussen bekijk ik YouTube video's met handige tips en vraag ik me af of ik alle gereedschap wel heb. Het zijn maar kleine kamertjes, bijna helemaal recht-toe-recht-aan, dus het zal wel lukken.

Bepaald niet saai allemaal. En ik vergeet nog dat de TV in de slaapkamer stuk ging, waardoor voor het eerst, sinds de nieuwe schakelkast geïnstalleerd is, de stroom uitviel in het halve huis. Die schakelaars doen het dus prima. Maar het is allemaal wel een beetje veel voor één week.

Over de nieuwe gitaar hebben we het later nog wel eens, ik ben er nog nauwelijks aan toe gekomen om er op te spelen...

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 8 augustus 2021

Sport verbroedert soms echt


Na twee weken Olympische Spelen
dreigt er een zwart gat. Na de eerste week kon ik nog klagen dat er zoveel zwemmen en judo en zo weinig echt leuke sport te zien was op TV. In de tweede week was het bijna niet bij te houden. Baanwielrennen en atletiek vulden mijn dagen als sportliefhebber, van 's ochtends vroeg, tot ik erbij in slaap viel in de middag.

Aan Nederlands succes geen gebrek, maar we moeten niet te nationalistisch doen. Er wordt bij sport toch al vaak genoeg gesproken in oorlogstermen. Aanvallen, verdedigen, slag leveren, strijden enzovoort. Maar we hebben ook voorbeelden gezien van sport die verbroedert.

Het mooiste was de finale van het hoogspringen bij de mannen. Voor de mensen die nooit naar sport kijken leg ik het maar even uit. Het is bij het hoogspringen niet alleen de bedoeling om zo hoog mogelijk te springen, de naam van het spel zegt het al, maar je moet ook proberen zo min mogelijk foutsprongen te maken.

Bij elke hoogte krijgen de atleten 3 kansen, spring je 3 keer mis dan ben je af en mag je niet verder meedoen. Als je bij 1 van je 3 pogingen over een bepaalde hoogte bent gesprongen, mag je door naar de volgende. Zo gaat een wedstrijd door en wordt de lat, met stapjes van een paar centimeter, telkens hoger gelegd. Uiteindelijk blijft vanzelf de winnaar over.

In de Olympische finale gingen 2 springers de hele wedstrijd gelijk op, Tamberi uit Italië en Barshim uit Qatar. Ze hadden precies evenveel sprongen nodig om tot 2 meter 37 te komen. Na die hoogte lukte het ze beide niet om 2 meter 39 te bedwingen.

In zo'n geval wordt er gekeken naar hoeveel pogingen elke springer nodig heeft gehad. Degene met de minste foutsprongen wordt tot winnaar uitgeroepen. Op die manier viel de Witrus Nedasekau af. Die had ook 2 meter 37 gesprongen, maar onderweg meer fouten gemaakt.

Tamberi en Barshim stonden exact gelijk, evenveel goede als foute sprongen, en overlegden daarop met de wedstrijdleiding. Het komt wel voor dat er in zo'n geval een extra sprong wordt gedaan, op een lagere hoogte, om te beslissen over een zilveren of gouden medaille.

Nu was de Italiaan 5 jaar geleden, vlak voor de vorige Olympische Spelen, zwaar geblesseerd geraakt. Hij had toen niet mee kunnen doen en lang moeten revalideren om weer op zijn oude niveau te komen. In die periode had hij veel contact gehad met Barshim. De man uit Qatar had in het verleden ook zware blessures doorgemaakt en sprak zijn Italiaanse collega moed in.

Om zichzelf aan die moeilijke periode te herinneren en om aan te geven dat het een wonder was dat hij nu toch in de Olympische finale stond, had Tamberi zelfs zijn gipsen spalk meegenomen, het stadion van Tokyo in.

Dat hij nu net in deze situatie moest belanden met zijn vriend Barshim ! Je zag de Italiaan een beetje onzeker kijken. Wat gingen ze doen ? Maar Barshim hakte de knoop door. Hij vroeg de wedstrijdleider of ze niet alle twee een gouden medaile konden krijgen. De official dacht van wel. Dan doen we dat, zei Barshim.

De Italiaan vloog daarop zijn vriend uit Qatar om de hals. Wereldwijd zal menig sportliefhebber een traantje hebben weggepinkt.

Tamberi lag dol van vreugde te rollen op de baan. Barshim was iets rustiger, maar ook hij leek heel tevreden. Hij had in de voorgaande jaren al heel wat titels verzameld, werd 2 keer wereldkampioen en haalde 2 keer zilver op eerdere Olympische Spelen. Deze keer een gedeeld goud leek hem prima.

Zo zie je dat sporters elkaar vaak behoorlijk fanatiek kunnen bestrijden, maar soms ook, heel broederlijk, de winst kunnen delen. 

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men