Posts tonen met het label Documentaire. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Documentaire. Alle posts tonen

zondag 20 oktober 2024

De simpele liedjes van Creedence Clearwater Revival


Ik mopper wel eens
op de popmuziek van tegenwoordig, dat het allemaal zo suf en simpel is, maar ik moet toegeven, ook in de jaren '60 waren er hits die uitblonken door eenvoud.

Afgelopen week zond NPO2-extra – een digitale zender, die wij kunnen zien dankzij onze glasvezelverbinding – de film 'Creedence Clearwater Revival – Travelin' Band' uit. Een documentaire uit 2022, die omschreven wordt als:

'Een film die het concert van Creedence Clearwater Revival in de Royal Albert Hall te Londen vastlegt tijdens hun Europese tournee in 1970. Verteld door Jeff Bridges.'

Nou ben ik best een fan van Creedence Clearwater Revival en hun zanger-gitarist John Fogerty en ook van acteur-zanger Jeff Bridges trouwens, maar die leende alleen zijn stem aan de film. Hij vertelt als inleiding over het ontstaan van de band. De leden, naast John ook zijn broer Tom Fogerty, bassist Stu Cook en drummer Doug Clifford, kenden elkaar uit hun schooltijd.

Aan het eind van de jaren '50 maakten ze hun eerste opnamen als begeleiders van Tom. Ze noemden zich aanvankelijk The Blue Velvets, daar maakte hun platenmaatschappij 'The Golliwogs' van toen ze, in 1964, hun eerste contract tekenden. John had inmiddels de leadzang van broer Tom overgenomen.

In 1966, de Vietnam-oorlog was inmiddels gaande, werd John opgeroepen voor dienst. Ook drummer Doug kreeg een oproep, maar ze werden geen van beiden naar het front gezonden. Na hun diensttijd kregen ze van hun platenbaas het aanbod om een album op te nemen. Ze grepen de gelegenheid aan om een nieuwe bandnaam te bedenken. Ze hadden een hekel aan 'The Golliwogs', afgeleid van de naam van een karikatuur van een zwarte man, gebruikt in 19e eeuwse kinderboeken.

Hun nieuwe naam was een combinatie van de naam van een kennis, Credence, een reclame voor bier waarin de term 'clear water' voorkwam en de behoefte om een nieuwe start te maken, een 'revival'. Het duurde tot 1968 voor hun eerste single, een cover van het rock-a-billy liedje 'Suzy Q', een hitje werd. Daarna ging het snel.

Ze scoorden van 1969 tot '71, een reeks van 9 top-10 hits in de Amerikaanse hitparade en maakten 5 albums die de top-10 van de albumlijst haalden. Daarnaast toerden ze door de VS en Europa en speelden ze op het legendarische Woodstock festival. Opnamen daarvan kwamen niet in de film, of op het live-album, terecht omdat John vond dat het een middelmatig optreden was.

Op het toppunt van hun succes kwamen ze naar Londen, voor dat concert in de deftige Royal Albert Hall, waar het in de documentaire om draait. In de film zijn ook interviews uit die tijd opgenomen, waarin de bandleden praten over hun muziek en leven. Maar het grootste deel wordt ingenomen door het concert zelf.

Daarbij vallen een paar dingen op, voor wie wel eens een recent popconcert heeft gezien. Ten eerste is het podium vrij klein, de bandleden hebben net genoeg plaats voor hun instrumenten en versterkers. Er is geen lichtshow en er zijn geen grote schermen waar iets op geprojecteerd kan worden. Er zijn geen blazers, geen zangeressen, geen gastmuzikanten. Alleen 4 jongens die hun hits staan te spelen. Het zou een optreden in een buurthuis kunnen zijn, van een plaatselijk bandje.

Verder viel mij op wat een supersimpele liedjes er voorbij kwamen. 'Proud Mary',  een van hun grootste hits, heeft een leuke instrumentale 'hook' tussen de coupletten, maar ook lange stukken waarin maar 1 akkoord wordt gespeeld.

Dat geldt in nog sterkere mate voor een liedje als 'Born On The Bayou', waar zelfs geen leuk tussenstukje in zit en helemaal voor de uitsmijter van de avond, 'Keep On Chooglin''. Dat laatste nummer, waarbij het de band uiteindelijk lukt om het nogal tamme publiek aan het dansen te krijgen, bestaat helemaal uit slechts 1 akkoord.

Nou is het best een kunst, om van een nummer met maar 1 akkoord, toch iets interessants te maken maar John Fogerty en zijn vrienden konden dat. Ze kregen, na hun concert in Londen, een ovationeel applaus dat een kwartier aanhield, vertelt Jeff Bridges in de film. Misschien was er, na de complexe muziek die The Beatles uitbrachten (die waren in 1970 net uit elkaar gedaan), ook wel behoefte aan iets eenvoudigers en voorzag C.C.R. in een sluimerende vraag.

Hoe dan ook, de voorspoed zou niet lang meer duren. John Fogerty was de grote man achter het succes van de groep. Hij schreef de liedjes en zong ze de hitparade in. De andere leden waren daar aan de ene kant best blij mee, maar begonnen na verloop van tijd ook wat te morren. Broer Tom had geen zin in ruzie en vertrok, maar bassist Stu en drummer Doug eisten meer inbreng.

Uiteindelijk namen ze in 1972 een album op, 'Mardi Gras', waarop de overgebleven 3 bandleden ieder een deel van de liedjes zong en schreef. Het was geen doorslaand succes. Bovendien kwam John er achter dat de platenmaatschappij hem een contract had laten tekenen, waarmee hij de rechten van zijn liedjes uit handen had gegeven.

De band ging met ruzie uit elkaar. John begon een rechtszaak tegen de platenmaatschappij en het kwam allemaal nooit meer goed. Nou ja, John had nog best succes als solo-artiest en Stu en Cook traden nog lange tijd op als Creedence Clearwater Revisited. Broer Tom overleed tamelijk jong. De andere 3 leven nog en zijn nu bijna 80 jaar oud, de kans dat ze ooit nog samen muziek gaan maken is miniem.

De documentaire 'Creedence Clearwater Revival – Travelin' Band' is voor de digitale TV-kijkers nog terug te zien en dat zou ook online moeten kunnen, via de website van de NPO. Anders zijn er op YouTube clips te vinden van het live-optreden in Londen en ook van Woodstock.

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 en deel 17 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 4 januari 2015

Goede voornemens


Mijn vrienden en kennissen weten wel dat ik geen grote liefhebber van de feestdagen ben. Deze keer ben ik ze in goede stemming doorgekomen, hoor, maar dat was vooral dankzij onze vrolijk makende Top 200.000 . Andere jaren was het meestal een kwestie van overleven.

Die late avonden en drukke dagen brengen me fysiek van slag. En als ik dan tussendoor ook nog een paar nachten slecht slaap, kun je me opvegen aan het begin van het nieuwe jaar.

Op weg naar ons kerstdiner viel me ineens in dat het eigenlijk veel beter zou zijn als we elke week kerst zouden vieren. Dat is het namelijk heel goed voor de economie. Het schijnt dat we miljoenen meer uitgeven, rond de kerst.

Bovendien hebben we dan elke week twee dagen extra vrij. Zo komen al die werkelozen ook eens aan de bak ! En, alsof dat nog geen redenen genoeg zijn, als het elke week kerst is kan ik het beter inpassen in mijn routine. Altijd van slag is immers ook een ritme.

Maar daarna zag ik een interessante documentaire, via uitzending gemist, die me op andere gedachten bracht: “Two Raging Grannies”, over twee Amerikaanse omaatjes die zich verplaatsen per scootmobiel. Eén van de twee heeft een kleinkind van 8 dat zich zorgen maakte over de economische crisis.

Ze hoorde alarmerende berichten in het nieuws en wou van Oma weten hoe het nou in elkaar zat. Oma wist het niet maar, samen met haar vriendin, ging ze het uitzoeken. Eerst op de plaatselijke universteit, waar ze weggestuurd werden, daarna bij een gepensioneerde professor, die ze wel vriendelijk uitleg gaf.

Hij bleek lezingen te houden over het gebrek aan duurzaamheid in onze economie. Die moet namelijk altijd groeien. Maar elk jaar 5% groei betekent een verdubbeling in 14 jaar, dat moet een keer fout gaan. Hij kwam met een prachtig voorbeeld.

Stel je hebt een bacterie die zich elke minuut verdubbelt, zoals bacteriën zich voortplanten. Je doet er om 11 uur één in een fles. Om 12 uur is de fles vol. Wanneer zou één van de, zich telkens maar verdubbelende, bactieriën denken: Goh het wordt nu toch wel krap hier binnen ?

Om 1 minuut voor 12 is de fles nog half leeg. Om 5 voor 12 is er nog een zee van ruimte om te veroveren ! Zo gaat het ook met de mensheid. Als we onze economie eindeloos willen laten groeien raken de grondstoffen en de beschikbare ruimte op. En wanneer zou dat tot ons doordringen ? Om 5 voor 12 ? Of pas om 1 voor 12 ?

De omaatjes begonnen zich zorgen te maken en gingen naar Wallstreet, om een hoge piet uit de financiële wereld wat vragen te stellen. Ze werden verwijderd van een feestelijk zakendiner. En bedreigd door één van de ordehandhavers, want vragen stellen wordt niet op prijs gesteld.

Gelukkig ontmoetten ze ook een geleerde die probeerde via de Universiteit een andere, duurzame, kijk op de economie te promoten. Hij stelde 3 simpele regels voor: 1 gebruik niet meer van de natuurlijke hulpbronnen dan er weer aan kan groeien; 2 produceer niet meer afval dan je kunt verwerken en 3 gebruik niet sneller fossiele brandstoffen dan je alternatieven kunt ontwikkelen.

Dat lijken me heel goede voornemens voor de komende jaren. Beter dan elke week kerst...

Kijk op de website: Two-Raging-Grannies 




De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 16 februari 2014

Lollo, Fapy en de Gipsyjazz


Een zigeunerfamilie in een houten woonwagen, die door een paard voortgetrokken wordt. En dan 's avonds gitaarspel bij het kampvuur. Dat romantische beeld moet gitarist Lollo Meier voor ogen hebben gehad, toen hij een paar jaar geleden, met paard en wagen naar het zigeuner-jazz-festival van Samois trok.

De tocht van Lollo is vastgelegd in de film 'Lollo gaat op reis', die laatst te zien was op Holland Doc24. De hoofdpersoon is een zwijgzame, goedmoedige man en een prima muzikant. Maar gaandeweg blijkt dat het reizen met paard en wagen niet alleen romantisch is, maar ook problematisch.

De meeste zigeuners leven tegenwoordig in grote stacaravans. Volgens Lollo's moeder zijn de banden daarvan aan het verrotten, omdat ze nooit gebruikt worden. Vroeger was alles mooier.

Met zijn reis wil Lollo iets van die oude glorie doen herleven. Maar hij wil ook een hommage brengen aan zijn grote voorbeeld, Django Reinhardt, de grondlegger van de Gipsyjazz. Ironisch genoeg raakte Django, als kind, voor het leven verminkt, toen de woonwagen waarin hij sliep in brand vloog.

Bij Gipsyjazz moet je trouwens geen schetterende trompetten en scheurende saxofoons verwachten. In dit genre is de akoestische gitaar het belangrijkste instrument. Bij een doorsnee zigeunercombo doen er al gauw drie gitaristen mee, waarvan er twee een strak ritme spelen, terwijl de derde daar dartel overheen soleert. Een contrabas zorgt voor de diepe tonen en soms is er een violist, of klarinettist, als tweede solist.

Op YouTube vond ik filmpjes van Lollo spelend, op het festival van Samois, informeel tussen de caravans. Samen met Fapy Lafertin, een meestergitarist, die ik meer dan 20 jaar geleden een paar keer live heb gezien. Hij maakte toen nog deel uit van de band Waso, die door de kenners hoog geprezen werd.

Fapy is ook al zo'n rustige man, die pas echt tot leven lijkt te komen met een gitaar in zijn handen. Hij is in staat tot duizelingwekkende loopjes en grote vingervlugheid. Maar het is geen uitslover. De melodie staat voorop.

Heerlijke muziek, die toch bij het grote publiek niet echt in de belangstelling staat. De Gipsy Kings hebben meer succes en het Rosenberg Trio is beroemder. Maar de liefhebbers weten wel beter. Zoek maar eens naar Lollo en Fapy op het internet en er gaat een wereld voor je open.

Van de twee zijn ook CD's verkrijgbaar, waarvoor je naar hun websites moet:



De fraaie documentaire 'Lollo gaat op reis' is online te zien op de website van de regionale Limburgse omroep L1. 


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf. Kijk hier voor deel 1  en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men