De nertsenfokkerijen in ons land zijn erg bevattelijk gebleken voor het coronavirus. Zo zeer zelfs dat de overheid besloten heeft dat het verbod op het fokken van de pelsdiertjes, dat er toch al aan zat te komen, versneld ingevoerd gaat worden.
Prima, zou je zeggen, want dat kweken van dieren in kleine kooitjes daar moet maar eens een eind aan komen. Maar als de fokkers stoppen, met hun kwalijke praktijken, dan krijgen ze een schadeloosstelling. Dat vind ik dus gek.
Ondernemen is en dat zal elke liberaal beamen, risico nemen. Je steekt geld in je bedrijf, of leent dat ergens, in de hoop dat je in de toekomst winst gaat maken. Als dat niet gebeurt heb je een probleem, maar het is toch niet zo dat je dan bij de overheid aan kunt kloppen en zeggen: Geef mij eens een zak geld ?
Dat er compensaties uitgedeeld worden als er gestopt wordt met dingen, die we met zijn allen verwerpelijk vinden, is op zich niets nieuws. Toen de slavernij afgeschaft werd kregen de plantagehouders een geldbedrag voor elke slaaf die ze vrij moesten laten. De slaven werden eigenlijk vrijgekocht. Alsof er iets rechtmatigs was aan hun vrijheidsberoving.
De slaven kregen niets. Het gevolg was dat veel voormalige slaven, noodgedwongen, nog jaren op de plantages bleven wonen en werken. Ze konden nergens anders heen, hadden geen geld of bezittingen. En kregen geen compensatie.
Ik hoorde laatst over een ander, nogal vreemd, voorbeeld van een schadeloosstelling die door onze eigen overheid werd geëist. Bij de onafhankelijkheid van Indonesië werd er lang onderhandeld over betalingen die de Indonesiërs aan Nederland zouden moeten doen.
Je zou zeggen dat wij Nederlanders, ongevraagd en eeuwenlang, het land van een ander bezet hebben gehouden en daar allerlei voordelen uit hebben gehaald. Als er ergens iets rechtgezet of gladgestreken zou moeten worden, dan lijkt me dat wij eerder iets aan hun zouden moeten betalen.
Maar zo werd er niet geredeneerd. De Nederlandse regering, onder leiding van Willem Drees, claimde ruim 6,5 miljard bij de Indonesiërs. Er werd zelfs geprobeerd om de kosten van de politionele acties, die duizenden Indonesische levens hadden geëist, op de overlevenden te verhalen. Over schaamteloos gesproken.
Uiteindelijk werd overeengekomen dat Indonesië 4,5 miljard zou betalen. In een artikel in de Groene Amsterdammer las ik dat die betalingen meer waren dan wat ons land, na de Tweede Wereldoorlog, kreeg aan Marshallhulp.
Er waren nog meer financiële voordelen voor de Nederlanders, lees daarvoor zelf het artikel van de Groene.
Het heeft allemaal iets maffia-achtigs. Mensen doen dingen die niemand fijn vindt en vragen dan geld om ermee te stoppen. En de overheid is het daar dan mee eens. Vreemd toch ?
In het boek over de Vikingen, waar ik het laatst over had, kom je regelmatig tegen dat plunderende Vikingen werden afgekocht. Om te voorkomen dat ze een stad, of landstreek, zouden platbranden en leegroven kregen ze zakken vol zilver. Het jaar daarop waren ze weer terug, natuurlijk.
Wat dat betreft is de wereld wel een beetje veranderd. Toen Suriname onafhankelijk werd heeft Nederland geld betaald, in de vorm van ontwikkelingshulp. Maar toen was het kwaad al geschied voor de Indonesiërs, die hebben duur betaald voor hun vrijheid.
