Posts tonen met het label schilderij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schilderij. Alle posts tonen

zondag 10 september 2023

Zonnebloemen


Er bloeit
een kleine zonnebloem op het balkon. Niet zo'n joekel van 3 meter, maar echt een kleintje, misschien net 30 centimeter hoog. Waarschijnlijk komt hij uit een zonnebloempit, die in het vogelvoer zat.

Bij zonnebloemen denk je natuurlijk meteen aan Vincent van Gogh. Hij schilderde, in 1889, een aantal verwelkende exemplaren, in een vaas. Hij deed dat zelfs vijf keer, volgens de website van het Van Gogh Museum. 

Nee, hij schilderde ze zeven maal, maar één versie bevindt zich in een privécollectie en één is verloren gegaan bij een bombardement. De vijf bekendste hangen in musea in Amsterdam, München, Londen, Philadelphia en Tokio.

Volgens Wikipedia maakte hij ook nog een serie van vier, toen hij in Parijs verbleef, in 1887, alleen daarop stonden de zonnebloemen niet in een vaas. Eén de zonnebloemschilderijen, met vaas, werd een eeuw later verkocht voor bijna 40 miljoen dollar.

Tijdens zijn leven verkocht Van Gogh er niet één. Hij maakte de schilderijen om te experimenteren met kleur en omdat bloemstillevens populair waren. Aanvankelijk schilderde hij verschillende soorten bloemen, maar uiteindelijk koos hij de zonnebloem, als zijn bloem.

Het is misschien een uiting van zijn obsessieve karakter dat hij zich zo vastbeet in die ene bloemsoort. Ik heb inmiddels zo'n 150 brieven van hem gelezen – tot het jaar 1881 – en daaruit blijkt dat hij zich enorm kon storten op een onderwerp, of een persoon. Eerst was er het geloof, daarna een paar mislukte liefdesaffaires en uiteindelijk de schilderkunst.

Als een boek hem beviel, of een gedicht, schreef hij hele stukken ervan over, om bij de brieven aan zijn broer te voegen. Hetzelfde ging het met bijbelcitaten. Zijn schoonzuster, Jo Bonger, publiceerde de brieven die hij aan zijn broer Theo, haar overleden man, geschreven had. Ze schrapte wel het een en ander. Daar kom je achter als je haar versie vergelijkt met de volledige brieven, zoals ze op het internet staan.

Het was een gewoonte van Jo om namen te vervangen door initialen en soms persoonlijke passages weg te laten. Ingrepen die je je misschien voor kunt stellen, als het gaat over mensen die nog leven en die je van nabij kent. Dat je geen lange citaten door hoeft te ploegen, is ook wel prettig, maar de persoonlijke noten zijn wel interessant om te lezen.

Aan de andere kant... Soms wordt het wel erg persoonlijk. De brieven aan zijn broer waren, uiteraard, niet bedoeld om door iedereen gelezen te worden. Zelfs na 150 jaar voelt het een beetje ongemakkelijk, als hij lange betogen houdt over een meisje dat hem afgewezen heeft.

Hij slaat door in zijn verliefdheid, wat dan zou kunnen verklaren waarom hij zich daarna, met zoveel energie, op het schilderen stortte. Desalniettemin toch een beetje gênant. Misschien ligt het aan mij, maar ik kan me voorstellen dat hij zich, achteraf, wel wat geschaamd zal hebben voor zijn ontboezemingen.

Je vraagt je dan weer wel af wat er gebeurd zou zijn als een van die meisjes wel met hem in zee gegaan was. Zou hij een braaf gezinshoofd geworden zijn ? Misschien had hij een degelijke baan gezocht ? Er werden hem allerlei suggesties gedaan, door vrienden en familie. Hij kon misschien drukker worden, of kapper. Hij maakte zich er vrolijk over en schrijft dat je toch niet, zomaar, met een knip van je vingers, kunt veranderen in een haarsnijder.

Dan toch maar liever doorgaan met zijn tekenkunst oefenen. Schilderen deed hij aanvankelijk niet, hij hoopte misschien aan de slag te kunnen als illustrator, bij een krant of tijdschrift. Een bescheiden wens, die ook al niet uitkwam. Dat er ooit schilderijen van hem, voor miljoenen, verkocht zouden worden, zal hij zich niet hebben kunnen voorstellen.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 19 februari 2023

Geschilderde achtergronden


Mijn vrouw
heeft me gevraagd om jullie te vertellen dat de achtergronden van de strips, die ik de afgelopen weken stuurde / plaatste, door mij zelf geschilderd zijn. Het is dus niet zo dat ik wat plaatjes van internet geplukt heb en daar mijn poppetjes in heb geplakt.

Maar het is wel lang geleden dat ik die schilderijen maakte. Het oudste, van die bruine trap, is van 1983, dat is 40 jaar geleden. Toen dacht ik nog dat ik ooit een beroemde kunstschilder zou gaan worden. Ik wist nog niet dat ik eigenlijk achtergronden voor stripverhalen aan het maken was. Dat besef drong pas een paar maanden geleden tot me door.

Ik ben nog best lang doorgegaan met schilderen. Het laatste schilderij is van 1994. Ondertussen tekende ik ook al strips, maar ik kwam niet op het idee om de twee te combineren.

Voor wie geïnteresseerd is in de techniek. Alle schilderijen zijn gemaakt met acrylverf. Dat is een fijne verfsoort, die je met water kunt verdunnen. Heel dun zelfs, zoals in een aquarel, of heel dik, dat kan ook. Het droogt snel en eenmaal droog lost het niet meer in water op. Dus je kunt snel over oude lagen heen schilderen, je kunt heel veel lagen over elkaar smeren, met dunne of dikke verf. Eigenlijk kan bijna alles.

Acrylverf is vrijwel reukloos. Dus, voor mensen die gewend zijn om met olieverf te werken: het is niet zo dat je hele huis naar de terpentine ruikt en je hoeft niet telkens een dag te wachten, tot de eerdere verflagen droog zijn, voor je weer verder kunt schilderen.

Dat het zo snel droog is en je dus niet gemakkelijk meerdere kleuren, of tinten, door elkaar kunt penselen, is ook het enige nadeel van acrylverf. Nat in nat schilderen, zoals de professionals dat noemen, gaat niet. Of je moet een speciale verdunner gebruiken, die het drogen vertraagt. Die is wel te koop, maar ik heb er geen ervaring mee.

Je kunt acrylverf op verschillende ondergronden aanbrengen. Het kan op papier, of karton. De bruine trap is geschilderd op bristolboard, een speciaal karton voor kunstschilders. Voor het kasteel met de blauwe lucht heb ik, als ondergrond, hardboard gekozen. Het spul dat je bij de doe het zelf winkel kunt kopen. Ik heb alleen niet de gladde voorkant genomen, maar de ruwe achterkant, zodat het schilderij eruit ziet alsof het op grof linnen geschilderd is.

Bij de andere schilderijen heb ik iets stevigers gebruikt, dikke vezelplaat. Maar dat was omdat ik er klei op heb geplakt. Van die zelfhardende boetseerklei, die je in pakken kunt kopen. Al experimenterend kwam ik er achter dat de ondergrond dan flink stevig moet zijn, anders trekt je kunstwerk helemaal krom. Met die klei heb ik eerst bepaalde vormen, bomen, rotsen, of wolken, geboetseerd, tot een reliëf. Daarna heb ik het geheel beschilderd.

Ach, ja, zo blijft een mens van de straat. Ik heb nog steeds penselen in potten staan en tubes verf in laatjes liggen. Misschien ga ik ooit weer eens een schilderij maken. Of een nieuwe achtergrond voor een volgend stripverhaal.

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 15 januari 2023

De oude spullen


Mijn laptop begint
wat ouder te worden. Afgelopen week, na een Windows-update, kwam ik er achter dat hij al 7 jaar meegaat en niet geschikt is voor Windows 11. Dat hindert op zich niet, want over het algemeen doet hij het nog prima. En ik zou zeker geen nieuwe kopen alleen om Windows 11 te kunnen installeren.

Nou zeg ik wel 'prima', maar laten we zeggen dat ik nog wel kan leven met zijn mankementen. De accu houdt het misschien 5 minuten vol, als ik de stekker uit het stopcontact trek. Geeft niets, want ik neem hem nooit mee naar buiten en in huis is een contactdoos nooit ver weg.

Iets irritanter is dat de spatiebalk van het toetsenbord vaak hapert. Dan heb je iets zitten typen en zie je dat alle woorden aan elkaar geplakt zijn. Het scheelt dat ik de spellingscontrole nooit aanzet, want dan loopt mijn tekstverwerkingsprogramma vast.

Laatst heb ik geprobeerd het toetsenbord schoon te spuiten met een spuitbus perslucht. Dat hielp wel een beetje. Er zit meer stof onder de toetsen dan je zou denken. En nu doet de spatiebalk het beter, als ik hem tenminste in het midden aantik. Dat is een beetje oefenen, maar doenbaar.

Windows 11 zal dus echt nog even moeten wachten. Voorlopig kan ik nog uit de voeten. Een beetje foto's bewerken, striptekeningen inkleuren, verhaaltjes tikken en contacten onderhouden met de digitale wereld. Datgaatnogprima. Meestal.

En de tijden zijn veranderd. Vroeger kocht je, na een jaar of 5, een nieuwe laptop – die een stuk beter was dan de oude, met meer geheugen en meer snelheid – voor ongeveer dezelfde prijs. Maar dat is niet meer zo. Nu koop je voor hetzelfde geld een slechter apparaat dan je had. Voor meer vermogen moet je dieper in de buidel tasten.

En wat is nu 7 jaar ? We hebben hier ook nog een PC die draait op Windows 7. Dat verscheen voor het eerst in 2009 en verdween van de markt in 2013. Dus die is al ouder dan 10 jaar. Maar wat is nou 10 jaar ? Er zijn tijden geweest dat huishoudelijke apparaten 30 jaar meegingen. Al moet ik toegeven dat bij ons alleen de koelkast het al langer dan 15 jaar doet.

O, en mijn gitaarversterker, voor de kenners: een Roland Cube 60 ! Die doet het al meer dan 35 jaar. Al heb ik er vorig jaar wel een klein versterkertje bij gekocht, met wat meer mogelijkheden en heel wat minder gewicht. Die oude versterker werd toch, de laatste 20 jaar, maar heel af en toe gebruikt, dus weinig kans op slijtage.

Maar we zijn best wel zuinig op onze spullen. Toen mijn scootmobiel vervangen moest worden hoorde ik dat ze meestal maar een jaar of 5 meegaan. Ik had mijn oude al 10 jaar...! Het nieuwe exemplaar heeft betere vering en een verlicht dashboard, maar is ook veel zwaarder. En vering ? Wat heb je eraan als je over een hobbelige klinkerstraat rijdt ? Je stuitert alleen maar harder van je stoel omhoog.

Nee, zolang de oude spullen nog niet echt stuk zijn...


 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 14 december 2014

Leidt meer kennis tot minder plezier ?


Een vreemde vraag misschien en in het algemeen zal het antwoord wel ontkennend zijn. Maar toch kwam het bij me op terwijl ik afgelopen week met onze vrolijke en interessante top 200.000, met de beste muziek aller tijden, bezig was.

Ik bemerkte namelijk enige wrevel bij sommige van mijn muzikale kennissen. Terwijl ik me amuseerde, met een aantal andere muziekliefhebbers, met het beluisteren en bespreken van oude blues, antieke jazz, jaren '70 rock en jaren '80 en '90 pop, lieten zij doorschemeren dat ze het allemaal maar niets vonden.

Waarom hou je je bezig met die waardeloze flutmuziek ? Hoorde ik ze tussen de regels door mopperen. Klassieke muziek, of moderne Jazz, dat is het mooiste dat er is. De rest is maar suf geneuzel op afgekloven akkoorden. Ik hoorde de echo van een oude jazzkenner die me ooit vroeg: 'Waarom neem je genoegen met een vurenhouten plankje, terwijl er ook prachtige eikenhouten balken zijn ?'

Eh... ja... Aan de ene kant vind ik dat een rare, snobistische houding. Maar aan de andere kant kan ik wel met ze meevoelen. Ik heb namelijk hetzelfde als het om schilderkunst gaat.

Afgelopen jaar had schilderes Marlene Dumas een grote tentoonstelling in Amsterdam. Half Nederland lag in katzwijm. Marlene werd alom bejubeld als de grootste kunstenares van ons land. Tot er een journalist in de Volkskrant een stuk schreef, waarin hij zich afvroeg wat er nou zo goed was aan Marlene Dumas.

Technisch stelt haar werk weinig voor, schreef hij. Wat compositie betreft is het niks, het kleurgebruik is niet spannend, de uitvoering is niet bijzonder verfijnd enzovoort. En eigenlijk was ik het wel met hem eens.

Nu ben ik een gemankeerde kunstschilder. Ik heb een tekenopleiding gedaan en jaren gespendeerd om iets van het schildersvak te leren. Als ik een schilderij goed vind is dat dus meestal omdat ik er dingen in herken waarmee ikzelf bezig ben geweest: Compositie, perspectief, kleurgebruik, materiaalkennis.

Een vriend wees me er op dat dat toch niet de enige criteria zijn om te bepalen of iets kunst is of niet. En daar moest ik hem weer gelijk in geven. Het gaat ook om emotie, inhoud, dingen die je voelt als je naar iets kijkt of luistert.
En dan kan ook een kindertekening prachtig zijn. Of een schilderij van een Cobra-schilder die zegt dat ie maar wat aan rotzooit.

Maar toch erger ik me als ik in de plaatselijke krant een tentoonstelling aangekondigd zie van iemand waarvan ik denk: die heeft een cursus aquarelleren gevolgd en denkt nu dat ie schilderen kan.

Datzelfde zullen mijn klassiek geschoolde jazzvrienden denken, als ze iemand een paar eenvoudige akkoorden horen spelen en daar, met rauwe stem, een simpel lied op horen zingen. En hoewel ikzelf ook veel van jazz hou, ik heb meer jazzconcerten bijgewoond dan van enig andere muziekgenre, denk ik dan op mijn beurt: muziek is toch niet alleen mooi als het complex en razendknap is ?

Sterker nog: veel complexe en razendknap gespeelde muziek werkt mij alleen maar op de zenuwen. Daar mis ik vaak het gevoel en de emotie bij. Het plezier ook. Dus vandaar mijn vraag: Leidt meer kennis tot minder plezier ?

Misschien moeten we ons realiseren dat de kunst, of het nou om schilderen of om muziek gaat, geen kaarsrechte lijn is van goed, via beter, naar best. De oude Grieken en Romeinen maakten al beelden en schilderwerk dat qua realisme moeilijk te overtreffen valt. Toch hebben de middeleeuwse Europeanen eeuwen lang veel 'primitievere' kunst gemaakt.

Het heeft zo'n 1500 jaar geduurd voordat de schilderkunst, wat technisch kunnen betreft weer een nieuw hoogtepunt bereikte, in de romantiek van de 19e eeuw. Direct daarna zijn schilders het elders gaan zoeken, in impressionisme, expressionisme, dadaïsme, allerlei stromingen die niets met realisme te maken wilden hebben. Sterker nog: Iedereen was het erover eens dat die 19e eeuwers geen kunst maakten maar kitsch.

In de muziek zal het niet veel anders zijn gegaan. Golfbewegingen zijn het, waarin telkens gezocht wordt naar een nieuwe verhouding tussen vorm en inhoud. Misschien zijn klassieke muziek en moderne jazz technisch perfect, ik voel er vaak niet veel bij en hoor dan liever een oude bluesman een simpel lied zingen. Met alle kennis die ik heb, toch veel plezier...


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 6 januari 2013

Maken grote kunstenaars ook wel eens een foutje ?



Wat een heerlijke website heeft het Rijksmuseum momenteel. 'Ontdek de collectie' staat er en dat houdt in dat je een enorme hoeveelheid kunstwerken op je pc-scherm kunt bekijken. En niet als een lullig klein plaatje, maar beeldvullend en haarscherp. Sterker nog: je kunt inzoomen tot de kleinste details en de fijnste penseelstreek.

Ik las erover in de krant en ging meteen kijken. Fantastisch ! Geweldig ! Prachtig ! Maar bij een paar wereldberoemde schilderijen vielen me ook ineens kleine onregelmatigheden op, die ik daarvoor nog nooit gezien had.

Kijk bijvoorbeeld eens naar de'Staalmeesters' van Rembrandt . Een indrukwekkend portret van zes mannen, achter een tafel met een rood kleed erover. Als je inzoomt zie je hoe losjes en bijna impressionistisch de meester ze geschilderd heeft.

Maar als je uitzoomt dan valt ineens op dat die tafel een beetje scheef staat. De hoek van het meubelstuk, die centraal in beeld is geplaatst, is lager dan de rechterhoek. Alsof je bovenop de tafel kijkt. Maar je kunt de bovenkant van het tafelblad niet zien, het gezichtspunt is laag, zodat je zou verwachten dat die rechterhoek juist naar beneden helt.

Perspectieftekenen is een vak apart, waar menig tekenaar, waaronder ikzelf, mee worstelt. Misschien dat het me daarom opvalt. Wellicht heeft het te maken met een verhaal dat over dit schilderij de ronde doet. Men zegt dat Rembrandt het tafelkleed, aanvankelijk, in een veel fellere kleur rood had geschilderd.

De opdrachtgevers vonden dat ze, bij al die kleurenpracht, wat bleekjes afstaken en vroegen of het niet wat minder kon. Waarop de schilder de de heldere kleur wat temperde. Als je de TV-serie mag geloven was Rembrandt een eigenwijs stuk vreten en een ruziezoeker. Dus misschien heeft hij gedacht dat, als die zeurpieten kritiek hadden op zijn kleurkeuze, ze maar voor straf achter een scheve tafel moesten zitten.

Na Rembrandt bekeek ik een paar schilderijen van Vermeer, waaronder het bekende 'Melkmeisje' . En verhip, die staat ook al naast een raar, scheef en perspectivisch verkeerd, geschilderd tafeltje ! Wat gek dat ik dat nog nooit eerder gezien heb ! Dit tafeltje, gedekt met een blauw kleed, is van voren veel smaller dan van achteren. Precies het tegengestelde van wat je zou verwachten.

Van Vermeer wordt wel gezegd dat hij gebruik maakte van een 'Camera Obscura' , een donkere kamer, waarin hij door een lens zijn onderwerp op het doek projecteerde. Het grote voordeel van deze werkwijze is dat je het perspectief en de verhoudingen altijd precies goed krijgt. Een nadeel is dat je in het donker zit te prutsen en dat de voorstelling op z'n kop staat.

Misschien dat daarom dat tafeltje een beetje vreemd op het schilderij terecht gekomen is. Maar misschien laat ik me ook op het verkeerde been zetten door het tafelkleed dat wellicht tegen de muur opgekruld is. Maar dan had Vermeer dat wel wat duidelijker mogen schilderen.

Een ander 'foutje' op het schilderij zit in een deel van de muur, dat zichtbaar is tussen de arm van het meisje en haar melkkan. Dat heeft niet precies dezelfde kleur als de rest van de achterwand. Maar het kan zijn dat dat te wijten is aan een latere restauratie. Misschien heeft men toen ook dat tafeltje scheef geschilderd ?

Je weet maar nooit. Aan Rembrandt of Vermeer kunnen we het niet meer vragen. Het leuke is natuurlijk dat me dat soort dingen in het museum, waar ik de schilderijen vroeger ook wel bekeken heb, nooit opgevallen zijn. En nu, dankzij die prachtige website, dus wel. Gaat dat zien...!



De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door Jan de Stripman.

Klik op de strip voor een grotere weergave.


Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van 2012

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


vrijdag 9 maart 2012

Verongelukt experiment


Dit verhaal heeft in 2010 op het Volkskrantblog gestaan. Ik plaats het nu opnieuw omdat het leuk aansluit bij mijn teruggekregen schilderij van gisteren...



We worden allemaal naakt en onmachtig geboren. Aanvankelijk kunnen we niet veel meer dan schreeuwen, slapen, eten en poepen. Maar gelukkig leren de meeste mensen later veel bij.

Sommigen denken dat talent aangeboren is, maar toch leer je de meeste vaardigheden met vallen en opstaan. Lopen, praten, lezen, schrijven, tekenen, gitaarspelen, fotograferen, koken... wat heb ik al niet geleerd op die manier.


En het gaat een leven lang door, als je daar tenminste zin in hebt. Er zijn mensen die op een gegeven moment besluiten dat ze niets meer bij willen leren. Je vindt ze vooral in extremere geloven en rechtse politieke partijen. Daar wil ik niet bij horen.


Ik vind het juist wel leuk om af en toe iets helemaal nieuws uit te proberen. Meestal gaat het de eerste keer helemaal mis, natuurlijk. Er zijn mensen die op zo'n moment teleurgesteld de handdoek in de ring werpen en zeggen: 'Dat is niets voor mij.'


Daar heb ik geen last van. Een enkele krachtterm wil me wel eens ontsnappen, maar afgezien daarvan, zie ik de meeste mislukkingen als leermomenten. Hoe het niet moet weet je dan in ieder geval. Nu nog uitvinden hoe het wel moet. En dat zelf uitzoeken is veel leuker dan een cursus volgen of een handleiding erbij pakken.


Zo ging het ook in de periode dat ik me serieus met de schilderkunst bezig hield. Ik vond het heerlijk om met allerlei technieken te experimenteren. Dikke en dunne verf door elkaar smeren. Knippen en plakken, papier scheuren of karton met schuurpapier bewerken en met klei kliederen.

Op de foto's zie je een van mijn eerste experimenten met klei. Behoorlijk mislukt, maar toch heeft het eindresultaat aardige kanten. De structuur van de ondergrond is heel aardig benadrukt door de genuanceerde beschildering, bijvoorbeeld.




Maar toegegeven: aan de vormgeving mankeert nogal wat. Het is een tamelijk kinderlijk geboetseerd gezicht, dat ook nog eens scheef in het vlak is geplaatst. Daarna heb ik er lapjes klei overheen geplakt. Het geheel is beschilderd met acrylverf.

Klunzig als ik ben heb ik de natte klei op een dun kartonnetje geplakt, dat ik van tevoren vastgespijkerd had op een lijst van dunne houten latjes. Bij het drogen is dat alles natuurlijk zo krom als een hoepel getrokken.


Geeft niets ! Het was een experiment, hè. Bij de volgende pogingen heb ik een iets steviger ondergrond genomen en nog een paar experimenten verder, maakte ik keurige klei-kunstwerken in strakke, zelf getimmerde omlijstingen.

Kom me dus niet aan met aanwijzingen hoe ik het wel aan had moeten pakken. Dat weet ik onderhand zelf ook wel. En alles maar voorgekauwd krijgen is ook niet de manier om technieken te leren. Je moet lekker uitproberen en aanklooien, dat is veel leerzamer.

Dit experiment belandde uiteindelijk in een klein kamertje aan de muur. Daar heeft het de afgelopen 15 jaar gehangen, tot het vorige week van de muur viel. Nu zien of we het weer een beetje kunnen restaureren. Ook weer een leerzaam experiment...


Zie ook het verhaal van gisteren, daar kun je versie 3 zien van deze methode...

donderdag 8 maart 2012

Schilderij na 20 jaar weer thuis



Een vriendin van lang geleden mailde dat ze nog een schilderij van me had. Of ik het misschien terug wilde hebben, want ze had de ruimte aan de muur voor iets anders nodig. Dat wilde ik wel.

Gisteren kwam het thuis aan. Wel gek om iets dat je 24 jaar geleden gemaakt hebt weer terug te zien. Ik had er een oude foto van, maar in mijn herinnering was het kleiner en donkerder van kleur.

Het is ongeveer 50 bij 50 cm groot

Volgens een door mij geschreven aantekening, op de achterkant, heb ik het toen 'Snelweg '88' genoemd. Dat was ik ondertussen vergeten. Er staat ook dat het niet te koop is, '...ook niet met lijst.'

Dat verdient misschien enige uitleg. Toen ik een jong ventje was heb ik een tijdje gedacht dat ik professioneel kunstschilder ging worden. Mijn plan was om veel mooie schilderijen, tekeningen en grafiek te maken. De kopers zouden dan vanzelf wel toestromen.

Met de zon van opzij kun je zien hoe ik het gemaakt heb...

De praktijk viel wat het laatste betreft tegen. Binnen een aantal jaren maakte ik een vracht aan kunstwerken, maar verkopen deed ik niets. Ik nam wel deel aan een paar tentoonstellingen en er was ook wel eens belangstelling voor een van mijn schilderijen.

Maar mijn vraagprijs en de bedragen die de potentiële kopers in gedachten hadden, lagen te ver uiteen. Op een zeker moment besloot ik om niets meer te koop aan te bieden. Ik leende mijn mooiste kunstwerken uit aan vrienden en vriendinnen en zocht een baantje.


Dit schilderij heeft ooit op een ledententoonstelling van Culterele Vereniging Artishock in Soest gehangen. Ik was niet alleen lid maar zelfs, een hele tijd, bestuurslid van die club. Op de jaarlijkse tentoonstelling lieten kunstzinnige medeleden hun werk zien en soms was dat te ook koop. Aangezien ze vaak gebruik maakten van wissellijsten die eigendom van de vereniging waren stond er dan achter de prijs '...zonder lijst.'

Mijn Snelweg '88 was dus niet te koop, ook niet met lijst. Dat laatste is natuurlijk een grap want het hardboard, waar ik met klei en acrylverf mijn voorstelling op gemaakt heb, is aan de omlijsting vastgespijkerd.

Vanochtend hebben we hem direct maar aan de muur gehangen. Met dank aan de vriendin die er al die jaren goed op gepast heeft !