Posts tonen met het label gezondheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gezondheid. Alle posts tonen

zondag 16 februari 2025

Je wordt nooit meer de oude


Inmiddels
zijn er bijna 3 maanden verstreken na de operatie aan mijn prostaat. Ik voel me over het algemeen best goed, maar merk ook dat er iets veranderd is in mijn lichaam. Na de operatie aan mijn galblaas, bijna 30 jaar geleden, kwam ik, net uit het ziekenhuis, onze benedenbuurvrouw tegen op de trap. Zij had van mijn operatie gehoord en vertelde dat zij het zelf ook mee had gemaakt. Met een stralende lach zei ze: 'Je wordt nooit meer helemaal de oude, hoor !'

Ik vond dat toen een nogal komische opmerking, maar ze had wel gelijk. Een operatie laat littekens na, in mijn geval 6, aan de buitenkant. Maar van binnen is er ook wat veranderd en dat merk je. Er zijn momenten dat ik nog wat pijn voel, maar dat is telkens maar even. Het is als spierpijn, na een ongebruikelijke activiteit. En vreemd is dat niet, op die 6 plekken is men wel, door huid, spieren en zenuwen heen, mijn buik binnen gegaan. Dat ik daar, af en toe, nog iets van voel is logisch. Het lichaam moet herstellen en dat heeft tijd nodig.

Op internet las ik dat littekens na maanden nog kunnen jeuken of wat pijn kunnen geven. Dat komt vooral doordat zenuwbanen zich maar langzaam herstellen. Het kan ook zijn dat die plekken juist wat gevoelloos zijn en aanvoelen alsof ze slapen. Allemaal heel normaal. Er is pas iets mis als er langdurige hevige pijn is. Dat is bij mij zeker niet zo.

Het belangrijkste is dat ik weer goed kan plassen. Ik was bijna vergeten hoe dat is. Na jaren met langzaam toenemende plasklachten – mictieklachten noemen de medici dat – en een paar maanden met een katheter, daarna de operatie en de totale verstopping als complicatie, is het gewoon wennen aan 'normaal' plassen.

Omdat er van binnen iets weggenomen is voelt het anders, niet zoals ik het me van vroeger herinner. Er zijn momenten dat ik aandrang heb, maar weet dat er weinig urine in mijn blaas zal zitten. Dan weet ik inmiddels dat ik het beter even uit kan stellen. Het fijnst gaat het als de blaas goed vol zit. Overdag is dat zo eens in de 3 uur.

Een grote verandering zijn de nachten. Ik ben nog niet terug naar de situatie uit een ver verleden, waarin ik 8 uur, of wel langer, aan 1 stuk kon slapen. Maar een uur of 5, soms zelfs 6, is geen probleem meer. Dat heb ik lang niet meegemaakt.

Bij het laatste gesprek met de uroloog vertelde hij dat het weefsel, dat bij de operatie weggenomen is, ook onderzocht is op kwaadaardige cellen. Ik had daar helemaal niet bij stilgestaan. Na alle echo's, scans en biopten was ik er van uit gegaan dat alles wel in orde zou zijn. Dat was het ook, verzekerde hij me, er was niets kwalijks gevonden.

Maar, bij de laatste controle van mijn bloed – afgenomen bij mijn 2e opname – was er wel weer een verhoogde PSA-waarde geconstateerd. Dat kon veroorzaakt zijn door de katheter, die ik toen weer in mijn lijf had. Maar mijn prostaat is niet helemaal verwijderd en het deel dat er nog zit moet in de gaten worden gehouden. Hij stelde voor om over 4 maanden nog eens de PSA te meten.

Wat dat betreft zijn we weer terug bij af. Hoge PSA-waarde, maar geen oorzaak gevonden. Het kan zijn dat er zich toch nog ergens een klein, kwaadaardig, stukje weefsel verstopt, dat tot nu toe ontsnapt is aan alle onderzoeken. Het kan zijn dat de toestand zich nog moet herstellen en dat de waarden vanzelf terug zullen lopen. Het kan ook zijn dat er geen aanwijsbare oorzaak is voor de hoge waarden. We zullen zien.

Dat er doorgezocht wordt naar eventuele kwaadaardige cellen is op zich niet vreemd. Prostaatkanker is momenteel de meest voorkomende vorm van kanker bij mannen. In sommige landen is het zelfs de meest voorkomende vorm van kanker in de hele bevolking. Dat komt omdat mensen, en dus ook mannen, steeds ouder worden. Een flink deel van de oudere mannen – als ik het google vind ik zelfs 70% – krijgt op latere leeftijd prostaatklachten.

Volgens de website van het UMC krijgen, in ons land, bijna 12.000 mannen per jaar prostaatkanker. Daarvan overlijden er 3000. Dat zijn geen kleine aantallen. Maar dat zijn alleen de mannen die zich bij de arts melden met klachten. Er zullen er nog veel meer zijn die er mee rondlopen zonder het te weten.

Het UMC schat dat van alle mannen, die op hoge leeftijd overlijden, zo'n 80% prostaatkanker had. Maar het aantal mannen dat dóór prostaatkanker overlijdt, ligt veel lager: rond de 5 procent. 'Dat weten we dankzij onderzoek dat pathologen soms na het overlijden uitvoeren. Zij vinden bij het grootste deel van de oudere mannen prostaatkanker. Die prostaatkanker is dan alleen niet de doodsoorzaak. Een groot deel van de mannen heeft het dus nooit opgemerkt en er dus helemaal geen last van gehad.' (umcutrecht.nl)

Je zou kunnen zeggen: Als ik nu nog geen prostaatkanker heb, dan krijg ik het later waarschijnlijk wel. Al heb ik inmiddels wel veel minder prostaatweefsel, dus je zou denken dat de kans kleiner is geworden. Het is iets waar ik me nu niet teveel zorgen over maak. Maar misschien krijgt dit verhaal toch weer een vervolg.


Ps: Het hardnekkige idee, dat prostaatklachten verband zouden houden met de hoeveelheid seks die een man heeft, is een fabeltje. Waarom iemand prostaatklachten krijgt is niet precies bekend, maar leeftijd en erfelijkheid spelen vast een rol. Seks heeft er niets mee te maken.

Dat is net zoiets als de bewering dat rode wijn goed zou zijn voor hart en bloedvaten. Dat is niet zo, al zouden veel mensen willen dat het wel zo was.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 18 februari 2024

Tussen de oren ?


Bij alle
verontrustende berichten van de afgelopen tijd was er een onderwerp dat een beetje onderbelicht bleef, maar dat mijn bijzondere aandacht trok, omdat het zo aansloot bij mijn eigen ervaringen. De meesten van jullie weten dat ik een chronische aandoening heb, waardoor ik veel minder energie heb dan een gezond mens.

Dat openbaarde zich zo'n 25 jaar geleden en in korte tijd veranderde ik van een fit persoon, die op zijn fiets naar zijn werk en op vakantie ging, die vrijwilligerswerk deed en in een bandje speelde, in iemand die na een kleine inspanning al moe was en die elke dag uren op bed moest liggen.

Artsen wisten niet wat ze met me aan moesten, bij onderzoeken werd niets afwijkends gevonden. Bij de ARBO-dienst werd gesuggereerd dat het 'tussen mijn oren' zat, iets wat ik zelf soms ook geloofde. Ik kreeg adviezen die, achteraf gezien, verkeerd waren en me nog verder in de put hielpen.

Het lijkt allemaal sterk op wat ik lees over mensen die nu kampen met 'Long Covid', of het 'postcovidsyndroom':

'Van alle patiënten met het postcovidsyndroom kampt 70 procent met zogeheten postexertionele malaise (PEM). Dat betekent dat ze soms na de geringste fysieke of mentale inspanning instorten, waarna hun klachten verergeren. Het verschijnsel is in tegenspraak met het adagium in de geneeskunde dat bewegen gezond is. Intensieve revalidatie werkt bij hen vaak averechts. Patiënten krijgen nogal eens te horen dat dit een psychische oorzaak heeft.' (…)

'Inmiddels zijn er naar schatting 90 duizend Nederlanders bij wie corona zulke ernstige gezondheidsklachten heeft aangericht dat ze niet meer aan de samenleving kunnen deelnemen.' (De Volkskrant)

Het is dus een ernstig probleem, dat een grote groep mensen treft. Toch wordt het niet echt aangepakt. Gisteren stond er in de krant een interview, met emeritus hoogleraar Jos van der Meer, die zich lang bezig heeft gehouden met het mysterieuze vermoeidheidssyndroom ME. Hij zei dat het jammer is dat er geen gestructureerd onderzoek gedaan wordt naar Long Covid. Er is wel geld voor, maar artsen en verzekeraars zijn maar matig geïnteresseerd. Er zijn zelfs professionals die denken dat al die syndromen helemaal niet bestaan. Dat het allemaal ingebeeld is en 'tussen de oren' zit.

Je zag hetzelfde – en vergelijkbare klachten – bij patiënten die Q-koorts hadden gehad, of de ziekte van Lyme. Artsen kunnen, bij reguliere onderzoeken, niets vinden. Vermoeidheid is moeilijk meetbaar, verzekeraars kunnen het niet in een hokje plaatsen en er is geen behandelplan op te stellen. Dus blijven de patiënten met lege handen en onbehandelde en onbegrepen klachten achter.

Van der Meer: ‘Zorgverzekeraars willen niet investeren in poliklinieken voor postcovidpatiënten en dat vind ik bizar. We zitten in de nasleep van een pandemie, deze patiënten lijden toch ?' (…)

'Het wetenschappelijk onderzoek is te versnipperd en de zorg voor patiënten is niet geregeld: huisartsen weten onvoldoende van het ziektebeeld en de gespecialiseerde poliklinieken zijn vorig jaar vanwege geldgebrek gesloten.'

Er is een petitie ingediend, met meer dan 100.000 handtekeningen, waarin aangedrongen werd op het heropenen van die poliklinieken. Een amendement van GroenLinks-PvdA waarin de regering wordt verzocht om daarin geld te investeren, haalde donderdag een Kamermeerderheid.

Van der Meer vindt dat er snel meer en gecoördineerd onderzoek moet worden gedaan, want er zijn onderzoeken die aantonen dat er iets afwijkends is in de lichamen van mensen met Long Covid klachten. Dat kun je al gerust een doorbraak noemen, want dan hoeft er niet langer 'tussen de oren' gezocht worden om de klachten de verklaren.

Het is te hopen dat er iets van de grond komt, voor al deze mensen. Bij elke nieuwe coronagolf komen er meer bij, al hoor je daar weinig over. Over een poosje zijn er meer dan 100.000 mensen in ons land met onbehandelbare vermoeidheidsklachten. Patiënten met Long Covid willen heel graag weer gezond worden. Ze willen er alles aan doen, zijn vaak wanhopig, omdat hun leven op z'n kop staat. Ik weet hoe het is. Werken lukt niet meer, maar ook gewone bezigheden als naar een verjaardag gaan, de hond uitlaten, een concert of theater bezoeken.

In de Volkskrant las ik een interview met een voormalig zwemkampioene. Zij zwom ooit het kanaal over, maar is nu na twee baantjes in het zwembad al uitgeput. Een andere patiënt vertelt:

‘Ik heb van alles gedaan om beter te worden. Met fysiotherapie heb ik geprobeerd mijn conditie op te bouwen, maar steeds liep ik tegen een plafond aan en als ik daaroverheen ging, verergerden mijn klachten. Ik heb ergotherapie gedaan, supplementen geslikt, twee keer per dag ademhalingstechnieken toegepast.'

'De revalidatiearts heeft me een methode geleerd waarmee ik mijn reserves kon opbouwen. Dat moest me vooruit helpen, maar dat gebeurde niet. Ik heb geregeld contact met mijn huisarts maar ook zij kan niets voor me doen.'

Het is alsof ik mezelf hoor praten. Ondertussen ben ik zover dat ik weet dat je ook gelukkig kunt zijn met weinig energie. Maar als er een behandeling zou komen waardoor ik mijn vroegere gezondheid weer terug kon krijgen, dan zou ik die met beide handen aangrijpen. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 29 maart 2020

Geen nieuws, goed nieuws


Er zullen mensen zijn die er geen genoeg van kunnen krijgen, maar ik neem aan dat de meesten van jullie niet zitten te wachten op een corona-verhaal van mij. Net als 99% van de andere Nederlanders heb ik geen directe ervaringen met het virus. Ik ken ook niemand die besmet is en ik hoop, voor mijzelf, mijn familie, vrienden en kennissen, dat dat zo blijft.

Het leven hier in huis gaat gewoon zijn gangetje. Ik kwam toch al niet vaak buiten, dus daar is niet veel aan veranderd. Mijn vrouw en ik hebben wat afspraken afgezegd en maken nu, één of twee keer per week, een klein ommetje met de auto.

In huis hou ik me net zo bezig als voorheen. Een beetje internetten, lezen op de e-reader – Sherlock Holmes, Anthony Trollope en Charles Darwin op het moment – soms wat gitaarspelen, of knutselen aan mijn volgende stripverhaaltje. Omdat het zulk mooi weer is heb ik het balkon aangeveegd en een paar bloempotten gefatsoeneerd. Ik heb zelfs al even in de zon gezeten.

De bloeiende planten beginnen alweer op te komen en ik hoop dat de muurpeper, die ik flink onder handen heb genomen, zich ook weer herstelt. Muurpeper wordt door sommige mensen 'eeuwig leven' genoemd, maar in die van mij zat niet veel fut meer.

De eerste hommelkoninginnen zijn uit komen rusten op de muur aan de zonkant van het huis. Ik maak elke ochtend foto's van de zonsopkomst, maar die worden, met al vier wolkeloze ochtenden na elkaar, onderhand wel wat saai.

Aan de andere kant van de flat, op het kleine balkonnetje, heeft de blauwe bes al de eerste groene blaadjes en bloemknoppen. Een pimpelmees vliegt heen en weer tussen de bomen aan de overkant en onze mezenkast. Ik zag hem een paar keer een plukje mos naar binnen brengen, maar ik heb nog geen tweede mees kunnen betrappen.

Ik ben er nog niet uit of het een vrijgezel is die een partner probeert te lokken, of een paartje waarvan één mees op afstand blijft. De komende weken zullen wel uitsluitsel geven.

Er vloog, een paar dagen geleden, een flinke groep brandganzen rond boven het park. Ik zag drie grote bonte spechten achter elkaar aan jagen, tussen de nog kale eiken en beuken en gisterenochtend een paartje gaaien, dat elkaar iets voerde op een tak. Zo is er altijd wel wat te zien.

Ik heb kortom niets te klagen. Een gezonde week gewenst...


Ps: De saaie zonsopkomstfoto's zijn te zien op Twitter en Instagram 



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 28 april 2019

Ouderdom komt met gebreken


Het is nog geen zes uur in de ochtend en ik zit aan de eettafel, bij het raam, te wachten tot de zon opkomt. Ouderdom komt met gebreken. Niet dat ik nu al zo heel oud ben, ik ben nog geen zestig ! En ik zie regelmatig mannen met kalende hoofden, grijze baarden en doorgroefde gezichten, waarvan ik weet, die zijn jonger dan ik.

Maar toch. Ik heb tegenwoordig twee brillen, aan koordjes van verschillende kleur, om mijn nek hangen, om de wereld scherp in het oog te kunnen houden. Een gewoon leesbrilletje, voor als ik achter de laptop zit, een ander met maar één glas, dat ik opzet als ik wat verder weg wil kijken. Vanwege ongelijke ogen, waarvan een op afstand wat wazig is.

Als ik van heel dichtbij iets goed wil bekijken, bijvoorbeeld bij het tekenen of schrijven, zet ik ze alle twee op. Soms ook als ik afwisselend lees en TV kijk, dan werken ze, in de juiste stand op mijn neus geplaatst als een varifocusbril. Maar dan van het goedkoopste soort. Ik koop mijn brillen bij de Action, voor 2 euro per stuk.

Vroeger ! Toen ik nog geen bril nodig had, kon je ze krijgen van het ziekenfonds. Krijgen ! Want hoewel je wel degelijk premie betaalde – dat ging naar inkomen, mensen die wat meer verdienden betaalden wat meer premie – vroeger dus, werd die premie onmerkbaar van je loon ingehouden.

Toen hadden we het gevoel dat gezondheidszorg gratis was. Dat was fout en daarom betalen we nu elke maand een fikse premie aan een verzekeringsmaatschappij, die geen winst mag maken, maar wel miljarden mag oppotten.

Pas op, voor je het weet ga ik elke keer hetzelfde verhaal zitten vertellen. Ook een ouderdomskwaal. Verhalen over vroeger die telkens weer terugkomen.

Ik zit dus bij het raam en wacht of de zonsopkomst mooi wordt, of niet. Ondertussen klinkt op de achtergrond wat de Engelsen het 'dawn chorus' noemen. Het is voorjaar dus de vogels uit de buurt laten luidkeels horen dat ze er zijn. Ik hoor merels, koolmezen, zanglijsters, een winterkoning en koerende houtduiven.

Onder het raam is het grasveld waar ik al een paar keer over schreef. De madeliefjes en paardenbloemen richten hun pas geschoren hoofdjes weer voorzichtig op. Twee dagen gelden is de maaimachine er weer over geraasd. Rakelings langs mooie zespuntige bloemetjes van de vogelmelk, die ik ontdekte aan de voet van een boompje.

Ik heb nog geprobeerd de gemeentelijke groenbeheerders te waarschuwen. Daar groeit een bijzonder plantje. Maar kreeg als antwoord dat de door de gemeente aangeplante bloembollen pas gemaaid worden als ze uitgebloeid zijn. Door de gemeente aangeplant !? Maak dat je opa wijs !

Zal ik naar beneden gaan en die vogelmelk uit het gazon halen ? Deze keer is de grasmaaier er wat haastig langs gescheerd, volgende keer neemt hij de bocht wat krapper en zijn ze gemillimeterd.

Dat grasveld is eigenlijk een mooi symbool voor de rusteloze dadendrang van de mens. Er is helemaal geen noodzaak om dat gras te maaien. Maar ja, je bent groenbeheerder en dan ga je maaien, snoeien en wieden, of dat nou zinvol is of niet.

Of zou het een oudemensenkwaal zijn ? Waarom blijf ik er over zeuren ? Waarom zit ik om half zes voor het raam ? Toen ik nog jong en energiek was lag ik tot één uur 's middags op bed ! Wat kon mij toen dat grasveld schelen ?

Als het aan de bestuurder van die maaimachine lag zat hij misschien ook liever lekker thuis aan de koffie, dan dat hij weer een hectare tot op de wortels kortwiekte. Die wordt vast gestuurd door een kalende ouwe vent met een leesbril en slaapproblemen. Zoals ik.  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 24 januari 2016

Is carnisme een ideologie ?


Ik heb al eens eerder verteld dat ik de laatste jaren steeds minder vlees ben gaan eten. Niet omdat ik geen vlees lust en zelfs niet omdat ik het zielig vind voor de dieren, maar in de eerste plaats omdat ik denk dat het gezonder is voor mij als individu en beter voor de mensheid en de planeet als geheel.

De argumenten zullen wel bekend zijn. Maar even heel in het kort: Elke dag vlees verhoogt de kans op bepaalde ziektes, de vleesindustrie kost een enorme hoeveelheid voedsel en veroorzaakte enorm veel vervuiling.

Je hoort wel eens dat mensen zich zorgen maken over de groei van de wereldbevolking. Er lijden nu al zoveel mensen honger, hoe gaan we dan in de toekomst nog een miljard meer aardbewoners te eten geven ? Heel simpel: Ophouden met vlees eten, dan produceren we op dit moment al genoeg voedsel voor nog een extra miljard hongerige monden.

Voor sommigen zal dit allemaal al veel te ver gaan, maar laatst kwam me een bericht onder ogen dat nog een flinke stap verder gaat: Vlees eten komt voort uit een kwaadaardige ideologie, Carnisme.

Ik zat daar ook even verbaasd bij te kijken, maar toen ik het artikeltje las, moest ik toegeven dat er iets in zat. Het ging over een Amerikaanse psychologe, Melanie Joy, die de term 'carnisme' uitlegt in een TEDx-lezing. Die is uiteraard te zien op YouTube, maar voor wie 18 minuten te lang duurt geef ik een korte samenvatting. Zonder de beelden uit de bio-industrie die zij erbij geeft.

Dat is trouwens ook één van haar argumenten: Als vlees eten zo normaal en geaccepteerd is, waarom wordt de vleesproductie, van het fokken tot het slachten van de dieren, dan volledig buiten ons gezichtsveld gehouden ?

Maar laat ik bij het begin beginnen: Melanie Joy was zelf ook ooit een zorgeloze vleesconsument. Op een zekere dag at ze een bedorven hamburger, belandde met voedselvergiftiging in het ziekenhuis en besloot geen vlees meer te eten. Ze vroeg zich ook af waarom dat in haar omgeving zo uitzonderlijk was.

Haar conclusie is dat vlees eten een ideologie is, een manier van denken, die in onze maatschappij en onze opvoeding ingebakken zit. Ze stelt vast dat het vreemd is en tegenstrijdig dat we met onze ene hand onze hond of kat aaien en met de andere een kippenbout, of karbonade, naar binnen werken.

Het is raar dat we het ene dier lief vinden en willen vertroetelen en het andere opeten. Nog gekker is het dat we de overgrote meerderheid van dieren vies en onsmakelijk vinden. Ik moest daarbij denken aan het zakje meelwormen dat ik afgelopen voorjaar kocht, voor de jonge mezen, waarmee ik het hele gezin op de kast joeg.

Getver wat smerig ! Terwijl alle voedingsdeskundigen het erover eens zijn dat insecten gezond zijn en het milieu minder belasten dan koeien, varkens en kippen. Ze zien er bovendien niet griezeliger uit dan garnalen.

Melanie Joy, ondertussen, omschrijft 'carnisme' als een gewelddadige, dominante, denkrichting. Waarden die wij als menselijk beschouwen, zorgzaamheid, compassie en empathie, worden onder tafel geschoven. Vlees eten is immers natuurlijk, noodzakelijk en normaal ?

Toch heeft ze een punt als ze stelt dat gevangen zetten, verminken en vermoorden als inhumaan geldt, tenzij het om boerderijdieren gaat. En vertel dat die lekkere hamburger geen rundvlees, maar golden retriever, bevat en vrijwel iedereen is vervuld van walging. 
Is vlees eten dan niet eerder onlogisch en irrationeel en iets dat ingaat tegen onze menselijke waarden ?

Extreme ideeën ? Bekijk haar lezing, of de animatiefilm 



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige  verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 4 januari 2015

Goede voornemens


Mijn vrienden en kennissen weten wel dat ik geen grote liefhebber van de feestdagen ben. Deze keer ben ik ze in goede stemming doorgekomen, hoor, maar dat was vooral dankzij onze vrolijk makende Top 200.000 . Andere jaren was het meestal een kwestie van overleven.

Die late avonden en drukke dagen brengen me fysiek van slag. En als ik dan tussendoor ook nog een paar nachten slecht slaap, kun je me opvegen aan het begin van het nieuwe jaar.

Op weg naar ons kerstdiner viel me ineens in dat het eigenlijk veel beter zou zijn als we elke week kerst zouden vieren. Dat is het namelijk heel goed voor de economie. Het schijnt dat we miljoenen meer uitgeven, rond de kerst.

Bovendien hebben we dan elke week twee dagen extra vrij. Zo komen al die werkelozen ook eens aan de bak ! En, alsof dat nog geen redenen genoeg zijn, als het elke week kerst is kan ik het beter inpassen in mijn routine. Altijd van slag is immers ook een ritme.

Maar daarna zag ik een interessante documentaire, via uitzending gemist, die me op andere gedachten bracht: “Two Raging Grannies”, over twee Amerikaanse omaatjes die zich verplaatsen per scootmobiel. Eén van de twee heeft een kleinkind van 8 dat zich zorgen maakte over de economische crisis.

Ze hoorde alarmerende berichten in het nieuws en wou van Oma weten hoe het nou in elkaar zat. Oma wist het niet maar, samen met haar vriendin, ging ze het uitzoeken. Eerst op de plaatselijke universteit, waar ze weggestuurd werden, daarna bij een gepensioneerde professor, die ze wel vriendelijk uitleg gaf.

Hij bleek lezingen te houden over het gebrek aan duurzaamheid in onze economie. Die moet namelijk altijd groeien. Maar elk jaar 5% groei betekent een verdubbeling in 14 jaar, dat moet een keer fout gaan. Hij kwam met een prachtig voorbeeld.

Stel je hebt een bacterie die zich elke minuut verdubbelt, zoals bacteriën zich voortplanten. Je doet er om 11 uur één in een fles. Om 12 uur is de fles vol. Wanneer zou één van de, zich telkens maar verdubbelende, bactieriën denken: Goh het wordt nu toch wel krap hier binnen ?

Om 1 minuut voor 12 is de fles nog half leeg. Om 5 voor 12 is er nog een zee van ruimte om te veroveren ! Zo gaat het ook met de mensheid. Als we onze economie eindeloos willen laten groeien raken de grondstoffen en de beschikbare ruimte op. En wanneer zou dat tot ons doordringen ? Om 5 voor 12 ? Of pas om 1 voor 12 ?

De omaatjes begonnen zich zorgen te maken en gingen naar Wallstreet, om een hoge piet uit de financiële wereld wat vragen te stellen. Ze werden verwijderd van een feestelijk zakendiner. En bedreigd door één van de ordehandhavers, want vragen stellen wordt niet op prijs gesteld.

Gelukkig ontmoetten ze ook een geleerde die probeerde via de Universiteit een andere, duurzame, kijk op de economie te promoten. Hij stelde 3 simpele regels voor: 1 gebruik niet meer van de natuurlijke hulpbronnen dan er weer aan kan groeien; 2 produceer niet meer afval dan je kunt verwerken en 3 gebruik niet sneller fossiele brandstoffen dan je alternatieven kunt ontwikkelen.

Dat lijken me heel goede voornemens voor de komende jaren. Beter dan elke week kerst...

Kijk op de website: Two-Raging-Grannies 




De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 26 oktober 2014

Minder vlees eten, goed voor dier, planeet en mens


Al een tijdje ben ik bewust minder vlees aan het eten. Als broodbeleg at ik het toch al weinig, maar bij de warme maaltijd slaan we ook regelmatig een paar dagen over. Dat is niet alleen gezond voor mij, maar ook leuk voor de dieren en de planeet.

Het zou weinig uitmaken als ik de enige was die zijn eetpatroon wat aanpaste, maar het is een groeiend aantal wereldburgers dat ervan overtuigd is dat minder vlees eten verstandig is.

Dat dat prettiger is voor de dieren lijkt voor de hand te liggen, maar het gevolg is waarschijnlijk alleen dat er op den duur iets minder dieren gefokt worden. En hoe leuk is het om niet geboren te worden ?

Maar toch: minder gefokte kippen, koeien en varkens betekent ook dat er minder veevoer nodig is. Dat wordt vaak gemaakt van gewassen die voor de mens ook best eetbaar zijn. Die eetbare zaken aan de dieren voeren is bovendien niet efficiënt. Wij zouden er zelf veel langer op kunnen leven, dan op het vlees dat we er van kweken.

Minder vee betekent ook minder mest en minder uitstoot van broeikasgassen. Dat opgeteld bij de besparing aan landbouwgrond, als we zelf het 'veevoer' opeten en bouwgrond omdat je minder stallen nodig hebt, vormt een prima reden om de kippenbout, de karbonade en de biefstuk wat minder vaak op tafel te zetten.

Maar er is nog een belangrijke reden: Veel vlees eten is helemaal niet zo gezond. Er zijn sterke aanwijzingen dat het eten van rood vlees gerelateerd is aan darmkanker. Bewerkt vlees, zoals worst, kant en klaar schnitzels en dergelijke, bevatten meestal meer zout en vet dan goed voor ons is en allerlei toevoegingen.

Natuurlijk zitten er ook goede bestanddelen in vlees. Maar met 2 of 3 keer een gezond lapje, of boutje, per week krijg je daarvan echt voldoende binnen. Daarom een vegetarisch stoofpotje dat ik afgelopen week maakte. Zelfs de verstokte vleeseters bij ons vonden het lekker:

Snij een kilootje geschilde aardappels in blokjes. Doe die met twee, ook in stukjes gesneden, winterwortelen in een ruime pan. Een flesje bier erbij en twee vegetarische kruidenbouillonblokjes. Zet op een matig vuurtje.

Terwijl de aardappels en wortelen aan de kook komen pel je een paar uien en een paar teentjes knoflook. Die versnipperen en in de pan doen.

Snij een halve komkommer, een flinke tomaat en een halve paprika in blokjes en doe die er ook bij. Alles rustig laten garen, af en toe omroeren om aanzetten te voorkomen.

Proeven, of het zout genoeg is. Eventueel bijkruiden (ik deed er een flinke theelepel chilikruiden bij). Ondertussen een paar eieren koken, om de mensen die denken dat ze geen dag buiten eiwitten kunnen gerust te stellen. Als de aardappels gaar zijn (en de rest beetgaar) snij je de gepelde eieren doormidden en leg je die op je stoofpot. Eventueel bestrooien met wat zwarte peper en dille.

Eet smakelijk !


Zie ook het Voedingscentrum over degezondheid en veiligheid van vlees en over de duurzaamheid van vleesproductie.



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Kijk hier voor deel 1 en deel 2  - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6  en deel 7 van het voorafgaande verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 19 oktober 2014

Ebola ! Maar waar is de paniek...?


Een aantal jaren geleden zag ik een documentaire van de BBC. Er werden fictieve beelden getoond van doodzieke mensen, die door de straten van Londen waggelden. Af en toe viel er een om, waarna een ziekenauto aan kwam rijden, met hulpverleners in beschermende pakken, om de patiënt af te voeren.

De uitzending ging niet over het levensgevaarlijke ebolavirus, maar over de griep, waarvan men toen dacht dat er een enorme epidemie zou komen. In die tijd werden er duizenden mensen ingeënt, met een vaccin dat voor heel veel geld door de overheid was aangekocht.

Achteraf bleek die 'varkensgriep' een tamelijk onschuldige ziekte, waaraan nog minder mensen overleden dan aan de gebruikelijke seizoensgriep. Maar ja, achteraf heb je altijd makkelijk praten.

Veel laconieker werd er omgesprongen met de Q-koorts, waar wel een aantal mensen zwaar ziek van zijn geworden. Tussen 2007 en 2011 zijn er in Nederland ruim 100.000 besmettingen vastgesteld, sommigen hebben jaren later nog steeds gezondheidsproblemen, 25 personen zijn eraan overleden.

Rommelt onze overheid maar wat aan als het om gevaarlijke virussen gaat ? Je zou het haast denken. Waarom maken we ons, bijvoorbeeld, zo weinig zorgen om de uitbraak van ebola, die dit jaar in West-Afrika al meer dan 4500 slachtoffers heeft geëist. Denken we misschien dat het een ver van ons bed show is ?

Misschien is het dat ook wel. Er zijn nog geen besmettingsgevallen geweest in ons land. Maar als je ziet hoe laks er omgesprongen wordt met ebola-besmettingen, in andere westerse landen, dan hou je toch je hart vast. In Spanje en in de VS werden verpleegkundigen, die met het virus in aanraking waren gekomen en ziekteverschijnselen vertoonden, door het ziekenhuis weggestuurd. Neem maar een paracetamolletje.

Ondertussen waarschuwen deskundigen dat de ebola-epidemie helemaal uit de hand kan lopen. Er is nu al een tekort aan beschermende kledij, een geneesmiddel is er nog lang niet, de getroffen gebieden raken ontwricht, boeren durven hun land niet meer te bebouwen, dus wie weet komen er eerdaags ook nog voedseltekorten.

Dat er geen geneesmiddel of vaccin voorhanden is hebben we trouwens te danken aan de vrije markt. Voor een tamelijk onschuldig griepvirus staan de farmaceutische bedrijven in de rij, de westerse wereld heeft daar veel geld voor over. Voor een middel tegen een tropisch virus, dat niemand in de 3e wereld kan betalen, doet men veel minder moeite.

Mochten we ten prooi vallen aan een epidemie dan komt het dus ook omdat we ontwikkeling van medicijnen aan de markt overlaten. Ja, ja, klungelige overheden, geprivatiseerde gezondheidszorg...
Het zou niet gek zijn als we ons een beetje zorgen gaan maken...

Zie ook Wikipedia over:





De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman. Kijk hier voor deel 1 en deel 2  - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6  van dit verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 22 juni 2014

Het had niet veel gescheeld of ik had LOK gehad...


Het UWV heeft weer iets nieuws gevonden. In het kwartaalblad 'UWV-Perspectief' lees ik dat '...ruim 30% van alle consulten bij bedrijfs- en verzekerings-artsen gaan over lichamelijk onverklaarbare klachten (LOK)...'

In een aantal ziekenhuizen zijn inmiddels LOK-poli's, waar specialisten uit verschillende disciplines, patiënten met onverklaarbare klachten behandelen. Door middel van oefenschema's en therapieën worden de haperende lichamen en geesten weer op het juiste spoor gezet. Bij twee derde schijnt er ook werkelijk verbetering op te treden.

Mooi natuurlijk. 'Ze vinden zo de weg terug naar arbeid en gezonde relaties. Kortom naar een normaal leven.' Staat er aan het eind van het artikel. Alsof je met lichamelijke- en psychische klachten geen normaal leven, met gezonde relaties, kunt hebben.

Maar afgezien daarvan. Bij zo'n verhaal denk ik al snel terug aan mijn eigen situatie, zo'n jaar of 15 geleden. Ik had onverklaarbare klachten, was uitgeput en lusteloos, terwijl mijn huisarts niets bijzonders kon vinden. Ook niet na uitgebreid bloedonderzoek.

Als er niet per ongeluk, ik was proefkonijn bij iemand die voor het eerst het apparaat bediende, een botmeting was gedaan, had ik nu misschien nog niet geweten wat er met me aan de hand was. Dan was ik een LOK-lijder geweest, zo een die, met gerichte therapie, weer de weg terug moet vinden naar een normaal leven.

Ook mij werd, als ik weer eens uitgeteld thuis zat, aangeraden om zo snel mogelijk weer aan de slag te gaan en te gaan trainen bij de fysiotherapeut. Als ik vertelde dat ik juist een heel actief leven leidde werd dat terzijde geschoven. Ik was vast moe omdat ik teveel op de bank zat. In beweging en niet zeuren.

Een LOK-aanpak dus, nog voor de term was uitgevonden. Rare naam trouwens, dat LOK, alsof de patiënt ergens naartoe, of uit, gelokt moet worden. Eigenlijk is het gewoon een nieuwe naam voor: We weten het niet, dus zal het wel tussen de oren zitten.

Er blijft trouwens een derde over, dat is 10% van alle patiënten die met het UWV te maken krijgen, waarbij de LOK-aanpak niet werkt. Die mensen moeten zinloze therapie ondergaan, waarbij ze wordt aangepraat dat ze niets mankeren en dat ze zich maar een beetje aanstellen. Want de arts kan niets vinden.

Maar een arts is ook maar een mens, die kent niet elke zeldzame aandoening. Die zal niet elke mogelijke test of scan laten doen. Die zoekt misschien niet goed genoeg. Maar als hij niets vindt heb je mooi pech. En een nieuw etiket: LOK. Of, zoals het UWV-blad schrijft, dan ben je '...ziek zonder ziekte'... Gefeliciteerd !  


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 


Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 18 augustus 2013

Achterste Glasvocht Loslating


Ik had er tot een paar dagen geleden nog nooit van gehoord, maar het schijnt dat driekwart van de 65-plussers er mee te maken heeft gehad. Ook onder 40- en 50-ers is het geen zeldzaam fenomeen, las ik op de Engelse Wikipedia . Achterste Glasvocht Loslating, dus.

Een paar weken geleden kreeg ik wat last van dwarrelende sliertjes en vlekjes in mijn linkeroog. Dat zal iedereen wel eens hebben. Dat soort dingen noemt men 'glasvocht-troebelingen'  , kleine ongerechtigheden in het oog, die op zich geen kwaad kunnen.

Wat later merkte ik dat ik in het donker, bij bepaalde oogbewegingen, lichtflitsjes zag. Als of er iemand met een klein zaklantaarntje in mijn ooghoek scheen. Overdag had ik er weinig hinder van, dus veronderstelde ik dat het vanzelf wel weer over zou gaan.

Ik begon me pas zorgen te maken toen ik een verhaal las over iemand, waarvan het netvlies van een van zijn ogen losgelaten had. Daarbij kun je, zo blijkt, ook ineens meer troebelingen en lichtflitsen waarnemen.

Dan toch maar even naar de huisarts, die me met spoed doorverwees naar de oogarts. Daar werden mijn ogen eerst doorgemeten door de optometrist. Die kwam met de verheugende mededeling dat ik nog auto mag rijden zonder bril. Met die opsteker en met tranende ogen, door de oogdruppels, betrad ik de spreekkamer van de oogarts zelf.

'Dwarrelingen en lichtflitsen', zei die op geruststellende toon, 'die krijgen we hier 4 of 5 keer per week, hoor.' Vervolgens legde hij me uit dat de gelei-achtige massa in de oogbol bij, het ouder worden, langzaam vloeibaar wordt. Dat gaat ongemerkt en van binnen naar buiten.

Het laatste vliesje, dat tegen het netvlies plakt kan soms ineens loskomen. Dat noemt men dan 'Achterste Glasvocht Loslating'. Het is op zich onschuldig, tenzij er door het loskomen een scheurtje in het netvlies ontstaat. In dat geval moet er snel, door middel van ooglaseren, ingegrepen worden.

Om er zeker van te zijn dat er bij mij nog geen ongelukken gebeurd waren, bestudeerde hij aandachtig de binnenkant van mijn ogen. Alles was in orde. Waarschijnlijk zou het dwarrelen en flitsen na verloop van tijd vanzelf weer overgaan. Mocht het onverhoopt ineens veel erger worden, dan moest ik terugkomen voor een nieuwe controle.

Nog wat wazig, maar wel opgelucht, ging ik weer naar huis.


De Strip: De strip van deze week is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het voorafgaande verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men