Posts tonen met het label Beatles. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Beatles. Alle posts tonen

zondag 28 december 2025

Nog een boek over Paul McCartney ?


Je zou denken
dat ik na het lezen van 'Wings', het boek over Paul McCartney in de eerste 10 jaar na het uit elkaar gaan van The Beatles, wel even genoeg gelezen had over de voormalige Beatle. Maar ja, het algoritme van mijn digitale boekverkoper weet ook dat ik dat boek gelezen heb en algoritmes geven je altijd meer van hetzelfde.

Dus kreeg ik een mail over het boek 'Paul McCartney – The Biography', geschreven door Philip Norman. Ik had me daar niets van aan kunnen trekken, maar de boekverkoper wilde voor de e-boek versie maar 3 euro hebben. Ik twijfelde. Iedereen kan wel boeken over The Beatles schrijven. Wie was die Norman nou helemaal ?

Het blijkt dat Philip Norman een muziekjournalist is met nogal een reputatie. Hij schreef lange tijd artikelen voor het respectabele Engelse dagblad The Times en daarnaast een hele reeks biografieën. The Rolling Stones, Buddy Holly, Elton John, John Lennon, Mick Jagger en Eric Clapton waren onderwerp van zijn publicaties. En voor de krant schreef hij, onder meer, over James Brown, Little Richard, the Beach Boys, Fleetwood Mac, Rod Stewart en the Everly Brothers.

Zijn eerste boek ging over The Beatles en hoewel niet onomstreden, was het wel een groot succes. 'Shout ! – The Beatles in Their Generation', dat verscheen in 1981, was een bestseller en wordt omschreven als een zeer gedegen portret van de band en de jaren '60. Het wordt ook bekritiseerd vanwege de slechte rol die Paul McCartney er in krijgt toebedeeld.

Volgens Norman was John Lennon het grote genie achter de groep en was de inbreng van McCartney van veel minder belang geweest. Voor het uiteenvallen van de band wijst hij Paul juist aan als schuldige. Nadat ik dat gelezen had was ik toch benieuwd hoe hij McCartney zou behandelen in een lijvige biografie. Zou het een boek zijn waarin hij Paul er flink van langs geeft ? Dat zou nogal een contrast zijn met 'Wings', waarbij de muzikant zelf nauw betrokken was en waarin hij juist in een behoorlijk positief licht wordt gezet.

Okee, Paul komt in zijn eigen boek naar voren als een nogal impulsief persoon, die bandleden, vrouwen, kinderen en huisdieren meesleepte op tournee. Die plaatopnamen wilde maken op exotische locaties als Nigeria en de Maagden Eilanden. Die verschillende keren aangehouden werd, met flinke hoeveelheden marihuana in zijn bagage en daardoor zelfs in een Japanse gevangenis belandde. Maar dat vergeef je hem allemaal, vanwege zijn charmante persoonlijkheid en zijn werklust. En natuurlijk ook vanwege de leuke muziek die hij tussendoor maakte.

Gaat die Norman daar in zijn boek nou allemaal brandhout van maken ? Jullie begrijpen dat ik het e-boek kocht. Direct in het eerste hoofdstuk werden mijn gespannen verwachtingen flink getemperd. De schrijver begint met verklaren dat hij van jongs af aan een enorme fan was van The Beatles en dat, van de vier groepsleden, Paul McCartney zijn grootste idool was.

Paul, die vriendelijke jongen, met het onschuldige gezicht en de trouwe hondenogen en die leuke vriendin. Norman bekent dat hij lange tijd wilde dat hijzelf Paul McCartney was. Hij vertelt hoe hij, aan het eind van de jaren '60, als aankomend verslaggever eens, met een paar collega's, in de kleedkamer van The Beatles belandde. Die waren bezig aan hun allerlaatste, Britse tournee en de jonge Norman was er op af gestuurd om te proberen wat vragen te stellen.

Dat lukte wonderwel. Hij was blij verrast door de vriendelijke en ontspannen ontvangst. Hij babbelde wat met John Lennon en Paul McCartney en mocht zelfs even de basgitaar van Paul vasthouden. Uiteindelijk werd hij, door de chauffeur van de groep, de kleedkamer uitgezet. Maar die ontmoeting was een herinnering om te koesteren.

Hoe hij dan toch zo negatief over Paul had kunnen schrijven legt hij ook uit. Hij was enorm teleurgesteld toen The Beatles ermee stopten. McCartney had bovendien zijn leuke vriendin, de actrice Jane Asher, aan de dijk gezet en zich, met de nogal kleurloze Linda Eastman, teruggetrokken op zijn Schotse schapenboerderij.

Het algemeen geaccepteerde verhaal, in die jaren, was dat Paul de stekker uit de groep getrokken had en dat het hem vooral om het geld te doen was. Zijn ruzie met John Lennon werd, in de pers, flink uitvergroot en Philip Norman ging daarin mee. In zijn boek over Paul geeft hij ruiterlijk toe dat het allemaal een stuk genuanceerder was gegaan dan hij indertijd dacht.

Toen hij in 2008 bezig was aan zijn boek over John Lennon zocht hij, met enige schroom, contact met McCartney. Hij zat met een paar vragen, maar aarzelde, omdat hij wist dat Paul niet blij was geweest met de manier waarop hij in dat eerdere boek, 'Shout !', beschreven werd. Het leidde tot een mailwisseling waarin hij, zonder problemen, de informatie kreeg waarom hij vroeg.

Dat gaf Norman de moed om, een paar jaar later, McCartney opnieuw te benaderen. Hij vond dat er, in eerdere biografieën, teveel nadruk was gelegd op Pauls periode in The Beatles en dat zijn sololoopbaan, die op dat moment al 40 jaar duurde en heel succesvol was, er maar bekaaid vanaf kwam. Tot zijn verrassing belde Paul hem op en hadden ze een prettig gesprek, waarin Paul niet direct zijn medewerking toezegde, maar wel toestemming gaf om mensen uit zijn omgeving te interviewen.

Zo begint de biografie, die verscheen in 2013, op een veel vriendelijkere manier dan ik verwachtte. In de hoofdstukken die erop volgen wordt het leven in Liverpool, van vlak na Wereld Oorlog II, liefdevol omschreven. Mij benieuwen of er verderop nog kritische noten gekraakt gaan worden. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

 

zondag 16 november 2025

Paul McCartney en zijn Wings


Johan, mijn mederedacteur
van de Top 200.000, wees me op een nieuw boek over en met Paul McCartney. Het boek heet 'Wings', naar zijn band uit de jaren '70, maar begint met het moeilijke laatste jaar van The Beatles. In 1969 had John Lennon aangegeven uit de band te willen stappen. Hij sprak met de anderen af dat ze het geheim zouden houden, want er stonden twee albums op het punt van verschijnen, 'Abbey Road' en 'Let It Be'. Van dat laatste zou ook een film uitkomen.

Paul was er kapot van dat de band uiteen viel en trok zich met zijn nieuwe gezin – hij was pas getrouwd met Linda Eastman en hun dochter was net geboren – terug op een afgelegen boerderij in Schotland. Aanvankelijk probeerde hij zijn verdriet te verdrinken maar, na verloop van tijd en aangemoedigd door Linda, begon hij weer liedjes te schrijven.

Terug in Londen besloot hij zijn probeersels, in een geïmproviseerde thuisstudio, op te nemen. Linda zong hier en daar een stukje mee. Het resultaat was het solo-album 'McCartney', waarop Paul alle instrumenten zelf bespeelde.

In een interview, bij het verschijnen van het album, zei hij dat hij niet wist of The Beatles ooit nog nieuwe muziek op zouden nemen. Die uitspraak werd door de pers opgepikt en overal verscheen het bericht dat Paul uit de Beatles wilde stappen. Het resultaat was dat hij de schuld kreeg van de breuk. De toestand werd er niet beter op toen hij, om zich aan de zakelijke banden met de overige Beatles te ontworstelen, een proces aanspande.

Het ging hem vooral om de nieuw manager, Allen Klein, die op voorspraak van John Lennon aangenomen was. Paul was tegen geweest en verdacht Klein van mismanagement. Uiteindelijk kreeg hij gelijk, maar voor de buitenwereld was hij de kwaaie pier. Zijn eerste solo-album werd dan ook afgemaakt door de critici. De fans dachten er anders over en er werden miljoenen exemplaren van verkocht.

Ondanks het succes trok McCartney zich de kritiek nogal aan en besloot hij het voor zijn volgende album, 'Ram', anders aan te pakken. Het gezin vertrok naar New York, waar hij een drietal sessiemuzikanten om zich heen verzamelde en ook Beatles-producer George Martin inschakelde, om een paar nummers van orkestrale begeleiding te voorzien.

'Ram', werd uitgebracht als een plaat van Paul en Linda samen, maar was eigenlijk een eerste poging om weer met een groep muziek te maken. Linda maakte de hoesfoto, waarop Paul te zien is met het mannetjesschaap, de ram, uit zijn eigen Schotse schaapskudde. Ook 'Ram' werd door de kritiek slecht ontvangen maar door de fans gretig gekocht.

(McCartney maakte van het album ook nog een instrumentale bigband-versie, die onder de schuilnaam Percy "Thrills" Thrillington, 6 jaar later werd uitgebracht. Paul gaf pas in 1989 toe dat hij de maker was.)

Terug in Schotland nodigden Paul en Linda twee muzikanten uit de 'Ram'-opnamesessies, drummer Denny Seiwell en gitarist Hugh McCracken, uit om te praten over het oprichten van een nieuwe band. McCracken haakte af, maar Paul vond een vervanger in, voormalig Moodie Blues muzikant, Denny Laine. Linda leerde de eerste beginselen van het pianospelen en zo ontstond de nieuwe groep Wings.

Het boek waarin deze geschiedenis verteld wordt is anders dan de meeste muzikantenbiografieën. Niet elke muzikant is ook een goede schrijver, dus meestal wordt er hulp gezocht bij het neerpennen van het levensverhaal. Dat is niets vreemds. 'Life', de veelgeprezen autobiografie van Keith Richards, gitarist van The Rolling Stones, is voortgekomen uit een paar lange interviews met journalist James Fox. Die heeft daar later een boek van gemaakt.

'Wings' gaat nog een stap verder, het bestaat bijna helemaal uit interviewfragmenten en niet alleen van Paul, maar van iedereen die in het verhaal een rol speelt. De betrokkenen spreken je dus zelf toe. Van wanneer de fragmenten dateren staat er niet bij, maar het zal grotendeels uit de jaren '70 zijn, een groot deel van de geïnterviewden is immers ondertussen overleden. De delen van McCartney zelf lijken me recenter, net als de bijdragen van zijn kinderen en van Shean Ono Lennon, die spreekt namens zijn vader John en moeder Yoko.

In elk hoofdstuk wordt een album behandeld, eerst van Paul alleen, dan met de band Wings. Dat wordt aangevuld met lijstjes van de belangrijkste en populairste albums van het betreffende jaar en van de meest opvallende gebeurtenissen in de wereld (en daarbuiten want ook de maanlanding wordt vermeld). De samensteller, Ted Widmer, heeft wat verbindende teksten geschreven zodat er toch een logisch verhaal ontstaat.

Die aanpak geeft aanvankelijk een nogal verbrokkelde indruk, maar gaandeweg raak je er aan gewend. Het is in zekere zin een voordeel dat je het verhaal kunt lezen in de woorden van de muzikanten en aanhangers die het meegemaakt hebben. Ook persberichten en recensies worden geciteerd, dus een eenzijdig verhaal is het niet. 

Een nadeel is dat je hetzelfde voorval soms een paar keer achter elkaar krijgt voorgeschoteld, in de woorden van alle betrokkenen afzonderlijk. Het boek lijkt zo op het script van een documentaire, waarin je alle ooggetuigen pratend in beeld ziet.

De opzet van het boek buiten beschouwing gelaten is het een mooi verhaal, dat genoeg elementen bevat waar ik – net als ongetwijfeld menig andere muziekliefhebber – geen weet van had. De wat ouderen zullen wel een paar hits van Wings kennen, maar het duurde een paar jaar, een drietal albums en een paar redelijk chaotische tours, voor de band echt op poten stond.

Wie wil weten hoe dat precies ging moet het boek lezen en vooral de muziek beluisteren, bijvoorbeeld op YouTube. Er viel voor mij veel te ontdekken. 

Het boek verscheen in het Engels, als papieren boek, e-book en luisterboek. In het Nederlands is het als papieren boek en e-boek verkrijgbaar.

Ps: De Top 200.000 is een Facebookpagina met oude en nieuwe muziek, die inmiddels meer dan 42.000 liedjes bevat, vaak voorzien van commentaar en uitleg. In de afgelopen week plaatste ik er een reeks nummers van Paul McCartney & Wings. 

  

 
De Strip is gemaakt door de de Stripman zelf.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van het vorige stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  
 

zondag 28 mei 2023

Een kunstmatige John en Paul


Nadat ik vorige week
mijn verhaaltje had geschreven, over kunstzinnige uitingen gemaakt met A.I. – kunstmatige intelligentie, slimme, zelflerende computerpro-gramma's – kwam ik erachter dat er opmerkelijke voorbeelden van te vinden zijn. Of het allemaal legaal is, is de vraag, maar in het geval van twee, met A.I. bewerkte, Beatles-liedjes is er, volgens mij, geen sprake van kwade opzet.

Dae Lims, een Beatles-fan, heeft twee solonummers, een van John Lennon en een ander van Paul McCartney, bewerkt alsof het liedjes zijn die ze samen gespeeld en gezongen hebben. Het nummer van Paul , dat 'New' heet, is vrij recent, hij bracht het in 2013 uit, op zijn album met dezelfde titel. Het is een opgewekt, melodieus liedje, van het soort waar McCartney patent op lijkt te hebben.

Als je de originele en de A.I.-versie met elkaar vergelijkt, dan heeft Pauls stem een verjongingskuur ondergaan. Hij was 71 jaar oud, toen hij het opnam en dat is wel te horen. Maar nu klinkt hij ineens 40 jaar jonger. Opmerkelijker nog is het couplet dat gezongen wordt door, een helemaal door A.I. gemaakte, John Lennon. Dat die nooit aan het lied heeft kunnen bijdragen is duidelijk, hij is immers al in 1980 overleden. Maar we horen hem, zonder twijfel, heel overtuigend, geen vergissing mogelijk.

Als dat al een sterk staaltje lijkt, dan wordt dat nog ruim overtroffen door de A.I.-versie van 'Grow Old With Me' , een nummer dat John Lennon, vlak voor zijn dood, schreef en als demo achterliet. Die originele opname verscheen op de, postuum uitgebrachte CD, 'Milk And Honey'. Daarop horen we John, een beetje hol klinkend, want opgenomen met een eenvoudig taperecordertje, spaarzaam begeleid door zijn eigen pianospel.

Op de nieuwe, door de computer gemaakte, versie horen we een compleet symfonieorkest. De stem van John is kunstmatig opgefrist en ook hier duikt een, door A.I. getoverde, Paul op. Het resultaat is indrukwekkend en ontroerend. Een luisteraar op YouTube jubelt, dat het het mooiste liedje is dat John ooit opgenomen heeft. Alleen heeft hij het zo nooit opgenomen.

Dat is meteen ook het bezwaar van dit soort kunstgrepen. Dat in de popmuziek niet alles is, wat het lijkt, zijn we onderhand wel gewend. Er waren al heel lang artiesten die niet zelf zongen. In sommige gevallen werd een zanger, of zangeres, vervangen door iemand die er leuker uitzag, of die beter kon dansen.

Denk, bijvoorbeeld, aan de grote hit van Meat Loaf, 'Paradise By The Dashboard Lights'. In de videoclip zien we Karla DeVito, tegen de reusachtige zanger aanschurken, maar ondertussen horen we de stem van Ellen Foley. Men zegt dat Ellen geen zin had in een tournee met Meat Loaf, maar het lijkt mij niet onwaarschijnlijk dat het verschil in lichaamslengte en -omvang, zij is een klein en slank vrouwtje, ook mee heeft gespeeld.

In speelfilms was het lange tijd standaard praktijk dat er acteurs en actrices werden ingehuurd, om te acteren, maar dat er zangers en zangeressen te horen waren, als er gezongen moest worden. Ik zag laatst een filmfragment, uit 1954, waarin de stem van Harry Belafonte, zelf toch geen heel beroerde zanger, was vervangen door die van een, klassiek geschoolde, bariton.

Inmiddels hoeft dat allemaal niet meer. Met behulp van Auto-Tune, een computerprogramma, kun je elke klungel zuiver laten zingen, zelfs als de persoon in kwestie geen enkel muzikaal gevoel heeft en op eigen kracht geen maat, of wijs, kan houden. Met digitale trucage is het net zo goed mogelijk om iemand, die houterig beweegt, in een videoclip soepel te laten dansen.

De fans zitten daar niet mee, die zijn wel gewend aan elektronische trucs. Onlangs stroomden de zalen nog vol voor een, wereldwijde, tournee van ABBA. De bejaarde bandleden bleven ondertussen gewoon thuis, in Zweden. De fans keken naar een driedimensionale projectie, van een jonge versie van de groep.

Maar het is iets anders als er, zonder toestemming, of als de artiest al jaren dood is, geknutseld wordt aan oude opnamen. Ruis en tikken weghalen, okee. Maar hele orkesten toevoegen ? Kunstmatige stemmen laten zingen ? Ik kan me voorstellen dat Paul McCartney daar zo zijn bezwaren tegen heeft, zelfs als het met de beste bedoelingen is gedaan. John Lennon kunnen we het niet meer vragen, maar die had waarschijnlijk heel andere plannen met zijn liedje. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 6 november 2022

'Revolver' opnieuw uitgebracht


Onlangs verscheen
een digitaal opgepoetste en uitgebreide heruitgave van het Beatles-album 'Revolver'. Ik zat net op de lagere school toen het voor het eerst in de winkel lag, in 1966. Ik had nog niet de leeftijd en de financiële middelen om het album meteen te kopen. Ik hoorde wel een aantal nummers ervan op de radio, maar maakte pas echt kennis met 'Revolver' toen mijn oudere broer, een aantal jaren later, de LP's van de Beatles begon te kopen.

Het was niet direct mijn favoriete plaat, ik vond 'Sgt Pepper' en 'Abbey Road' leuker, maar nu ik er opnieuw naar luister – via YouTube waar de hele nieuwe versie te beluisteren is – blijkt dat ik het beter ken dan ik dacht en dat er erg mooie nummers op staan.

'Revolver' is het eerste album waarop The Beatles uitgebreid experimenteerden met de mogelijkheden van de opnamestudio. Vergeleken met nu was dat nog behoorlijk beperkt. Elke hobbyist kan tegenwoordig, met zijn laptop of PC, onbeperkt instrumenten en zangpartijen opnemen en mixen. Dat kon toen niet.

Er werd gewerkt met 4-sporen taperecorders, de mogelijkheid om achteraf het geluid te bewerken was minimaal. Toch horen we complexe, gelaagde muziek op 'Revolver', met vervormde stemmen en instrumenten. Sommige gedeelten zijn versneld, of vertraagd, of zelfs achterstevoren gemonteerd. Alles werd aangegrepen om bijzondere sferen en geluiden te verkrijgen.

De groep kon zo wild experimenteren omdat ze besloten hadden niet meer live op te treden. De gillende fans, het hele circus rondom hun tournees, ze hadden er geen trek meer in. Dat betekende dat ze zich niet langer hoefden te beperken tot muziek die ze zelf, live op het podium, zouden kunnen spelen. Alleen het eindproduct uit de studio telde. Met gevolg dat ze, bijvoorbeeld bij de opname van 'Eleanor Rigby', geen enkel instrument bespeelden. De hele begeleiding werd gedaan door een strijkorkestje.

Producer George Martin had daarbij een flinke inbreng. Zo schreef hij het arrangement van 'Eleanor Rigby' en speelde de pianosolo in 'Good Day Sunshine'. Maar ook andere studiomedewerkers hielpen met het toepassen van nieuwe technische mogelijkheden. De zoon van George Martin heeft trouwens meegewerkt aan de heruitgave van het album.

Aan die nieuwe heruitgave zijn archiefopnamen toegevoegd, waarop je hoort hoe de groep naar de definitieve versies van hun liedjes toewerkt. Je hoort bijvoorbeeld John Lennon 'Yellow Submarine' zingen, nog zonder het makkelijk meezingbare refrein. Van een klaaglijk liedje verandert het later in een vrolijk, door Ringo Starr, gezongen feestnummer, met geinige geluidseffecten.

Op 'Revolver' gebruikten The Beatles voor het eerst een blazerssectie, in 'Got To Get You In To My Life', en we horen het eerste liedje, 'Love You To', waarin George Harrison zijn fascinatie voor de muziek uit India laat blijken. We horen een gitaarsolo die achterstevoren wordt afgespeeld in 'I'm Only Sleeping', een liedje waar ter ere van de heruitgave een mooie nieuwe clip voor is gemaakt.

De wildste experimenten zijn te horen in 'Tomorrow Never Knows'. John Lennon haalde voor de tekst inspiratie uit het Tibetaanse Dodenboek en zingt door een versterker met een roterende speaker, die bedoeld was om te gebruiken met een Hammondorgel. In de begeleiding worden allerlei effecten toegepast, veranderingen in snelheid, knippen en plakken enzovoort. Het enige houvast dat de luisteraar heeft is de strakke drumbeat van Ringo Starr.

'Revolver' is een wonderlijke plaat. Misschien nog opmerkelijker als je bedenkt dat The Beatles, nog maar een paar jaar eerder, in de feestzaaltjes rond Liverpool, covers van hun Amerikaanse idolen stonden te spelen. Ze maakten reuzensprongen. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 12 december 2021

We vonden The Monkees maar niks


Afgelopen week
is Michael Nesmith overleden, in de jaren '60 was hij zanger-gitarist bij The Monkees. Daarna richtte hij zijn eigen groep op, The First National Band, waarvan sommigen zich misschien het liedje 'Silver Moon' herinneren.

Een groter succes had hij, in 1977, met de solosingle 'Rio', die gelanceerd werd met een bijna 6 minuten durende videoclip. Dat bracht hem op het idee om een TV-programma te maken met muziekfilmpjes, 'PopClips', dat uitgezonden werd op het Amerikaanse Nickelodeon netwerk. In 1980 werd 'PopClips' verkocht aan het Time Warner/Amex consortium dat het idee uiteindelijk door ontwikkelde tot MTV, een wereldwijde muziekzender.

Nesmith ging ondertussen door met albums opnemen, die niet erg succesvol waren. Na het overlijden van zijn moeder, die de uitvinder was van 'Liquid Paper', een correctievloeistof voor typemachines, erfde hij een aanzienlijk kapitaal. Daarna was hij vooral actief als TV- en filmproducent. Ook richtte hij een aantal culturele stichtingen op.

In de jaren '60 vonden wij The Monkees maar niks. De groep was bij elkaar gebracht om in een TV-serie te spelen, maar het waren geen acteurs die deden alsof ze muzikant waren, het waren muzikanten die deden alsof ze een band vormden.

Die nuance was ons ontgaan. Wij zagen Amerikaanse grappenmakers die probeerden The Beatles te evenaren. Dat lukte ze natuurlijk niet. Desondanks waren ze een korte periode heel populair. Zo zelfs dat, in Engeland, David Jones, een jonge, aankomende muzikant, zijn naam veranderde in David Bowie, omdat in The Monkees al een Davy Jones zat.

Ze scoorden ook een flinke reeks internationale hits. Denk aan 'I'm A Believer', dat voor ze geschreven werd door Neil Diamond. Nog een reden waarom wij, snobs als we waren, er maar niets aan vonden. Ze speelden en schreven hun liedjes niet eens zelf. Dat was overigens helemaal niet zo vreemd, Elvis Presley en Frank Sinatra schreven ook geen liedjes. Voor die tijd was het juist ongewoon als artiesten dat wel deden.

Toch was het iets dat de leden van The Monkees ook dwars zat. Ze schreven namelijk wel degelijk zelf liedjes en konden ook best hun instrumenten bespelen, alleen mochten ze dat niet van de TV-producenten. Uiteindelijk kwamen ze in opstand, ook omdat ze wel geacht werden live op te treden.

Op hun laatste paar platen hoor je The Monkees dus zelf hun eigen liedjes spelen. Maar helaas was de hype toen al voorbij. Na nog geen drie jaar werd de TV-serie stopgezet en gingen de groepsleden, met meer of minder succes, solo verder. Michael Nesmith kreeg daarbij nog de meeste waardering.

De anderen probeerden een paar keer om The Monkees nieuw leven in te blazen. Dat leidde tot tournees, waar Michael soms wel en soms niet aan meedeed. In 2018 kwam er nog een kerstalbum van ze uit. Nesmith ging ook weer op tournee met mede-Monkee Micky Dolenz, maar moest dat in 2019 onderbreken door hartproblemen. Die zijn hem nu fataal geworden.

Met terugwerkende kracht kan ik je verzekeren dat The Monkees best een leuke groep waren. Op een vreemde manier tot stand gekomen, maar toch met een aantal mooie hits op hun conto. En dat geldt ook voor Michael Nesmith die bovendien nog op andere vlakken, zoals film en video, van invloed was.

Kijk nog maar eens naar die fraaie clip van 'Rio'.

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 5 december 2021

Eindelijk een contract


Het heerlijk avondje ?
Nee, daar doen we niet veel aan dit jaar. Vroeger wel, natuurlijk, met cadeaus, surprises en gedichten. Ik herinner me een Heer Bommel pocket van Marten Toonder, die ik lang geleden voor Sinterklaas kreeg. Strips hadden al jong mijn interesse. En muziek, maar ik geloof niet dat ik ooit een album gekregen heb van The Beatles. Mijn oudere broer verzamelde de lp's, ik was daar net iets te jong voor.

Nu lees ik de grote Beatles biografie, geschreven door Mark Lewisohn en ben ik aangekomen bij 1962. De groep heeft een contract getekend bij platenmaatschappij EMI en is in London om, met producer George Martin, hun eerste single op te nemen. Die vraagt zich af hoe hij de band moet noemen ? John Lennon & The Beatles ? Paul McCartney & The Beatles ?

George Harrison zingt ook en alle bandjes van het moment bestaan uit een zanger en begeleiders. Ringo Starr drumt op dat moment nog bij Rory Storm & The Hurricanes. The Beatles hebben Pete Best achter de drums, maar die is het buitenbeentje van de groep. Hij houdt zich meestal afzijdig, gaat niet met de rest op stap en is alleen aanwezig tijdens optredens.

Pete en zijn moeder Mona waren wel belangrijk voor de ontwikkeling van de band. Mona had in de kelder van haar huis, in Liverpool, een jeugdhonk geopend. Alcoholvrij, maar met live-muziek die vaak verzorgd werd door John, Paul en George.

Pete was erbij gevraagd, als drummer, toen ze naar Hamburg gingen en niemand anders konden vinden. Hij was geen geweldige muzikant, had moeite met het houden en vinden van het juiste tempo, maar regelde met zijn moeder wel een groot deel van hun optredens.

Er werd in mijn jeugd wel eens smalend gedaan over The Beatles. Die hadden grote hits, maar eigenlijk konden ze helemaal niet spelen, zei men. In werkelijkheid ontwikkelden ze zich, aan het begin van de jaren '60 tot de opwindendste, populairste en best betaalde live-band van Liverpool en omstreken. Ook dankzij de meer dan 1000 uur die ze in Hamburg op het podium stonden.

In 1962 had Brian Epstein zich net aangemeld om hun manager te worden. Epstein was een paar jaar ouder, kwam uit een welgesteld, Joods, middenstandsmilieu en gaf leiding aan twee succesvolle winkels in huishoudelijke apparaten en grammofoonplaten. In zijn winkel pikten The Beatles hun nieuwe nummers op.

Ze hadden een enorm repertoire aan covers, hits van anderen, bekendere en minder bekende. Vooral Amerikaanse nummers. Ze speelden nog nauwelijks eigen liedjes. Hun publiek wilde bekende muziek horen om op te dansen, schuifelen en soms ook bij te vechten.

Toch was het door een zelfgeschreven liedje dat ze uiteindelijk bij EMI terecht kwamen. Het verhaal dat ze afgewezen werden door platenmaatschappij Decca, wordt vaak en met smaak verteld. Maar ze waren ook al eens afgewezen door EMI en door elk ander maatschappijtje dat Brian Epstein voor hen benaderde.

Bij Decca hadden ze wel proefopnamen gemaakt en daarbij hadden ze een eigen liedje opgenomen, 'Like Dreamers Do'. Met die opname ging Epstein naar EMI en hoewel er twijfels waren over de groep viel het nummer wel in de smaak. George Martin werd daarop min of meer gedwongen om The Beatles een contract aan te bieden. Omdat zijn chef zijn autoriteit wilde laten gelden en er interesse was in dat ene liedje.

Martin zelf zag er niet zoveel in en was aanvankelijk niet eens aanwezig bij de eerste opnamesessie. Niemand van het EMI-personeel was erg onder de indruk van het merkwaardige bandje uit Liverpool, dat stijf stond van de zenuwen en zo'n matige drummer had. Tot ze 'Love Me Do' speelden.

Martin werd uit de kantine gehaald en begon in te zien dat er misschien toch wat te maken viel van dit bandje. Maar dan met een andere drummer. John, Paul en George wisten er wel een. Niet lang daarna vertrok Pete en kwam Ringo, maar die mocht bij de tweede sessie alleen maar tamboerijn spelen. Later zou dat wel veranderen. 

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 7 november 2021

Het dodo-effect


'Please lock me away...',
zong Paul McCartney lang geleden. Hij zat nog op de middelbare school en wilde zijn vrienden, John en George, een van zijn zelfgeschreven liedjes voorspelen. Maar de twee schoten in een lachstuip: 'Sluit mij maar op, alsjeblieft ! Ja, natuurlijk, Paul !'

Jaren later, in 1964, werd het liedje opgenomen door het duo Peter & Gordon en werd het een grote hit, onder de titel 'A World Without Love'. The Beatles hebben het nooit op de plaat gezet, waarschijnlijk vanwege die beginzin.

Bijna was ik dit verhaaltje begonnen met: 'Ik loop een beetje achter...'. Maar net op tijd realiseerde ik me dat de lezers dan zouden roepen: 'Ja, Jan, natuurlijk ! Dat weten we ! Hahaha...'. Waarna ik de grootste moeite zou hebben om de orde weer een beetje te herstellen.

Eerste indrukken zijn belangrijk en het is zo'n eerste indruk waaronder het imago van de dodo, de legendarische, uitgestorven loopvogel van het eiland Mauritius, nog steeds lijdt. Ik hoorde vanochtend vroeg een aflevering van het radioprogramma Vroege Vogels, van twee maanden geleden. Vandaar dat ik wou beginnen met te zeggen dat ik wat achter loop.

Ik beluister de uitzendingen altijd achteraf, je kunt ze downloaden als podcast, als ik 's ochtends vroeg wakker ben geworden maar nog niet op wil staan. Nou ja, ik moet wel mijn bed uit dan, ik ben inmiddels ook een dagje ouder en dan moet je wat vaker naar het toilet. Maar ik dwaal af...

De dodo dus. Wij denken waarschijnlijk allemaal dat dat een domme, dikke vogel was. Ik heb een plastic modelletje van het dier naast mijn laptop staan, ooit cadeau gekregen van de kinderen en dat ziet er plomp en niet erg slim uit. Een bolrond lichaam, grote poten, kleine vleugels, een grote snavel, verbaasd kijkende oogjes en een komisch plukje veren als staart.

Maar zo heeft de dodo er dus helemaal niet uitgezien. Die verkeerde weergave hebben we te danken aan een schilderij van Roelant Saverij, uit 1628. Daar staat de domme, dikke dodo op, precies zoals we hem kennen.

Maar Saverij schilderde de dodo, die toen nog wel in levende lijve aanwezig was op Mauritius, waarschijnlijk met een opgezet exemplaar als voorbeeld. Moderne reconstructies maken het aannemelijk dat de vogel in werkelijkheid veel slanker was en meer rechtop liep.

Zijn domme en koddige imago heeft de dodo ook te danken aan het feit dat hij zo makkelijk te vangen was. Maar dat kwam omdat het dier niet schuw was. Hij had op Mauritius geen natuurlijke vijanden, dus toen er Hollandse zeelieden arriveerden kwamen de vogels nieuwsgierig naderbij.

De Nederlanders hebben geprobeerd om de dodo's op te eten, maar ze waren niet erg lekker, dus werden ze 'walgvogels' genoemd. De ratten, die ook met de schepen meekwamen, zijn de dodo uiteindelijk fataal geworden. Die vraten de eieren en jongen van de vogels op, zodat we nu zitten met een heel verkeerde indruk.

Het dodo-effect, dat kan heel hardnekkig zijn. Met Paul McCartney en zijn liedjes is het later nog aardig goed gekomen, maar de dodo...? Op de website van Vroege Vogels kun je zien hoe hij er waarschijnlijk in het echt heeft uitgezien. Als een redelijk slanke loopvogel met een flinke snavel. Niks dom en dik. 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf en is het vervolg op dit  verhaal.
Klik hier voor deel 1 en deel 2 van deze episode.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van het vorige verhaal van de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 24 oktober 2021

The Silver Beatles in Schotland


Als je biografieën
van muzikanten leest kan het voorkomen dat twee levensverhalen elkaar kruisen. Dat gebeurt bijvoorbeeld met het dikke boek dat ik aan het lezen ben over The Beatles en het wat dunnere, dat ik een aantal jaren geleden las, over de Schotse rockheld Alex Harvey.

Harvey was een jaar of 5 ouder dan de jongens van The Beatles en won eind jaren '50 een talentenjacht. Vanaf dat moment zou hij het Schotse antwoord gaan worden op het Engelse tieneridool Tommy Steele. Het is moeilijk voorstelbaar, als je zijn tamelijk ruige lp's uit de jaren '70 hoort, maar de bedoeling was dat de meisjes aan zijn voeten in zwijm zouden vallen.

In 1960 was dat idee al op de achtergrond geraakt. Alex was geen idool geworden en toerde door Schotland met zijn Big Soul Band. Hij zong nummers van Ray Charles, Little Richard en Big Bill Broonzy, in danszaaltjes waar de jeugd uit de omliggende stadjes en dorpjes vertier kwam zoeken. Het zou nog een jaar of 10 duren voordat hij enige bekendheid zou krijgen, met zijn Sensational Alex Harvey Band.

The Beatles hadden in 1960 nog maar net bedacht dat ze zich zo zouden gaan noemen. Aanvankelijk speelden John Lennon, Paul McCartney en George Harrison als The Quarry Men, met nog wat andere jongelui uit Liverpool met namen waar ik jullie niet mee ga vermoeien.

Daarna noemde het trio zich even Japage 3, een samentrekking van hun voornamen. Ze speelden toen allemaal gitaar, hadden geen drummer en geen bassist. John wist een schoolvriend, Stuart Sutcliffe zover te krijgen dat hij een elektrische bas kocht en toen ze, met een voor de gelegenheid ingehuurde drummer, auditie deden om de tijdelijke begeleidingsband te worden van zanger Billy Fury, noemden ze zich The Silver Beatles.

Die auditie liep op niets uit, tenminste voor het moment. Een paar maanden later zocht de manager van Billy Fury begeleiders voor een andere zanger uit zijn stal, Johnny Gentle, voor een reeks optredens in Schotland. In die tijd hadden zangers doorgaans geen vaste begeleiders, er werd per tournee, soms zelfs per optreden, een band geregeld.

Toen andere bandjes uit Liverpool een voor een afvielen kwamen uiteindelijk The Silver Beatles in beeld. John, Paul en Stuart moesten spijbelen van school, George zegde zijn baantje op en de tijdelijke drummer van de auditie, Tommy Moore, werd opnieuw overgehaald om mee te doen. Ringo Starr kwam pas veel later in beeld, hij drumde in die tijd bij een ander bandje.

Zo reisde de groep, met een drumstel, drie gitaren, een basgitaar en maar één klein versterkertje, per openbaar vervoer, naar Schotland. Voor hun eerste optreden hadden ze maar een half uur om kennis te maken, met de zanger die ze moesten begeleiden en diens repertoire. Het zal geen verrassing zijn dat, de week durende tour die volgde, geen groot muzikaal succes werd.

Maar in het havenstadje Alloa speelden ze wel op dezelfde dag, op hetzelfde podium, als Alex Harvey en zijn Soul Band. Het leuke is dat de twee boeken het over een paar details niet eens zijn. Volgens de biografie van Harvey vormden de Beatles het voorprogramma, volgens het boek over The Beatles was het net andersom.

De bassist van de Big Soul Band, die in de Beatles-biografie de Big Beat Band wordt genoemd, zegt dat de jongens van The Silver Beatles erg onder de indruk waren van zijn mooie Fender Jazz Bass. Ze hadden zelf niet eens een basgitaar, herinnert hij zich.

Dat kan niet kloppen want Stuart had immers, speciaal om mee te mogen doen, een Hoffner basgitaar gekocht. Er zijn foto's uit die tijd waarop hij te zien is, op advies van John met zijn rug naar het publiek, omdat ze niet wilden laten merken dat hij nauwelijks wist hoe hij het instrument moest bespelen.

Het hoogtepunt, van het Schotse avontuur van de tiener Beatles, was een auto-ongeluk. Ze werden van het ene naar het andere optreden vervoerd met een vrachtwagentje, waarin ze ook een paar keer moesten overnachten. Op weg naar Fraserburg hadden ze een aanrijding, waarbij drummer Tommy Moore verwondingen aan zijn gezicht opliep. De rest van de groep bleef ongedeerd.

Omwonenden waren op het ongeluk afgekomen en omdat er posters van hun optredens op de buitenkant van de auto geplakt waren, kreeg men in de gaten dat ze artiesten waren. Een paar schoolmeisjes haalden hun handtekingboekjes en vroegen de jongens om ze te tekenen. En die boekjes zijn bewaard gebleven.

Voor de gelegenheid hadden ze zich artiestennamen aangemeten dus stonden ze daar als Johnny Lennon – de enige die zijn eigen naam behield – Carl Harrison – genoemd naar rock & roll held Carl Perkins – en Paul Ramon – McCartney vond dat een mooie, mysterieuze naam.

Stuart Sutcliffe noemde zich De Staël – naar zijn favoriete schilder Nicolas De Staël – maar tekende het boekje met alleen maar Stuart. Hij zette er wel de naam van de band bij: The Beatals, over de juiste schrijfwijze waren ze het nog niet eens.

De wegen van The Beatles en Alex Harvey zouden elkaar later, bijna nog eens kruisen want ook hij speelde een tijdje in de nachtclubs van de Duitse havenstad Hamburg. Hij was er in 1963, maar ik denk dat The Beatles er toen net weer weg waren. Harvey nam in Duitsland zijn eerste lp op, die geen succes werd. The Beatles zouden hem, niet lang daarna, in populariteit ver voorbij streven. Wie had dat in 1960 kunnen voorspellen ?

Als je het zelf eens na wil lezen, de twee boeken zijn: 'All These Years – The Beatles – Tune In' van Mark Lewisohn

En: 'The Sensational Alex Harvey' van John Neil Munro

 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf en is het vervolg op dit  verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van het vorige verhaal van de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 3 oktober 2021

Even bijkomen


Het verhuizen
van de boekenkasten, vorige week, was vermoeiender dan ik verwachtte. Het was dus even bijkomen, deze week. Terwijl de rest van het land zich druk maakte over coronapassen, zat ik lekker met mijn e-reader te relaxen.

Het invoeren van alle coronamaatregelen had al erg weinig invloed op mijn dagelijks bestaan, de afschaffing ervan gaat ook vrijwel ongemerkt aan me voorbij. Dat zijn dan weer de voordelen van chronisch ziek zijn. Als je al nooit naar een concert, of discotheek kan, maakt het ook niet veel uit of de overheid het toestaat, of niet. Geen stress dus, wat dat betreft, ik kan het iedereen aanbevelen.

Naar mijn indruk maken veel mensen, die klagen over de beperkende maatregelen, zich vooral druk over de pleziertjes die even niet door kunnen gaan. De feesten, festivals, vliegreisjes en vakanties. Terwijl het eigenlijk om de gezondheid gaat van miljoenen mensen, leven en dood en zo.

Er is uitgerekend dat de coronamaatregelen zo'n 100.000 doden voorkomen hebben, in ons land. Daar zou ik best een paar jaar geen vakantie, of grote feesten voor over hebben. Als ik op vakantie zou gaan, of naar grote feesten zou willen. Als ervaringsdeskundige kan ik jullie verzekeren dat een leven zonder dat soort uitstapjes ook heel goed mogelijk is.

En boeken lezen was al die tijd onbeperkt mogelijk. Ik las bijvoorbeeld de klassieker 'Kees de jongen', geschreven door Theo Thijssen. Het boek is gratis te downloaden, in de oorspronkelijke spelling, bij de Digitale Bibliotheek, dbnl.org. Het is ook als gewoon boek verkrijgbaar en er is een strip-versie, getekend door Dick Matena. Maar voor die gedrukte uitgaven moet je natuurlijk wel betalen.

Voor wie het niet kent, het heeft wat weg van 'De avonturen van Tom Sawyer', een andere grote klassieker, die geschreven werd door Mark Twain. Alleen is 'Kees de jongen' een stuk leuker.

'Tom Sawyer' verscheen 40 jaar eerder dan 'Kees' en gaat ook over de lotgevallen van een ondernemende en soms ondeugende jongen. Het grote verschil is dat de avonturen van Kees zich voornamelijk in zijn fantasie afspelen.

Een overeenkomst is dat beide jongens in een tamelijk armoedige omgeving opgroeien. Dat viel me ook op bij het lezen van de eerste paar honderd bladzijden van de Beatles-biografie waar ik vorige week over schreef. Die jongens en hun families waren allemaal straatarm.

Liverpool, de havenstad waar de jonge Beatles opgroeiden, was flink gebombardeerd in de Tweede Wereldoorlog. Het was een stad waar daarvoor veel Ieren naartoe gekomen waren, gevlucht voor de hongersnood in hun eigen land. Tussen die armoedzaaiers en in die puinhopen kwamen de jongens ter wereld.

Van de vier groeiden John Lennon en Ringo Star – die eigenlijk Richard Starkey heet – op in gebroken gezinnen. De moeder van John besteedde haar zoon uit aan haar zuster. John's vader was een zeeman, die nog al eens in de bak verdween na uit de hand gelopen zuippartijen. De vader van Ringo nam gewoon de benen en liet zijn vrouw alleen voor de opvoeding opdraaien.

Daarmee vergeleken hadden Paul McCartney en George Harrison minder te klagen, hoewel de moeder van Paul overleed toen hij 13 was. Ook niet fijn. En geen van allen hadden ze het erg breed. Geen buitenlandse vakanties, of festivalbezoek, dus.

En zelfs dan kun je nog best een wereldberoemde muzikant worden. Al wil ik geen valse verwachtingen wekken, het is niet dat iedereen, die nu niet naar festivals of tropische stranden is geweest, over een poosje miljoenen platen gaat verkopen...



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men