Posts tonen met het label bloggen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bloggen. Alle posts tonen

zondag 14 april 2024

Ik moet het over de lente hebben


Gisteren zat ik me nog af te vragen waar ik vandaag eens over schrijven zou, maar nu is het me wel duidelijk, het zal over de lente moeten gaan. Er zijn genoeg andere onderwerpen, de toestand in de wereld, muziek, boeken, of andere kunstvormen. Politiek, zou ook kunnen. Maar die lente, dat schijnt een jaarlijks terugkerende traditie te zijn.

Dan bedoel ik niet dat het elk jaar weer lente wordt, want daar kunnen wij mensen ook niets aan doen, maar dat ik het er over heb. Ik heb even terug zitten bladeren, in de afgelopen 20 jaar en telkens, in april, begin ik erover. In april 2007 schreef ik bijvoorbeeld al, dat er allerlei verontrustende nieuwsberichten waren, maar dat ik het toch ging hebben over de lente, de bomen die weer in blad kwamen, de nestelende vogels en de planten op mijn balkon.

In 2008 deed ik mijn best om andere onderwerpen te vinden, maar ook toen gingen in april de meeste verhalen over het voorjaar. Maar het was pas op de 27e dat ik het had over de eerste lenteblaadjes. We hadden toen nog nachtvorst in april, één van mijn balkonplanten was bevroren, de net uitgekomen knoppen helemaal verschrompeld. De kans dat dat nu weer gaat gebeuren lijkt me klein.

Op 17 april 2010 schreef ik een verhaal met de titel, 'Laat de lente maar losbarsten': 'Het voorjaar blijft toch in veel opzichten de mooiste tijd van het jaar. Al kan dat ook komen door de winter die er aan vooraf gaat. Kou, donkere dagen, kale bomen, kerstmis en andere narigheid. Dan ben je al gauw blij als het allemaal weer een beetje opklaart en er weer wat groen in de natuur verschijnt.'

Ik had toen net nieuwe planten gekocht, voor op het balkon. Bessenstruikjes zelfs, in de hoop dat de vogels er iets aan zouden hebben. Het zal wel geen toeval zijn dat ik afgelopen week ook weer een zak potgrond heb gehaald, voor de balkonplanten van dit jaar. Het is het voorjaar, hè, dan doe je dat. Van die bessenstruikjes is trouwens niet veel terechtgekomen.

In 2011 was het ook weer raak. Op 9 april, ja hoor, lente ! De bomen waren er, dat jaar, wat vroeger bij. Ik gaf dat toen nog door op de website natuurkalender.nl, die inmiddels niet meer bestaat. Dat wil zeggen, als je het nu invoert in je internetbrowser kom je uit bij naturetoday.com. Daar kun je nog wel je waarnemingen doorgeven, maar de opzet beviel me niet, dus ben ik ermee gestopt.

Ik lees daar wel dat dit jaar, in 2024, de 'bladontplooiing' van de zomereik erg vroeg kwam. Maar als ik er waarnemingen van probeer te vinden lukt me dat niet. Dat was waarschijnlijk waarom ik gestopt ben met bijdragen aan die website en wellicht ben ik de enige niet.

Bij mijn verhalen uit 2013 zie ik er een met de titel, 'Mislukte lente'. Dat zal toch niet ? Ik kan me niet herinneren dat er ooit een lente is geweest waar helemaal niets van terecht kwam. Gelukkig blijkt het te gaan over foto's, die ik toen probeerde te maken, van de nestelende reigers in het park. Die waren mislukt, met de lente zelf ging het prima.

In 2014 lijk ik de lente overgeslagen te hebben. Ik maakte me wel druk over de uitbreiding van Vliegveld Twente, waarvoor duizenden bomen gekapt zouden gaan worden. Op Wikipedia lees ik dat het vliegveld in 2007 gesloten werd, maar dat men een doorstart wilde maken. Of die bomen uiteindelijk wel of niet gekapt zijn is me niet duidelijk.

'De lente gaat gewoon door', schreef ik in 2016. 'De lente is in beweging', in 2017. 'Eindelijk lente !', op 8 april 2018. Was ik zo ongeduldig ? Het blijkt om een krantenbericht te gaan, dat volgens mij wat nuance behoefde: '...even verderop lees ik dat de normale temperatuur voor april 12 graden is. Met de 20 graden van dit weekend is het dus behoorlijk warm voor de tijd van het jaar. “Nu al lente” zou meer op z'n plaats zijn.'

En zo kan ik nog jaren doorgaan. Maar voor volgende week ga ik echt proberen een ander onderwerp te vinden.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 8 mei 2022

Het 1000ste (Strip-) blogbericht


Het zal de lezers
die van mijn verhaaltjes alleen de e-mailversie lezen misschien niet zoveel zeggen, maar op dit weblog is dit de 1000ste bijdrage. Bloggen deed ik al langer en per e-mail strips en verhalen rondsturen zelfs nog langer, maar 1000 is een mooi getal, dus laat ik er even bij stilstaan.

Misschien, ten overvloede, even een kleine uitleg ? Een weblog, of blog, is een soort dagboek op het internet. Ouderwetse internetters hebben een home-page, hun eigen pagina op het web, waarop ze teksten, foto's en filmpjes kunnen zetten. Maar het vergt een beetje handigheid om daar iets van te maken en nog meer om er de aandacht van andere internetters op te vestigen.

Iemand moet ooit gedacht hebben dat zoiets eenvoudiger zou moeten kunnen en heeft toen het weblog bedacht. Op een blog is het makkelijker om iets te plaatsen en omdat er meerdere bloggers, bij één blogplatform, zijn aangesloten ontstaat er vanzelf iets van een gemeenschap. Bloggers gaan ook wel eens kijken bij de collega's en zo krijg je vriendschappen, samenwerkingen, discussies en ruzies. Heel gezellig.

Dat het ook uit de hand kan lopen bleek bij het eerste blogplatform waarbij ik me aansloot, het Volkskrantblog. De krant bood de mogelijkheid, voor iedereen die maar wilde, om een blog te beginnen. Ze dachten daarmee iets toe te voegen aan hun internetactiviteiten en meer betrokkenheid bij de krant te genereren.

Aanvankelijk leek dat ook wel te lukken. De toeloop was groot en er werd op het Volkskrantblog flink over actuele zaken gediscussieerd. Soms lekten er zelfs artikelen van het blog door naar de officiële website van de krant.

Maar het succes van het Volkskrantblog trok ook de aandacht van internetvandalen en foute types. Volkskrantlezers – en ook de VK-bloggers – waren over het algemeen redelijk progressief en tolerant, dus wat is nou leuker dan je daar tussen te mengen met ultrarechtse verhalen en scheldpartijen ?

Al snel bleek dat de krant het blog niet zomaar op z'n beloop kon laten en er werd iemand aangesteld om de boel in goede banen te leiden. De ergste herrieschoppers werden verwijderd, maar doken natuurlijk telkens weer opnieuw op, onder andere pseudoniemen. Na een paar jaar had men er genoeg van en werd het Volkskrantblog opgeheven.

Consternatie onder de gebruikers want, naast alle narigheid, waren er ook veel die zich keurig gedroegen en die erg gehecht waren geraakt aan hun blog, hun blogvrienden en de ontstane bloggersgemeenschap. Er werd, voor wie nog verder wilde, wel een nieuw blogplatform aangeboden, maar dat had opstartproblemen.

Een aantal voormalige Volkskrantbloggers richtte dan maar een eigen platform op, de Onafhankelijke Bloggers Associatie. Ik heb net even gekeken en die lijkt nog steeds te bestaan, maar ik zag er geen bekende namen. Sterker nog, ik zag voor de afgelopen maand alleen bijdragen van één persoon en die zagen er nogal zakelijk uit.

Waarschijnlijk was het dus een goed besluit, van de Geheimzinnige Hulpman en mij, om ons niet bij die nieuwe club aan te sluiten. Wij kozen voor een nieuw blog bij een grote, gratis, aanbieder. En daar houden we het nu alweer 11 jaar en 1000 bijdragen vol.

In de eerste paar jaar plaatste ik er, naast onze wekelijkse Strip, ook oude verhalen uit de Volkskrantblog-periode en foto's van de zonsopkomst en de kat en dergelijke. De laatste jaren beperken we ons tot de Strip en mijn wekelijkse column.

In totaal hebben we, sinds 2011, 321.798 bezoekers gehad. Of eigenlijk pageviews, dat zijn momenten dat iemand een van onze blogs bekeek. Gemiddeld is dat ruim 300 per blogbijdrage. Maar hoeveel verschillende personen dat zijn weten we niet. Als je in het archief duikt dan zie je dat het aantal lezers en reacties wel minder is geworden. Het bloggen is niet meer zo populair. Het is voorbijgestreefd door sociale media als Facebook en Twitter.

Het best gelezen blog gaat over Transcedente Meditatie , ik was daar nogal kritisch over. Dat verhaal is inmiddels meer dan 8000 keer gelezen. De blogs van de laatste maanden moeten het doen met enige tientallen lezers. Maar dat is prima. Het blijft toch leuk om je eigen plekje te hebben en als dat een beetje in de luwte is dan zitten we daar niet mee.

Volgende week zijn we er gewoon weer. 



De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 13 juni 2021

Waarom moet altijd alles veranderen ?


Het TV-menu,
de Hüttenkäse verpakking, blog lay-out, websites die je niet meer kunt bezoeken zonder de reclames te accepteren (zoals Allmusic), het EK voetbal...

De afgelopen week zaten mijn vrouw en ik verbaasd te kijken naar het menu dat verscheen op onze TV. Wij hebben een glasvezelverbinding met interactieve mogelijkheden – we gaan echt wel met onze tijd mee – en zijn ondertussen gewend aan live-uitzendingen pauzeren, opnieuw beginnen of zelfs pas kijken als het ons uitkomt. On demand, zoals dat heet.

Maar nu zag alles er ineens anders uit en sommige functies werkten niet meer. Tenminste niet overal. Op de publieke zenders mag en kun je alles, maar bij commerciëlen begint men al snel tegen te sputteren als je de reclame door wil spoelen. Nu bleek dat we bij sommige zenders zelfs niet meer konden pauzeren.

Alles om het ons nog makkelijker te maken, las ik een paar dagen later, toen ik het bericht over de wijzigingen ontdekte, ergens ver weg in het menu.

'Waarom moet toch altijd alles anders ?', verzuchtte mijn vrouw. En dat is geen vreemde vraag. Want er zijn veel dingen die veranderen. Zoals de verpakking van de Hüttenkäse, die was vierkant en is nu rond. De inhoud is hetzelfde gebleven, het etiket is niet veel gewijzigd. Dus waarom ?

Er moeten mensen zijn die dit soort veranderingen bedenken, doorvoeren en rechtvaardigen. Want zo'n bedrijf gaat toch niet zomaar een ander pak doen, voor de lol. Dat die veranderingen-bedenkers er zijn is waarschijnlijk precies de reden waarom we telkens met iets anders worden geconfronteerd.

Ze zitten overal en doen niets anders dan bedenken hoe het ook anders kan. En aangezien bedrijven dat soort mensen op de loonlijst hebben, moeten er ook regelmatig dingen veranderen. Zouden die verander-types voorstellen om alles maar zo te laten als het is, dan zou zo'n baas zich afvragen waarom hij ze hun salaris betaalt.

En veranderingen zijn vaak helemaal geen verbeteringen, al worden ze wel altijd zo gepresenteerd. Okee, we kunnen nu de kleur van de TV-menu's aanpassen, maar dat weegt niet op tegen het verlies van andere mogelijkheden.

Hetzelfde maak ik regelmatig mee met mijn weblogs. Als ervaren blogger raak je eraan gewend dat eens in de zoveel tijd de lay out en de menu's van je blog veranderen. Meestal worden ze versimpeld, waarschijnlijk om gebruikers met een smartphone tegemoet te komen. Allerlei functies verdwijnen uit beeld. Soms definitief, of zo goed verstopt dat ik ze niet meer kan vinden, soms ver weg in uitklapmenu's of achter de rechter muisknop.

Zelfs het EK-voetbal is veranderd. Dat wordt niet meer in één land georganiseerd, vroeger waren het ook wel eens twee buurlanden, maar in ieder geval op locaties vlak bij elkaar. Nee, nu worden de wedstrijden verspreid over heel Europa gespeeld.

Daar zit vast een gedachte achter, de grote Europese gedacht misschien wel. Maar ik vraag me af wat nou de voordelen zijn. Minder reisbewegingen ? Er is een aantal deelnemers, waaronder Nederland, dat al zijn eerste ronde partijen in eigen land afwerkt. Maar andere landen moeten juist meer reizen.

De concurrenten van Oranje gaan van Amsterdam naar Boekarest en weer terug. In andere poules reist men van Rome naar Bakoe, dat is de hoofdstad van Azerbeidzjan, of van Boedapest naar München. Is dat handiger dan met z'n allen in één land neerstrijken ? Azerbeidzjan speelt niet eens zelf mee !

Heeft het misschien met corona te maken ? Ik weet het niet. Het zal misschien gewoon voor de verandering zijn. Iemand bij de Europese bond heeft bedacht dat we alles maar eens heel anders moesten doen en nu zitten we ermee...


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 19 april 2020

Toen leek het virus ineens dichtbij


Ja, sorry, ik had me voorgenomen om het niet al teveel over het corona-virus te hebben. We worden er al mee doodgegooid, je kunt geen krant opslaan, of TV aanzetten of het gaat er over. Dus dacht ik: ik ga gezellig over koetjes en kalfjes schrijven, dat is weer eens wat anders.

Bovendien gaat het nog steeds prima met mij, m'n gezin, familie en vrienden. We zitten braaf binnen, iets waar ik de laatste 15 jaar flink in geoefend heb en wat me dus heel goed af gaat. Maar onderhand lijkt dit wekelijks blog toch een soort van corona-dagboek te worden.

Ik sta altijd vroeg op, vroeg genoeg om de zonsopkomst te fotograferen, en woensdagochtend werd mijn aandacht getrokken door een ambulance die voor de flat geparkeerd stond. Even later werd één van de buurmannen ingeladen. Hij zou toch niet...?

Laat ik de spanning niet te hoog opvoeren, uiteindelijk bleek het mee te vallen, maar dat wisten we toen nog niet. Op de gemeenschappelijke ingangsdeur was een briefje geplakt waarin stond dat de buurman besmet was met het corona-virus en dat de buurvrouw, uit voorzorg, binnen bleef en de deur niet open zou doen.

Op dat moment leek het virus even heel dichtbij. Nou ja... we kwamen nooit bij die buren over de vloer, het contact bleef doorgaans beperkt tot een groet, of een kort gesprekje. Maar ik moet toegeven, je voelt je er toch wat ongemakkelijk bij. De handen dus maar extra goed wassen, als we naar buiten waren geweest. En we vroegen ons af hoe nou juist die buurman het virus opgelopen kon hebben.

Een paar dagen later bleek dat het vals alarm was. Er hing een nieuw briefje op de deur. Het was geen corona-besmetting, maar een andere aandoening en de buurman zou binnenkort weer thuis komen. Fijn, natuurlijk. En zielig dat die mensen zo in de zenuwen hadden gezeten.

Ondertussen had ik me een paar dagen bezig gehouden met de vraag hoe je besmet zou kunnen raken. Je moet in de buurt komen van iemand die het virus heeft, natuurlijk. Die moet dan ook nog hoesten, of niezen. Of een oppervlak aanraken dat zo besmet raakt. Maar dan moet je dat ook aanraken en ook nog met je handen in je ogen of neus zitten.

Aansluitend viel het me op dat een mens – een mens als ik in ieder geval – erg vaak een beetje jeuk aan zijn neus, oog, oor of lip heeft. Om de haverklap kriebelt er wel ergens iets. En dan moet je dus niet krabben, wrijven, of peuteren. Dat valt nog niet mee.


De lente ging inmiddels gewoon door. De bomen kregen nog meer blaadjes en de pimpelmezen voerden elkaar op de balkonrand, de metselbijen vlogen af en aan.  



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 , deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 3 november 2019

Nog eens een duik in het archief


Is Trump nog president ? Maken de Britten nog deel uit van de EU ? Dan kan ik nog wel eens in mijn blogarchieven spitten.

Soms schrijf ik een stukje en dan denk ik: daar moet ik later nog eens op terugkomen. Meestal vergeet ik dat dan, maar sommige onderwerpen komen inderdaad regelmatig terug. In november 2011 schreef ik bijvoorbeeld over de Top 2000 van Radio 2. 

'We weten er helemaal niets van ! We zitten met z’n allen door een piepklein gaatje naar een enorme oceaan van muziek te luisteren, pikken er willekeurig iets uit en zeggen dan: dit is de mooiste.
Van de honderden talen, waarin op aarde liedjes gezongen worden, komen er maar een handjevol voor in de top 2000. Van de duizenden jaren dat er al muziek gemaakt wordt, worden alleen de laatste paar decennia bestreken door de ranglijst ‘aller tijden’…'

Aan dat probleem zijn we momenteel iets aan het doen met de Top 200.000 op Facebook. Ruim 28.000 liedjes hebben we inmiddels in de lijst en hij groeit nog dagelijks.

Een ander thema is de ongelijkheid in de wereld. In 2011 had ik een blog over de Amerikaanse droom, die volgens mij een nachtmerrie was. 

'In Groot-Brittannië is een onderzoek gedaan naar de invloed van topsalarissen op de economie, meldde het BBC-nieuws. Een van de uitkomsten was dat de salarissen van topmanagers, de afgelopen 30 jaar, zijn gestegen met 4000%. Het gemiddelde loon van de overige werknemers is in die periode met 300% omhoog gegaan. (…) 
Men voorspelt dat het niet lang meer zal duren of de verschillen in inkomens, tussen de dikbetaalde top en de onderkant van de samenleving, zijn weer net zo groot als in de 19e eeuw.'

In november 2012 ging het over spelletjes, op internet en uit de tijd dat dat nog niet uitgevonden was. Ik doe niet aan spelletjes 

'Vroeger, in de goeie ouwe tijd, kinderen, was dat wel anders. Thuis speelden we allerlei spellen, van Stratego en Schaken, tot Pim, Pam en Pet. We hebben ook veel gedobbeld en gekaart en ik durf best te beweren dat ik op een zeker moment een heel redelijke klaverjasser was.'

In november 2013 had ik het over het einde der tijden, een evenement dat zo populair is dat het elk jaar wel een paar keer aangekondigd wordt. Om één of andere reden is het tot op heden telkens afgelast.

De aanleiding in 2013 was de ramp met de kernreactor in het Japanse Fukushima van twee jaar eerder.

'Het gevaar zit hem in het verwijderen van de brandstofstaven uit de beschadigde kernreactor. Als dat fout gaat kan er een radioactieve uitstroom ontstaan, waar we voorlopig nog niet klaar mee zijn. (...)
Statistisch gezien is het niet waarschijnlijk dat dit doemscenario waarheid wordt. Alle vorige voorspellingen, dat de wereld zou vergaan, zijn immers niet uitgekomen. Maar je weet maar nooit. Resultaten uit het verleden zijn geen garanties voor de toekomst.'

Die opruimingsactie hebben we voorlopig overleefd. Maar ik lees bij Wikipedia dat er na de ramp wel 20 tot 50 keer zoveel gevallen van schildklierkanker zijn gemeld, in de omgeving van de centrale, dan wat normaal zou zijn. Voor die mensen is de ramp nog niet voorbij.


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 27 oktober 2019

Uit het blog-archief


Ik weet het niet meer precies, maar het zal toch al een jaar of 20 zijn dat ik wekelijks een verhaaltje en een strip de wereld in stuur. Eerst was dat alleen naar vrienden en bekenden, later ook op het Volkskrantblog en mijn eigen stripblog. Alleen op dat blog staan al meer dan 800 afleveringen.

Dat heeft ruim 270.000 bezoekers opgeleverd, die vast niet allemaal even uitgebreid de verhalen en tekeningen bekeken hebben. Een aantal heeft wel de moeite genomen om een reactie achter te laten. Alleen kan ik bij Blogger niet zien hoeveel dat er waren, alleen de laatste 1000 worden in het reactie-overzicht weergegeven. Dat gaat terug tot 2015 en ik begon met het blog in 2011.

De afzonderlijke verhalen – en reacties – zijn wel terug te vinden in het blogarchief. Waar had ik het, bijvoorbeeld, over in oktober 2011 ? Over Nederland als belastingparadijs, zie ik: 

'Via ons land wordt 8000 miljard gesluisd zonder dat de fiscus er een vinger naar uitsteekt. Ons kabinet bezuinigt liever op allerlei sociale regelingen, culturele subsidies, natuur en milieu.'

Er is misschien wel iets veranderd, sindsdien, maar niet heel veel.

In oktober 2012 had ik het over wielrenner Lance Armstrong die zijn 7 overwinningen in de Tour de France in moest leveren, wegens dopinggebruik. Dat vond ik vreemd. In andere sporten wordt toch ook niet achteraf de uitslag veranderd ?

'Als een voetbalscheidsrechter een buitenspeldoelpunt goedkeurt blijft het gelden, ook al kan iedereen op tv zien dat hij een fout heeft gemaakt. Er zijn beroemde voorbeelden van dergelijke omstreden doelpunten, maar nooit wordt er na afloop aan de uitslagen van de wedstrijden gemorreld.'

Inmiddels hebben we de V.A.R., de videoscheidsrechter, die dit soort gevallen probeert te voorkomen. Maar als die het fout ziet...

In oktober 2013 schreef ik over EddieLang, een van de eerste jazzgitaristen. Hij werd in 1902 geboren en overleed in 1932, bij een operatie aan zijn stembanden. Lang had gehoopt daarna ook opnamen te kunnen maken als zanger. Nu kennen we hem als begeleider van andere vocalisten zoals:

'...Louis Armstrong, Bing Crosby, Bessie Smith, Lonnie Johnson en vele anderen. De muziek die zij maakten noemen we nu classic blues, oude stijl jazz, of soms ook wel dixieland. Door sommigen wordt er wat op neergekeken, maar de complexiteit ervan moet niet onderschat worden. Bovendien is het over het algemeen opgewekte muziek, bedoeld om op te dansen en vrolijk van te worden.'

In oktober 2014 schreef ik: 'Minder vlees eten, goed voor dier, planeet en mens.' Compleet met recept:

'Snij een kilootje geschilde aardappels in blokjes. Doe die met twee, ook in stukjes gesneden, winterwortelen in een ruime pan. Een flesje bier erbij en twee vegetarische kruidenbouillonblokjes. Zet op een matig vuurtje.

Terwijl de aardappels en wortelen aan de kook komen pel je een paar uien en een paar teentjes knoflook. Die versnipperen en in de pan doen.
Snij een halve komkommer, een flinke tomaat en een halve paprika in blokjes en doe die er ook bij. Alles rustig laten garen, af en toe omroeren om aanzetten te voorkomen.'

Ik at daar dan wel een gekookt eitje bij.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 11 augustus 2019

Zeg niet zomaar 'ja'...


Zeker weet ik het niet meer, maar volgens mij was het de Peruaanse schrijver Mario Vargas Llosa die zei dat, voor een schrijver, elke ervaring een goede ervaring was. Daarmee bedoelde hij dat zelfs een onprettige gebeurtenis voor een schrijver positief kan zijn, omdat hij erover kan schrijven.

Dat is een mooi motto. Maar in de praktijk worstel ik er toch mee. Misschien ben ik niet schrijver genoeg, want er zijn nogal wat ervaringen, vooral in de familie- en vriendenkring, waarvan ik vind dat ik er beter niet over schrijven kan. Terwijl ze soms onprettig genoeg zijn.

Afgelopen week maakte ik weer zoiets mee. Ik heb er een aantal nachten slecht van geslapen en uiteindelijk een paar boze mails verstuurd, maar ik vind het toch niet gepast om het er hier nu uitgebreid over te gaan hebben.

De conclusie wil ik wel met jullie delen. Die is dat je niet zomaar 'ja' moet zeggen als er iemand met een plan bij je komt. Doorgaans is dat voor mij niet zo'n probleem, ik krijg vaker het verwijt dat ik altijd overal 'nee' op zeg. Maar begin dit jaar heb ik me laten vermurwen, en daar heb ik achteraf spijt van.

Eigenlijk werd ik voor het blok gezet, maar omdat ik er zelf weinig energie in hoefde te steken dacht ik, nou vooruit dan maar. Niet wetende dat het een richting op zou gaan die me helemaal niet zou bevallen.

Het is me in het verleden wel vaker overkomen dat mensen met plannen bij me kwamen. Vaak ging het dan om het gebruik van mijn strips, of verhalen. Ik ben daar niet happig op. Het vervelende is is dat je geen controle hebt over wat er met je werk gebeurt, als je het aan een ander toevertrouwt.

Een stripje verscheen in een lesboek, bijvoorbeeld, maar ondanks herhaalde verzoeken, kreeg ik dat boek nooit te zien. Als ik een andere keer wel een aantal exemplaren van een publicatie kreeg, dan was dat meteen bedoeld als betaling. Alsof ik met boeken langs de deur ga leuren.

Het is me ook een paar keer gebeurd dat men ongevraagd een van mijn tekeningen of strips van internet plukte en op een weblog, of site plaatste. In de tijd dat het Volkskrantblog nog bestond overkwam me dat een aantal keren. Als ik daar dan iets van zei reageerde men verbaasd en een beetje gepikeerd. We waren zo leuk aan het spelen en nou komt die zeurpiet ons speelgoed afpakken.

Nog niet zolang geleden schreef ik, op verzoek, een stukje voor een verenigingsblad. Na uitgebreid overleg met alle partijen leverde ik mijn verhaal in. Tot mijn verrassing zag ik, na publicatie, dat er toch nog iemand in mijn tekst had zitten rommelen. Eén van mijn weldoordachte strofen was veranderd in een kromme zin met een taalfout. Het is niet dat de wereld op zo'n moment vergaat, maar ik schaam me er nu wel voor dat mijn naam er onder staat.

Ik heb ook wel eens iets in opdracht getekend, maar daar ben ik helemaal mee opgehouden. Het resultaat was maar zelden zo goed dat ik er trots op kon zijn en het kostte meestal enorm veel energie. Eerst moet je een ontwerp maken, of meerdere. Dan moet je daarover gaan onderhandelen. Wat ik geschikt vond werd maar zelden direct geaccepteerd. En de beloning, een cadeaubon, een fles wijn, een schamel geldbedrag, stond eigenlijk nooit in verhouding tot de door mij geleverde inspanningen.

Er is eigenlijk maar één voorbeeld waar ik met trots en tevredenheid op terugkijk. Rond 1990, toen AIDS nog een groot probleem dreigde te worden, heb ik een aantal strips ter beschikking gesteld voor een folder van het AIDS-fonds. Ik vroeg er niets voor, gewoon mijn bijdrage aan de goede zaak.

Nooit eerder of later ben ik zo keurig behandeld als door de mensen van het AIDS-fonds. Ik kreeg de folder toegezonden, met uitgebreide bedankbrief en een fraai speldje in de vorm van het bekende rode lintje.

Maar helaas, dat was een uitzondering. Het was wel meteen de grootste verspreiding die enige creatieve uiting van mij ooit heeft gehad. Er zijn duizenden van die folders gedrukt. En voor een goed doel. Dat is ook een mooie gedachte.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 21 juli 2019

Het is weer zondagochtend


De zon is net, heel schilderachtig, opgekomen en verbergt zich nu achter de wolken. Mijn vrouw en ik zitten tegenover elkaar aan de eettafel. Zij leest wat en ik schrijf een stukje.

Waar zal ik het eens over hebben ? Er gebeurt genoeg in de wereld, maar in de loop der jaren ben ik in gaan zien dat mijn mening daarover van weinig belang is. Het gras is weer gemaaid, door onze bijvriendelijke gemeentelijke groenbeheerders, zodat er geen wild plantje meer bloeit in het gazon. Maar ik wil daar niet elke week opnieuw over zeuren.

De kat is dood. Hij overleed eind vorig jaar. Wij hadden best een bijzondere kat, maar dat zegt elke kattenliefhebber, dus laat ik het nog even niet over hem hebben. In de Volkskrant stond een groot interview met drie schrijvers/columnisten, die regelmatig over hun katten schrijven. Ook over de emoties als zo'n dier overlijdt. Maar ze gaven toe dat de katten een welkome uitvlucht waren, als ze geen ander onderwerp konden verzinnen.

Er zijn veel jonge vogels op het balkon en met de bijen in het insectenhotel gaat het goed. Maar verder is er weinig te melden, ook omdat de voorjaarsplanten net een beetje uitgebloeid zijn en de zomerbloeiers nog in gang moeten komen. Wat de fuchsia betreft is het maar de vraag of er überhaupt gebloeid gaat worden, want één van de vogels denkt dat de bloemknoppen eetbaar zijn.

De Tour de France... maar nee, laat ik het daar nou niet elke week over hebben. Mijn topfavoriet, de de Colombiaan Qiuntana is bovendien uit de top 10 verdwenen en zijn landgenoten maakten gisteren ook geen heel sterke indruk.

Maar goed. Zo pruttel ik wat verder. Het doet me denken aan de grote Belgische schrijver Louis Paul Boon, die aan het begin van de jaren '60 een dagelijkse column had in de krant. 'Boontjes', heette die, ik heb een bundeling gelezen van de eerste twee jaar.

Boon begon eraan met het idee om een grote roman te schrijven, over de hele wereld en alles wat er leeft, opgedeeld in kleine stukjes. Hij had zoiets al eerder gedaan met zijn succesvolle boeken 'De Kapellekensbaan' en 'Zomer Te Ter-Muren'. Daarin wisselde hij, op virtuoze manier, korte fragmenten over zijn fictieve hoofdpersonen af met verhaaltjes over zijn vrienden en familieleden en zijn herinneringen en gedachten tijdens het schrijven.

De eerste Boontjes zijn heel leuk om te lezen. Hij haakt in op krantenberichtjes, meestal niet over wereldschokkende gebeurtenissen, schrijft over filmsterren en sporthelden, of dingen die hij zelf beleefd heeft. Maar gaandeweg komt de klad er in. Je ziet dat hij meer moeite krijgt om de gang er in te houden en om elke dag weer een onderwerp te vinden.

De motivatie om dat alles omvattende boek te schrijven neemt af en de dagelijkse column wordt een last. Hij heeft het nog best een tijd volgehouden, maar uit recensies begrijp ik dat de laatste columns vaak gaan over de moeite die hij heeft om weer een stukje te schrijven. De volgende bundeling van de Boontjes heb ik maar niet gekocht.

Een goede vriend zei me ooit, toen ik net begonnen was met mijn wekelijkse verhaaltjes, dat ik dat nooit vol ging houden. Dat is inmiddels zo'n 20 jaar geleden en hij heeft de laatste jaren niet meer mee kunnen maken. Volgende week wordt het, als er niets tussenkomt, gewoon weer zondagochtend.

Ps: Op Wikipedia lees ik dat men bezig is het complete werk van Louis Paul Boon opnieuw uit te geven, met wetenschappelijke toelichting en nawoorden. Er zijn inmiddels 20 delen verschenen. De e-book versies zijn heel schappelijk geprijsd.  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 23 juli 2017

De sociale media


8369 tweets plaatste ik al op Twitter, ik heb 312 volgers en er zijn 286 personen die ik volg. Niet alleen Donald Trump is actief op Twitter. Zijn activiteiten hebben daar wel iets meer impact dan de mijne.

In de afgelopen maand verzamelde ik 6068 'tweet impressions', ik neem aan dat dat een soort van 'views' zijn. Dat zal bij de Donald wel iets meer zijn. Mijn profiel werd 136 keer bezocht en mijn naam werd 14 keer genoemd. Mijn 'top tweet' was een weerbericht met foto van een dreigende wolkenlucht. Die werd 541 keer bekeken.

Ook op Facebook zijn mijn weerberichten populair. Daar zijn ze vaak de aanleiding tot reacties en zorgen ze voor contact met mensen die ik anders niet zou spreken. Dat is de aardige kant van de sociale media.

Dat daar ook minder leuke kanten aan zijn is algemeen bekend. Maar het is al erg lang geleden dat ik voor het laatst uitgescholden ben op internet en zelf heb ik nog nooit iemand onheus bejegend – voor zover ik weet.

Maar ik hou me ook verre van de verhitte discussies en zet vrijwel nooit persoonlijke dingen op het web. Dat scheelt. Mensen vergeten wel eens dat het internet, op hun eigen pc of laptop, geen afgesloten gebiedje is dat alleen voor henzelf zichtbaar is. Het is openbaar en iedereen zou kunnen zien wat je er uitspookt.

Niet dat iedereen werkelijk geïnteresseerd is, hoor. Dat merk je wanneer je probeert ergens aandacht voor te genereren. Van de miljoenen Facebookgebruikers bleken er maar 46 bereid om de pagina, die ik maakte voor de Werkgroep Eigen Werk, te volgen. Die kwamen ook bijna allemaal naar ons optreden, dus wat dat betreft is het wel prettig dat we geen honderdduizenden volgers hadden. Dan was het toch wel dringen geworden.

Ook voor de stripactiviteiten, op de twee blogs die ik er op na hou, blijft de belangstelling redelijk binnen de perken. De bezoekerstotalen zijn best indrukwekkend, hoor. In totaal werd het Stripblog, sinds 2010, 224336 keer bekeken. Maar we hebben maar 35 volgers en mijn blogje van vorige week trok maar 38 lezers, dus dat valt best mee.

Het Engelstalige blog van The Amazing Comics Men, trok sinds 2012, in totaal 23969 views. We hebben wereldwijd 287 volgers en de bezoekers kwamen uit bijna de hele wereld. Alleen grote delen van Afrika en een deel van Azië laat ons links liggen.

Maar ook bij dat blog moeten we het hebben van de lange termijn want onze laatste blogs trokken maar een handjevol bezoekers.



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf . 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 27 september 2015

Gelukkig zijn ook veel mensen gewoon aardig tegen elkaar



Ik hoop niet dat ik eerdaags een blog zal moeten schrijven als 0Tessa0. Onder het kopje 'Ik ben boos !' schreef zij dat ze boos is op haar mede-wijkbewoners. 'Mensen die menen de wijk te moeten representeren op bijeenkomsten en in de krant.' Niet de komst van een paar honderd vluchtelingen maakt haar bang en zorgt voor onveiligheids-gevoelens, maar het geschreeuw van haar buurtgenoten !'

Er zijn mensen die het makkelijker vinden om te mopperen, dan om complimenten te geven. Er zijn er die eerder een sneer dan een vriendelijk woord uit zullen delen. Ik heb er zelfs meegemaakt die ronduit verklaarden dat ze vriendelijk zijn moeilijk vonden, dat ze bang waren dat mensen een loopje met ze namen, als je ze aardig tegemoet zou treden.

Uit eigen ervaring weet ik dat dat reuze meevalt. Natuurlijk kom je wel eens een linkmiegel tegen, die je voor de gek probeert te houden. Maar je zult er versteld van staan hoe vaak je een vriendelijke reactie krijgt, op een glimlach, een wuivende hand, of een ander wellevend gebaar of woord.

Als je het nieuws een beetje volgt, of op internet rond struint, kan het lijken alsof de hele wereld alleen maar tegen elkaar grauwt en snauwt. Vooral als er veranderingen op komst zijn. Van nieuwe dingen worden mensen nerveus en sommigen reageren dan per definitie negatief. Liever een scheldpartij dan een vriendelijk woord.

Je ziet het ook bij de komst van asielzoekers in wat men zo graag de vluchtelingencrisis noemt. Ja, het is een crisis, voor de vluchtelingen. Niet voor ons Nederlanders, wij zitten er immer warmpjes bij ? En dat zal echt niet anders worden met een paar duizend nieuwe mensen in ons land.

Gelukkig zijn ook nog mensen die gewoon aardig tegen elkaar zijn. Heel veel mensen zelfs. Dat merk je zodra je een voet buiten de deur zet. Als ik naar buiten ga wordt ik niet met scheldwoorden of verwijten ontvangen en hoef ik me niet door kluwen van vechtende buurtgenoten te worstelen. Welnee, we zeggen elkaar goeiedag en wuiven vriendelijk vanaf scootmobiel, fiets en vanuit de auto.

En zijn er best veel die de vluchtelingen hartelijk welkom heten in hun stad, dorp, of buurt. Ze komen niet zo prominent in het nieuws maar ze zijn er echt. In Nijmegen, bijvoorbeeld, waar een groot opvangkamp ingericht wordt zijn er verschillende acties georganiseerd, om de nieuwkomers op hun gemakt te stellen.

Ik zag zelfs een actie om onderbroeken te doneren. Dat is minder gek dan het klinkt, want mensen geven wel kleding, vaak die ze zelf gedragen hebben, maar niet hun oude onderbroeken, terwijl juist aan ondergoed grote behoefte is. De bedoeling is natuurlijk dat je een paar nieuwe slipjes koopt en die doneert.

Van die leuke, aardige acties lees en hoor je niet veel van in het nieuws. Dat wordt helaas overheerst door de mopperaars en schreeuwers. Maar af en toe zie je dat het in de dagelijkse praktijk heel anders gaat. In dit filmpje, bijvoorbeeld, van Omroep Brabant.

Een Syrische familie was zo dankbaar voor de opvang die ze kregen, in het Brabantse dorp Grave, dat ze een dankbetuiging op hun raam plakten.
Dat leidde weer tot nieuwe, leuke contacten met buurtbewoners.

Ik hoop en verwacht dat het in ons dorp ook zo zal gaan. We kregen afgelopen week een brief van de gemeente in de bus. Er is nog niets definitief, maar ook bij ons wordt nagedacht over mogelijkheden om vluchtelingen tijdelijk onder te brengen.

Er zat een kaartje bij met drie mogelijke locaties. Eén was ergens buiten het dorp in de polder. Dat lijkt me niks. De andere twee redelijk dicht bij mijn eigen huis. Eentje ook wel een beetje achteraf, maar de andere vlak bij de supermarkt waar wij ook onze dagelijkse boodschappen doen en vlak bij een school.

Die lijkt me dus de beste. Een vluchteling wil ook wel eens een boodschapje doen en misschien zijn er kinderen bij, die hoeven dan niet ver te lopen naar school. Bovendien is het middenin een rustige, welgestelde buurt. Ik verwacht dus geen protesten van mensen die bang zijn dat de nieuwkomers hun huizen, of uitkeringen in zullen pikken.

Maar je weet het nooit, sommige mensen reageren nu eenmaal liever met een protestactie dan dat ze in een welkomstcomité gaan zitten. Toch heb ik er wel vertrouwen in. En ik hoop eerdaags een blog te kunnen schrijven over het warme welkom dat de vluchtelingen kregen, in onze wijk.


Zie meer over de welkomstacties in Nijmegen op deze facebookpagina 

Lees het 'Ik ben boos'-blog van 0Tessa0 en de vele positieve reacties (en een enkele negatieve) op haar verhaal. 


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men