Hittegolf !

Meestal schrijf ik mijn wekelijkse verhaaltje op zaterdag. Maar gisteren was het zo heet dat ik niet in staat was tot veel samenhangende gedachten. Ik kwam niet verder dan dit:

Ik zocht naar 'hittegolf' op ons Stripblog en vond verhalen uit augustus 2018, juli 2019 en juli 2022. In de maand juni was het, de afgelopen jaren, niet zo warm, zo blijkt. Maar dit jaar wel. Ik ga het dus kort houden, want aan de laptop zitten is een zweterige bezigheid.

Voor het gemak citeer ik uit mijn verhaal van 2022, dat zijn jullie ondertussen toch vergeten, hoop ik:

'We wonen op de bovenste etage, wat mooi is voor het uitzicht, zoals jullie regelmatig aan mijn zonsopkomstfoto's kunnen zien. Maar de zon staat daarna wel een groot deel van de ochtend op dat raam te branden.

We hebben bamboe rolgordijnen, wat doorgaans wel afdoende is. Maar bij echt grote hitte moeten we er een laken overheen spannen, om het in de woonkamer een beetje draaglijk te houden. Helaas kan dat niet aan de buitenkant van het raam, wat een stuk effectiever zou zijn. Dan zou ik op het dak moeten klimmen en daar waag ik mijn breekbare botten niet aan.

De slaapkamers en de keuken komen vol in de zon, als die een beetje bij het zijraam wegdraait. Maar aan die kant hebben we ook ons balkon, dus kunnen we voor die ramen wel lakens en handdoeken hangen, als het erg warm dreigt te worden. Dan is het, voor een groot deel van de dag, ramen en deuren dicht, gordijnen ervoor en wachten tot het avond wordt.'

Ondertussen proberen we ons een beetje koel te houden met ventilatoren, water en ijsjes. De grote torenventilator, die donderdag bezorgd zou worden heeft vertraging, dus het is een beetje behelpen en hopen dat het snel gaat onweren en afkoelen.

Maar laat ik ophouden met klagen, het zal bij jullie niet veel anders zijn.

Inmiddels is het zondagochtend en zijn er een paar flinke onweersbuien over Soestdijk getrokken. Die van 3 uur vannacht zal jullie ook wel opgevallen zijn, want die was breed genoeg voor bijna het hele land. Ik zag bij Buienradar dat hij pas vanochtend vroeg, via de noordelijke provincies, ons land verliet om in Denemarken verder onrust en afkoeling te zaaien.

En het is buiten ook wel fijn afgekoeld. In huis duurt dat wat langer, ook omdat we dit weekend een logeerkat hebben en niet zomaar alle ramen en deuren open kunnen zetten. Bovendien schijnt de zon weer naar binnen terwijl ik dit zit te typen.

'Blikseminslag veroorzaakt in het hele land branden !', roept mijn vrouw. Het is ook altijd wat. Bij de NOS lees ik over woningbranden, een verwoeste windmolen, een verbrande kalverstal, overstromende toiletten en ondergelopen kelders. Dan hebben wij het nog helemaal niet zo slecht getroffen.

Voor volgende week is er koeler weer voorspeld. Dan spreek ik jullie weer...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Kernenergie, een terugkerende droom

Kerncentrales, voor sommige politici een wensdroom, voor veel anderen een nachtmerrie. Maar de liberale partijen, dus ook D66, willen het al jaren, dus is er onderzoek gedaan naar de mogelijke bouw van 2 nieuwe centrales. In verschillende media is bericht over de eerste uitkomsten van dat onderzoek.

In een brief aan de Tweede Kamer meldt het kabinet dat Oost-Groningen de beste locatie voor een nieuwe centrale zou zijn. Aanvankelijk was ook Zeeland in beeld, daar staat immers al een kerncentrale, maar hoewel de Zeeuwen best lijken te willen, zijn daar toch teveel problemen.

Wat blijkt namelijk. In Zeeland en voor de Zeeuwse kust wordt zoveel windenergie geproduceerd dat het stroomnet een extra centrale niet aan zou kunnen. Een van de eigenschappen van een kerncentrale is dat zo'n ding maar twee standen heeft, aan en uit. Je kunt hem niet een beetje aanzetten, op momenten dat er, bijvoorbeeld, weinig wind is. En altijd aan, dat wordt dus teveel.

Dagblad Trouw schrijft:

'Ook zouden zulke gigantische stroomcentrales in Zeeland extra vraag aanwakkeren, wat bijvoorbeeld tot de komst van meer datacentra kan leiden. Structureel kost de optie Terneuzen Nederland 500 miljoen tot 1,3 miljard euro per jaar extra, omdat er soms simpelweg te veel stroom zal zijn, waardoor windparken uitgezet en gecompenseerd moeten worden.

“Je gooit dan eigenlijk gewoon stroom weg, en iedereen in Nederland moet door de extra kosten een hoger nettarief betalen.”'

Dat probleem is er niet in Groningen, alleen zijn de bewoners daar fel tegen kernenergie. Gemeenten in de regio en Provinciale Staten hebben al aangekondigd te gaan protesteren tegen de komst van kerncentrales.

“Vijftien jaar is tegen ons gezegd: we gaan een transitie maken naar groene energie”, zegt Jack van Dijken van Dorpsbelangen Roodeschool, dat naast de Eemshaven ligt. “En nu krijgen we ineens dit.”

'Van Dijken maakt zich zorgen over kernafval. En hij vreest dat de oorspronkelijke plannen voor het gebied – moderne industrie die draait op stroom van windenergie van zee – niet doorgaat, omdat de kerncentrales en de veiligheidszones eromheen veel ruimte innemen.' (Trouw)

Het grappige is dat de politici, misschien onbewust, mee lijken te voelen met de Groningers. Op Bluesky zag ik een kaartje voorbij komen, waarop een cirkel was getrokken met Den Haag als middelpunt. Er blijkt geen regio in Nederland te zijn die verder van Den Haag af ligt, dan Oost-Groningen. Een mooier voorbeeld van 'niet in mijn achtertuin' zag ik zelden.

Het is overigens al jaren zo dat er, bij goed weer, genoeg groene stroom wordt opgewekt om heel Nederland te voorzien. Laatst zagen we al dat dan zelfs ouderwetse gascentrales uitgezet moeten worden. Er zijn bovendien plannen voor nog meer zonneparken en windmolens.

In plaats van nieuwe kerncentrales zou er beter gewerkt kunnen worden aan de opslag van stroom. Of het omzetten van groene energie in waterstof, of een andere klimaatneutrale brandstof. Dan hoeven we op donkere en windstille dagen niet in het donker te zitten.

Dus gaan die ongewenste, dure en overbodige energiecentrales er komen ? Het zijn wel enorme projecten waar grote bouwbedrijven van zullen smullen. Alleen al daarom zal het idee aantrekkelijk zijn voor sommige politici. Laten we hopen dat het verstand het, deze keer, wint van het grote geld. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Lucht verplaatsen

Een elektrische (fiets-) pomp en een stofzuiger, wat hebben die gemeen? Ze verplaatsen lucht. En omdat het vakantiegeld nog niet op was en het me dingen leken die het leven makkelijker zouden kunnen maken, heb ik van elk een exemplaar gekocht. Een handzaam apparaat, dat beide functies combineert, was niet direct voorhanden.

De elektrische pomp is voor het oppompen van de banden van mijn scootmobiel. Dat was altijd nogal een gedoe. Ik moest dan op zoek naar een garagehouder, of benzinepomp, met een openbaar toegankelijk bandenpompapparaat en daar staan hannesen. Met gevolg dat ik het altijd zolang uitstelde tot de banden merkbaar zacht begonnen te worden.

De laatste keer dat er een reparateur langskwam, zo'n anderhalf jaar geleden, heeft hij de banden op spanning gebracht. 'Daar zat niet veel lucht meer in, meneer !'

Dat krijg je ervan. Het kan dus best 3 jaar geleden zijn dat ik ze zelf nog eens opgepompt had. Toen kon dat gratis, bij een garagehouder vlak in de buurt. Maar toen ik daar, een paar weken geleden, langsging zag ik dat er een nieuw apparaat hing en dat daar een euro in moest, voor 5 minuten pompen. Op zich niet onredelijk, alleen had ik geen los geld bij me.

Wat verder in het dorp was het niet anders. Dus, toen ik, een beetje uit mijn humeur, weer thuis kwam besloot ik eens op internet te kijken of er geen andere oplossing was. En die was er ! Voor slechts een paar tientjes bestelde ik een handzaam apparaatje waar je niet alleen banden, van fietsen en auto's, maar ook luchtbedden, zwembanden en skippyballen mee op kunt pompen.

Het is bovendien te gebruiken als powerbank, voor het geval je ineens zonder stroom zou komen te zitten en er zit een lamp in. Een zaklamp zou een verkeerde benaming zijn, want het is weliswaar geen groot ding, maar in een doorsnee broekzak past ie toch niet.

Hoe dan ook, ik bracht er, vlot en zonder problemen, de banden van mijn scootmobiel mee op de juiste spanning. En denk niet dat ik dat nu pas over anderhalf jaar weer zal gaan doen. De accu van de pomp moet elke maand opgeladen worden en dat lijkt me een prima moment om de spanning van de banden op peil te houden. Dan rijdt ik dus nooit meer met zachte banden rond. 

 

Dan die stofzuiger. Hadden jullie niet al zo'n ding in huis dan ? Jawel, een grote met een losse slang en allerlei hulpstukken en een uittrekbaar snoer, dat al enige tijd niet meer uit te trekken was. Op die manier was stofzuigen ook een beetje een gedoe geworden, want er moest een verlengsnoer aan te pas komen en elke keer dat zware ding, met slang en hulpstukken, uit de kast tillen... Het begon me tegen te staan.

Met gevolg dat ik het stofzuigen ook telkens uitstelde en de vloer veegde met het stoffer en blik en van die handige stofdoeken aan een steel (ik zal het merk niet noemen). Dat bracht me op het idee om een oplaadbare steelstofzuiger te kopen. Geen gedonder meer met verlengsnoeren, een losse slang en zo. En ook niet ontzettend duur.

Nu staat de nieuwe steelstofzuiger dus in een hoekje van onze hobbykamer. Vlak bij een stopcontact, vanwege het opladen. Hij zuigt prima, de vloer is in lange tijd niet zo stofvrij geweest. Je pakt hem gemakkelijk even als je ergens iets kruimelachtigs ziet liggen. Het stofzuigen is nu geen vermoeiende onderneming meer, waar ik als een berg tegenop zie, maar iets dat ik, een paar keer in de week, even tussendoor kan doen.

Een nadeel is wel dat, na een poosje stofzuigen, de opvangbak en filter schoongemaakt moeten worden. Geen helse klus, maar ook geen bezigheid die snel een liefhebberij zal worden. Zo kleeft aan elk voordeel wel weer een nadeel. Maar laat ik niet over voetballen beginnen...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Nieuwe camera, malle advertentie

De afgelopen weken zag ik nogal wat advertenties voorbij komen waarin het woord 'vakantiegeld' gebruikt werd. Meestal zoiets als: 'Het vakantiegeld is binnen, kom spendeer het aan onze mooie spullen'. De reclamejongens en -meisjes brachten het natuurlijk handiger onder woorden, maar daar kwam het op neer.

Nu weten jullie wel dat ik graag foto's maak. Gewoon vanuit de huiskamer. De zonsopkomst, de vogels en bloemen op het balkon, dat soort dingen. Daarvoor gebruikte ik de laatste jaren, heel tevreden, een klein compact-cameraatje. Dus geen grote spiegelreflex, met een enorme zoomlens.

Ik had wel zo'n groot toestel ooit eens cadeau gekregen (meer dan 1 zelfs), van een familielid dat voor zichzelf een nog grotere en mooiere camera gekocht had. Maar met mijn zwakke gestel is zo'n zwaar apparaat niet handig. Ik fotografeer veel fijner met een klein licht toestelletje. Bovendien past dat in mijn binnenzak, voor als ik er eens met de scootmobiel op uit ga.

Maar helaas, mijn kleine fijne camera, werd wat ouder en begon een mankement te vertonen. Ergens in zijn binnenste was waarschijnlijk wat vuil binnen geslopen, met gevolg dat op mijn foto's, in de rechter benedenhoek, een vlek zichtbaar werd. Dat was vooral storend als er in die hoek verder niet veel te zien was. Ik moest dan achteraf een deel van de foto er afknippen, of weg retoucheren.

Daarom was ik, voorzichtig, rond aan het kijken naar een vervangend toestel. Dat was nog niet zo eenvoudig. Mijn kleine cameraatje had een zoomlensje, wat handig was bij het fotograferen van de vogels. Maar de fabrikant maakte geen fototoestellen meer met die eigenschap. Die was overgestapt op vlogcamera's. Wel klein en handig om mee te nemen, maar zonder zoom en vooral gericht op mensen die zichzelf wilden filmen of fotograferen. En dat is niet mijn hobby.

Andere merken boden wel alternatieven, maar voor het dubbele van wat ik voor mijn oude camera betaald had. Ik denk dat veel mensen inmiddels foto's maken met hun smartphone en de vraag naar kleine, handige cameraatjes daarom niet meer zo groot is. Hoe dan ook, ik zag wel mooie fototoestellen, met zoomlenzen, nog beter dan wat ik gewend was, maar daarvoor moest je wel diep in de buidel tasten.

Nou had ik, nog niet zolang geleden, een internetkennis geadviseerd om ook eens op Marktplaats te kijken. Ik had daar vroeger wel eens rondgeneusd voor gitaren en zag dan best leuke dingen aangeboden worden. Deze keer viel het me wat tegen. Er was een mooie camera, die helaas niet meer leverbaar was in de reguliere webwinkels. Op Marktplaats zag ik die wel, maar nog duurder zelfs dan bij de fotowinkels die hem niet meer konden leveren.

Er was wel een alternatief, de Panasonic Lumix TZ99. Een heel mooie camera, met een Leica 30x zoomlens, een kantelbaar display en een heleboel instelmogelijkheden. Duurder dan mijn oude toestel, maar veel goedkoper dan zo'n grote spiegelreflex.

Ik twijfelde een tijdje, keek en vergeleek op verschillende websites, maar iets beters vond ik niet. Dus toen dat vakantiegeld eraan kwam en we geen plannen hadden om op vakantie te gaan, heb ik hem maar besteld. (Dan krijg je hem van mij, voor je verjaardag, zei mijn vrouw.)

Voor een compactcamera is de Lumix behoorlijk fors. Hij past nog net in mijn jaszak, maar is wel 2 keer zo groot als mijn oude cameraatje. Daar staat wel een flinke verbetering in kwaliteit en mogelijkheden tegenover. Uiteraard maakt hij het de gebruiker gemakkelijk met een hele reeks aan automatische instellingen. Maar je kunt ook alles handmatig doen. Dus voor het eerst in lange tijd ben ik weer bezig met sluitertijden, diafragma's en scherptediepte.

Maar als ik daar geen zin in heb dan leveren de automatische standen – en halfautomatische, waarbij de camera een deel zelf doet – ook heel mooie foto's op. Filmpjes maken kan natuurlijk ook, of reeksen foto's – 'bursts' noemen ze dat. Er zijn zelfs mogelijkheden om achteraf scherp te stellen, of al te fotograferen voordat je het juiste moment voorbij ziet komen. Ik heb me daar nog niet in verdiept, maar wie weet komt het nog eens van pas.

Wie alles over de Lumix wil weten zou eens op YouTube kunnen kijken. Daar zijn verschillende demonstratiefilmpjes en recensies te zien. Sommige daarvan met als conclusie dat de compactcamera weer helemaal terug is.

Dan was er nog een malle advertentie, die ik ergens in de marge zag, terwijl ik op zoek was naar iets anders. Het was een reclame van een uitvaartonderneming en de tekst was ongeveer zo: 'Dood gaan we allemaal, maar dat is minder duur dan je denkt'.

Ik weet niet of het serieus bedoeld was, want op mij kwam het als erg komisch over. Alsof je het uitblazen van je laatste adem uit zou stellen, omdat je bang was voor de kosten van de begrafenis. In dat geval zou het vakantiegeld ook uitkomst kunnen bieden: 'Is uw vakantiegeld binnen ? Laat u dan bij ons cremeren !'

Al geef ik het dan liever uit aan een nieuw fototoestel.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Het is goed afgelopen

Ja, sorry, beste lezers. Ik liet jullie vorig week achter in ondraaglijke spanning. Zou het goed aflopen met de jonge pimpelmezen, in het nestkastje op ons balkon. Voor maandag en dinsdag was warm weer voorspeld en het kastje hing elke ochtend een paar uur in de zon. Ik had de jonge mezen al wel uit het kastje zien kijken, maar zouden ze al groot genoeg zijn om de hitte te overleven ?

In vorige jaren, met het nestkastje aan de andere kant van het huis, waar elke avond de zon op schijnt, is het een paar keer verkeerd gegaan. Niet dat dat vanwege het warme weer was, denk ik, maar toch, het kan makkelijk slecht aflopen.

Maandagochtend was ik al vroeg wakker en, zoals gebruikelijk, maakte ik eerst een paar foto's van de zonsopkomst. Niets bijzonders, maar dat het een warme dag zou worden was duidelijk. Daarna keek ik eens hoe het met de mezen ging. Nog uitstekend, zo bleek, de twee ouders vlogen af en aan met rupsen en ander lekkers.

De jonge vogels leken me in prima conditie. Er hing er zo nu en dan één uit de opening van het nestkastje, nieuwsgierig uitkijkend naar de wereld daarbuiten. Ik maakte uiteraard een aantal foto's (hier te zien) maar helaas was, tegen een uur of 9, de accu van mijn camera leeg.

Ik moest nog boodschappen doen, dus ik legde de camera aan de oplader, pakte mijn tassen en reed naar de supermarkt. Ik hoopte bij terugkomst getuige te kunnen zijn van het uitvliegen van de mezen. Geen idee hoeveel er in het nest zaten en of er misschien al een paar vertrokken waren.

Aan de hoeveelheid rupsen die achter elkaar afgeleverd werd kon ik wel afleiden dat het er meer dan 1 of 2 jongen moesten zijn. Pimpelmezen kunnen makkelijk meer dan 10 kuikens grootbrengen, maar aangezien ik niet in het nestkastje kon kijken blijft het exacte aantal een vraagteken.

Toen ik terugkwam van de supermarkt hing er nog steeds (of alweer ?) een jonge mees uit het nestkastje. Ik ruimde de boodschappen weg en pakte mijn camera. De meeste foto's had ik tot dan toe genomen door het keukenraam, nu besloot ik om eens op het balkon zelf te kijken. Ik stapte naar buiten en hoorde een mees roepen. Er zat een jong op de balkonrand. Voor ik mijn camera in gereedheid had was het beestje weggevlogen.

Ik ging op een stoel zitten, aan de andere kant van het balkon, en hield het nestkastje nauwlettend in de gaten. Geen jonge mees meer te zien. Na een paar minuten kwam een van de volwassen vogels langs, met een rups in de snavel, keek eens naar binnen en vloog weer weg. Ik bleef nog een tijdje zitten, maar het leek er sterk op dat de mezen uitgevlogen waren.

In de loop van de dag keek ik nog een paar keer door het keukenraam en op het balkon, maar geen mees meer te zien. Ik had het moment suprême gemist. Dat ene meesje op de balkonrand was het laatste van het nest geweest.

De volgende dag klom ik op de ladder en haalde het nestkastje naar beneden. Om er in te kunnen kijken moest ik twee schroeven los draaien, maar gelukkig had ik een passende schroevendraaier in huis. Het kastje was leeg, op een keurig nest van mos en veertjes na. Geen dode vogeltjes, gelukkig.

Okee, ik had het uitvliegen gemist, maar toch was ik dik tevreden. Het was een beetje een gok geweest, om aan deze kant van het huis een nestkastje op te hangen. Maar ondanks het warme weer van de afgelopen weken, was het goed afgelopen.

Dan nog iets anders. Het is 10 weken geleden dat ik schreef over de grote kamerplant, de Schefflera, die in onze trappenhal staat. De plant werd te groot en ik zaagde de top eruit. Die zette ik in een vaas, met water, in de hoop dat er wortels aan zouden komen, dan zou ik hem weer in een pot kunnen zetten.

Afgelopen week was het zover. Op twee plaatsen waren worteltjes gegroeid en ik heb hem in de aarde gezet. Nu maar afwachten of de stek aanslaat. De oude plant staat er ook nog. Toploos. Ik had ooit gelezen dat die weer uit zou kunnen lopen, maar dat is nog niet gebeurd. We wachten het maar geduldig af, want zoals je ziet, wachten wordt vaak beloond.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Jonge vogels en oude boeken

De 9 jonge koolmezen van Beleef de Lente zijn vrijdag uitgevlogen. Er zijn mooie filmpjes van te zien op de website. Het is wonderlijk dat zo'n vogel, in een paar weken tijd, van een piepklein kuiken uit kan groeien naar bijna volwassen formaat. En 9 van zulke jongvolwassen mezen geeft een heel gedrang, in de nestkast. Gelukkig wegen ze niet veel en beschadigen ze elkaar niet, als ze daarbinnen rondfladderen en bovenop hun broertjes en zusjes belanden.

Veel ruimte voor vliegoefeningen hebben de jonge mezen niet, in het nestkastje. Toch hebben ze genoeg zelfvertrouwen om allemaal de wijde wereld in te vliegen. Bij onze pimpelmezen, in het nestkastje op het balkon, is het allemaal nog niet zover. Ik zag de twee ouders de ene na de andere rups naar binnen brengen, maar ik hoor de jongen nog niet kwetteren. Ik denk dus dat het nog wel een paar dagen kan duren.

De mezen treffen het niet met het warme weer. Het nestkastje is gericht op het oosten en hangt een deel van de dag in de zon. Maar het is gemaakt van een berkenstammetje en de witte bast zal veel zonlicht reflecteren. Ik hoop dus dat het daarbinnen niet te warm zal worden. Vogels hebben een hogere lichaamstemperatuur dan mensen, je zou denken dat ze niet snel oververhit raken. Maar een nestkast vol, bij 30 graden, is misschien toch niet optimaal.

Ondertussen las ik een oud boek, al was het in een moderne vorm, als e-boek. Door een artikel in de Volkskrant kwam ik ertoe om 'Leave It To Psmith' te downloaden, een boek van P.G. Wodehouse (spreek uit: 'Woedhaus'). Het is uit 1923 en daarom gratis verkrijgbaar bij Project Gutenberg.

Wodehouse, die leefde van 1881 tot 1975, was een Engelse, humoristische schrijver, die een groot deel van zijn leven in Amerika woonde. Hij schreef meer dan 100 boeken, een aantal filmscripts en ook teksten voor musicals, waarvoor hij samenwerkte met bekende componisten als George Gershwin en Cole Porter.

Hij werd vooral bekend door zijn korte verhalen, over de losbol Bertie Wooster en zijn verstandige bediende Jeeves. Die verhalen zijn meermaals verfilmd en bewerkt tot TV-series, voor het laatst in de jaren '90 met Hugh Laurie en Stephen Fry in de hoofdrollen.

Er verschenen ook hoorspelen en een musical over het duo. Wodehouse schreef 35 korte verhalen en 11 romans over Bertie en Jeeves. Maar mijn boek viel daar niet onder. Dat hoort bij een andere reeks boeken, die over de bewoners van Blandings Castle, een oud landgoed met bijzondere bewoners.

Het duurde even voor Wodehouse als schrijver zijn draai vond. Hij werkte eerst een tijdje bij een bank in Londen, maar hij was daar niet gelukkig. Hij schreef een aantal artikelen over sport en een paar komische verhalen, die gepubliceerd werden in jeugdbladen.

Daarna schreef hij 9 jaar columns voor een krant. Hij publiceerde een aantal boeken, maar erg succesvol waren die aanvankelijk niet. Hij werd ook gevraagd om liedteksten te schrijven voor theatershows, waarbij hij samenwerkte met de, later beroemd geworden, Amerikaanse componist, Jerome Kern.

In 1908 bedacht hij een nieuw karakter voor zijn humoristische verhalen, 'Psmith', een welbespraakte jongeman, die van sjieke kleding houdt, een monocle draagt en zijn weg probeert te vinden in de wereld. Het boek dat ik las is het laatste waarin hij de hoofdrol speelt.

Misschien niet zo handig om dat als eerste te lezen, maar hoe te beginnen aan een oeuvre, van meer dan 100 boeken, in de wetenschap dat de allereerste niet de beste zijn ? Ik deed dus maar een gok en werd niet teleurgesteld.

In 'Leave It To Psmith', belanden we, met wat omwegen, bij Blandings Castle, waar de hoofdpersoon probeert een dure, diamanten halsketting te stelen en de liefde van zijn leven ontmoet. Het is een heerlijk verhaal, vol onverwachte wendingen, persoonsverwisselingen, misverstanden, malle voorvallen en spitsvondige grappen.

Aanvankelijk was ik een beetje sceptisch, over de boeken van Wodehouse. Zou het allemaal wel zo leuk zijn ? Ik heb wel eens eerder boeken geprobeerd te lezen van veelgeprezen humoristen, maar vond die meestal nogal vermoeiend. Dat viel hier, gelukkig, heel erg mee. De avonturen van Psmith zijn echt amusant en ik las ze met een voortdurende glimlach, soms zelfs een schaterlach.

Wodehouse schreef nog 10 romans en 9 korte verhalen over de excentrieke bewoners van Blandings Castle. Dus ook wat dat betreft kan ik nog even vooruit. Veel van zijn werk is in het Nederlands vertaald, hoewel de Nederlandse Wikipedia waarschuwt, dat zijn virtuoze Engels eigenlijk onvertaalbaar is.

De boeken zijn nog steeds populair, mijn online boekverkoper heeft ze te koop als papieren boek, e-boek en luisterboek, in 7 verschillende talen. Maar, zoals ik al zei, een flink aantal is gratis te downloaden, als Engelstalig e-boek, bij Gutenberg.org

Wikipedia heeft uitgebreide artikelen over P.G. Wodehouse en zijn boeken en hoofdpersonen.

Ps: Er keek zaterdagochtend een jonge mees uit het nestkastje naar buiten, dus misschien zijn ze vandaag wel gevlogen.

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Geen winkeldief en goed nieuws uit Loosdrecht

Ik las laatst een verhaal over een meneer die voor een vrijwilligersorganisatie werkte. Terwijl hij voor die club boodschappen deed, bij een grote supermarkt, vergat hij een artikel af te rekenen. Hij werd gesnapt en kreeg een winkelverbod van een maand. Dat was in zijn geval extra vervelend, vanwege zijn vrijwilligerswerk dus. En het was echt een eerlijke vergissing geweest.

Daar moest ik aan denken toen me afgelopen week bijna hetzelfde overkwam. Ik deed mijn boodschappen, met de scootmobiel, in de plaatselijke super. Ik rekende af, bij de enige kassa waar nog een kassamevrouw zit, en reed tevreden weer naar huis.

Toen ik de scootmobiel in de berging geparkeerd had en de tas uit het mandje haalde zag ik dat er, onder de tas, een tube van een verzorgingsproduct lag. Die had ik niet gezien, toen ik mijn boodschappen op de lopende band legde. De winkelmedewerkster kon, vanuit haar plek achter de kassa, ook niet in mijn mandje kijken. Ik had dus, helemaal per ongeluk en ongestoord, een winkeldiefstal gepleegd.

Het was me al eens eerder gebeurd, met een pakje broodbeleg, van een paar euro. Dat had ik toen maar zo gelaten. Maar deze tube was best duur. Ik sjouwde mijn boodschappentassen de trap op en overlegde met mijn vrouw. Die tube werkte op mijn geweten, het als een onverwacht voordeeltje zien, dat wilde ik niet.

'Misschien staat er wel een camera bij de kassa', zei mijn vrouw. 'Straks word je erop aangesproken als je de volgende keer in de winkel komt.' Ik verwachtte niet direct dat het zover zou komen, maar toch, die tube zat me niet lekker.

'Je kunt het de volgende keer tegen een winkelmedewerker zeggen en alsnog betalen', zei mijn vrouw. Ja, dat kon. Maar ik besloot om de tube in mijn boodschappentas te doen en bij de volgende ronde, gewoon bij de nieuwe boodschappen op de band te leggen. Het hele verhaal uitleggen en duidelijk maken hoe eerlijk ik wel niet was, dat ging me te ver.

Zo gezegd, zo gedaan. Het hele voorval leverde dus, uiteindelijk, geen sensationeel verhaal op. Als ik er hier niet over begonnen was, zou niemand er iets van gemerkt hebben.

Voor de sensatie moesten we de afgelopen week naar Loosdrecht. Daar heeft een groepje opgehitste barbaren brand gesticht, bij een gebouw waar asielzoekers opgevangen worden. Medelijden met die arme vluchtelingen is op zijn plaats. Je zal maar vluchten voor oorlog en ellende en dan tussen terroristische Nederlanders terecht komen.

Maar niet al onze landgenoten zijn even kwaadaardig. Lang niet allemaal zelfs. Terwijl hier en daar een paar honderd relschoppers voor onrust zorgen en alle aandacht van de media krijgen, zijn er ook heel wat aardige mensen in ons land, die op een beschaafde manier van zich laten horen.

'Postzakken vol lieve kaartjes bezorgd bij noodopvang in Loosdrecht', bericht het dagblad Trouw. In reactie op alle onrust en negativiteit omtrent asielzoekers zijn er, door het hele land, welwillende lieden in actie gekomen.

'Mensen versturen massaal lieve kaartjes naar de vluchtelingen en medewerkers die dinsdag in Loosdrecht werden geconfronteerd met rellen. Bij de noodopvang staan al vijf postzakken vol,' schrijft Trouw.

En niet alleen aan de vluchtelingen wordt gedacht, ook brandweer, politie en opvangmedewerkers krijgen bemoedigende en opbeurende kaartjes. Er worden zelfs bloemen, stroopwafels en taarten gestuurd. Het is opmerkelijk dat die acties gestart zijn op Facebook en Linked-In, sociale media die door velen gezien worden als bron van alle kwaad. Maar die hebben ook hun nuttige en sympathieke kant.

Een lezeres van Trouw schrijft:

'Ik heb behoefte aan een ander geluid, dat van Nederlanders die meeleven met mensen die een veilige plek zoeken na jaren van onderdrukking en geweld. Wat je er ook van vindt: het zijn wél mensen, net als jij en ik. Daarom heb ik een lief kaartje gestuurd naar de bewoners van het AZC in Loosdrecht en roep ik andere lezers op hetzelfde te doen.'

Het adres is:

AZC Loosdrecht

Rading 1

1231KB Loosdrecht

Het bericht staat ook op de site van de NOS, in een artikel over verschillende positieve acties. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Goed nieuws ! Toch... een beetje...?

Een bericht dat in verschillende media verscheen, ik citeer een artikel van de NOS:

'Klimaatweten-schappers stappen af van de scenario's met de meeste opwarming van de aarde. Ook van scenario's met de minste opwarming wordt afscheid genomen, schrijft een groep wetenschappers die werkt aan nieuwe scenario's in een vakblad.'

Dat betekent niet dat het allemaal wel mee gaat vallen, met die opwarming van het klimaat. En ook niet dat de wetenschappers er dus al die tijd naast zaten. De opwarming gaat door, maar zal waarschijnlijk niet zo extreem uitpakken als de somberste voorspellingen voorzagen. Aan de andere kant zijn de klimaatdoelen, zoals afgesproken bij de klimaatconferentie van Parijs, in 2015, vermoedelijk ook niet haalbaar.

Met andere woorden: het gaat nog steeds verkeerd, maar niet zo verkeerd als door sommigen gevreesd werd. Dat kun je, als je optimistisch wil zijn, zien als goed nieuws. Het betekent namelijk dat verduurzaming en klimaatmaatregelen werken. De NOS schrijft:

'Afgelopen jaren kwamen de warmste scenario's (met bijvoorbeeld een stijging van 4 tot 6 graden in het jaar 2100) alleen nog maar verder af te staan van de realiteit. Zonnepanelen, elektrische auto's en windturbines werden sneller goedkoper dan gedacht, en wonnen flink terrein. Het gebruik van steenkool nam wel toe, maar het is de verwachting dat deze trend niet doorzet. En de stijging is zeker niet zo snel gegaan als in de scenario's.'

Een ander nieuwsbericht meldde dat er in ons land, op sommige dagen, zoveel duurzame energie wordt opgewekt, door zonnepanelen en windmolens, dat een aantal grote, op gas gestookte, energiecentrales uitgezet kunnen worden.

Dat is geweldig mooi nieuws, zou je zeggen, maar er is ook direct een probleem. Want als een centrale stilstaat gaan de kosten wel gewoon door. Zodra het weer omslaat moet zo'n centrale misschien toch opgestart worden. Er moet dus onderhoud gepleegd worden, er moet personeel aanwezig zijn.

'Gascentrales waren de basis van onze stroomvoorziening, maar ze veranderen in een vangnet voor momenten dat het donker is of niet waait. Als deze trend doorzet, draaien centrales straks zo weinig dat bedrijven er geen geld meer aan verdienen.' (NOS)

Dus trekken energiebedrijven aan de bel. Leuk al die duurzame energie, maar zij kunnen energiecentrales alleen openhouden als ze daar iets mee verdienen. De centrales definitief sluiten kan nog niet, want dan zit ons land bij slecht weer zonder stroom. Dus wordt er gewerkt aan mogelijke overheidssteun.

'Er zijn grofweg twee opties. Of er komt een 'strategische reserve' van gascentrales. Daarbij krijgen energiebedrijven geld van de overheid. Netbeheerder Tennet geeft dan een seintje wanneer de centrale aan moet. De andere optie is een soort markt. Energiebedrijven krijgen geld om soms gereed te staan als Tennet ze nodig heeft. Daarbuiten mogen ze gewoon stroom opwekken en verkopen.' (NOS)

Het is jammer dat de energievoorziening, die ooit een overheidsdienst was, geprivatiseerd is. Want nu moet het geld verdiend worden met centrales die niet voortdurend nodig zijn, maar die we ook nog niet kunnen missen. Ondertussen is het wachten op de mogelijkheid om al die opgewekte duurzame stroom op te slaan, zodat perioden met slecht weer overbrugd kunnen worden.

Nou ja... Op een bepaalde manier gaat het misschien dan toch wel een beetje de goede kant op, met de verduurzaming en het terugdringen van de klimaatopwarming. Al zijn we er nog lang niet. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Een fictief boek en andere opmerkelijke voorvallen

"Welke schrijver schuilgaat achter het pseudoniem 'Jan de Stripman' weten we niet. Wel konden we kennis maken met zijn zinnenprikkelende verhaal, waarbij voor de hand liggende verwachtingen worden gewekt. De kraai die schoorsteenveger wordt, is nauwelijks verrassend. Het is een beroep dat de vogel past. Maar anderzijds gooit de schrijver het roer in zijn verhaal om. Op kousenvoeten, zonder dat je weet hoe het begon, blijkt die kraai samen te wonen met een engel van een eekhoorn. Met die geliefde stilt hij een verlangen naar vroeger door samen uithuizig over de takken van de hoge eiken te rennen of fladderen.

Als je denkt dat je het weet dan gaat toch net weer anders. 'De kraai ...' is een filosofische benadering van het leven en een bijzonder literair debuut." (Martin Broek)

Ja, ik wist deze week enige verwarring te stichten onder mijn internetvrienden, met de zelfgemaakte boekomslag, van een boek dat nog geschreven zou moeten worden. Het inspireerde mijn goede vriend Martin tot de bovenstaande fictieve recensie. Zoveel lof voor een roman die ik nog niet eens geschreven heb.

Ik had alleen maar een foto gemaakt die me heel geschikt leek als boekcover. Wie hem nog niet gezien heeft, het is het silhouet van een kraai die op een schoorsteen zit, met een lichtgele ochtendlucht als achtergrond. Bovenaan schreef ik, met zwarte letters, 'De kraai op de schoorsteen', met tussen haakjes (roman) eronder. Onderaan mijn naam, in gele letters.

Na zo'n juichende recensie kan het boek alleen maar tegenvallen, dus ik denk dat ik het maar bij een denkbeeldig boek laat en een fictieve omslag.

Ondertussen lijkt het nog steeds goed te gaan met de pimpelmezen op ons balkon. Bij het oude nestkastje zie ik geen pimpels meer, al kijkt er wel af toe een koolmees nieuwsgierig naar binnen. Maar bij het nieuwe nestkastje, aan de andere kant van het huis, zag ik al een paar keer een pimpelmees met een rups naar binnen vliegen.

Het gaat niet in een hoog tempo, dus ik vermoed dat de vrouwtjesmees daar nog rustig zit te broeden. Ze wordt af en toe verwend door het mannetje, dat vast aan het oefenen is voor later, als de kuikens uitgekomen zijn.

De bomen van het park zijn nu allemaal prachtig fris lentegroen en daar wemelt het hopelijk van de rupsen en andere kleine beestjes. Krachtvoer voor de broedende mezen en hun kroost.

Als ik bij de webcams van Beleef deLente kijk, dan zit de koolmees daar ook nog rustig te broeden. Zoals ik eerder al veronderstelde is het aantal camera's uitgebreid. Het zijn er nu 11, na mijn vorige bericht zijn er 2 bijgekomen, de ooievaar is afgevallen omdat de vogels voor een ander nest gekozen hebben.

Een mooie nieuwkomer is de gierzwaluw. Er worden 2 nestkasten gevolgd waar al flink om gevochten is door de vogels. Eieren zijn er nog niet gelegd. Dat is helaas ook het geval bij de slechtvalken, waar dat ook niet meer verwacht wordt. Men denkt dat het vrouwtje onvruchtbaar is, al maken de valken wel elk voorjaar voorbereidingen voor het nieuwe broedseizoen, jongen heeft dit paar nog niet voortgebracht.

Voorspoediger gaat het bij de zeearend, die twee prachtige kuikens heeft en bij de bosuil waar de jonge uilen al nieuwsgierig uit de nestkast kijken. Die zullen eerdaags wel naar buiten klimmen, dat doen uilskuikens al voor ze kunnen vliegen.

Ondertussen begint de Schefflera, de grote kamerplant waar ik 6 weken geleden een stek van nam, wortels te krijgen. Het zijn nog maar kleine uitstulpingen, onderaan de stengel, maar het begin is er. Een bloempot en potgrond heb ik al klaar staan, maar ik wacht nog een paar weken. Geduld is een schone zaak, als het om groeiende planten gaat.

Dan is er ook nog het WK-snooker, in het Engelse Sheffield, waarvan vandaag en morgen de finale gespeeld wordt. Het was een mooi toernooi, met spannende partijen en gisteravond moesten we lang wachten voor de laatste finalist bekend werd. De jonge Chinees Wu Yize versloeg de Noord-Ier Mark Allen in een marathonpartij en gaat het opnemen tegen de ervaren Engelsman Shaun Murphy.

Zo is er overal weer genoeg te beleven, is het niet fictief dan wel op het internet, TV, of in de eigen woonkamer, of op het balkon. 

      

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Colonel Tom Parker, de legendarische manager van Elvis

In een bundel met muzikale verhalen van journalist David Hepworth las ik, een paar jaar terug, een pleidooi voor de manager. Meestal komen managers er slecht vanaf, in biografieën van muzikanten, maar Hepworth probeert dat beeld bij te stellen. Okee, er zijn genoeg voorbeelden van artiesten die door hun managers opgelicht zijn, maar dat is niet het hele verhaal.

Volgens Hepworth zijn er veel meer voorbeelden te vinden van managers, vaak familieleden, of vrienden van muzikanten die, zonder er zelf beter van te worden, enorm veel tijd en geld in een beginnend bandje staken. Die hulpvaardige liefhebbers, vaak meer fans dan zaakwaarnemers, die met apparatuur liepen te sjouwen, een busje kochten, advertenties plaatsten, drukwerk lieten maken enzovoort, om hun muzikanten vooruit te stuwen, op hun weg naar succes en beroemdheid.

Ik las ooit over Bill Fehilly, de manager van Alex Harvey, een Schotse rockzanger en een van mijn favorieten, die zelf een platenmaatschappij oprichtte voor Alex en zijn band. De platenmaatschappij bracht albums uit, organiseerde tournees, waarvan achteraf bleek dat ze gefinancierd werden door de firma van de manager.

Toen Fehilly verongelukte – hij vloog met zijn vliegtuig tegen een berg aan, ironisch want de naam van zijn platenmaatschappij was 'Mountain Records' – bleek dat de band met al die activiteiten helemaal niets verdiend had. De verkoop van platen en concerttickets had minder opgeleverd dan wat de manager er aan uitgegeven had.

Op dit moment ben ik aan het lezen in 'The Colonel and the King ', een biografie over Colonel Tom Parker, de manager van Elvis Presley, geschreven door Peter Guralnick. We kennen de schrijver door zijn omvangrijke, tweedelige, biografie van Elvis en zijn eerdere boeken over Sam Cooke en Sam Phillips. Ik ben een fan van Guralnick en schreef al eerder over hem.

Colonel Parker wordt vaak afgeschilderd als een schurk, een oplichter, die helemaal geen kolonel was en ook geen Tom Parker heette. Dat laatste klopt, hij heette eigenlijk Dries van Kuijk, was geboren in ons eigen Brabantse Breda en vluchtte als jongen naar Amerika, waar hij nooit officieel staatsburger werd.

Dat 'colonel' was een soort van bijnaam hoewel hij wel, door zijn inzet voor een succesvolle verkiezingscampagne, van de gouverneur van Louisiana de eretitel van kolonel kreeg, in de Louisiana State Guard. Maar verder is het portret, dat Guralnick van hem schetst, best positief.

De kleine Dries van Kuijk was een onrustige jongen, die circusvoorstellingen organiseerde voor de kinderen in de buurt. Zijn vader trad met harde hand op en Dries was blij het ouderlijk huis te kunnen ontvluchten, toen hij een baantje kreeg aangeboden, in het transportbedrijf van een oom, in Rotterdam.

Daar ontstond het idee om naar Amerika te gaan. Dat mislukte bij de eerste poging, Dries werd terug op een boot naar Nederland gezet. Maar de tweede keer ging het wel goed. Na wat omzwervingen vond Dries werk bij een rondtrekkende kermis. Daar ontwikkelde hij zich van klusjesman tot publiciteitsmedewerker.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich, als Tom Parker, aan bij het Amerikaanse leger. Hij nam nooit deel aan gevechtshandelingen, maar was een wel tijdje gestationeerd op Hawaii. Hij werd, na de oorlog, ontslagen vanwege mentale problemen.

Een paar jaar later was hij de succesvolle manager van zangers Eddy Arnold en Hank Snow. Hij zag Elvis Presley optreden, toen nog een tamelijk onbekend talent. Hij zag mogelijkheden in de jongeman, vooral door de reacties van het publiek. Hij hielp Presley aan een contract bij een grote platenmaatschappij en bezorgde hem filmcontracten.

Voor veel muziekliefhebbers was Parker de man die Elvis veranderde, van een opwindende rock & rollzanger in een, zoetige liedjes kwelende en matig acterende, filmster. Maar dat is onterecht. Parker regelde alleen de financiën en de publiciteit. Met de keuze van liedjes, of de inhoud van de films bemoeide hij zich niet. Als we daar iemand de schuld van moeten geven dan is het Elvis zelf en de producers van zijn platen en films.

Er wordt Parker ook verweten dat hij zoveel geld in eigen zak stak. Maar zelf was hij daar heel open over. Ze hadden een contract waarbij Parker een flink deel incasseerde, maar hij bedong voor Elvis ook voorwaarden die voor andere artiesten ongekend waren. Het is maar de vraag of de zanger, met een minder gewiekste manager, meer verdiend had.

Parker kon niet voorzien dat Elvis zo'n wereldwijd succes zou worden. De meeste populaire zangers beleefden immers maar een korte periode van succes. Het was bij platenmaatschappijen de gewoonte om zo vlug mogelijk, zo veel mogelijk, muziek uit te brengen van hun sterren. Snel incasseren, want het kon ook snel weer voorbij zijn. Parker verzette zich daartegen en vond dat je de markt niet moest overspoelen. Bij Elvis werkte dat. Maar het had ook anders kunnen lopen.

Het boek van Peter Guralnick beschrijft de jeugd en jonge jaren van Dries van Kuijk / Tom Parker. Zijn successen met Elvis en de wat moeilijkere jaren, na de dood van de zanger. Colonel Tom worstelde met een gokverslaving en met rechtszaken omtrent de nalatenschap van Elvis.

Guralnick ontmoette hem toen hij bezig was aan zijn Elvis-biografie. Ze raakten bevriend en Parker gaf te kennen een boek te willen schrijven over zijn eigen leven. Hij had al een titel: 'How Much Does It Cost If It's Free ?'. Guralnick raadde hem aan zijn brieven te publiceren, Parker schreef er duizenden en had een uitgebreid archief, maar dat kwam er allemaal niet van.

Na de dood van Parker kreeg Guralnick toegang tot het archief en dat bracht hem er uiteindelijk toe om zelf een boek over Parker te schrijven. In de eerste helft vertelt hij het verhaal van diens leven, in de tweede helft doet hij een greep in zijn correspondentie. Zo lees je veel verhalen twee keer, maar dat hindert niet. Het blijft interessant en het boek is een mooie aanvulling op de biografie van Elvis Presley.

Was Colonel Parker een goede, of een slechte manager ? Het is een genuanceerd verhaal, dus een zwart-wit antwoord is er niet. Hij was in ieder geval een kleurrijke persoonlijkheid en werd gewaardeerd door collega's en zakenpartners. Een harde onderhandelaar, maar geen doortrapte schurk. Wel een man met veel gevoel voor humor, die zijn brieven doorspekte met grappen en sterke verhalen.

De boeken van Peter Guralnick zijn helaas niet in het Nederlands vertaald. De Engelse uitgaven zijn op papier en als E-book te verkrijgen.

     

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.