Een nieuwe tandenborstel, een nieuw boek en ja... het park

Eerst een beetje reclame voor een product waar ik zelf geen enkel belang bij heb. Of het moest het algemeen belang zijn, dat het goed is voor de Aarde en dus voor ons allemaal, mezelf inbegrepen. Daarnaast zou ik het jammer vinden, als dit product niet aan zou slaan en weer van de markt zou verdwijnen

Ik was dus op zoek naar een nieuwe tandenborstel en zag, bij een online drogist, de Jordan Green Clean Change en dacht: Waarom is dat niet eerder bedacht ? Een tandenborstel met verwisselbare kop ! Gebruikers van elektrische tandenborstels zullen daar niet van opkijken, maar dit is een ouderwetse, op handkracht.

De fabrikant schrijft zelf: '...waarom de hele tandenborstel vervangen als het eigenlijk alleen noodzakelijk is de borstelkop te vervangen? Daarom heeft Jordan de Jordan Green Clean Change Tandenborstel ontwikkeld met kliksysteem. U vervangt eenvoudig de borstelkop en klikt er een nieuwe op. Hiermee wordt wel 82% van het plasticgebruik teruggedrongen.'

Uitstekend idee ! En niet bijzonder duur. Dus ik bestelde, samen met wat andere spullen, een setje, bestaande uit 1 tandenborstelsteel en 4 koppen. Ze kwamen verpakt in een sympathiek kartonnen doosje. Zo onopvallend dat ik even dacht dat ze het vergeten hadden in te pakken. Geen plastic blister dus: Nog minder overbodig plastic !

En het werkt ook nog. De kop klikt stevig aan de steel en het borstelt prima. Het is bovendien een simpele tandenborstel, zonder malle kronkels en wilde kleuren. Precies zoals ik hem hebben wil.

Dan nu reclame waar ik wel belang bij heb:

Een nieuw Mejanderboek: De Vecht – met tekeningen van Gerard Kuit

De trouwe volgers zagen het al een tijdje aankomen: Het volgende Mejanderboek. Maar voor wie er nog nooit van gehoord had. Tekenaar Gerard Kuit en ik hebben meer dan 25 jaar verhalen en tekeningen gemaakt voor het verenigingsblad van Artishock, onze culturele dorpsvereniging.

Na lang twijfelen en veel aansporingen van onze naasten hebben we, in 2022, ons eerste boek uitgebracht, 'Verdwenen Vergezichten', met verhalen over Soestdijk, Baarn, Amersfoort, de Langbroeker Wetering, Wijk bij Duurstede en omstreken.

Deel 2 verscheen vorig jaar en ging over reizen naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart. Beide boeken werden ten doop gehouden in ons eigen verenigingsgebouw. Zie daarvoor de verslagen op ons Mejanderblog.

Ik kan me voorstellen dat sommige lezers misschien moeite hebben om het allemaal bij te houden, maar wij hebben de smaak echt te pakken. Daarom kondigen we boek nummer 3, over en reis langs de Utrechtse rivier de Vecht, van de bron tot de monding, nu maar vast aan.

Persoonlijk vind ik het het leukste boek dat we tot nu toe gemaakt hebben. Het is een verhaal met een duidelijk begin en eind, met historische details van het Romeinse rijk tot nu, dat laat zien dat er op sommige plaatsen heel weinig veranderd is. Op andere plekken juist behoorlijk veel en vooral de opkomst van het toerisme is opvallend. Veel kastelen, landhuizen en forten hebben de laatste jaren een winkeltje, restaurantje, of bed & breakfast geopend. De Vecht is daardoor, van een tamelijk exclusieve plek voor de rijkste Nederlanders, een toeristische bestemming voor iedereen geworden.

Dankzij de opkomst van de digitale camera staan er meer foto's in dit boek, dan in de vorige delen. Vooral Gerard blijkt fotogeniek te zijn. En hij zorgde weer voor schitterende tekeningen. Dus voor wie niet van lezen houdt is dit ook een fijn plaatjesboek.

Het boek is vanaf vandaag te koop via de website boekenbestellen.nl, in twee versies. Een voordelige, met slappe kaft en een iets deftigere, met een hardcover. Als er nog een officiële presentatie komt zullen we dat direct melden. 

 

Dan nog het park...

Ik zal er niet te lang over zeuren, om de stemming niet te bederven en omdat het een gelopen race is. Het kappen van de bomen in het park is afgelopen week begonnen. Ik schreef daar eerder, zie hier, uitgebreid over. Of onze protesten iets uitgemaakt hebben is onduidelijk. Er is een hoorzitting gehouden, maar de gemeente heeft, ondanks beloftes en herhaaldelijke verzoeken, de uitkomst niet aan ons bekend gemaakt.

Uit de krant begrijpen we dat de werkzaamheden van afgelopen week nog maar het begin waren. Er is een 30-tal bomen omgezaagd en afgevoerd. In het najaar volgt een 2e ronde. Het is jammer, want overbodig en schadelijk, maar ik vrees dat we er niets meer aan kunnen doen.

Koop dus die tandenborstel en bestel ons boek, maar ga maar ergens anders van de natuur genieten. En als je daar allemaal geen zin in hebt: Er is vandaag heel veel sport op de TV. Van atletiek en wielrennen, tot snooker en van 's ochtends vroeg, tot een eind in de avond. Een prima afleiding van het getob over dagelijkse beslommeringen en wereldproblemen.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

 

Leuke boekpresentatie met kleine hindernissen

We waren ruim op tijd, het was een gezellige drukte rondom het oude klooster waar Artishock, onze culturele dorpsvereniging, gevestigd is. Er waren allerlei activiteiten georganiseerd, in verband net Koningsdag. Maar de vraag was: Hoe kwamen we het gebouw in ? Ik ben niet zo vlot ter been, dus was ons beloofd dat we de lift konden nemen, naar de eerste verdieping. Daar zou ik, samen met tekenaar Gerard, ons nieuwe boek gaan presenteren, met verhalen en tekeningen die eerder in het verenigingsblad hadden gestaan.

Voor wie de situatie niet kent, onze culturele dorpsvereniging deelt het gebouw met Museum Soest. De vereniging gebruikt een aantal ruimtes op de eerste verdieping en heeft een eigen ingang, aan de zijkant van het gebouw. Daar is een trap naar boven. Om bij de lift te komen moet je door de hoofdingang, maar die was afgesloten met een dranghek.

Aan de straat stond Andries, een van onze oude Artishockvrienden, om het publiek een beetje wegwijs te maken. We groetten hem, schudden handen en wisselden wat beleefdheden uit. Daarna waren we argeloos richting hoofdingang gewandeld. Daar stond dus dat hek. Wij weer terug naar Andries.

Hij belde even om te informeren hoe het zat met de lift. Ondertussen voegde Gerard, die de auto was gaan parkeren, zich bij ons. Andries zei dat hij wel even boven ging kijken, als wij ondertussen, langs een andere route en een ander hek, dat hij voor ons opzij zette, naar de voordeur wilden lopen ?

Dat deden we, maar de deur zat op slot. Terwijl we daar stonden begon het ook nog te regenen. Gelukkig hadden we een paraplu meegenomen en samen met nog een paar andere bezoekers stonden we daar te schuilen, in de hoop binnengelaten te worden. Na een paar minuten hoorden we geluiden aan de andere kant van de deur. Ha, daar was Andries, we konden naar binnen.

De grootste hindernis was genomen. Maar eenmaal boven, waar het een gezellige drukte was, doemde een nieuw probleem op. Gerard had een dag eerder onze doos met boeken afgegeven, maar hij wist niet waar die neergezet was. In de keuken, in het kantoortje ?

Ik zocht, samen met de Stripvrouw, eerst maar eens naar een lege stoel. Mijn benen waren vermoeid, door dat heen en weer wandelen en wachten. We hadden misschien, met minder inspanning, de trap kunnen nemen. Maar goed, nu eerst onze boeken terugvinden en er achter zien te komen wie van de jongelui, die er druk heen en weer liepen, de organisator was. Ik had hem alleen een keer aan de telefoon gesproken en wat app-berichtjes gewisseld.

We zagen wat oude bekenden, waaronder Herman, de grootvader van de jongeman die de feestelijkheden organiseerde. Het gaat in onze vereniging soms van vader op zoon, van moeder op dochter, in dit geval van grootvader op kleinzoon. Gerard en ik hadden eerder geconcludeerd dat we samen zo'n 75 jaar lid waren van de club. Maar Herman was één van de oprichters, die was er al bij sinds de jaren '60.

Er bleken verschillende kleinkinderen van hem betrokken bij de organisatie en hij wees ons de juiste aan. Daarna ging het allemaal zo ongeveer volgens verwachting. Het programma liep natuurlijk wat uit, zodat we een half uurtje later konden beginnen met onze presentatie. Maar dat gaf niet, want een deel van de vrienden en bekenden die we uitgenodigd hadden, kwam ook wat later.

En zo werd het toch nog heel gezellig. We hielden een gezamenlijke toespraak en reikten het eerste boek uit aan Herman. Die was blij verrast en verklaarde dat ons verhaal het enige was dat hij altijd las, in het verenigingsblad. Daarna verkochten we ook nog een paar exemplaren die we natuurlijk voorzagen van onze handtekening.

Wie het allemaal gemist heeft kan onze boeken online bestellen. Alle links staan op het Mejanderblog. Je kunt ook direct naar de website van onze drukker en daar zoeken naar onze boeken 'Verdwenen Vergezichten' en 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart'.

Als ik eerdaags even tijd en energie heb zal ik ook wat foto's op het Mejanderblog plaatsen. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Ons tweede Mejanderboek komt eraan

Het is ondertussen anderhalf jaar geleden dat tekenaar Gerard Kuit en ik ons eerste boek, 'Verdwenen Vergezichten', uitbrachten. We hadden er toen ruim 25 jaar van schrijven en tekenen opzitten. Eerst voor de Artishockberichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging, daarna nog een paar jaar voor ons eigen Mejanderblog.

Het plan, om al die verhalen en tekeningen een keer te bundelen in een boek, bestond al langer, maar omdat we nog zo druk bezig waren, schoven we het telkens op de lange baan. Dankzij de moderne techniek en de coronapandemie, kwam het er dan toch van.

We begonnen in een periode waarin de computer nog in de kinderschoenen stond. Ik schreef de eerste verhalen met de hand, waarna een behulpzaam verenigingslid ze uit typte, op een ouderwetse schrijfmachine. De Artishockberichten werden toen, met schaar en plakband, in elkaar gezet en daarna gestencild. Later maakten we gebruik van de mogelijkheden die, de voortschrijdende, digitale techniek ons bood.

Die ontwikkeling zie je terug in dit tweede boek, 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart'. De eerste twee delen zijn gebaseerd op autoritjes, die ik met mijn vrouw maakte. Wegenkaart op schoot en achteraf in de boeken duiken, om historische details op te zoeken. Gerard kreeg elke maand mijn verhaal en ging dan, op zijn beurt, op zoek naar een geschikt onderwerp voor zijn illustratie.

De reeks over het Groene Hart maakten we in 2003 en '04 en inmiddels had ik een PC, met een internetverbinding, in huis, zodat we vooraf de route konden plannen en allerlei informatie van websites konden halen. We gingen toen ook gewoon samen op verkenning en, omdat mijn gezondheid geen dagenlange ondernemingen meer toeliet, deelden we de reis op in verschillende etappes.

We ontdekten dat de zondagochtend ideaal is, als je iets van Nederland wil zien. Ons land is dan namelijk bijzonder stil en rustig. Een groot deel van de bevolking ligt nog op één oor, een enkele sportieveling loopt te joggen, een ander laat zijn hond uit en de rest zit in de kerk. Alleen het vinden van een horecagelegenheid, voor een kop koffie en een appelpunt, was wel eens een uitdaging, omdat die op zondag vaak laat opengaan.

Een andere ontwikkeling, waar we graag van profiteerden, was de opkomst van de digitale fotografie. Aanvankelijk nam ik een fototoestel mee, waar een ouderwets filmrolletje inging. Je moest dan goed nadenken, waar je je spaarzame opnamen aan besteedde, op zo'n rolletje gingen maximaal 36 foto's. Een vol rolletje bracht je naar de fotowinkel en als je geluk had kreeg je dan je papieren afdrukken dezelfde dag terug. Soms duurde het wat langer en heel soms raakte je rolletje zoek en kon je naar je opnamen fluiten.

Nu maakt iedereen ongelimiteerd foto's, met zijn telefoon, die meestal niet eens meer afgedrukt worden. We delen tegenwoordig plaatjes via email, of whatsapp, zonder elkaar nog te hoeven zien, of de inzet van een postbode nodig te hebben.

Ook het samenstellen van een boek kun je nu, op je gemak, thuis op je PC, of laptop doen. Je bepaalt het lettertype, maakt een pagina-indeling en plaatst je illustraties. Daarna stuur je het bestand naar een website, waar je opgeeft welke papiersoort je wilt en wat voor omslag en na een paar dagen ligt je boek in je brievenbus. Onderhandelen met een drukker, of een uitgever, is niet meer nodig.

Dan moet je nog wel lezers voor je boek zien te vinden. Reclame maken bij vrienden en familie, is een mogelijkheid en leverde ons, tot nu toe, de leukste reacties op. Maar het boek presenteren bij een feestelijke gelegenheid, in de soos van onze dorpsvereniging, was ook een succes. We kregen aandacht in de plaatselijke pers en op de lokale radio, dat was ook mooi.

In het nieuwe boek gaan we langs een paar traditionele, binnenlandse vakantiebestemmingen. Voor het deel over de Veluwe hebben we een stukje van het verhaal nog eens overgedaan, om Gerard de gelegenheid te geven om een paar nieuwe tekeningen te maken. Het Groene Hart is misschien minder bekend, bij de inlandse toerist, maar het is een landstreek vol interessante geschiedenis en met een paar heel schilderachtige kastelen, dorpen en stadjes. Naar Zeeland gingen we zelf vaak op vakantie.

Om de lezers niet op kosten te jagen hebben we dit boek in een slappe kaft gestoken. Van het eerste deel is nu ook zo'n paperback-versie verkrijgbaar, wat flink scheelt in de prijs. Van beide boeken zijn bij de presentatie, op Koningsdag, bij Artishock, exemplaren tegen kostprijs verkrijgbaar. Maar de voorraad is beperkt, dus zorg dat je erbij bent.

Daarna is het boek weer te bestellen bij boekenbestellen.nl. Van het tweede deel komt ook een duurdere versie met een harde kaft, voor de liefhebbers.

Boekpresentatie, 'Naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart', op Koningsdag, 27 april, om 16.00 uur, in de soos van Artishock, Steenhoffstraat 46a, Soest. (Het is de 50ste keer dat Artishock speciale activiteiten organiseert ter gelegenheid van Konings- of Koninginnedag, dus dat belooft wat !)

Zie ook ons Mejanderblog  

En mijn eerdere zondagsverhalen: 

Nieuws over het Mejanderboek

We gaan ons boek presenteren

Boekpresentatie Verdwenen Vergezichten

Het volgende boek 

De Veluwe Expeditie

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De Veluwe Expeditie

De nacht voor Gerard en ik naar de Veluwe reden, droomde ik dat we naar de Veluwe reden. We kwamen niet ver. Al bij Eemnes sloeg Gerard een klein polderweggetje in en we strandden op een parkeerplaats, waar allerlei mensen rondliepen. Vergeefs zocht ik, op mijn wegenkaart, naar de juiste route. Ik vond hem niet. Wel allerlei spullen, zoals toiletartikelen, schoensmeer en een rubberen babypop. Die pop gaf ik aan een klein meisje, dat daar aan het spelen was.

In werkelijkheid vertrekken we om 9 uur 's ochtends, met redelijk droog weer. De route is geen probleem, want Gerard heeft een routeplanner die ons de weg wijst. Dus na een uurtje staan we al voor het voormalige badhuis in Laag-Soeren. Dat is een indrukwekkend complex, gesticht in 1860 en later nog flink uitgebreid.

In ons komende boek kun je lezen dat dominee Jacobus Craandijk er, in 1887, een bezoek bracht. Hij bekeek er de gastenverblijven, de eetzaal, de biljartkamer, maar ook de badkamers voor koudwaterbehandelingen, de stoomkamers, douches en andere heilzame baden. En hij wandelde er op de heide, waar je toen van indrukwekkende vergezichten kon genieten.

Er staat een groot informatiebord, voor het badhuis, met oude afbeeldingen en leuke weetjes: '1365 meter pijp voor transport van het heilwater'. Het complex bleef in gebruik tot in de Tweede Wereldoorlog, toen het gevorderd werd door de Duitse bezetter. Daarna was het een tijdje een vakantieoord, voor werknemers van de Amsterdamse Bank. Van 1980 tot 2000 werd het gebruikt door de volgers van de Transcedente Meditatie. Nu is het opgedeeld in appartementen.

Gerard en ik rijden langs het Apeldoorns kanaal naar Dieren. Tot mijn verrassing zijn er minstens drie ijzeren ophaalbruggen, over het kanaal, die als net zoveel druppels water lijken op de brug die Gerard, 25 jaar geleden, voor ons boek tekende. Dat was ik ondertussen helemaal vergeten.

Vlak voorbij Ellecom ligt het landhuis Avegoor, maar we missen per ongeluk de oprit. Waarschijnlijk zijn we wat afgeleid door de weg die we volgen. Dat is namelijk de beroemde Middachter Allee, ooit een van de mooiste beukenlanen van ons land. De monumentale beukenbomen, die in vier rijen langs de doorgaande weg stonden, waren uitzonderlijk hoog en vormden een indrukwekkend, natuurlijk gewelf, boven het verkeer. Men zegt dat de bomen 40 meter hoog waren !

Toen Craandijk hier wandelde was er al sprake van dat de bomen, toen 120 jaar oud, gekapt zouden gaan worden. Uiteindelijk maakten de Duitse bezetters een begin met het omhakken van de beuken, maar de meeste zijn vlak na de oorlog geveld. Toen is de laan ook opnieuw ingeplant en de, nu dus zo'n 70 jaar oude, bomen staan er weer mooi bij. Maar het zal nog 50 jaar duren voor het weer net zo imposant is als rond 1900.

We besluiten om eerst naar kasteel Middachten te gaan en dan terug te rijden naar Avegoor. We zetten de auto op de parkeerplaats, naast het kasteelterrein. Dat is omgeven door een hoge, bakstenen muur. Gerard duwt me in de rolstoel naar de hoofdpoort. Die is afgesloten met een ijzeren hek. Daarachter zien we het strenge, symmetrische kasteel liggen.

Als we er naar binnen zouden willen, dan moeten we wachten tot na de middag. Dat doen we dus maar niet. We maken een paar foto's en zien, langs de oprijlaan, een beukenboom die er een stuk dikker en ouder uitziet dan zijn buren. Misschien een van de laatste overblijvers van de legendarische aanplant uit de 18e eeuw.

We gaan terug naar Avegoor, dat ooit in het bezit was van dezelfde adellijke familie als Middachten. Maar terwijl dat laatste, onaantastbaar, achter muren, hekken en grachten ligt, kun je dit vriendelijke, witte landhuis zonder probleem benaderen. Het is in gebruik als hotel en heeft een mooi park.

Ons volgende doel is de Posbank, waar we koffie hopen te kunnen drinken en de toiletten bezoeken. Dat lukt allemaal prima, het uitzicht is mooi, de koffie en het gebak lekker en ook het weer werkt mee. We kunnen zelfs buiten zitten waar de zon tussen de wolken doorkomt. Bij het toilet vind ik een smartphone, die door een vorige bezoeker achtergelaten is. Ik pak hem net op, om hem aan het bedienend personeel te gaan geven, als de eigenaar aan komt lopen, een jongeman met een warrige krullenbol. Die kan ik dus blij maken met zijn vergeten telefoon.

Na de koffie volgen Gerard en ik de mooie, kronkelende weg, door het bos, van de Posbank naar Rozendaal. Onze laatste stop is bij kasteel Rozendael dat vriendelijk, aan een brede vijver, tegen het dorp aan gevlijd ligt. Het is een heel contrast met het van de buitenwereld afgekeerde Middachten dat, vanuit het dorp De Steeg, alleen te bereiken is via een oprijlaan, een hek en een ophaalbrug. Het park van Rosendael wandel je zo binnen. Zelfs de kleur van de baksteen, waarvan het gebouwd is, lijkt warmer dan die van Middachten.

Het kasteel heeft de zwaarste toren van Nederland, met muren van 4 meter dik, maar oogt verder niet erg verdedigbaar. Er is een terras bij de oranjerie, er zijn groene gazons, bloemperken, mooie bomen en geschoren heggen. In de vijver zwemmen meerkoeten en nijlganzen. Er is een fotograaf bezig. die deftig uitgedoste mensen fotografeert. Wellicht is er net een receptie gehouden, een huwelijk misschien ?

Het begint een beetje te spetteren. Net op tijd, want na Rozendaal hoeven we de auto niet meer uit. We rijden weer terug naar Soestdijk, waar Elly wacht, met gebakken eitjes.

Wie meer wil zien of lezen moet er zelf maar eens naartoe, of wachten op ons boek. Een kijkje nemen op ons Mejanderblog kan ook...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 van het verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

  

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Het volgende boek

Er zullen niet veel lezers zijn die het niet weten, maar voor wie het echt gemist heeft: pentekenaar Gerard Kuit en ik hebben vorig jaar een boek uitgebracht. 'Verdwenen Vergezichten' heet het en het is gevuld met verhalen en tekeningen, die we lang geleden gemaakt hebben voor de Artishock Berichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging.

Het is een mooi boek geworden, al zeg ik het zelf. Op groot formaat, gedrukt op glanzend papier en gevat in een harde kaft. De boekpresentatie was een behoorlijk succes, we kwamen in de plaatselijke krant en werden twee keer geïnterviewd door de lokale radio. Er hebben exemplaren van ons boek bij de dorpsboekhandel gelegen en in de bibliotheek.

De hele ervaring was zo leuk dat we al vrij snel begonnen zijn aan een tweede deel. Verhalen en tekeningen genoeg, voor nog wel drie andere boeken, dus alleen al daarom zou het zonde zijn om het bij één uitgave te laten.

In deel één ging het vooral over onze woonplaats en de omliggende gemeenten. Het speelde zich dus grotendeels af in de provincie Utrecht. In deel twee gaan we verder weg, naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart.

Bij ons eerste boek was er het probleem dat ik van niet alle verhalen computerbestanden had en een deel van de tekeningen opnieuw moest inscannen. Ik kwam er ook achter dat, hoe vaak je een tekst ook leest, er altijd schrijf- en taalfouten in blijven zitten. Op een zeker moment heb je de verhalen zo vaak gelezen, dat je de tekortkomingen niet meer ziet.

Deze keer had ik wel alle teksten en redelijke goed scans van de tekeningen, maar was er een serie, die over de Veluwe, waar aan het eind geen tekeningen bij waren gemaakt. Aanvankelijk gingen Gerard en ik niet samen op verkenning. Ik maakte een autotochtje met mijn vrouw, of alleen op de fiets en gaf Gerard een tekst, waar hij dan een onderwerp bij zocht voor een illustratie.

Zo waren we ook aan de reeks over de Veluwe begonnen. Maar we werden onderbroken door de zomervakantie en daarna lieten we het verhaal verder rusten en besloten we dat het toch een stuk handiger was als we samen op pad zouden gaan. We begonnen aan een nieuwe reeks en de Veluwe bleef liggen.

Voor ons nieuwe boek wilde ik het verhaal voltooien. Ik had wel de resterende tekst en wat foto's, maar het zou veel leuker zijn als we er fraaie tekeningen bij konden plaatsen. Die zou Gerard kunnen maken, met onze foto's en wat plaatjes van internet als voorbeeld, maar dat leek ons te makkelijk. Dus zijn we vandaag vertrokken voor een Veluwe-expeditie.

Regenkleding mee en een goed humeur. Oude tijden herleven ! Onze doelen zijn vooral kastelen en oude landhuizen, dus veel zal er niet veranderd zijn, sinds mijn vrouw en ik er 25 jaar geleden langs reden. Maar wie weet wat we verder nog tegenkomen ?

Het resultaat zal te zien zijn als het nieuwe boek verschijnt. Misschien nog dit jaar, we houden jullie op de hoogte. Het vorige boek is nog verkrijgbaar, via boekenbestellen.nl en er komt eerdaags een goedkopere versie, met slappe kaft, die ook nog eens sneller leverbaar zal zijn. Hou onze berichten dus in de gaten...

Meer informatie kun je vinden op ons Mejanderblog. 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

  

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Boekpresentatie 'Verdwenen Vergezichten', een geslaagd evenement

De voortekenen waren niet positief. We kregen afzeggingen binnen, van vrienden en familieleden, die ziek waren, op vakantie, of aan het verhuizen. Dus het was niet met grote verwachtingen dat Gerard en ik ons opstelden in de barruimte van het oude, vertrouwde Artishockgebouw, in Soest. Onze culturele dorpsvereniging, waar we samen zo'n 75 jaar lid van zijn en die dit weekeinde zijn 55-jarig bestaan vierde.

Terwijl wij onze boeken uitpakten, publiciteitsmateriaal neerlegden en wat uitgeprinte tekeningen aan de muur hingen, was er in de aangrenzende zaal een jazzconcert bezig. Aan een tafel, bij het raam, deed Radio Soest een live-uitzending.

De afspraak was dat onze boekpresentatie om half vijf zou beginnen, maar de muziek liep wat uit. Jonge jazzmuzikanten, die de smaak te pakken hadden. Ondertussen stroomden er toch wel wat bekende en minder bekende mensen binnen, die ons direct al bossen bloemen, een fles port en een doosje sigaren gaven.

Het eerste boek werd ook al snel verkocht, terwijl de presentatie eigenlijk nog moest beginnen. Het plan was dat we geïnterviewd zouden worden door Kees, een van de oudere Artishockleden. Maar toen het zover was werden we naar de tafel van Radio Soest geroepen en werd ons interview direct uitgezonden. Dat was leuk voor de luisteraars naar de plaatselijke zender, maar maakte het voor de aanwezigen in de bar, die inmiddels helemaal vol belangstellenden stond, misschien wat minder goed te volgen.

Het was wel een leuk interview. waarin we beiden het een en ander over onze Artishockervaringen konden vertellen. Na afloop reikten we het symbolische eerste exemplaar uit, aan het enige verenigingslid dat geprotesteerd had toen onze bijdrage uit het verenigingsblad, de Artishockberichten, geschrapt werd.

Tot onze verrassing stonden er daarna direct mensen te dringen om ons boek te kopen. We moesten onze handtekening erin zetten, wat direct het gevoel gaf dat we beroemde auteurs waren. Van ons voorraadje boeken is nu niet veel meer over, maar geen nood, het boek kan online besteld worden bij boekenbestellen.nl

Ondertussen gingen de hapjes en drankjes rond en werd er nog gezellig nagebabbeld. Foto's van het evenement zijn te zien op ons Mejanderblog. 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

We gaan ons boek presenteren

Ja, nog niet direct, maar over ruim een maand, op 24 september. Die datum kunnen jullie alvast in je agenda zetten. Maar, voor wie het allemaal niet zo gevolgd heeft, even een terugblik.

We gaan naar 1996. Ik was al meer dan 10 jaar lid van onze culturele dorpsvereniging, Artishock, in Soest. Ik had ook al een jaar of 10 het verenigingsblad, de Artishockberichten, gemaakt en geprobeerd om daar een blad van te maken waar niet alleen de maandelijkse activiteiten in stonden, maar dat ook leuk was om te lezen.

Toen ik het blad overnam leverde elke werkgroep zijn pagina in, alles werd gestencild en gebundeld en dat was het dan. Bij sommige pagina's werd alleen per maand de datum veranderd, de rest bleef jarenlang hetzelfde. Ik vond dat het wel wat leuker kon en tekende strips, plaatjes en schreef verhaaltjes die ik tussen de informatie door plaatste. Daarnaast probeerde ik een mooie opmaak te maken en ontwierp ik een nieuw logo. Dat laatste wordt nog steeds door de vereniging gebruikt.

Na verloop van tijd werd het blad niet meer gestencild en met schaar en plakband in elkaar gezet, maar gingen we over op de computer en het kopieerapparaat. En op een zeker moment deed ik het blad over aan Pieter, een ervaren en actief verenigingslid, die samen met Hans, die werkzaam was in de grafische sector, de berichten op professionele wijze gingen vormgeven.

Ik gaf ze nog wel mijn stripjes en verhaaltjes, want die vonden ze wel leuk om erbij te houden. In 1996 leverde ik voor het eerst een verhaal in, met een tekening erbij, gemaakt door Gerard Kuit. Ik kende Gerard vooral als bezoeker van het filmhuis en van de jaarlijkse kunstmarkt waar hij met zijn pentekeningen aan deelnam.

We hadden een gezamenlijke interesse in geschiedenis en terwijl ik het leuk vond om uit te zoeken wat het verhaal was achter een dorp, een kasteel, of een oude molen, vond Gerard het leuk om daar een pentekening bij te maken. Zo reisden we bijna 25 jaar door het land, als een soort voorlopers van de Van Rossems. Niet met een cameraploeg, maar met een fototoestel en aantekenboekje.

We ontdekten niet alleen hoe mooi en interessant ons land is, maar ook hoe stil en verlaten het erbij ligt op zondagochtenden. Terwijl de bevolking nog op bed lag, of in de kerk zat, wandelen wij ongestoord rond en maakten foto's en notities. Ik zocht thuis, in boeken en later op internet, wat extra informatie en leverde mijn verhalen, onder de titel 'Mejander', met een scan van Gerards tekening, in bij Pieter.

Dat ging zo door tot 2018. Ondertussen had ik zodanige gezondheidsproblemen gekregen dat we een rolstoel mee moesten nemen voor de wat langere wandelingen. Pieter en Hans, die al die tijd de Artishockberichten hadden gemaakt, wilden het blad overdoen aan jongere verenigingsleden. Dat bleek nog niet zo eenvoudig, maar toen ze eenmaal iemand bereid gevonden hadden wilde die wel eens wat anders dan onze verhalen.

Dus stopte onze maandelijkse bijdrage aan de Artishockberichten. Ik had ondertussen een deel van de verhalen en tekeningen ook op een weblog, mejanderblog.blogspot.com, gepubliceerd en daar bleven we nog een tijdje nieuwe afleveringen plaatsen.

In 2021 realiseerde ik me dat Gerard en ik al 25 jaar samenwerkten aan onze Mejanderverhalen. Dat leek me een mooi moment, ook een beetje geholpen door het coronavirus dat andere activiteiten verhinderde, om eens te proberen om van onze verhalen en tekeningen een boek te maken. Voor Pieter en Hans, die al die jaren onze bijdragen in het clubblad hadden opgenomen, was het al te laat. Zij overleden beide in 2020. Nog langer wachten en we hielden misschien geen publiek meer over.

Nu is het boek af en wordt het officieel ten doop gehouden bij de viering van 55 jaar Artishock. Op het Mejanderblog kunnen jullie de aankondiging zien. 

We hebben in de loop der jaren een flink stuk van ons land afgereisd. Van de Veluwe, naar Zeeland, langs de Vecht en de oude kust van de Zuiderzee. Maar in dit eerste boek beperken we ons tot Soest en wijde omgeving. Dat wil zeggen dat we Baarn en Amersfoort uitgebreid behandelen, de omgeving van Hilversum beschrijven en een mooi uitstapje maken langs Zeist, Driebergen en de Langbroeker Wetering.

De rest van het land moet nog even wachten op de volgende delen. Eerst dit boek presenteren.

 

Meer informatie over de viering van 55 jaar Artishock is te vinden op de website . Daarop ook een aankondiging van onze boekpresentatie . 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Een zwart gat ?

Ja, wat nu ? Ons boek is af en om het dreigende zwarte gat te ontlopen heb ik een tafel getimmerd. Maar die is nu ook af. Wat zal ik nu eens doen ? Het is nogal een luxeprobleem, ik geef het toe, van iemand die veel vrije tijd heeft.

Maar goed. Eerst maar een paar updates. Het boek is dus klaar en we wachten op de bezorging van de eerste exemplaren. Maar voor dat iedereen enthousiast wordt: de officiële presentatie is pas in september. Sorry, dat hebben we niet zelf bedacht, maar het kwam toevallig zo uit.

Het blijkt dat Artishock, onze culturele dorpsvereniging, waar we de verhalen en tekeningen uit ons boek oorspronkelijk voor gemaakt hebben, in september een jubileum viert. Daar hadden we niet bij stilgestaan, toen we contact opnamen met de vereniging.

We dachten dat het leuk zou zijn om een bescheiden, maar plechtig, moment te organiseren, waarop we met ons boek in de openbaarheid konden komen. En dan zou het logisch zijn om dat in het clubgebouw te doen. Maar dan moeten jullie dat doen bij ons jubileum, zeiden ze. Daar past het geweldig goed bij. En daar moesten we ze uiteindelijk wel gelijk in geven.

Het zou kunnen dat men denkt dat het zo gepland is. Er is een jubileum en ja, hoor, daar is Jan de Stripman weer. Als het niet met een muzikaal optreden is, dan wel met een zelfgemaakt boek. Maar echt, dit keer kon ik er niets aan doen. Het is een samenloop van omstandigheden en het betekent dat de ongeduldige lezers zullen moeten wachten tot september.

Ondertussen is het met de tafel voor de keuken helemaal goed gekomen. Niet alleen is de tafel zelf goed gelukt maar het grappige is dat we, hoewel er dus een meubelstuk bij is gekomen, nu meer ruimte ervaren in de keuken. De magnetron is verplaatst naar de nieuwe tafel en daardoor is er ineens een flink stuk werkblad vrij gekomen. Kunnen we eindelijk eens iets even ergens neerzetten, onder het koken. Heerlijk !

Maar dan al die vrije tijd, die ineens opdoemt. Nou ja, eigenlijk is er nog heel veel te doen. Het schilderwerk, aan deuren en kozijnen, waar ik al meer dan een jaar mee bezig ben, is nog niet af. Eigenlijk zouden we ook wel nieuwe vloerbedekking willen in de woonkamer. Nogal een klus, die ik nog even voor me uit probeer te schuiven.

De planten op het balkon moeten ook gereorganiseerd worden. Er staat een hele bak vol piepkleine plantjes in de vensterbank, die ergens een plek moeten krijgen, om uit te groeien tot bloemen voor de bijen. En dan heb ik mijn nieuwe gitaar nog, waar ik wel af en toe op gespeeld heb, maar nog lang niet zoveel als ik eigenlijk had gewild.

Dat zwarte gat zou ik dus makkelijk kunnen vullen met verf, bloemen en muziek. En daarna zijn er nog genoeg verhalen en tekeningen over voor nog een paar boeken. En de verf, die ik een jaar geleden op de eerste kozijnen gesmeerd heb, zal dan ook wel z'n eerste beschadigingen hebben. En er staat nog een tafelblad waar ik eigenlijk weer een tafel van wil maken. En...

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Nieuws over het Mejanderboek

Het is bijna een jaar geleden dat ik voor het eerst vertelde over onze plannen om een boek te maken. Het was toen 25 jaar geleden dat tekenaar Gerard Kuit en ik voor het eerst samen iets maakten voor de Artishock Berichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging.

Dat ontwikkelde zich tot een reeks van reisverhalen over ons eigen dorp en wijde omgeving. Ik vond het leuk om de geschiedenis van plaatsen en gebouwen uit te pluizen en de situatie van nu te vergelijken met oudere beschrijvingen. Gerard maakte daar fraaie pentekeningen bij.

In totaal maakten we zo'n 175 verhalen en tekeningen en nu hebben we de eerste proefdruk van ons boek, 'Verdwenen Vergezichten', binnen. Niet alle verhalen staan er in, dan zou het een erg dik en behoorlijk duur boek worden. We hebben ons beperkt tot ruim 40 afleveringen, allemaal over onderwerpen in de buurt van Soest, onze woonplaats.

De eerste verhalen zijn gemaakt in een tijd dat de computer nog niet ingeburgerd was. Internet stond nog in de kinderschoenen, ik had wel een pc, maar gebruikte die alleen om de verhalen uit te typen. De bestanden bewaarde ik op floppydisks die alleen de oudere computergebruiker nog zal kennen. Met de laptops van nu kun je dergelijke schijfjes niet meer lezen.

Het was dus even zoeken voor ik alle teksten weer gevonden had en omgezet had in bruikbare computerbestanden. Gelukkig had Gerard alle tekeningen bewaard. Die moesten wel, voor een groot deel, opnieuw ingescand worden. De verhalen moesten worden bewerkt en gecorrigeerd en daarna nog eens worden gecorrigeerd.

Ik wilde zo min mogelijk veranderen aan de oorspronkelijke teksten en voegde daarom een aantal voetnoten toe, om bepaalde details te verduidelijken. Na 20, of 25 jaar zijn sommige plekken alweer flink veranderd, daar wilde ik dan toch ook wel iets over zeggen.

Toen ik een flink eind op streek was bedacht ik dat het een goed idee zou zijn om een proefboek te laten drukken. We hadden geen van tweeën eerder een boek samengesteld dus wilden we weten hoe dat in zijn werk ging en wat de kosten zouden zijn, zodat we ons definitieve ontwerp daarop aan zouden kunnen passen.

Ik vond een printing-on-demand website, met veel mogelijkheden en goede tips en informatie. We bestelden een uitprobeer exemplaar en waren blij verrast met het resultaat. Dit eerste boek was 70 pagina's dik en ik had verschillende lettertypes gebruikt en wat geëxperimenteerd met de opmaak om te zien wat het beste zou werken. De kosten vielen ook nog mee, dus besloten we het plan verder uit te werken.

We overlegden over de inhoud en Gerard stelde voor om dicht bij huis te blijven. Hij verwachtte meer mensen te interesseren met verhalen over Soest en de buurgemeenten dan met uitstapjes verder weg. Zo kwamen we uit op het boek zoals het er nu aan gaat komen. Harde kaft, A-4 formaat en iets meer dan 110 pagina's, op glanzend papier.

Soest en omgeving moet je trouwens ruim zien. We hebben het ook over Baarn, Amersfoort, Hilversum, Zeist, de omgeving van Loosdrecht, Wijk Bij Duurstede en de Langbroeker Wetering. Daarna, maar dat is voor een volgend boek, zijn er ook nog verhalen over de Veluwe, Zeeland, de Vecht, het Groene Hart en de Zuiderzeekust. Maar dat past dus allemaal niet in het eerste boek.

Bij het doorlezen van onze eerste proefdruk kwam ik nog weer allerlei verbeterpunten tegen en bedacht ik weer nieuwe toevoegingen. Zo'n boek maken is een niet te onderschatten klus, dat blijkt. Zelfs als je de tekst en illustraties al jaren hebt liggen. Maar goed, het schiet nu wel op en we hopen nog voor de zomer ons eerste boek officieel te kunnen presenteren.

Voor wie nieuwsgierig is: op ons Mejanderblog kun je foto's zien van de proefexemplaren. Een deel van de inhoud is daar ook te lezen.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men