Een flinke deuk

De trouwe lezers weten wel dat ik hou van muziek maken. Ik kom er naar mijn zin te weinig aan toe, maar ik heb de afgelopen jaren wel wat nieuwe muzikale spullen gekocht, zoals een elektrische gitaar, een versterker en wat effectpedalen. Ik kan niet naar muziekwinkels toe, om dingen uit te proberen, dus voor mijn aankopen ga ik af op informatie van internet, YouTube en webwinkels.

Dat gaat meestal best goed. Ik laat mijn aankopen thuis bezorgen door een grote webwinkel, laten we hem B. noemen. Er is wel eens een pakket bij een buurman, ergens verderop in de straat, terechtgekomen, maar daar kon B. ook niets aan doen. Meestal gaat het prima, kleine foutjes worden soepel rechtgezet. Een vergeten setje snaren werd, bijvoorbeeld, zonder probleem nagezonden.

Maar laatst was er toch even een kink in de kabel. Ik wilde wat muziek opnemen, voor een filmpje dat ik op YouTube wilde zetten. Vroeger nam ik mijn muzikale oprispingen op met ouderwetse taperecorders en microfoons, maar al die oude apparatuur had ondertussen de geest gegeven. Ik moest iets nieuws verzinnen.

Nu is het zo dat de amateurmuzikant tegenwoordig, met een laptop en wat randapparatuur, opnamen kan maken van professionele kwaliteit. Een laptop heb ik, maar al snel bleek dat een connectie met mijn gitaarversterker niet zo eenvoudig te maken was. De beste oplossing is dan een zogenaamde audio-interface. Dat is een kastje waar je instrumenten en apparatuur in kunt pluggen en dat je, met een USB-kabeltje, met je PC of laptop kunt verbinden.

Maar dat kost al gauw een paar honderd euro, afhankelijk van de mogelijkheden die de interface biedt. Goedkoper, maar kwalitatief wat minder is een USB-microfoon. Die kun je voor je gitaarversterker plaatsen en dan direct opnames op je laptop maken. Webwinkel B. bleek zo'n microfoon in de aanbieding te hebben, met 50% korting. Met verzendkosten mee was ik zo voor 4 tientjes klaar.

Het pakket werd keurig op de afgesproken dag bezorgd, maar toen ik het uitpakte bleek dat er iets mis was. De microfoon werd geleverd in een leuk koffertje, een kleine flight case, met daaromheen een kartonnen wikkel. Toen ik die eraf haalde zag ik dat er een flinke deuk in het koffertje zat.

De inhoud leek onbeschadigd en omdat ik er een beetje haast mee had maakte ik eerst mijn opnamen, voor ik me tot de klantenservice van B. wendde over de deuk. Ik had geen zin om de microfoon terug te sturen, hij deed het prima, ik wilde ermee aan de slag. Maar ik stuurde wel een mail, met een foto van het beschadigde koffertje.

Ik kreeg een mail terug, dat ze, als ik het artikel niet terug wilde sturen, niets voor me konden doen. De koffertjes werden niet los verkocht en een deel van de aankoopprijs teruggeven wilden ze ook niet. Ze gaven me nog het ludieke advies om een sticker over de deuk te plakken, maar daar moest ik het mee doen. Ik antwoordde dat ik dat toch wel teleurstellend vond, tenslotte hadden ze me een beschadigd artikel gestuurd. Daarop kreeg ik geen antwoord.

In de weken daarna maakte ik nog een paar opnamen en probeerde te leren leven met het gedeukte koffertje. Dat lukte aardig. Tussendoor keek ik nog wel op een website waar klanten hun mening achter kunnen laten, over de klantenservice van (web-)winkels en zag dat B. er niet al te best vanaf kwam. Vooral Engelse klanten klaagden steen en been, over foute bezorgingen en problemen met retourzendingen.

Nou ja, zo erg waren mijn ervaringen nu ook weer niet. En het werd nog beter toen er, na een paar weken, een nieuwe mail van B. kwam. Een andere medewerker van de klantenservice had nog eens naar mijn klacht gekeken. 'Dat is wel een flinke deuk !'

En nu, zomaar vanuit het niets, kreeg ik een tegoedbon van 20 euro aangeboden. Wat deze ommezwaai heeft veroorzaakt weet ik niet, maar ik ben er blij mee. De microfoon, die prima functioneert, heb ik zo voor een kwart van de prijs. Dat maakt zo'n deuk een stuk draaglijker. Nu alleen nog verzinnen waar ik die 20 euro aan uit ga geven. Een microfoonstandaard, misschien ?

Niet dat ik die tegoedbon ook direct kreeg. Er volgde eerst nog weer een mailstilte van een paar weken. Pas toen ik een mail stuurde, met de vraag hoe het nou zat, kreeg ik de tegoedbon toegemaild. Een beetje vaag zijn ze wel, daar op de klantenservice van B., maar als je genoeg geduld hebt komt het toch nog wel goed.

Wie benieuwd is naar mijn eerste opname moet naar dit YouTube-filmpje kijken (en luisteren).

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Niemand doet het beter...

Na lang beraad besloot ik vorige week om toch maar een nieuwe versterker te kopen voor bij mijn nieuwe gitaar. De oude versterker is nog steeds een prima ding, maar stamde uit een vorig muzikaal leven. Toen stond ik regelmatig te zingen op bruiloften en partijen.

Veertig watt, dus luid genoeg om over een klein zaaltje vol geroezemoes heen te komen. Maar voor in ons appartementje is hij een beetje te krachtig. Bovendien is hij zo zwaar en degelijk dat ik, als ik er eens mee buiten de deur wil spelen, er iemand bij moet vragen om de versterker te dragen. Iets kleiners, handzamers en met wat meer mogelijkheden, zou toch wel fijn zijn.

Ik bestelde dus een Mooer Hornet, vijftien watt, modelling amplifier. Zoek hem eens op, op Youtube bijvoorbeeld, dan zie je wat ik bedoel. Een klein, handzaam kastje, waarin niet alleen een speaker, maar ook een aantal effecten, echo, galm en de klankeigenschappen van 9 grote, dure versterkers verstopt zitten.

De webwinkel beloofde bezorging op de volgende dag, dus ik ging vol verwachting voor het raam zitten. Het mooie is dat je per email precies op de hoogte wordt gehouden waar je pakket zich bevindt. Als het wordt verzonden krijg je een mail, als het op het verdeelpunt is aangekomen, wanneer de bezorger onderweg is en zelfs wanneer het pakket bij je afgeleverd is.

De planning was dat er dinsdagmiddag, tussen twee en vier, bezorgd zou gaan worden. Tot mijn verrassing kreeg ik om kwart over twaalf al een mail, dat het pakket bij mij zou zijn afgeleverd. Alleen hadden wij geen pakket of bezorger gezien. Ik keek op de website en ook daar stond dat het was bezorgd. Er stond zelfs dat er was getekend voor ontvangst.

Zou de bezorger een beetje te snel mijn pakket hebben afgevinkt, dacht ik eerst, misschien heeft hij zelf vast een krabbel gezet en komt hij zo nog ? Maar een paar uur later was er nog steeds niet aangebeld. En de bel deed het, dat hadden we gecontroleerd. Ik besloot contact op te nemen met de bezorgdienst.

Na een korte chat met de chatbot, een programmaatje dat eenvoudige vragen automatisch beantwoordt, werd ik doorgezet naar een levende medewerker. Die kon niet anders dan constateren dat het pakket bezorgd zou moeten zijn en adviseerde om het nog even af te wachten en anders, de volgende dag, contact op te nemen met de verzender. Die zou dan een zoekopdracht kunnen geven.

Ik wachtte dus af, maar er verscheen geen bezorger. Ondertussen zag ik wel telkens een TV-reclame voorbijkomen, van een pakketbezorgdienst, die inhaakt op de nieuwe James Bond film. Die bezorger maakt spannende achtervolgingen mee, maar bezorgt ondanks alles zijn pakket, terwijl Carly Simon zingt: 'Nobody does it better. Baby, you're the best...'.

Mijn bezorger had misschien twee pakketten verwisseld. Maar dan zou hij, aan het eind van de rit toch een pakket over hebben moeten houden ? Of hij had het op een verkeerd adres bezorgd. Maar de bewoners daarvan gaan toch geen pakket aannemen dat niet voor hun bestemd is ?

's Avonds keek ik eens op de website van de muziekwinkel waar ik mijn bestelling had gedaan. Bij de meest gestelde vragen stond ook wat je moest doen als je wel een melding had gekregen, dat de bezorger was langs geweest, maar je geen pakket had ontvangen. Contact opnemen met de klantenservice, bereikbaar vanaf tien uur 's ochtends.

De volgende ochtend, geen nieuwe mails, geen nieuwe mededelingen op de website van de pakketdienst. Dus stond ik me onder de douche voor te bereiden op het gesprek met de klantenservice. Zouden die moeilijk gaan doen ? Iedereen kan wel zeggen dat hij niets ontvangen heeft en hoe bewijs je dat je iets niet gekregen hebt ?

Op dat moment ging de voordeurbel. Mijn vrouw beantwoordde de huistelefoon en het bleek een buurvrouw van verderop in de straat te zijn. Naast appartementen hebben we ook rijtjes laagbouwwoningen in de straat. Bij een daarvan was een pakket bezorg dat voor ons was bestemd.

Ik droogde me snel af, kleedde me aan en reed, op mijn scootmobiel, de straat in. En jawel, door het raam naast hun voordeur zag ik mijn pakket al staan. De buurman deed open, ik zei dat ik voor het pakket kwam en vroeg of hij enig idee had waarom het bij hun bezorgd was. Wij waren immers gewoon thuis.

Hij begreep het ook niet. Ze verwachtten wel een pakje, zei hij, met een tandenborstel, maar niet zo'n groot ding als dit. Er was aangebeld, de doos was voor hun deur gezet en de bezorger zat alweer in zijn auto toen ze de deur open deden. Wel razendsnel, maar niet erg zorgvuldig. Die krabbel voor ontvangst had hij natuurlijk zelf gezet.

Nou ja, uiteindelijk was ik wel blij dat ik mijn versterkertje had. En dat ik geen moeilijk gesprek met de verkoper had moeten voeren. Maar om nou te zeggen dat niemand het beter had kunnen doen...?

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van dit verhaal

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Muziek vanuit de eigen woning

Voor veel mensen, die nu vanwege het virus noodgedwongen thuis zitten, is het een probleem hoe ze de dag door moeten komen. Het ligt er natuurlijk aan wat voor bezigheden en liefhebberijen je hebt. Er zullen er zijn die zich juist nu heerlijk uit kunnen leven, maar anderen zitten doelloos op de bank voor zich uit te staren.

Muzikanten hebben het makkelijk, die kunnen muziek maken. Dankzij de moderne techniek is het zelfs mogelijk om samen te musiceren, terwijl toch iedereen netjes thuis zit. Ik zag al filmpjes op YouTube van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, maar ook van beroemde bands als The Rolling Stones.

Veel artiesten houden het simpeler en zetten zich alleen, met hun gitaar of keyboard, voor de laptop. Om eerlijk te zijn levert dat vaak niet zulke geweldige filmpjes op. Zonder de hulpmiddelen, die een opnamestudio biedt, klinken veel zangers en zangeressen nogal gewoontjes.

Dan is een groep al gauw leuker. De best klinkende thuisfilmpjes die ik zag waren van de Britse band Elbow. Het kan zijn dat die betere apparatuur gebruiken, of handig zijn in het bewerken van hun opnames.

Ook erg leuk zijn de dagelijkse filmpjes van bassist Leland Sklar. Voor veel mensen zal hij niet direct bekend zijn, maar Sklar werkte mee aan honderden, zo niet duizenden, opnamen van allerlei bekende artiesten. Als je fan bent van James Taylor, Toto, of Phil Collins dan is de kans groot dat je het basgeluid van Sklar hebt gehoord. Maar hij is ook te vinden op albums van David Bowie, Graham Nash, Linda Ronstadt, Billy Cobham, Mike Oldfield, The Beach Boys, Lyle Lovett en vele anderen.

Leland is inmiddels 72 jaar en ziet er, met zijn lange witte baard en haren, uit als professor Dumbledor, uit de Harry Potter films. In één van zijn filmpjes vertelt hij dat hij, na de middelbare school, geen scheermes meer heeft aangeraakt en geen kapper meer heeft bezocht. Het gevolg was dat hij wel eens achter een gordijn heeft staan spelen, omdat de organisatoren van het optreden geen hippie op het podium wilden.

Maar hij is een geweldige bassist en hij vertelt leuk, over de omstandigheden waarin de liedjes die hij speelt opgenomen zijn en wat hij zoal meemaakte met zijn collega-muzikanten.

Afgelopen week plaatste hij een kort clipje waarin hij alleen zijn ongenoegen uitte over de manier waarop YouTube omgaat met copyrights. Een filmpje dat hij wilde plaatsen, waarin hij meespeelde met een liedje van James Taylor, was door YouTube geblokkeerd. En dat terwijl hij zelf op de originele opname te horen was.

Later plaatste hij hetzelfde liedje toch, met behulp van een live-opname, waaraan hij ook zelf meegedaan had. Nu kon het volgens YouTube wel door de beugel.

Dus als je je thuis zit te vervelen, ga naar YouTube en zoek naar recente filmpjes van je favoriete artiest.

Of volg het goede voorbeeld en probeer het zelf eens. Bekijk het filmpje maar dat jullie eigen Stripman laatst maakte, want ook amateurmuzikanten wagen zich aan thuisopnamen.  

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 , deel 2 , deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Gitaarporno

Wees niet bang, er komen in dit verhaal geen blote mensen in aanstootgevende houdingen voor. Maar een zekere overeenkomst met pornografie hebben de plaatjes en filmpjes van gitaren op internet wel. Ik zal proberen uit te leggen waarom.

Een tijdje terug speelde ik met het idee om een nieuwe gitaar te kopen. Ik heb een prima akoestische gitaar, waar ik heel tevreden mee ben. Maar bij optredens, vooral met een band met drums en bas erbij, blijkt het best een probleem om die gitaar goed versterkt te krijgen.

Waarschijnlijk gaat dat met een elektrische gitaar een stuk makkelijker, dacht ik. Dus ging ik een beetje rondkijken op internet. En geloof me, daar is voor de liefhebber heel veel te zien. Gitaren in foto's en filmpjes, in allerlei verschijningsvormen en prijsklassen. Bij webwinkels, maar ook op blogs van gitaristen en websites van fabrikanten.

In korte tijd deed ik de nodige kennis op over verschillende modellen, voor de elektrische gitaar meestal afgeleid van de producten van de Amerikaanse gitaarbouwers Gibson en Fender. Naast de originele gitaren van die twee, die nogal duur zijn, is er een leger aan goedkopere kopieën te koop.

Je hebt al een nieuwe gitaar voor iets meer dan 100 euro tegenwoordig. En dat hoeft helemaal geen prutsding te zijn. Dat ondervond ik zelf toen ik de gitaar onder handen nam die kleine D. een paar jaar geleden voor zijn verjaardag kreeg. Gekocht bij een grootwinkelbedrijf, voorzien van een Duits merk, maar waarschijnlijk gemaakt in het verre oosten. Na wat sleutelen bleken daar best acceptabele klanken uit te komen.

Ik neusde verder op internet en leerde over het onderscheid tussen single coil en humbucker elementen. Er is klankverschil tussen de twee. Voor de leek, dat zijn de dwars op de snaren geplaatste magnetische pick ups, midden op de body van de gitaar, die er voor zorgen dat de trillingen van de snaren omgezet worden in een elektrisch signaal. Een single coil heeft een feller geluid, maar produceert ook meer ongewenst gebrom.

De vraag was ook: Zie ik mezelf ermee op een podium zitten ? De goedkope, namaak Fender Stratocaster van kleine D. is een glimmend, zwartgelakt ding met een grote, witte, plastic slagplaat. Van een afstandje best geschikt voor een rockgitarist. Maar ik speel doorgaans een wat subtieler genre.

Vele foto's, reviews en filmpjes verder nam ik me voor om te gaan sparen voor een Thinline Telecaster, met een naturel houten finish. Mooie gitaar om te zien, verkrijgbaar met humbuckers, die geen gebrom produceren en in verschillende prijsklassen. Voor om en nabij de 500 euro al een prima gitaar, waar ik mezelf wel op zag spelen.

Dat wil niet zeggen dat ik klaar was met foto's en filmpjes kijken. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaak 's avonds laat nog even op het web ging struinen. Verlekkerd, dure gitaren zoeken, die ik toch nooit zou kopen. Exotische modellen waar je eigenlijk alleen maar van kunt dromen. Een beetje zoals sommige mensen naar pornoplaatjes kijken. Maar bij de gitaren heb je dan wel de zekerheid dat er niemand tegen zijn of haar wil aan de foto- of filmopnamen meegedaan heeft.

Ik moet waarschuwen: het is verslavend. Maar voor wie het ook eens proberen wil:

Op YouTube werd ik een fan van de Canadese gitaarblogger Darrell Braun. Een leuke vent, die heel aardig gitaar speelt en zonder schroom gitaren uit elkaar schroeft en daarbij verstandig commentaar geeft. Darrell bespreekt allerlei verschillende gitaarmodellen, legt uit wat de verschillen zijn tussen goedkope en dure gitaren, test gitaren, verbouwt gitaren, ontwerpt gitaren en geeft speeltips voor beginnende en gevorderde gitaristen.

Wie alleen maar plaatjes wil kijken kan terecht bij grote onlinemuziekwinkels als bax.nl of keymusic.com. Of als je het wat verder van huis wil zoeken, gisterenavond heb ik nog een uurtje zoekgebracht bij Imperialvintageguitars.com.

Die nieuwe gitaar gaat er trouwens waarschijnlijk nog even niet komen. Bij mijn broer op zolder bleek een heel aardige vintage Ibanez Roadstar te liggen, daar speel ik nu al een paar weken op en dat bevalt heel goed...

PS: Ga allemaal stemmen ! Het zou toch gênant zijn als Nederland in het Europees parlement voornamelijk vertegenwoordigd zou worden door populistische pipo's, alleen omdat de meerderheid van de kiezers de moeite niet neemt om zijn stem uit te brengen.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Het is moeilijk bescheiden te blijven

Het is prachtig warm weer, ik lees net dat Greg Allman – van de legendarische Allman Brothers Band – overleden is en ik probeer me te verplaatsen naar vorige week zondag. Weken heb ik jullie aan je hoofd gezeurd over ons Werkgroep Eigen Werk jubileum optreden en nu moet ik toch vertellen hoe het gegaan is.

Nou het ging heel goed. Of in ieder geval zo goed dat iedereen er na afloop tevreden over was. Als muziekgroep speelden we heel acceptabel, er ging eigenlijk maar één liedje een beetje de mist in, de techniek werkte naar behoren en het publiek had er plezier in.

Er werd gelachen in de zaal, meegeklapt en -gezongen en af en toe klonk er een opmerking, of een kreet van bijval. Kortom: de sfeer was prima en hoewel er nog best wat mensen bij hadden gekund, de opkomst was zeker niet slecht.

Vooraf was er wel wat stress, natuurlijk. Voor mij was het maar afwachten of mijn lichaam het een beetje vol zou houden, of mijn verhalen over zouden komen en of ik niet teveel vergissingen zou maken. Maar dat viel allemaal dus best mee. Ik kreeg zelfs applaus toen ik, na afloop, de bar binnenkwam. Voor heel even kon ik me een echte artiest voelen.

De nacht na het optreden sliep ik slecht en de dagen er na liep ik een beetje verdwaasd en uitgewoond rond. Tevredenheid overheerste, natuurlijk, maar toen ik de geluidsopnamen binnenkreeg werd me duidelijk dat het nog wel beter had gekund. Het was dus niet heel moeilijk om bescheiden te blijven. Zo goed was het nu ook weer niet geweest.

Maar toen ik nog wat later de eerste filmopnamen zag viel het me weer mee. Als je het beeld erbij hebt ziet het er allemaal best leuk uit. We hebben met twee camera's opnamen gemaakt en het monteren is een enorme klus, dus het kan nog wel even duren voor de DVD verschijnt (grapje).

Zo word je na zo'n evenement een beetje heen en weer geslingerd tussen tevredenheid en twijfel. Je ervaart het zelf heel anders dan de toehoorders, je bent meer gericht op de foutjes en vergissingen, maar als iedereen er zo positief over is zal er toch ook wel iets goed zijn gegaan. Het is maar goed dat we dit niet elke week doen, dan zou je er grootheidswaan van krijgen, of een depressie.

Ondertussen pakken we het gewone leven weer op. De afgelopen maanden ben ik met weinig anders bezig geweest dan ons optreden, ik kwam nauwelijks de deur uit. Maar nu kan ik weer voorzichtig plannen maken. Misschien ook wel voor een tweede optreden. Volgend jaar is het 35 jaar geleden dat de WEW werd opgericht. Dus wie weet...?

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Vechten of vluchten

Men zegt dat ons lichaam, bij stress, in een vechten-of-vluchten-modus komt. Er is een bedreiging, of we denken dat er één is, en we reageren daar op door wild om ons heen te slaan of weg te rennen. Er is natuurlijk nog een derde mogelijkheid: niets doen en wachten of de bedreiging vanzelf weer weg gaat.

We hebben allemaal wel eens van dat soort momenten meegemaakt. Soms moet je echt even kordaat optreden, of zorgen dat je uit de weg komt. En soms ben je zo door de situatie overvallen, dat je even helemaal niet kunt reageren. En soms doe je geheel onnodig iets waarvan je achteraf denkt, waar was ik nou mee bezig ?

Het is uiteraard een reactie die uit lang vervlogen tijden stamt, toen wij als kwetsbare mensen ten prooi konden vallen aan gevaarlijke roofdieren. In het moderne leven is de vechten-of-vluchten-modus meestal niet echt handig en kan zo'n stressreactie voorkomen dat we, kalm en weloverwogen, doen wat nodig is.

Toch zit het vechten of vluchten bij ons ingebouwd, of we dat nu willen of niet. Bij sommige situaties steekt het ineens de kop op. Als je voor een zaal vol mensen muziek moet maken, of een verhaal vertellen, bijvoorbeeld. Ik ben zelf niet snel in paniek, maar dat is toch wel griezelig.

De eerste keer dat ik zoiets deed had ik letterlijk knikkende knieën. Van echte artiesten weet ik dat ze daar ook last van kunnen hebben. Er zijn er die een paar flinke borrels nemen, voor een optreden, om de zenuwen te bedwingen. Er zijn er die een vast ritueel volgen, of kotsend boven het toilet hangen.

Mijn ervaring is dat het went. Het blijft altijd spannend, maar op den duur krijg je er ervaring mee en ga je het leuk vinden. Zingen voor een volle zaal blijkt dan zelfs makkelijker, dan voor één aandachtige luisteraar.

Vroeger had ik daar geen weet van, maar er blijkt een manier te zijn om je vluchten-of-vechten-reactie om te zetten in een positief gevoel. In een BBC-programma werd laatst uitgelegd dat, in de hersenen, de gebieden die bij paniek actief zijn ongeveer dezelfde zijn als die actief zijn bij 'exitement'. De prettige spanning die je ervaart als je weet dat er iets leuks gaat gebeuren.

Proefpersonen die tegen zichzelf zeggen dat ze niet bang, of boos, zijn maar 'exited' – prettig gespannen, dus – presteren beter. Dat is iets om te onthouden voor vanavond, want het is best lang geleden dat ik er stond, voor zo'n volle zaal...

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De spechten zijn terug

Het zijn vermoeiende tijden. Er zijn mensen die muziek maken therapeutisch en ontspannend vinden, maar voor mij is het vooral inspannend en kost het veel energie. Het is ook leuk, hoor. Vooral als het een beetje lukt. Maar nu ons optreden steeds dichterbij komt en we de oefenfrequentie een beetje opgevoerd hebben, is het behoorlijk vermoeiend.

Tussen de repetities door doe ik dus niet al te veel, de laatste weken. Komt het wel mooi uit dat het voorjaar is, dat de bomen weer in blad komen en de vogels aan het broeden zijn. Dan is er wat leuks te zien als ik glazig uit het raam zit te staren.

Het kon me dus niet ontgaan dat de spechten weer terug zijn. Ik heb er in het verleden vaker over geschreven, de grote bonte spechten die op ons balkon van het vogelvoer komen eten. Ik heb er foto's van op mijn blog geplaatst en filmpjes op YouTube.

Ons huis staat tegenover een park met hoge bomen, ideaal voor spechten, maar de afgelopen winter kwamen ze niet op mijn balkon. Dat is wel anders geweest, misschien was er dit jaar veel voedsel voor ze te vinden in het park. Ik heb ook al in geen tijden meer een boomklever op mijn balkon gezien, een vogel die zo'n beetje van dezelfde voedselbronnen afhankelijk is als de specht.

Maar, hoewel de boomklevers nog steeds afwezig zijn, de spechten zijn helemaal terug. Gisteren zagen we er drie tegelijk, twee aan de overkant in de bomen, een op balkon aan de pinda's. Ik denk dat het er zelfs vier zijn, twee paar. En ik denk dat ze jongen hebben want ze vliegen weg met de snavel vol vogelpindakaas.

Dus als het een beetje meezit vliegen eerdaags de jonge spechten ons ook weer om de oren...

Voor wie het nog eens wil zien: 

Eén van mijn YouTube-filmpjes met boomklever en specht 

En een oud blogje met wat spechtenfoto's 

En voor wie nog niet wist dat er een optreden aankwam: de blogjes van de afgelopen weken...

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De WEW viert 50 jaar Artishock

Afgelopen weken schreef ik over de Werkgroep Eigen Werk, een muzikale groep leden van de vereniging Artishock in Soest. De WEW verzorgde een paar avondvullende voorstellingen in het verenigingsgebouw, maar trad ook op bij demonstraties en feesten op andere locaties.

Eind jaren '80 kwam er langzamerhand een eind aan de Werkgroep Eigen Werk. Ik kan me geen moment herinneren waarop de werkgroep officieel opgeheven werd. Sommige leden hadden er geen zin meer in. Anderen begonnen een eigen bandje. Zo was er een vroege afsplitsing die aan de weg timmerde met Nederlandstalige popmuziek, onder de naam MaJaPa.

Een nieuwe groep, met een paar andere oud WEW-ers, waaronder ikzelf, trad een paar keer in en buiten Artishock op, met Engelstalige rock- en bluescovers, onder de naam No Complaints Department.

Eind jaren '90 verscheen een, in eigen beheer gemaakte, CD met demo's en liedjes voor en van de Werkgroep Eigen Werk. Van de eerste twee avonden in Artishock zijn video-opnamen bewaard gebleven en er zijn foto's van verschillende optredens.

Ik heb ook nog jaren de kartonnen ezelskop bewaard die ik droeg bij de kerstshow. Op een gegeven moment heb ik het gehavende ding toch maar weggegooid. De WEW was een gesloten boek.

Tot er vorig jaar plannen gemaakt werden voor de viering van 50 jaar Artishock. Het bleek dat de Werkgroep Eigen Werk nog niet helemaal vergeten was. Via mijn broer kreeg ik de vraag of het mogelijk zou zijn om, met een aantal oud-WEW-leden, wat muziek te maken op een feestelijke avond in Artishock.

Mijn broer hoorde ook bij die oudleden, hij speelde basgitaar bij de groep, maar had in de tussenliggende jaren geen snaar meer aangeraakt. Hij zou een nieuw instrument moeten kopen en weer moeten leren spelen. Ik had mijn gitaar nog wel, maar veel had ik er de afgelopen 15 jaar niet meer op gespeeld. Het was voor mij ook de vraag of ik het lichamelijk wel aan zou kunnen.

Toen we wat rondbelden en mailden, naar andere voormalige WEW-ers, bleek dat ik niet de enige was met gezondheidsproblemen. We zijn allemaal 30 jaar ouder geworden en dat is te merken. Toch lukte het vrij snel om een groep oudleden, aangevuld met een paar sympathisanten, bij elkaar te krijgen.

Na een voorzichtige start blijkt dat we het musiceren nog niet helemaal verleerd zijn. Een professionele, strak spelende band zullen we niet meer worden. Maar dachten we aanvankelijk misschien een paar liedjes te gaan spelen, op een avond die verder gevuld zou worden met andere activiteiten, nu gaan we voor een echt concert.

En met behulp van oude beelden en verhalen moet het gaan lukken om de sfeer van de jaren '80 weer op te roepen.

Voor wie het nu nog niet in zijn agenda heeft staan: Zondag 21 mei, 20:00 uur, 'Werkgroep Eigen Werk viert 50 jaar Artishock'.

Zie ook: www.artishock-soest.nl en www.facebook.com/werkgroepeigenwerk

De Strip: Geen strip deze week, maar een passende illustratie van meer dan 30 jaar geleden... 

De vorige strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman, klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dat verhaal.. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Terug naar de jaren '80

Vorige week schreef ik over de Werkgroep Eigen Werk, de theatrale muziekgroep waar ik 30 jaar geleden deel vanuit maakte. Ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van culturele vereniging Artishock, waar de WEW uit voortkwam, komt er in mei een nieuw WEW-optreden.

In de tijd dat de Werkgroep Eigen Werk opgericht werd, begin jaren '80, zat Nederland in een economische crisis. Ruud Lubbers was drie maal achtereen premier en voerde een beleid dat gekenmerkt werd door bezuinigingen. Er was werkeloosheid, die bestreden werd met loonsverlagingen en arbeidstijdverkorting. Een ander heikel thema was de voorgenomen plaatsing van kruisraketten in ons land.

Voor de vereniging Artishock was het ook geen gemakkelijke tijd. Het ledental liep terug, de creatieve cursussen, die verzorgd werden door de afgesplitste stichting Kunstzinnige Vorming, verhuisden naar het nieuwgebouwde dorpshuis 'De Borg'. De gemeente wou eigenlijk het oude klooster, waar de vereniging en in zat, verkopen.

In de eerste voorstelling van de WEW ging het voor een groot deel over deze actuele onderwerpen. Een half jaar later, eind 1984, bij de tweede show, werd dat verder uitgediept. Er was een alternatief kerstverhaal geschreven, dat deels live gespeeld en gezongen werd en voor een ander deel werd voorgelezen en geïllustreerd met dia's die we op verschillende locaties, in en rond Soest, gemaakt hadden.

Kleurrijk uitgedost verbeeldden we het verhaal van een werkeloos stel, een timmerman en een verpleegster, die samenwoonden met een ezel. Die laatste rol nam ik op me, gehuld in een grote bruine trui en met een zelfgemaakte, kartonnen, ezelskop op mijn hoofd.

Het trio werd uit huis gezet, omdat ze de huur niet meer konden betalen en ondernam een wandeltocht die eindigde in de zaal van het Artishockgebouw, waar voor de ogen van het publiek een kerstkind ter wereld kwam. Toen bleek dat de ezel zwanger was geweest, waarna de paus zelf ingreep om een eind te maken aan de vertoning.

De eerste twee avonden hadden een hoog tussen-de-schuifdeuren-gehalte, maar waren een groot succes. Daardoor groeide de werkgroep in omvang. Later vielen er weer mensen af waardoor we een jaartje later met een zevental overbleven. We besloten om ons te concentreren op de muziek en traden in de volgende jaren een aantal keren op bij feestelijke gelegenheden in Artishock, zoals de kunstmarkt op Koninginnedag.

Ook speelden we een paar keer bij vrienden en kenissen thuis, in de tuin, of het atelier. We namen deel aan demonstraties tegen de kruisraketten, in Soesterberg en Woensdrecht. De laatste was een muzikale omsingeling van de vliegbasis, met honderden muzikanten. In Soesterberg speelden we een paar liedjes op het podium, aangekondigd door VARA-diskjockey Felix Meurders.

Op een gegeven moment kwam er iemand met het plan om af te reizen naar Gent om daar bij de jaarlijkse feesten, onaangekondigd en onuitgenodigd, muziek te gaan maken. Een deel van de groep reed er in een oud VW-busje naar toe, anderen op de fiets. Van muziekmaken is het niet gekomen, maar gezellig was het wel.

Wordt vervolgd.

Voor wie het nog niet in zijn agenda had staan: Zondag 21 mei, 20:00 uur, 'Werkgroep Eigen Werk viert 50 jaar Artishock'.

Zie ook: 

http://www.artishock-soest.nl/ en https://www.facebook.com/werkgroepeigenwerk/

De Strip: Geen strip deze week, maar een passende illustratie van 30 jaar geleden... 

De vorige strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman, klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dat verhaal.. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

We gaan weer optreden

Gisteren heb ik nieuwe snaren op mijn gitaar gezet. Dat was niet voor het eerst, in het afgelopen jaar, ik ben weer met enige regelmaat aan het spelen en dan moet je ze af en toe verversen. Deed ik soms jaren met een setje, de afgelopen tijd moet ik ze eens in de paar maanden vernieuwen.

De reden dat ik weer wat actiever ben, muzikaal gezien, is een jubileum dat dit jaar gevierd wordt. Vereniging Artishock bestaat 50 jaar en mij is gevraagd om, met een groep leden van 30 jaar geleden, muziek te komen maken. Mijn Facebook- en Twittervolgers zouden er al iets van gemerkt kunnen hebben. Onder het kopje 'Werkgroep Eigen Werk viert 50 jaar Artishock' hebben zij al wat foto's en filmpjes voorbij zien komen.

Artishock was oorspronkelijk een kunstenaarsvereniging, opgericht in 1967. Kort na de oprichting kraakten ze een leegstaand kloostergebouw, aan de hoofdweg in Soest. Na een tijdje werd die bezetting gelegaliseerd en omgezet in een huurcontract.

Toen ik, begin jaren '80, lid werd organiseerde de vereniging, op de eerste verdieping, filmvoorstellingen, muziekoptredens, tentoonstellingen, kinderactiviteiten en sociëteitsavonden. Op de begane grond was de Stichting Kunstzinnige Vorming Artishock doende met het geven van cursussen.

De verenigingsactiviteiten werden helemaal door vrijwilligers gerund, de stichting had betaalde krachten in dienst. Als je lid werd van Artishock werd er voorzichtig op aangedrongen je steentje bij te dragen en, als vrijwilliger, lid te worden van een werkgroep.

Verplicht was dat niet, maar ik ben in de loop der jaren lid geweest van verschillende werkgroepen, ik heb een aantal jaren het clubblad gemaakt – dat werd toen nog gestencild – en ik heb in het bestuur gezeten.

De eerste werkgroep waar ik aan mee ging doen was de muziekwerkgroep. Die organiseerde elke maand een optreden, meestal van Nederlandse jazzmuzikanten en ik hielp dan met stoelen neerzetten, kaartjes verkopen, bardiensten en opruimen.

Met een paar leden van die muziekwerkgroep – die zelf ook muziek bleken te maken – kwam ik snel daarna terecht in de Werkgroep Eigen Werk. Die was een idee van Herman, Artishocklid van het eerste uur. Hij vond dat het wel leuk was dat we artiesten en muzikanten van buiten haalden om op te treden, maar dat de leden zelf ook wel wat konden.

Omdat er bij het eerste groepje, dat de WEW vormde, al een goeie gitarist zat kocht ik een tweedehands banjo en daarmee speelde ik al snel mijn eerste optreden. Dat was georganiseerd nog voor we aan het schrijven van eigen liedjes toe waren gekomen. Bij de plaatselijke kringloopwinkel, Spullenhulp, improviseerden we wat met liedjes van Chuck Berry en Creedence Clearwater Revival.

Een half jaartje later hadden we onze eerste, echte, avondvullende voorstelling. Met eigen liedjes, kritische teksten, komische voordrachten en toneelspel.

Wordt vervolgd.

Voor wie het in zijn agenda wil noteren: Zondag 21 mei, 20:00 uur, 'Werkgroep Eigen Werk viert 50 jaar Artishock'.

Zie ook: www.artishock-soest.nl en www.facebook.com/werkgroepeigenwerk

De Strip: Geen strip deze week, maar een passende illustratie van meer dan 30 jaar geleden... 

De vorige strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman, klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dat verhaal.. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men