Nieuwe snaren ! Maar wanneer ?

Eind september schreef ik over de nieuwe microfoon die ik besteld had, bij een grote online muziekwinkel. Die werd bezorgd in een beschadigde koffer. Na wat heen en weer mailen, met de klantenservice, kreeg ik uiteindelijk een tegoedbon voor 20 euro.

Nu had ik de afgelopen maanden wat extra gezondheids-problemen, niets ernstigs, ik kom er misschien nog wel op terug, als het achter de rug is. Maar goed, daardoor kwam ik niet aan muziekmaken toe. De gitaren en de nieuwe microfoon bleven wekenlang onaangeroerd in onze muziekkamer staan.

Maar die tegoedbon had een beperkte houdbaarheid, dus ging ik toch maar eens kijken wat ik zou kunnen bestellen, om die bon in te wisselen. Ik besloot om nieuwe snaren te kopen. Die komen altijd wel een keer van pas en ze bederven niet, dus ook over een paar maanden, of hoelang ik er ook over zou doen om weer wat meer te gaan spelen, kunnen ze nog prima gebruikt worden.

Daarnaast liep ik al een tijdje met het vage plan om iets te doen met de goedkope elektrische gitaar die kleinzoon D. bij ons achter gelaten heeft, toen hij verhuisde naar België. Misschien zou ik die gitaar om kunnen bouwen tot een basgitaar ? Dat is eerder vertoond, zoek maar eens op YouTube.

Het simpelst is om er gewoon bassnaren op te zetten. Maar die zijn best duur, dus zocht ik het goedkoopste setje, dat de grote muziekwinkel te bieden had. Daarbij is een elektrische gitaar niet gebouwd op de veel dikkere snaren die op een basgitaar zitten, dus wilde ik relatief dunne snaren. Ik vond een setje dat bedoeld was voor een 'short scale' bas – met een kortere hals dus – dat komt het dichtst bij een gewone gitaar.

Enfin, ik bestelde de bassnaren en nog wat reservesnaren voor mijn andere gitaren, wisselde de tegoedbon in en ging verder met mijn dagelijkse beslommeringen.

Alles verliep zoals het gewoonlijk gaat. Ik kreeg een bevestiging voor mijn bestelling toegemaild en een bericht dat het pakketje verzonden was en binnen 1 of 2 dagen bezorgd zou worden. Met een zogenaamde 'track & trace code' kun je daarna volgen hoe het met je pakket gaat. Ik liet het maar even op zijn beloop, zo'n haast had ik niet met die snaren.

Maar na een paar dagen kwam er een mail van de pakketbezorger:

'We keken er naar uit om vandaag bij je op de stoep te staan, maar door een sorteerfout is je pakket helaas in de verkeerde regio aangekomen. Wat nu? We begrijpen dat jij je pakket snel wil ontvangen en we doen ons best om dit voor elkaar te krijgen. Zodra de nieuwe bezorgdatum bekend is, ontvang je meteen een nieuw bericht. Houd rekening met 1 tot maximaal 2 werkdagen vertraging. Onze excuses voor het eventuele ongemak.'

Er stond weer een track & trace code bij dus in de dagen daarna keek ik af en toe of er al vorderingen waren. Maar nee, de status van mijn pakket bleef ongewijzigd. Ze waren na een week nog steeds druk aan het sorteren, maar daarmee waren mijn snaren nog niet dichter bij hun bestemming gekomen.

Afgelopen vrijdag kreeg ik een bericht van de online muziekwinkel:

'Beste Jan,

Wat wil je dat we doen met de bestelling die teruggekomen is naar ons? Het gaat om deze order..., enz... enz...'

Na een week sorteren had de bezorger niets beters kunnen verzinnen dan het pakket maar terug te sturen naar de leverancier ! Dat is toch wel gek. Of zou de adressticker onleesbaar zijn geworden, of eraf zijn gescheurd ?

Hoe dan ook. Ik kreeg drie keuzemogelijkheden: Het pakket opnieuw laten toezenden, mijn geld teruggestort krijgen, of iets anders bestellen. Ik koos natuurlijk voor opnieuw toezenden. Haast had het niet, maar het zou toch leuk zijn als die snaren ooit eens een keer bezorgd werden.

Een dag later kreeg ik het bericht dat het pakket opnieuw bij de bezorger is aangeboden. Met een track & trace code en de optimistische mededeling dat de bezorging 1à 2 dagen zou kunnen duren. Maar kort daarop kwam er een mail dat de bezorging vertraagd was. Ik zuchtte maar eens diep en probeerde kalm te blijven en me te concentreren op andere zaken.

Dezelfde dag werd er om 8 uur 's avonds aan de deur gebeld, daar was mijn pakket ! Ik kon mijn ogen niet geloven, maakte het open en zag dat de bassnaren ontbraken. Het zal ook niet !

Ik mailde dus weer naar de klantenservice en kreeg een paar dagen later het bericht dat de ontbrekende snaren verzonden waren. Deze keer werden ze goed gesorteerd, maar hoewel wij de hele dag thuis waren, verlangend uitkijkend naar de snaren, kwam er 's avonds een mail dat het niet gelukt was om het pakket te bezorgen. Ik zou het af moeten gaan halen bij een servicepunt.

Nu begon ik toch mijn geduld te verliezen. Ik blies wat stoom af in de reactieruimtes van de website van de bezorger en de verkoper, wel wetende dat dat allemaal niets zou helpen. Maar, verdikkeme, als ik iets thuis wil laten bezorgen wil ik het niet aan de andere kant van het dorp op gaan halen ! 

Als ik geen gezondheidsproblemen had kon ik gewoon naar een winkel, nu moest ik een behulpzaam familielid erop uit sturen om die verdomde snaren eindelijk in huis te krijgen.

Dat lukte uiteindelijk. Maar het familielid – onze lieve dochter – vertelde dat ze het pakket bij het afhaalpunt ook nog eens verkeerd opgeborgen hadden, zodat ze een hele tijd moest wachten voor het gevonden was. Als ik een complotdenker was zou ik gaan geloven dat er hier hogere machten, Bill Gates, Elon Musk, of de illuminati, aan het samenspannen waren om mij mijn snaren te onthouden...

PS: Je hebt misschien elders gelezen dat ik afgelopen week opgenomen ben in het ziekenhuis voor een operatie. De verwachting was dat ik dit weekend nog daar zou moeten doorbrengen, maar ik mocht vrijdag al naar huis. Alles gaat voorlopig goed, al zal het wel nog een paar weken duren voor ik helemaal hersteld ben.

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripmannen samen. Voor eerdere afleveringen moet je even terugbladeren.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.

 

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Zou het toch nog goed komen met het park ?

Het zou kunnen, beste lezers, dat ik, ongemerkt en onverwacht, een overwinning heb geboekt. De trouwe volgers, die zich al jaren door mijn verhalen heen worstelen, weten dat ik in een rustige straat woon, tegenover een klein park. In dat park staan hoge bomen, met een reigerkolonie, er zijn waterpartijen en een kinderspeeltuintje.

Vroeger reed ik vaak door dat park, als ik het dorp in ging. Soms voerde ik de eendjes, of ik maakte foto's van de reigers. Ik begroette andere parkbezoekers, die er hun hond uitlieten, of liepen te joggen. Dat veranderde toen de gemeente, zonder waarschuwing vooraf, twee van de drie ingangen van het park afsloot met een hek.

Ik kon vanaf dat moment niet meer door het park rijden. De hekken waren onneembare obstakels voor mensen in een scootmobiel, of rolstoel, of personen met een kinderwagen, of rollator. Ik schreef een verhaal, dat in de plaatselijke krant terecht kwam. Er kwam een reactie van de gemeente. De hekken waren geplaatst, in overleg met de buurt, omdat er zoveel overlast zou zijn van jongeren.

Daar had ik nooit iets van gemerkt. Van het overleg met de buurt ook niet, trouwens. Ik protesteerde dus. Er kwam een gesprek, met een gemeenteambtenaar en een klagende buurtbewoner, maar uiteindelijk bleven de hekken staan. Knarsetandend legde ik me erbij neer. De daaropvolgende jaren kwam ik veel minder vaak in het park. De ergernis bleef, maar wat kon ik eraan doen ?

Toen er vorig jaar een brief in de bus lag, van een politiepersoon in opleiding, die onze mening vroeg over de overlast van hangjongeren in onze buurt, werd mijn wrevel opnieuw gewekt. Hoezo overlast ? Er gebeurt hier nooit iets ! Bovendien heeft de gemeente hekken geplaatst om de overlastgevers te weren.

Ik schreef een verhaal, dat weer in de krant geplaatst werd en dat een tegenreactie uitlokte. In een pagina groot artikel betoogden een paar buurtgenoten, die namens tientallen anderen beweerden te spreken, dat het nog steeds heel erg was, met de overlast van hangjongeren in het park. De bedoeling was waarschijnlijk om mij de mond te snoeren, maar in werkelijkheid speelden ze me in de kaart.

Ik stelde de gemeente, online, opnieuw de vraag of die hekken weggehaald konden worden. Ze waren immers geplaatst om hangjongeren te weren en nu bleek, uit dat grote stuk in de krant, dat er nog steeds overlast was. Die hekken hadden dus geen zin. Maar ik had er wel veel last van.

Daarop werd ik gebeld door een medewerker van de gemeente. De man gaf direct te kennen dat hij weinig wist van de toestand bij ons in de straat. Maar hij had wel, inmiddels 9 jaar geleden, die hekken neergezet. Wat ik schreef over die hangjongeren, dat was onzin, zei hij. Jongeren kunnen gewoon langs zo'n hek lopen. Nee, de hekken waren er om auto's uit het park te weren.

Daar keek ik van op. Het was wel leuk om eens iemand te spreken met een echt Soesters accent, maar ik begreep dat ik met deze man niet veel verder ging komen. Ik schreef dus een brief aan een van onze wethouders. Daarin legde ik het hele verhaal nog eens uit en toonde ik, met citaten uit de mailwisseling van 9 jaar eerder, aan dat de hekken wel degelijk waren geplaatst om jongeren uit het park te weren. Aangezien er nog steeds geklaagd werd en ik gehinderd werd door die hekken... enz.

Bovendien wees ik de gemeente op de plicht om de openbare ruimte toegankelijk te maken voor mensen met een beperking. Het is wel leuk als alleen dorpsbewoners met gezonde benen, zoals hangjongeren, het park in kunnen, maar inwoners die aangewezen zijn op een scootmobiel, rolstoel of rollator hebben ook rechten.

Daarna hoorde ik lange tijd niets. Een paar weken geleden besloot ik eens te gaan kijken op de website, of er al iets met mijn 'zaak' gedaan was. Ik zag dat er al 5 maanden verstreken waren sinds ik het probleem had aangekaart. Er was een mogelijkheid om een opmerking toe te voegen, dus stelde ik de vraag of er misschien extra informatie nodig was.

Vervolgens gebeurde er weer een tijdje niets. Het kan best zijn dat er, zonder dat ik er iets van merkte, eigenlijk van alles gebeurde. Misschien waren er verhitte discussies, werd er op het gemeentehuis met de vuist op tafel geslagen, braken er groenbeheerders in huilbuien uit, of werd er vergeefs gezocht naar een excuus om toch vooral niets aan de situatie in ons park te hoeven veranderen. Ik weet het niet.

Afgelopen week kreeg ik in ieder geval een email met een korte mededeling: 'U heeft een melding gedaan over de toegankelijkheid van het park. A.s. maandag ga ik met mijn collega kijken hoe we het park toegankelijker kunnen maken. Met vriendelijke groet...'

Dit moest ik even verwerken. Ik had me voorbereid op een moeizame discussie, waarin ik nog eens ten overvloede zou moeten proberen een onwillige gemeenteman, of -vrouw, te overtuigen van de redelijkheid van mijn vraag. Maar niets daarvan. Ze gaan het park toegankelijker maken !

Ik schreef een antwoord, waarin ik mijn vreugde uitsprak over dit nieuws. Ik deed er meteen maar een paar suggesties bij. Van mij mogen die hekken helemaal weg, maar een doorgang van een meter breed is ook al genoeg. Dan kan er nog steeds geen auto naar binnen en kan ik, eindelijk, weer ongehinderd door het park rijden.

Het blijft natuurlijk afwachten wat het wordt, maar dit lijkt een onverwacht, positieve wending. Nu hopen dat er ook echt iets verandert en het in de komende maanden wat minder gaat regenen, want na alle regen zal ik er nu wel tot aan mijn assen wegzakken in de modder.

Wordt vervolgd !

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De digitale klaagmuur

Eerder schreef ik, al een paar keer, over mijn ervaringen met pakketbezorgers. De ene keer positief, zoals de man van Post.nl die, zonder dat ik er om hoefde te vragen, twee keer, alle trappen op en af liep, om twee zware pakketten naar boven te sjouwen. Dan weer minder juichend, bij een ander koeriersbedrijf, toen een groot pakket, zomaar ergens, verderop in de straat werd gedumpt, terwijl wij thuis voor niets zaten te wachten.

Laatst hadden we ook weer zoiets. Een zending drogisterij-artikelen, die via internet vaak verrassend voordelig gekocht kunnen worden, zou worden gebracht, maar er kwam geen bezorger. Op de website stond even later, dood leuk, dat hij ons niet thuis getroffen had. We konden het ophalen bij een afhaalpunt, elders in het dorp, of een nieuwe afspraak maken.

Nou is het grote voordeel van spullen thuis laten bezorgen, dat de spullen aan huis bezorgd worden. Als ik het ergens op wil halen, kan ik net zo goed gewoon naar een winkel gaan. Ik maakte dus een afspraak, voor een tweede bezorgmoment en dat verliep precies hetzelfde. Wij wachtten, maar niemand kwam en weer de bewering dat ze ons niet thuis getroffen hadden. Als ze nou even de moeite genomen hadden om aan te bellen...

Maar goed. Deze keer was het pakket teruggestuurd naar de webwinkel. Dus nam ik, ondertussen wel wat uit mijn humeur, contact op met de klantenservice. Het enige wat die konden doen was het pakket nogmaals versturen. Terwijl ik zat te wachten, op de derde bezorgpoging, ging ik op zoek naar wat troost op het internet. Ik zou toch niet de enige zijn, die telkens problemen had met die ene bezorgdienst ?

Ik kwam terecht op de site van Trustpilot. Daar vond ik een lange reeks klaagverhalen, van mensen waarbij het nog veel erger mis was gegaan, dan bij ons. Pakketjes werden over heggen en tuinmuren geworpen of zomaar op straat gezet. Iemand schreef dat hij net op tijd thuis kwam om te zien hoe een jongeman, op de fiets, er met het verwachte pakket vandoor ging. En telkens maar weer werd er beweerd dat ontvangers niet thuis waren, terwijl die de hele dag, verlangend maar vergeefs, naar de bezorger uit hadden zitten kijken.

Trustpilot is een website die dergelijke ervaringen verzamelt, vaak in opdracht van bedrijven zelf. Een soort algemene, digitale klaagmuur. Dus ik ging eens kijken hoe de ervaringen met Post.nl waren. Die deden het bij ons immers altijd prima. Maar volgens de bezoekers van Trustpilot zijn ze net zo rampzalig, als het koeriersbedrijf waar wij altijd problemen mee hadden. Dezelfde verhalen, klachten en wanhoopskreten.

Misschien ligt het niet aan het bedrijf, maar aan de individuele bezorgers ? Wij treffen het met een paar goede werknemers van Post.nl en hebben pech dat die van de concurrent er met de pet naar gooien. Elders in het land kan het, klaarblijkelijk, net andersom zijn.

Ander voorbeeld: toevallig had ik begin maart een probleem met mijn scootmobiel. Op de website van de leverancier zag ik dat die z'n klanten aanspoorde, om ervaringen te melden bij Trustpilot. Ik ging eens kijken en zag daar overwegend positieve reacties. Gerustgesteld wachtte ik af.

Er was, op mijn online serviceverzoek, een keurige bevestiging per email gekomen. Maar daarna gebeurde er wekenlang niets. Nou was het geen acuut probleem. Een spatbord was afgebroken, geen essentieel onderdeel. Hoewel ik me ook wel wat zorgen maakte over de accu, die niet goed op leek te laden. Maar korte ritjes kon ik er nog wel mee maken.

Er kwamen andere dingen tussendoor en zo duurde het twee maanden voor ik besloot om, toch maar eens, naar de klantenservice te bellen. Een serviceverzoek ? Kapot spatbord ? Zwakke accu ? Ze konden er niets van terug vinden. Maar mijn klachten werden heel vriendelijk ontvangen en genoteerd en ik zou binnen twee dagen teruggebeld worden, voor een afspraak met een monteur.

Een week later kwam een telefoontje, dat er een nieuw spatbord gebracht zou worden. En een nieuwe accu ? Daar wisten ze niets van, maar ze zouden het doorgeven. Op de afgesproken dag werd ik nogmaals gebeld, nu door de monteur zelf. Spatbord, ja. Accu ? Eh... o, nou ja... dat zou ook wel lukken.

Uiteindelijk kwam het goed, maar een beetje slordig was het allemaal wel. Toen ik mijn verhaal vertelde aan de monteur was die heel verbaasd. Zo hoorde het niet te gaan. Misschien een melding waard op Trustpilot ? Ze vragen er zelf om...

Maar aan de andere kant: wat heb ik te klagen ? Ik woon misschien in een huis, dat voor sommige pakketbezorgers moeilijk te vinden is, maar ik heb tenminste een huis. En ik kan spullen laten bezorgen. Er zijn genoeg mensen in de wereld, zelfs in ons eigen land, die die luxe niet hebben. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal.

  

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave.