De verwende Nederlanders

Ik ben een beetje later, vandaag, omdat ik eerst even de Olympische marathon wou volgen. Die van de vrouwen, met onze nationale trots, Sifan Hassan. Onze andere trots, Femke Bol, behaalde gisteren haar derde medaille, met het team van de 400 meter estafette. Maar dat hebben jullie vast wel gezien. En een andere rots in de branding, Harrie Lavreysen, kan vanmiddag een derde medaille halen bij het fietsen op de baan.

Natuurlijk heb ik de Spelen nauwgezet gevolgd, dat wil zeggen, de sporten die er toen doen, zoals wielrennen (op de weg, de baan en in de mountains), atletiek en hier en daar een vleugje bootje varen, boogschieten en basketbal. De malle sporten, zoals kunstfietsen, -dansen en -zwemmen heb ik links laten liggen. Turnen is ook niets voor mij, net zomin als waterpolo, alle paardensporten, hockey en handbal. Wie daar naar wil kijken, of aan meedoen, heeft natuurlijk mijn zegen.

Er was veel te veel om alles te kunnen zien. Sommige sporten – zoals gewichtheffen, wat toch echt wel leuk is – zijn nauwelijks in beeld geweest. Het was af en toe een speurtocht om iets interessants te vinden. Op de Nederlandse TV wordt er vaak lang voorbeschouwd, nabeschouwd en geanalyseerd en lijkt de aandachtsspanne, voor beelden met sportende atleten, niet langer dan een half uur. Daarna komt er weer reclame, gepraat, of gaan we naar een ander Olympisch onderdeel.

Dan moet je, om een interessant evenement te blijven volgen, overschakelen naar een andere zender. De Britten zijn nog erger, wat voor- en nabeschouwen, bespreken en interviewen betreft. Dus de BBC heeft niet veel opgestaan. Eurosport biedt wel eens uitkomst, maar daar is nog meer reclame dan bij onze NOS. Dan zijn er gelukkig nog de Belgen, die niet bang zijn om een paar uur, achtereen en zonder onderbreking, een sportwedstrijd uit te zenden.

Het contrast tussen de Nederlanders en onze zuiderburen was toch al leuk. Hier sloeg na een paar dagen de paniek toe: Nog steeds geen medaille !! Terwijl het bij de Belgen direct op de eerste dag al prijs was, met de geweldige wielrenners. Uiteindelijk kwam het voor ons nog wel goed.

Vanochtend stond Nederland op de 8ste plaats in de medaillespiegel, met 32 medailles en de Belgen op de 25e, met slechts 10 keer eremetaal. Maar de Belgen vierden elke medaille uitbundig, ook als het maar een bronzen plak was. Terwijl er in Nederland een beetje werd gemiezemuisd als een favoriet geen goud had gehaald, maar een andere plak. Ze had eerder moeten aanvallen (Hassan op de 5 en 10 kilometer), of ze ging te snel van start (Bol op de 400 meter horden).

We zijn een verwend volk. Een jaar of 30 geleden was ons land helemaal nergens, als het om Olympische sporten ging. Toen Ellen van Langen, in Barcelona bij de Spelen van 1992, goud won op de 800 meter, was het land te klein. Dat hadden we nog nooit meegemaakt. Nederland werd toen in de medaillestand 20ste, met 15 medailles en daar waren we dik tevreden mee. België werd 44ste, met 3 medailles.

Gaan we nog wat verder terug, naar de zomerspelen van München, in 1972. Daar heb ik nog vage herinneringen aan. Ons land haalde toen 5 medailles (16e plaats in de medaillespiegel), België haalde 2 medailles (29ste in de medaillespiegel). We zouden dus, net als de Belgen, bijzonder blij moeten zijn met alle succes, van de afgelopen twee weken, ook met de zilveren en bronzen medailles.

Dan nog een kleinigheidje. De commentatoren zeggen af en toe wel heel vreemde dingen. Ze hebben het bijvoorbeeld over 'polshoog springen'. Polshoog ? Dat is niet erg hoog. Als ik me kwaad maak kan ik misschien ook nog wel zo hoog springen als mijn pols !

Ze bedoelen dan polsstokhoogspringen en dat is een heel ander verhaal. Met de polsstok – ze gebruiken daarbij hun polsen ook – gaan de besten over 6 meter ! Dat redt ik niet, tenzij ik er een hoogwerker bij mag gebruiken. En ik moet er niet aan denken om van die hoogte weer naar beneden te moeten springen, ook al ligt er een kussen.

Dan het hordelopen. Daarbij hebben ze het over '100 horden', of '400 horden'. En geloof mij, zoveel horden passen er helemaal niet op een atletiekbaan. Als je daar 400 horden zou willen neerzetten, dan zou je elke meter je nek breken over zo'n ding. Ze bedoelen '100 meter horden' en '400 meter horden'. In het laatste geval staan er slechts 10 horden op de baan, heel wat minder dan 400 dus.

In het taalgebruik slijten de woorden steeds verder af. Polsstokhoogspringen is een veel te lang woord, dat wordt 'polshoog' en zo gaat het ook met dat hordelopen. Het zou me niet verbazen als de Olympische Spelen ooit nog eens de 'Lympische' werden. Je hoort bij veel mensen al dat we daarnaar op weg zijn.

Samengevat: De volgende keer graag minder geklets, meer beelden van de wedstrijden en wat preciezer in het taalgebruik, graag. Dank u.

Ps: De ongelofelijke Sifan Hassan won de marathon ! We worden weer verwend.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De lente ? Of toch snooker ?

Waar zal ik het vandaag eens over hebben ? Over de, maar langzaam, ontluikende lente ? Of toch over het wereldkampioen-schap snooker ? De twee hebben met elkaar te maken, het WK is altijd in de lente. Terwijl de vogeltjes nestjes maken, de bomen in blad komen, de eerste bloemen ontluiken, klik-klakken de ballen op het biljart. Dat is al jaren zo.

De lente was er eerder, natuurlijk. Die is er al zolang als de aarde om de zon draait. Het landschap, de planten en dieren hebben er niet altijd zo uitgezien als nu, maar de afgelopen duizenden jaren kon je wel, zo ongeveer dezelfde flora en fauna, telkens weer, aan een nieuw seizoen zien beginnen. De ene keer wat vroeger dan de andere keer, afhankelijk van het weer.

Daar hebben de snookerspelers weinig last van, die spelen in een zaal. Het WK wordt al jaren gehouden in een theater in Sheffield, in het noorden van Engeland. Sinds enige tijd is er tegenover die theaterzaal een wintertuin, waar ook een snookertafel staat, zodat er demonstraties kunnen worden gegeven. In de pauzes van de wedstrijden zitten daar de commentatoren en deskundigen, te midden van het groen, om de getoonde partijen, voor de TV-kijkers, te duiden.

Het lijkt dus een lange traditie, maar het spel bestaat pas sinds het eind van de 19e eeuw. Volgens Wikipedia is het ontstaan in Brits-Indië, waar een legerofficier, Sir Neville Chamberlain, een paar bestaande biljartspellen met elkaar combineerde. De naam 'snooker' komt ook uit militaire kringen, het was een bijnaam voor onervaren nieuwelingen. In het spel is een snooker een situatie waarin een speler niet vrijuit de volgende bal aan kan spelen, omdat die geblokkeerd is door andere ballen.

Het spel werd aanvankelijk alleen in Groot-Brittannië gespeeld, maar veroverde, sinds de jaren '60 van de 20ste eeuw, ook de rest van de wereld. Het schijnt dat de bekende presentator van natuurprogramma's, Sir David Attenborough, daar een rol in heeft gespeeld. Hij had toen een hoge functie bij de BBC en vond het spel bijzonder geschikt voor de eerste uitzendingen in kleur, in 1967. Dankzij de televisie zagen steeds meer kijkers wat een aardige bezigheid het was.

Het WK werd voor het eerst, dagelijks, door de TV uitgezonden in 1978. De wereldkampioenen uit die tijd, Ray Reardon, Steve Davis en Stephen Hendry en hun grote concurrenten, werden nationale beroemdheden. Inmiddels wordt het spel in allerlei landen, op hoog niveau, gespeeld. In de halve finale stonden dit jaar een Engelsman, een Noord-Ier, een Belg en een Chinees.

Het aardige van dit WK was dat er uiteindelijk twee wat ouderen, de Engelse Mark Selby en de Noord-Ierse Mark Allen, tegenover elkaar kwamen te staan en twee jongeren, de Belgische Luca Brecel en de Chinees Si Jiahui. De twee halve finales verschilden ook wat speelstijl betreft. De twee ouderen speelden meer verdedigend en voorzichtig, terwijl de jongeren volop in de aanval gingen.

Gelukkig was het niet al te mooi weer, de afgelopen weken. Op een enkele dag na, was het koud, winderig en er viel regelmatig regen. Het was dus helemaal niet erg om veel voor de TV te zitten en snooker te kijken. Hoe het afloopt zien we vandaag en morgen.

De lente gaat ondertussen rustig verder. De grote bomen, tegenover ons huis, komen in blad. De een wat sneller dan de ander. De koolmezen voeren elkaar, wat betekent dat het vrouwtje nog eitjes aan het leggen is en dus extra voedsel nodig heeft. Het mannetje kan zo laten zien dat hij, straks, voor een nestkast vol jongen kan zorgen.

In ons pimpelmezenkastje zit voorlopig nog geen nestje. Dat is waarschijnlijk niet alleen aan het weer te wijten, maar ook aan de logeerpoes. Die joeg, tijdens de eerste twee weken van april, alle vogels van het balkon, door tegen het raam van de balkondeur aan te springen. Toch zag ik gisteren twee meesjes bij het nestkastje. Het zou dus misschien nog kunnen...

PS: Voor de snookerfinale heeft de Belgische belofte, Luca Brecel, zich geplaatst, na een sensationele partij. Zijn comeback, waarbij hij terugkwam van een 14 – 5 achterstand, door 11 frames op rij te winnen, was nog nooit eerder vertoond. Hij speelt in de finale tegen de ervaren Mark Selby, die het toernooi al 4 keer won. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

  

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Sport verbroedert soms echt

Na twee weken Olympische Spelen dreigt er een zwart gat. Na de eerste week kon ik nog klagen dat er zoveel zwemmen en judo en zo weinig echt leuke sport te zien was op TV. In de tweede week was het bijna niet bij te houden. Baanwielrennen en atletiek vulden mijn dagen als sportliefhebber, van 's ochtends vroeg, tot ik erbij in slaap viel in de middag.

Aan Nederlands succes geen gebrek, maar we moeten niet te nationalistisch doen. Er wordt bij sport toch al vaak genoeg gesproken in oorlogstermen. Aanvallen, verdedigen, slag leveren, strijden enzovoort. Maar we hebben ook voorbeelden gezien van sport die verbroedert.

Het mooiste was de finale van het hoogspringen bij de mannen. Voor de mensen die nooit naar sport kijken leg ik het maar even uit. Het is bij het hoogspringen niet alleen de bedoeling om zo hoog mogelijk te springen, de naam van het spel zegt het al, maar je moet ook proberen zo min mogelijk foutsprongen te maken.

Bij elke hoogte krijgen de atleten 3 kansen, spring je 3 keer mis dan ben je af en mag je niet verder meedoen. Als je bij 1 van je 3 pogingen over een bepaalde hoogte bent gesprongen, mag je door naar de volgende. Zo gaat een wedstrijd door en wordt de lat, met stapjes van een paar centimeter, telkens hoger gelegd. Uiteindelijk blijft vanzelf de winnaar over.

In de Olympische finale gingen 2 springers de hele wedstrijd gelijk op, Tamberi uit Italië en Barshim uit Qatar. Ze hadden precies evenveel sprongen nodig om tot 2 meter 37 te komen. Na die hoogte lukte het ze beide niet om 2 meter 39 te bedwingen.

In zo'n geval wordt er gekeken naar hoeveel pogingen elke springer nodig heeft gehad. Degene met de minste foutsprongen wordt tot winnaar uitgeroepen. Op die manier viel de Witrus Nedasekau af. Die had ook 2 meter 37 gesprongen, maar onderweg meer fouten gemaakt.

Tamberi en Barshim stonden exact gelijk, evenveel goede als foute sprongen, en overlegden daarop met de wedstrijdleiding. Het komt wel voor dat er in zo'n geval een extra sprong wordt gedaan, op een lagere hoogte, om te beslissen over een zilveren of gouden medaille.

Nu was de Italiaan 5 jaar geleden, vlak voor de vorige Olympische Spelen, zwaar geblesseerd geraakt. Hij had toen niet mee kunnen doen en lang moeten revalideren om weer op zijn oude niveau te komen. In die periode had hij veel contact gehad met Barshim. De man uit Qatar had in het verleden ook zware blessures doorgemaakt en sprak zijn Italiaanse collega moed in.

Om zichzelf aan die moeilijke periode te herinneren en om aan te geven dat het een wonder was dat hij nu toch in de Olympische finale stond, had Tamberi zelfs zijn gipsen spalk meegenomen, het stadion van Tokyo in.

Dat hij nu net in deze situatie moest belanden met zijn vriend Barshim ! Je zag de Italiaan een beetje onzeker kijken. Wat gingen ze doen ? Maar Barshim hakte de knoop door. Hij vroeg de wedstrijdleider of ze niet alle twee een gouden medaile konden krijgen. De official dacht van wel. Dan doen we dat, zei Barshim.

De Italiaan vloog daarop zijn vriend uit Qatar om de hals. Wereldwijd zal menig sportliefhebber een traantje hebben weggepinkt.

Tamberi lag dol van vreugde te rollen op de baan. Barshim was iets rustiger, maar ook hij leek heel tevreden. Hij had in de voorgaande jaren al heel wat titels verzameld, werd 2 keer wereldkampioen en haalde 2 keer zilver op eerdere Olympische Spelen. Deze keer een gedeeld goud leek hem prima.

Zo zie je dat sporters elkaar vaak behoorlijk fanatiek kunnen bestrijden, maar soms ook, heel broederlijk, de winst kunnen delen. 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Het is nooit goed of het deugt niet

Afgelopen vrijdag heb ik voor het eerst met een mondkapje op boodschappen gedaan. Het kabinet had een dringend advies daarvoor afgegeven, om de verdere verspreiding van het coronavirus af te remmen. En ik vind dat we daar dan best gevolg aan kunnen geven. Zo'n ramp is het niet om een half uurtje een mondmasker te dragen en het is voor een goed doel.

Het advies was op typisch Hollandse wijze tot stand gekomen. Ja, nee, misschien, nou vooruit, toch maar niet, dus wel. Het aardige is dat je dat ook terugzag in de straatinterviews die de TV-journaals toonden.

Eerder waren er plannen voor een wettelijke verplichting, maar dat stuitte op zoveel bezwaren – onze mensenrechten kwamen in de knel ! – dat er in plaats daarvan een 'dringend advies' kwam. De een is het daar mee eens, de ander vindt dat het best wat strenger mag en een derde zegt: 'Wat moet ik nou met een advies ? Als ze er nou een verplichting van maken, dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben.'

Het is nooit goed of het deugt niet !

In andere landen worden ook dat soort discussies gevoerd, hoor. In Groot-Brittannië worden de maatregelen, per stad of regio, ook flink aangescherpt nu er een tweede golf van virusbesmettingen in opkomst is. Daar wordt ook tegen geprotesteerd, maar een jonge vrouw in het BBC-nieuws verwoordde heel mooi mijn gedachten.

Ook dit was een straatinterview en op het eerste gezicht zag de jongedame er uit als een losbollerige meid van wie je geen drie verstandige woorden zou verwachten. Maar ze zei: 'Als het nou helpt dan ga ik toch een poosje niet naar de kroeg.'

Dat bedoel ik dus.

Ondertussen gaan in de Verenigde Staten de samenzweringstheorieën weer helemaal los. President Trump heeft het coronavirus opgelopen en volgens sommigen is dat geen toeval. Anderen denken dat het helemaal niet waar is.

Ik zag een straatinterview met een tegenstandster van Trump die zei dat hij maar deed alsof. Hij had van het eerste verkiezingsdebat zo'n puinhoop gemaakt dat hij nu een uitvlucht zocht, om onder de volgende confrontatie uit te komen.

Dat zou misschien kunnen, je kunt van Trump alles verwachten. Maar bij zijn medestanders gaan de theorieën nog heel wat verder. Hij zou wel besmet zijn, maar dat is het gevolg van een links complot, om hem uit te schakelen voor de verkiezingen.

Of, hij zou niet besmet zijn en dus net doen alsof, terwijl er een actie in gang gezet gaat worden om kopstukken van links te arresteren. De president zou dan veilig uit de weg zijn terwijl in het land de pleuris uitbreekt.

Ze zien een bevestiging van deze theorie in de tweet waarin Trump zijn besmetting openbaar maakte. Hij schrijft dat hij en zijn vrouw er samen doorheen zullen komen. 'Together', in het Engels. Maar daarmee zou hij 'to get her' bedoelen, 'haar te grazen nemen', doelend op Hilary Clinton, die nog altijd het middelpunt is van menige complottheorie.

Natuurlijk zou het ook kunnen dat hij onvoorzichtig is geweest in de omgang met andere mensen, waarvan nu blijkt dat sommigen het virus bij zich droegen. Er worden op TV beelden getoond van een receptie, in de tuin van het Witte Huis, waarbij Trump en een grote groep medestanders, zonder mondkapjes, elkaar omhelst en feliciteert met de nominatie van een nieuwe opperrechter.

Je zou het bijna een vorm van hogere gerechtigheid noemen, dat er van die groep nu een aantal besmet blijkt met het virus. Trump heeft de ernst van de corona-pandemie altijd gebagatelliseerd, hij was tegen maatregelen als afstand houden van elkaar en het dragen van mondmaskers. En nu wordt hij daarvoor gestraft.

Maar ik wil niet net doen alsof daar dan weer een hogere macht achter zit. Hij heeft tot nu toe geluk gehad, dat hij niet eerder besmet werd. Nu heeft hij pech. Er zijn ongetwijfeld miljoenen onvoorzichtige mensen die nooit besmet zullen raken. Het is ook niet zo dat iedereen die op de receptie was nu de klos is. Het gaat om de grote getallen, hoe meer mensen onvoorzichtig zijn, hoe meer er ziek zullen worden.

Waarmee we weer terug zijn waar ik begon. Het mondkapje. Heeft dat zin of niet ? Volgens deskundigen maakt het weinig verschil, ook omdat de meeste mensen het niet goed dragen. Onder de neus, of zelfs onder de kin. Je kunt overigens ook besmet worden via je ogen.

Maar het kapje heeft wel een symboolwaarde. Je laat aan je medemensen zien dat je het virus serieus neemt. En dat is zo gek nog niet.

Lees ook dit artikel van Rolling Stone over de laatste complottheorieën. 

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De sport van het herinneren

Zoals jullie misschien weten ben ik best een sportliefhebber. Geen fanaticus, maar vooral in de middaguren, die ik meestal rustend op bed doorbreng, kijk ik graag naar andere mensen die zich wel inspannen. Wat dat betreft valt het de afgelopen maanden niet mee.

Door het corona-virus zijn er vrijwel geen sportwedstrijden. Ik heb één snookertoernooi gevolgd, dat zonder publiek werd gespeeld, maar dat was het wel. Er zijn gelukkig TV-zenders die de lege uren vullen met herhalingen van sportevenementen van lang geleden.

Dan treedt er een ander mechanisme in werking: namelijk de sport van het herinneren. Ik ben daar niet heel goed in. Vraag mij naar de winnaar van een kampioenschap van vorig jaar en ik begin al te twijfelen. Naar het verloop van de finale is het helemaal raden.

Dat is in dit geval best fijn, want elke oude wedstrijd is weer interessant. Meestal begint het me ergens halverwege wel te dagen, hoor. Dus echt heel spannend wordt het meestal niet.

Maar toch. Laatst was ik even ingedommeld en werd ik wakker middenin de herhaling van een oude tennisfinale op Wimbledon. De ene speler herkende ik direct: Boris Becker. Nog piepjong. Bij het zien van zijn tegenstander, een nors kijkende jongeman, met halflang donkerblond haar en zeer lange benen in een heel kort broekje, schoot me een naam te binnen: Kevin Curry. Even later corrigeerde ik mezelf, niet Curry, maar Curren. Een Zuid-Afrikaan, dacht ik.

Bij die oude wedstrijden staan de namen van de spelers en de stand niet voortdurend in beeld, dus het duurde even voor ik het kon zien. Inderdaad Kevin Curren, maar een Amerikaan, stond er.

Toen ik het later opzocht, bij Wikipedia, bleek ik het toch goed onthouden te hebben. Curren was Zuid-Afrikaan, maar liet zich naturaliseren tot Amerikaan, vanwege de apartheid in eigen land en de problemen die dat meebracht voor zijn tennisloopbaan.

Dat viel me niet tegen van mezelf. Een tennisspeler, die ik in geen 30 jaar gezien had, direct herkend. Wat is het menselijk geheugen toch verbazingwekkend. Nog verbazender was het wat ik allemaal vergeten bleek te zijn toen ik 'Nederland Heeft Weer De Gele Trui' las, het tweede deel van de geschiedenis van het Nederlandse wielrennen, geschreven door Benjo Maso.

Het eerste deel heet, niet zo verrassend: 'Nederland Heeft De Gele Trui', maar laat dat je niet weerhouden, het zijn heerlijke boeken.

Ik dacht dat ik het best aardig bijgehouden had, in de jaren '70 en '80. De successen van de Raleigh-ploeg, van ploegleider Peter Post, de Tour-winst van Joop Zoetemelk, de overwinningen van Hennie Kuiper, Jan Raas en Gerrie Knetemann.

Maar ik was zeker de helft vergeten. En de namen van hun tegenstanders kwamen me vaak helemaal onbekend voor. Eddie Merckx en Roger de Vlaminck, die wist ik nog wel. Francesco Moser en Luis Ocana ook, maar er bleken genoeg namen voorbij te komen die mij helemaal niets zeiden.

En wat zo'n Jan Raas allemaal gewonnen heeft ! Hij won 10 etappes in de Tour, 5 keer de Amstel Gold Race en 2 keer de Ronde van Vlaanderen. Een moderne renner zou daar al heel blij mee zijn, maar Raas werd ook 3 keer Nederlands- en 1 keer wereldkampioen, won Milaan-San Remo, Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Roubaix en nog een hele reeks andere wedstrijden. En hij stopte al op zijn 33ste...!

Het kan best zijn dat ik een bijzonder slecht geheugen heb, maar het loont voor mij in ieder geval zeer de moeite om dat soort sportgeschiedenissen weer terug te lezen en te zien. Zeker nu er zo weinig nieuws te beleven valt.  

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Drama camera's

Vrijdag won de jonge, onbekende, Esmee Visser verrassend de 5000 meter schaatsen op de Olympische Spelen. 's Avonds zat haar vader aan tafel bij het tv-programma De Wereld Draait Door. De eerste vraag die presentator Matthijs van Nieuwkerk stelde was: 'Had u tranen in uw ogen ?'

Het is toch verschrikkelijk !? Dat gehengel naar drama. Het niveau van onze journalistiek is afgezakt tot 'Papa, ik zie tranen in uw ogen'...

Gelukkig bleek vader Visser een broodnuchtere man, die wel wist dat zijn dochter een aardig stayertje was, maar niet had verwacht dat ze het zo goed zou doen. Had hij onmiddellijk geprobeerd haar te bellen ? Nee, hoor, hij had rustig gewacht tot ze zelf belde, een paar uur na de race.

Om één of andere reden heeft De Wereld Draait Door oud sportcommentator Mart Smeets uitgenodigd om over de Olympische Spelen te praten. Die man houdt volgens mij helemaal niet van sport, die houdt alleen van drama en van zijn eigen stem.

De NOS heeft een eigen cameraploeg naar de Spelen gestuurd om dramabeelden te schieten en Mart mocht de hele week jubelen, over de geweldige opnamen van schaatsers die het net wel of net niet gehaald hadden. En hoewel Esmee Visser na haar race vrolijk over het middenterrein dartelde, grapjes maakte met haar begeleiders en lollig deed naar haar telefoon, hadden ze net die ene seconde weten te vinden dat ze even bezorgd keek, omdat de grote favoriet, Sablikova, nog aardig bij haar tijd in de buurt kwam.

Daarnaast waren er heel veel beelden van de Nederlandse nummer vier, die lang de snelste tijd had, maar op de tribune moest toezien hoe ze net naast de medailles belandde. Voor mij had het niet gehoeven, al die shots van de naderende nederlaag, maar Smeets en consorten vonden het prachtige TV.

Je zag het eerder ook al bij de 10km van de mannen. Er was weinig aandacht voor de winnaar, een Canadees van Nederlandse afkomst, nog veel minder voor de uitstekende Nederlandse nummer twee, maar er werd eindeloos nagepraat over de dramatische race van favoriet Sven Kramer. Drama, drama, drama. Terwijl Sven eerder toch een mooie gouden plak op de 5km had gewonnen.

Het is verfrissend om tijdens de schaatswedstrijden eens over te schakelen naar Eurosport. Die zenden alleen de beelden uit die de organisatie zelf maakt en het commentaar is van een Belg. De Belgen noemen ons lange baan schaatsen 'snel schaatsen' en doen daar net iets zakelijker verslag van dan wij van de NOS gewend zijn.

Is dat dan saai ? Helemaal niet ! Je wilt toch tijdens de wedstrijd de schaatsers zien en niet telkens hinderlijk onderbroken worden door close-ups van sporters die alleen nog maar nagelbijtend toe kunnen kijken ? De spannende dingen gebeuren niet op de tribune, of het middenterrein, de spanning zit in de wedstrijd.

Misschien zijn ze bij de NOS, met hun drama camera's, bang dat de kijkers afhaken. Die krijgen buiten de spelen om ook het ene na het andere drama-programma voorgeschoteld. Van Help Mijn Man Is Klusser, tot Lelijke Eendjes en Overspel In De Liefde. Er wordt wat afgehuild. Was het niet Gerrit Komrij die ooit onze TV een treurbuis noemde ? Die man had een vooruitziende blik, maar of hij gedacht had dat het zo treurig zou worden...?

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Vechten zonder doden en gewonden

Mijn huisgenoten beginnen het een beetje moe te worden, maar ik kon er de afgelopen week geen genoeg van krijgen. De Wereld Kampioenschappen atletiek, dus, elke avond van een uur of 8 tot 11 op tv. En soms 's middags ook al. Mensen van allerlei kleuren en formaten die tegen elkaar strijden zonder dat er doden of gewonden bij vallen.

Okee, er is vlagvertoon en er worden volksliederen gespeeld, maar buiten de wedstrijden om lijken de deelnemers het prima met elkaar te kunnen vinden. Het nationalisme gaat niet zo diep. Ik zag bijvoorbeeld Russische en Oekraïense hoogspringsters elkaar in de armen vallen, na een spannende wedstrijd.

En het zijn niet per se de sterkste en rijkste landen die de boventoon voeren. Er waren Amerikaanse winnaars, maar zij hadden ook favorieten die tegen atleten uit kleinere landen het onderspit dolven. Eén van de helden was een loper uit Botswana die, getroffen door een buikvirus, niet mocht deelnemen aan de ene finale en zich dan, via een extra race, nog wist te plaatsen voor een andere.

Voor de nationalisten onder ons waren er mooie prestaties van landgenoten, voor de feministen was het leuk dat die allemaal van vrouwen kwamen. Ach, zo was er voor ieder wel iets te genieten.

Het is vast geen toeval dat de atletiek een zeer oude tak van sport is. Onze verre voorouders ontdekten duizenden jaren geleden al dat er ook eer valt te behalen als je elkaar niet de kop inslaat.

Nog één dag te gaan, helaas, dan is het WK weer voorbij. En vanmiddag ook nog de ontknoping van de wielerronde van de lage landen, tegenwoordig onder de naam van een internetbank. Minder veelkleurig en feministisch, maar toch ook wel leuk.  

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf . 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Minder personeel op Schiphol en langere Tour etappes graag

Er is meer personeel ingezet op Schiphol om de verwachte drukte het hoofd te bieden, hoor ik in het nieuws. Maar dat moeten ze helemaal niet doen ! Laten ze minder mensen inzetten, laat de boel maar vastlopen. Misschien dat er dan vakantiegangers op het idee komen om niet met het vliegtuig te vertrekken.

Of helemaal niet weg te gaan met de vakantie, dat kan ook. Blijf eens lekker thuis en geniet van je woonomgeving. En terwijl je thuis zit te genieten, of af en toe eens een blokje om wandelt, bedenkt dan hoeveel geld je bespaart en hoeveel minder je het milieu belast. Zalig !

Wat je ook kunt doen is 's middags ontspannen op de bank gaan zitten, TV aan en naar de Tour de France kijken. Maar die lange etappes zijn zo saai, hoor ik iedereen dan weer klagen.

Dat is juist heel goed ! Lange, saaie etappes moeten het zijn. Met direct na de start een ontsnapping, met een stuk of 4 onbelangrijke renners. Die worden dan vlak voor de finish ingelopen, waarna een spannende eindsprint volgt.

Ondertussen kun je rustig overschakelen naar het tennis op Wimbledon, of een goed boek lezen, een tukje doen, je sokken stoppen, of iets anders nuttigs of ontspannends. Als je om een uur of 5 weer naar het wielrennen zapt ben je ruim op tijd voor de ontknoping.

Je zou kunnen denken dat zo'n lange etappe, waar toch naast, achter en voor de renners een heleboel auto's en motoren meerijden, ook een belasting is voor het milieu. Maar dat moet je anders zien. Okee, er rijden misschien 100 motorvoertuigen met zo'n wielerpeloton mee, maar die zorgen er voor dat er 100.000-en wielerliefhebbers thuis voor de buis zitten te dutten.

Zonder wielrennen, of tennis, op de TV waren die er misschien allemaal wel op uit getrokken met hun auto. Dat zou veel erger zijn geweest voor het milieu.

En er komt ook nog een WK waterpolo, zwemmen, beachvolleybal en atletiek aan. Er wordt nog meer gewielrend. Op de baan is er een EK, wat jammer genoeg niet erg saai is, maar de Ronde van Spanje belooft wel weer een aantal lange, voorspelbare etappes. Daar blijf je toch voor thuis !

Zie voor een compleet overzicht, van de sport van deze zomer, de website van de NOS. 

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Songfestival ? Gelukkig is er ook goede muziek op de tv...

Het lijkt wel alsof in steeds wijdere kringen het Eurovisie Songfestival een geaccepteerd fenomeen geworden is. Van verschillende internetvrienden, waarvan ik toch dacht dat ze best wel een goede smaak hadden, zag ik al serieuze reacties op het liedjesspectakel. Vroeger kon je gezellig met je vrienden afgeven op de wansmaak en krukkige liedjes, nu moet je oppassen wat je zegt.

Maar goed, ik gun ieder zijn plezier. Als je ervan houdt om schaars geklede, Oost-Europese, meisjes onverstaanbare teksten te horen gillen, dan vind ik dat prima. De verstaanbaarheid is er trouwens niet op vooruit gegaan sinds er niet meer in de eigen landstaal gezongen hoeft te worden.

Tsjonge, wat wordt de Engelse taal een geweld aan gedaan. Bij sommige liedjes heb je pas halverwege door dat ze in het Engels gezongen worden. Maar genoeg gezeurd, Jan, er is gelukkig ook nog goede muziek op de tv.

Wat dat betreft ben ik best blij met het uitgebreide digitale aanbod, via de glasvezelkabel. Op de reguliere netten is het behelpen met een uurtje op zondagochtend en een enkele documentaire in de late avond. Maar op BBC-3 en -4 en op zenders als Cultura24 kun je regelmatig leuke concerten en muziekfilms aantreffen.

Zoals laatst een live-registratie uit de jaren '60, van de zwarte jazzgitarist Wes Montgomery. Voor mij geen goede bekende. Ja, wel eens van gehoord, natuurlijk, maar meer ook niet. Hier was hij te gast bij een Nederlandse jazzgroep, met onder andere Pim Jacobs aan de piano en drummer Han Bennink.

Indrukwekkend hoe relaxed en schijnbaar moeiteloos Montgomery de ingewikkeldste gitaarpartijen speelde. Even een sigaretje opstak terwijl Jacobs een solo speelde en dan weer feilloos inhaakte. Sommige muziek wordt 2 keer zo goed als je ook ziet hoe het gespeeld wordt, of werd.

Ook muzikanten die je wel kent, maar waar je eigenlijk maar weinig om geeft, kunnen interessant filmmateriaal opleveren. Een documentaire over de countryzanger Glen Campbell bijvoorbeeld, laatst op de BBC. Bij ons is hij voornamelijk bekend door zijn grootste hit 'Rhinestone Cowboy'. Een niemendalletje. Om niet te zeggen: een flutnummer.

Maar het blijkt dat Campbell onder muzikanten enorm gewaardeerd werd als gitarist. Hij speelde op talloze opnamen als begeleider van grootheden als Elvis Presley, Frank Sinatra en the Beach Boys. Van de laatste band is hij nog bijna lid geworden, als stand-in voor zanger-bassist Brian Wilson.

Het zijn maar een paar voorbeelden van aardige muziek-documentaires die in de afgelopen weken te zien waren. Ik zag verder ook nog uitzendingen over George Harrison, Paul McCartney, the Rolling Stones, Jeff Lyn, Fleetwood Mac en de opkomst van de rock & roll in Groot-Brittannië. En een fraaie film over de Nederlandse gitaarbouwer Flip Scipio, die onder andere Paul Simon, Ry Cooder en Jackson Brown in zijn klantenkring heeft.

Die ene week Songfestival op tv valt dus best te overleven...

Genoemde artiesten zijn allen te vinden op Wikipedia 

De film 'Talking guitars', over Flip Scipio, is te zien via Uitzending Gemist 

De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel  2 van deze episode.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Geen Glasvezelverbinding, wel Glasvezelverbinding...

Maandag – Het tweede bezoek van een monteur, om onze glasvezel-verbinding aan de praat te krijgen. Ik had er een hard hoofd in, we hadden nog steeds geen signaal en op de website was ook niets veranderd.

Bovendien had ik, toen ik met mijn scootmobiel over de hoofdstraat reed, twee mannen bezig gezien. Ze zaten aan een tafeltje met meetapparatuur, naast een gat in het trottoir waar een dikke bundel oranje kabels uit omhoog gehaald was. Glasvezelkabels waar klaarblijkelijk iets niet mee in orde was.

Mijn vermoeden bleek juist. Onze monteur vertrok na een kwartiertje weer onverrichter zake. Een nieuwe afspraak kon nog niet gemaakt worden, eerst moest het bedrijf dat de boel aangelegd had de problemen oplossen. Afwachten dus maar weer...

Dinsdag – Enigszins vermoeid doe ik het rustig aan. Ik luister wat muziek uit de enorme verzameling van mijn goede vriend M. Opnamen uit de jaren '30 van de Hackberry Ramblers, een Amerikaanse stringband die Country & Western en Cajun speelde.

Als ik ze opzoek op internet blijken ze tot voor kort nog actief te zijn geweest. De oprichters van de band, violist Luderin Darbone en accordeonist Edwin Duhon, hebben ruim 70 jaar in de band gespeeld, ze waren toen al dik in de 90 ! Een opmerkelijke geschiedenis, die na te lezen is op de website van drummer Ben Sandmel Daar is ook muziek van de band te downloaden.

Woensdag – Na een zeer donker en bewolkt begin van de dag klaart het weer in de loop van de ochtend helemaal op. Ik krijg zo weinig zon en buitenlucht, de laatste weken, dat ik besluit mijn koffie op het balkon op te drinken. Best lekker, die zon op je gezicht, jammer dat je er zo'n kouwe kont bij krijgt.

Donderdag – Mooi zonnig weer dus ga ik een boodschap doen op de scootmobiel. Bij de een van de winkels moet ik mijn vervoermiddel helaas buiten laten staan, maar ze hebben wel de cafetière die ik zoek. Bij een andere zaak, waar ik wel in kan rijden, koop ik een nieuwe leesbril. Na een uurtje kom ik, moe maar voldaan thuis.

Bij de post zit een brief van het bedrijf dat de Glasvezelkabel heeft aangelegd. 'Eindelijk aangesloten op de toekomst !', staat er en: 'Heel Nederland wil het, u heeft het, een aansluiting op het Glasvezelnetwerk...' Ja, ja, maar voorlopig kunnen we er niets mee.

Hoewel, als kleinzoon D. naar de lampjes op het kastje kijkt, blijkt de Glasvezelkabel ineens signaal te hebben. Samen proberen we of het internet het weer doet. Dat blijkt zo te zijn, maar op de website kunnen we onze diensten nog niet activeren. Ik ga dus een beetje rusten op bed.

Na enige tijd komt D. dolenthousiast mijn kamer binnen rennen. We kunnen activeren ! Ik probeer hem te kalmeren en beloof, als ik wat uitgerust ben, te kijken wat we kunnen doen. Diezelfde avond hebben we de eerste TV en pc al aangesloten. Voor de rest moeten we aan de slag met netwerkkabels en doorschakelkastjes. Morgen verder.

Vrijdagavond – Mijn benen willen niet meer, maar met de Glasvezelaansluiting gaat het al een stuk beter. De telefoon doet het nog niet, maar dat schijnt zo te horen We snappen nog niet helemaal hoe we de TV's in moeten stellen en voor het redden van mijn oude mail-adressen zal ik eerdaags klantenservice moeten bellen, want dat is ook nog niet gelukt. Maar verder...

Zaterdag – De mailadressen zijn gered ! Het was een heel gepruts, maar ik ben er op eigen kracht in geslaagd om de boel over te zetten naar het nieuwe Glasvezelaccount... ! Het internet en de TV werken, nu alleen nog afwachten of de telefoon het eerdaags weer gaat doen.

Tsjongejonge... Het is alles bij elkaar een heel gedoe. Desalniettemin zijn we onder de indruk van de snelheid en kwaliteit van de diensten. Maar vlot en makkelijk overstappen ? Dat is het niet...

De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Van Gewest tot Gewest

Lang geleden, ergens aan het eind van de jaren '80, heb ik eens gefigureerd in een aflevering van het legendarische tv-programma Van Gewest tot Gewest. Dat was een populair programma waarin eigenaardigheden en regionale nieuwsitems uit ons eigen land werden getoond.

Dat kon een klompenmaker zijn, een dorpsfeest, of een dag uit het leven van een Turkse gastarbeider, maar ook een reportage over de Delta Werken, of in mijn geval de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek. Ik werkte daar toen op de tekenkamer en een filmploeg van de NOS kwam opnamen maken.

Het was de bedoeling een globale indruk te geven van wat er door onze dienst gedaan werd. De fotografie-afdeling werd bezocht, het restauratie-atelier, de bibliotheek, het archief en onze tekenkamer.

Over mijn schouder keek de camera mee, terwijl ik een oude tekening zat over te trekken. Geschikt maken voor publicatie heette dat. Niet zo spannend. Dus een van de collega's diepte een plattegrond van een grafveld op en liet zich filmen terwijl ze wat doodshoofden en skeletten tekende.

Het is jammer dat een dergelijk programma niet meer op de Nederlandse televisie bestaat. Tegenwoordig kijken we liever naar 'bekende' Nederlanders die stijldansen, of van een duikplank vallen. Triest, want van zo'n programma met wetenswaardigheden van eigen bodem steek je altijd wat op.

In België heeft men nog Vlaanderen Vakantieland, al gaat dat ook vaak over de landsgrenzen heen en heeft het voornamelijk een toeristische inslag. Bij de BBC doen ze het beter en serieuzer. Daar zijn zelfs verschillende programma's die aan Van Gewest tot Gewest doen denken. Country Files, Country Tracks en Coast.

Bij Coast volgt men de kust van het Verenigd Koninkrijk en besteedt men onderwijl aandacht aan de natuur en de menselijke invloeden van heden en verleden. Erg leerzaam. En ze zijn niet eenkennig want ook Coast gaat af en toe over de landsgrenzen. Bijvoorbeeld naar Ierland, Frankrijk, Scandinavië en zelfs naar ons land.

Enige tijd terug kon je zo, bij de BBC, een uur lang zien hoe wij Nederlanders met onze kust en de zee omgingen. Van de Waddenzee via de Afsluitdijk naar de Delta Werken. Alles mooi in beeld gebracht en vakkundig toegelicht. Kom daar nog eens om op de vaderlandse zenders.

Het doet je terug verlangen naar het goeie ouwe Van Gewest tot Gewest. Ook al was mijn bijdrage, aan de uitzending die er over de Oudheidkundige Dienst is gemaakt, erg bescheiden. Op de aangegeven uitzenddatum zaten we thuis natuurlijk vol spanning voor de buis.

Een fotogenieke mevrouw van het archief vertelde het een en ander over haar werkzaamheden. Er werden wat korte beelden van de overig afdelingen getoond. De tekenkamer moest het doen met een totaalshot en de mededeling dat de opgegraven voorwerpen ook getekend werden. Alle opnamen van mij en mijn collega's waren in de montage gesneuveld.

Bij Wikipedia lees ik dat Van Gewest tot Gewest een van de langst lopende Nederlandse tv-programma's is geweest. Het is uitgezonden van 1965 tot 2003. Een aantal uitzendingen uit 2002 staat op deze site. Op YouTube zijn ook fragmenten uit het programma te zien.

De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit hoofdstuk.

Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men