Een betaald abonnement

Het is heel normaal om een betaald abonnement te hebben, op de krant, bijvoorbeeld, of een tijdschrift, of de bibliotheek. Tenminste dat was het vroeger. Voor veel mensen is het niet meer zo normaal om te betalen voor nieuws, muziek, films, of boeken. Via internet is er van alles te lezen, te zien en te beluisteren en heel veel daarvan is 'gratis' beschikbaar.

Mijn vrouw en ik zijn van de oude stempel, dus wij hebben nog een abonnement op de krant. Het is een zaterdag-plus-internet abonnement, zodat we niet elke dag de trap af hoeven, om de krant uit de brievenbus te halen. We gaan echt wel met onze tijd mee.

We hebben ook een abonnement op de TV-gids, omdat mijn vrouw dat prettig vindt. Ikzelf kijk meestal online wat er te zien is, of via de gids van onze glasvezelprovider. Maar dat is omdat het gemakkelijker is, niet omdat het geen geld kost.

Ik vind het helemaal niet erg om voor sommige diensten te betalen en ik doe ook wel eens een vrijwillige bijdrage. Voor Wikipedia, bijvoorbeeld, dat ik vrijwel dagelijks bezoek. Of voor het e-mailprogramma Thunderbird, dat ik elke dag gebruik. Wat dat betreft zou het dus ook niet gek moeten zijn dat ik nu een abonnement heb op YouTube. Maar het voelt wel een beetje vreemd.

Ik gebruik YouTube al heel lang. Om zelf af en toe een filmpje op te zetten en om muziek te zoeken voor de Top 200.000. Ik heb ook vrij lang, ongehinderd door reclameboodschappen, van die muziek kunnen genieten. Maar de laatste jaren is YouTube, wat dat betreft, strenger geworden. Als je een advertentieblocker gebruikt krijg je geen filmpjes meer te zien. Toch wel een beetje hinderlijk.

Wat uiteindelijk de doorslag gaf was het verzoek om, tijdens een vrolijke familie-bijeenkomst, een YouTube playlist af te spelen. Op zich geen probleem, maar zonder abonnement betekent dat, na elk liedje een reclameboodschap. En, als het een lang liedje is, zelfs het risico dat het onderbroken wordt voor reclame.

Ik nam dus een gratis proefabonnement, voor een maand, met het plan om het daarna misschien nog een maand door te laten lopen en dan op te zeggen. Een maandje betalen leek me wel billijk. Ik heb zolang gratis geluisterd en gekeken. Maar we zijn nu anderhalve maand verder en ik overweeg ernstig om het abonnement voorlopig door te laten lopen.

Goedkoop is het niet, 14 euro per maand, maar wel verdomd prettig. Een nummer van de live-lp Yessongs, dat bijna een kwartier duurt, te kunnen beluisteren zonder onderbrekingen. Alle albums van Paul McCartney en Wings, zonder reclameboodschappen, plus alle bonustracks en singles die niet op albums zijn verschenen.

We hebben geen platenspeler meer, geen mogelijkheid om cassettes af te spelen en CD's alleen met een paar kunstgrepen. Ik heb wel veel muziek omgezet naar MP3-formaat, dat ik via de laptop af kan spelen. Maar die verzameling verbleekt bij wat YouTube tegenwoordig te bieden heeft.

Vroeger was het wel eens zo dat je bepaalde, wat minder bekende, groepen of artiesten, niet kon vinden op YouTube, maar dat komt tegenwoordig nog maar heel sporadisch voor. Zelfs obscure blueszangers en jazzorkestjes, uit de jaren 20, zijn vrijwel allemaal beschikbaar.

Dus toen ik ontdekte dat we 2 loten in de postcodeloterij hadden besloot ik om 1 daarvan op te zeggen en mijn YouTube-abonnement, voorlopig, door te laten lopen. Het kan zijn dat we eerdaags een paar miljoen hadden kunnen winnen en dat we nu genoegen moeten nemen met de helft daarvan. Maar dat is een risico dat ik wel wil nemen voor ongestoord muziekplezier.

Ps voor de jongere lezers: 'Yessongs' is een driedubbel live-album, van de Britse rockgroep Yes, uit 1973. Langspeelplaten en muziekcassettes waren gangbaar in de tweede helft van de vorige eeuw, je had speciale apparatuur nodig om de muziek die erop stond te horen.

Tot mijn verrassing zie ik dat moderne artiesten nog steeds muziek uitbrengen op cassettes. Dus vergeet wat ik hierboven schreef en geniet van Taylor Swift , of The Foo Fighters, op je ouderwetse walkman.

  

 

De Strip is gemaakt door de de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van het vorige stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  

 

De Stripman zingt

Echt nieuws is het niet. Er zijn meer mensen die wel eens zingen. Bovendien heb ik een tijdje terug al eens een verhaal geschreven over mijn bescheiden muzikale loopbaan.

Over de muziek-instrumenten die in huis waren en waar mijn ouders soms op speelden. Dat mijn broer een gitaar kocht en bongo's, waar ik later ook op leerde spelen. En hoe wij samen in ons eerste bandje terecht kwamen.

Bij mijn ouders ligt het enige exemplaar van een cassettebandje dat mijn broer en ik ooit vol speelden, nog voor we in die eerste band zaten. Het moet onderhand bijna 30 jaar geleden zijn. Mijn broer zingt en speelt gitaar op kant 1 van de cassette, ik doe hetzelfde op kant 2.

Achteraf kun je je afvragen waarom we niet samen speelden, want mijn broer was duidelijk de betere gitarist en ik wellicht de betere zanger. Maar op dat idee zijn we niet gekomen. We zaten elk op onze eigen kamer, met onze eigen cassette- en bandrecorders, liedjes op te nemen.

Geen eigen liedjes, want zover waren we toen nog niet. We speelden oude bluesnummers en liedjes van artiesten die we toen leuk vonden. Het bekendste nummer op mijn kant is waarschijnlijk 'The streets of London' van Ralph McTell.

Een kampvuurklassieker, die ik wat meer authenticiteit meegaf door mijn voordracht te mengen met straatgeluiden. Je hoort auto's toeteren, brommers passeren en vogels tsjilpen. Allemaal opgenomen door de microfoons uit mijn slaapkamerraam te hangen.

Zo experimenteerde ik ook bij een paar andere nummers. Op één van mijn recorders kon ik een nieuwe opname bij de oude mengen, waardoor ik meerdere stemmen, gitaren en percussie over elkaar heen kon opnemen. Een techniek die in echte platenstudio's gemeengoed is. Sommige artiesten nemen zo, in hun eentje, een heel orkest op.

Een van die liedjes, Little Old Lady, van Kevin Coyne, heb ik nu overgezet op de laptop en, voorzien van een reeks striptekeningen, op YouTube geplaatst. Je hoort me spelen op gitaren, trommelen op meubilair en melkflessen en meerstemmig zingen. Na 30 jaar kan ik rustig zeggen dat het nog best heel aardig klinkt. 

Een paar jaar later, toen we dus in dat eerste bandje speelden, heb ik opnieuw liedjes opgenomen. Maar nu eigen nummers, met maatschappij-kritische teksten. De opnames waren bedoeld als voorbeeld voor mijn mede bandleden. Zo konden die horen waar ik zo ongeveer heen wilde.

Je kunt horen dat ik, dankzij het samenspel met anderen, het een en ander bijgeleerd had. De apparatuur waarmee ik speelde en opnames maakte was ook iets beter. Een goede gitaar, een drumcomputer, twee recorders met overdub-mogelijkheid. Het was allemaal nog lang niet professioneel, maar klinkt toch al wat minder houtje-touwtje.

Inmiddels zijn de meeste oude opnamen gedigitaliseerd. Dus misschien volgen er, bij voldoende succes en aanmoedigingen, nog meer van dit soortfilmpjes...

---

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door De Geheimzinnige Hulpman.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  en deel 9 van deze episode. Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond en Het is niet wat je denkt

Wordt vervolgd...

Klik op de strip voor een grotere weergave... En bezoek de website van de Geheimzinnige Hulpman, voor meer vervolgstrips !
 

J.C.Tans & the Rockets – Fantastisch, energiek, spetterend en gemeen scheurend

Afgelopen week werd ik herinnerd aan een grote mislukking, die tegelijkertijd een van de positieve hoogtepunten uit mijn leven is. Het klinkt misschien gek, maar soms kunnen dat soort dingen samenvallen. Laat me het uitleggen.

Onlangs kocht ik een USB-adapter waarmee ik mijn stereo-installatie aan kan sluiten op mijn laptop. Nu kan ik muziek van lp's en cassettebandjes omzetten in MP3'tjes. Het eerste bandje dat ik uit de la opdiepte was een, van de radio opgenomen, liveconcert van J.C.Tans & the Rockets.

Fantastische, energieke, spetterende, gemeen scheurende en opzwepende jazz uit de jaren '80. Al zou het me niet verbazen als de meeste lezers er nog nooit van gehoord hebben. Toch was tenorsaxofonist Jan Cees Tans enige tijd een grote naam in de Nederlandse Jazz.

In 1987 won hij de Boy Edgar prijs, de belangrijkste jazz-onderscheiding in ons land. Daarvoor maakte hij al een jaar of twintig de podia onveilig met verschillende bands, waaronder 'Stichting Amsterdams Tenoren Onderzoek', het 'J.C.Tans Orchstra' en zelfs de Haagse popband 'Gruppo Sportivo'.

Begin jaren '80 leidde hij The Rockets, een 10-koppige band, waarmee hij stevig swingende jazz-arrangementen van nummers van The Rolling Stones en Dr. John speelde, maar ook fijnzinnige jazzstukken, gecomponeerd door de bandleden zelf.

Het was een grote band, naast drums, bas, piano en gitaar ook nog zes blazers: twee trompetten, drie saxofoons en een trombone. En de muziek die ze maakten was niet te vergelijken met het gebruikelijke, gladde bigband repertoire. En ook heel anders dan de hard-bop die je veel jazzmusici toen hoorde spelen. De critici noemden het Jump-jazz en schreven dat er invloeden van de rhythm & blues in te horen waren.

De band was een paar maal te zien, in het VPRO tv-programma Reiziger in Muziek. En ze hebben een keer opgetreden in mijn eigen dorp, bij mijn eigen club, de vereniging Artishock. Ik heb mogen helpen bij de organisatie van dat concert. Het was een onvergetelijke avond, dat begrijp je al.

Ik had van de radio, kort daarvoor, dat live optreden opgenomen en was daar zo enthousiast over dat ik iedereen die ik zag de kop gek zeurde over het komende concert. Ik had zelfs een reclamespot opgenomen op een cassettebandje om op drukke verenigingsavonden te draaien. Ik had posters opgeplakt en persberichten verstuurd.

Maar de naam, The Rockets, zorgde voor verwarring. Sommige jazzliefhebbers, die de band nog nooit gezien of gehoord hadden, dachten dat ze rockabilly speelden. Misschien heeft dat kan ons indertijd parten gespeeld.

Bij het optreden in Soest zat uiteindelijk maar een man of tien in de zaal, met de leden van de werkgroep erbij, maar net meer dan er muzikanten op het podium stonden. Het maakte de avond niet minder gedenkwaardig. Een van de beste live-optredens die ik ooit meemaakte. Maar als medeorganisator ook de grootste sof.

Voor de muzikanten maakte het weinig uit. Het concert was geweldig, the Rockets gingen tekeer alsof ze in een uitverkocht Bimhuis stonden. De ritmes waren snel en avontuurlijk en vooral de elektrische gitaar, van Piet de Vries, was bepalend voor de sfeer. Hij speelde niet alleen ritmepartijen, maar schrok ook niet terug voor een scheurende solo.

Bij het optreden in Artishock bemoeiden de trompettisten zich daarbij met de gitaarversterker, een oude Vox. Door aan alle knoppen te draaien zorgden ze voor onverwachte en humoristische geluidseffecten. Later hoorde ik dat ze dat bij elk optreden deden. Een zeker showelement hoorde dus ook bij de band.

Een fantastisch optreden, maar nauwelijks publiek, wellicht dat de band daarom, in de jaren daarna, tamelijk geruisloos van het toneel is verdwenen. J.C. Tans zelf hebben we later nog eens terug gezien met een trio en ook andere bandleden, zoals trombonist Wolter Wierbos en bassist Ernst Glerum, in verschillende kleinere groepen. Saxofonist Sean Bergin, een rossige reus oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Afrika, heb ik nog verschillende keren zien spelen.

Gitarist Piet de Vries kwam jaren later zomaar bij Artishock binnenlopen, na afloop van een filmvoorstelling. Hij was in de buurt en herinnerde zich dat hij bij ons gespeeld had. We hebben gezellig een biertje gedronken en wat gebabbeld, waarbij hij overigens meer interesse toonde voor mijn vrouw dan voor mij, maar ja, dat moet je voor de kunst over hebben...

Op internet is niet veel over Tans of zijn Rockets te vinden. Een piepklein stukje op Wikipedia, maar niets op YouTube. Op het jazzlabel BV Haast wordt wel een tweetal cd's te koop aangeboden. De oplage is beperkt, dus nieuwsgierige jazzliefhebbers moeten zich haasten.

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door Jan de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 -  deel 3 en deel 4 van dit verhaal. Lees ook de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - en Teringhond

Wordt vervolgd...

Klik op de strip voor een grotere weergave... 
 

Brendan Croker en de onbetrouwbaarheid van zelfgebrande cd's

Dit verhaal verscheen in november 2010 op het Volkskrantblog, inmiddels heb ik al mijn zelfgebrande cd's geript en op harde schijf opgeslagen. Nu de overige cassettebandjes nog, die ik nog niet op cd had gezet... Het plaatje tekende ik in 1978, midden in het analoge tijdperk...

De muziekliefhebber vindt tegenwoordig op internet een enorm aanbod van geluids- en beeldopnamen van zijn favoriete muzikanten. Al of niet legaal aangeboden is er ontzettend veel te downloaden, te beluisteren en bekijken.

Een aantal decennia geleden was dat heel anders. Internet stond nog in zijn kinderschoenen, voor elke minuut, die je er via de telefoonlijn op verbleef, moest betaald worden. Toen luisterden muziekliefhebbers naar de radio en waren ze in de weer met cassetterecorders.

Zo heb ik een hele la vol met bandjes, opgenomen van de radio. Losse nummers, maar ook live-concerten. En door vrienden opgenomen lp's, natuurlijk, die we onderling uitwisselden.

Ergens in de jaren '90 kreeg ik mijn eerste pc met een cd-brander. Langzamerhand raakte de muziekcassette en de lp in onbruik. Een deel van wat ik in de loop der jaren verzameld had zette ik over op cd. Mijn lp's gaf ik grotendeels weg, een radio heb ik nu niet eens meer.

Maar wat blijkt nu ? De cd is helemaal niet zo'n betrouwbaar opslagmedium. Sommige van de oudste cd's spelen niet meer af, of produceren vervormde muziek. De technische vooruitgang lijkt een kat in de zak.

Gelukkig kun je geluidsopnamen van cd weer overzetten naar digitale bestanden, die je dan weer op je pc of externe harde schijf kunt bewaren. Een backup voor je audio-cd's als het ware.

Niet dat dat voor mijn hele verzameling nodig is. Maar sommige opnamen zijn tamelijk uniek. De live-concerten van de radio bijvoorbeeld. Zoals het optreden dat Brendan Croker, met zijn band the Five O'Clock Shadows, in 1988 gaf op Parkpop. Een heerlijke energieke mix van Britse blues en tropische klanken en op internet nergens te vinden.

Croker is geen grote ster, eerder een ambachtelijke muzikant die, in de door synthesizers en drumcomputers overheerste jaren '80, een beetje tegen de stroom in roeide. Met zijn doorleefde stem en aanstekelijke gitaarspel is hij wel vergeleken met Ry Cooder, met wie hij een voorliefde voor rootsmuziek deelt.

In 1990 maakte Croker een korte periode van voorspoed door, als lid van the Notting Hillbillies. Een groep rond Mark Knopfler, bekend als voorman van Dire Streats. De band maakte een bejubelde lp, 'Missing, presumed having a good time', gevolgd door een succesvolle tournee.

Daarna richtte Knopfler zijn aandacht weer op Dire Streats en viel Croker terug in betrekkelijke anonimiteit. Hij bleef wel actief, maakte lp's en cd's, schreef filmmuziek, deed mee op platen van andere muzikanten, zoals Tanita Tikaram en Rory Block en toerde in het clubcircuit.

En optreden doet hij nog steeds. Meestal alleen met zijn akoestische gitaar, soms samen met anderen. In 2002 deed hij bijvoorbeeld een duo-tournee met Kevin Coyne. De jaren daarna was hij vooral in Nederland en België regelmatig live te zien.

 

---

Op YouTube is een behoorlijk aantal filmpjes met Brendan Croker te vinden, maar je bespaart je een hoop gezoek door naar zijn eigen website te gaan, waar alles netjes op een rijtje staat.

Als voorbeelden, zijn bijna hit met the Five O'Clock Shadows: No money at all 

Met de Notting Hillbillies: Feel like going home 

Met Kevin Coyne: Blues stay away from me 

En solo, in juli 2010, bijna onherkenbaar met lang haar en baard: Last train to glory