Dat is een uitspraak die je niet elke
dag doet, hoewel het best zou kunnen, want eigenlijk verandert ons
leven voortdurend. Maar je zegt zoiets meestal pas bij een grote,
opmerkelijke verandering, zoals bij mij. Er zijn twee redenen voor: 1
– ik heb een smartphone gekocht. En 2 – ik kan weer plassen als
een jongeling. Gek genoeg hebben die twee, de telefoon en het
plassen, met elkaar te maken. Laat ik het kort uitleggen.
(Waarschuwing aan de lezer: Ik ga nu
vertellen over de lichamelijke problemen, die ik de afgelopen maanden
had en de medische oplossing daarvan. Ik zal de meest intieme en
bloederige details proberen te vermijden. Maar als je het liever niet
leest, ga dan door naar de laatste alinea's van dit verhaal.)
Eind augustus kreeg ik ineens last van
hevige pijn in mijn linkerzij. Het was zo heftig dat ik naar de
huisarts ging. Zij dacht dat het misschien nierstenen waren, die me
dwarszaten en liet een collega een echo maken. Daarmee werden geen
stenen gevonden en op een röntgenfoto van mijn buik ook niet. Wel
een heel volle blaas. Daar had ik zelf niet bij stil gestaan. Okee,
ik moest vaak plassen, maar op zich ging dat best en zonder pijn. Na
telefonisch overleg, met een uroloog, werd aangeraden een katheter
aan te brengen. De huisarts probeerde dat, het mislukte en ik moest
ervoor naar de Eerste Hulp.
Dat inbrengen van een katheter, een
plastic slang, door je plasser, naar de blaas, is op zich niet
plezierig, maar het effect was dat wel. Er kwam bijna een liter urine
naar buiten en ik was direct van de pijn af. Ik kreeg een doos
urinezakken mee naar huis en instructies.
Inmiddels waren we 10 dagen verder. De
katheter zou voorlopig moeten blijven, tot uitgezocht was waardoor er
zich zoveel urine in mijn blaas op kon hopen. De oudere mannen onder
ons weten de uitkomst al: Een vergrote prostaat. Dat ik zoiets had
wist ik al, ik was er eerder voor bij de uroloog geweest, maar ik had
er niet veel hinder van. Tot nu.
Het blijkt dat 1 op de 3 mannen, van
boven de 50, last heeft van plasklachten door een vergrote prostaat.
Dat zijn miljoenen Nederlanders. Toch hoor je er niet veel over. Lees
daarom rustig verder.
De uroloog, een opgewekte, rossige
jongeman, met een stoppelbaardje, maakte opnieuw een echo en liet
daarna een MRI-scan doen. Het beeld was wat rommelig, zei hij en om
duidelijkheid te krijgen nam hij 10 biopten. (Ik bespaar jullie de
details, maar dat was geen pretje.)
Iedereen kon en kan opgelucht
ademhalen: Er werden geen kwaadaardige cellen gevonden. Maar wat nu ?
Het leven met een katheter is niet de hel op aarde, maar ideaal is
het ook niet. Daarom stelde hij een operatie voor, een snee in de
buik, met als doel een verkleining van de prostaat.
Inmiddels schrijven we begin november.
De wachttijd was 4 tot 6 weken, zei hij. Er was trouwens een
alternatief, met een laser door de plasbuis gaan, maar daarvoor was
de wachttijd 6 tot 9 maanden en dat vond ik te lang. De dag na het
gesprek met de uroloog werd ik gebeld door het ziekenhuis: ik kon 2
weken later al terecht.
En zo, beste lezers, als jullie nog
niet afgehaakt zijn, belandde ik vorige week in het ziekenhuis. Na
maanden in een langzaam voortboemelend stoptreintje gezeten te
hebben, was ik nu in een sneltrein beland. Mijn familie had me nog
maar net op de verpleegafdeling afgeleverd of daar stak een
verpleegkundige haar hoofd om de hoek: 'Meneer kan direct door naar
de operatiekamer.'
Wat ? Nu al ? De planning was pas over
2 uur !
Ja, er was een operatie uitgevallen,
dus ik kon sneller geholpen worden. Ik mocht me nog wel even in een
blauw operatiehemd hullen en twee tabletjes nemen. Kalmerend,
misschien ? Veel tijd om erover na te denken kreeg ik niet.
In de voorbereidingsruimte kwam de
uroloog naar me toe. Nu er wat meer tijd was kon hij gebruik maken
van een robot. Het voordeel daarvan was dat hij veel preciezer zou
kunnen werken, er minder 'schade' zou zijn en ik sneller naar huis
zou kunnen. Vond ik dat een goed idee ? Ik vond van wel.
Kort daarop werd ik wakker, ergens in
een andere ruimte. De herinneringen zijn vaag en worden pas wat
helderder weer terug op de verpleegafdeling. Over het verblijf daar
schrijf ik later misschien wat meer. Kort samengevat: de
verpleegkundigen zijn geweldig goed, maar het eten is verschrikkelijk
slecht. Op dag twee kreeg ik, van één van die meisjes, een plak
ontbijtkoek en die sleepte me de dag door. Jullie begrijpen dat ik,
ondanks de prima verzorging, blij was dat ik na 3 dagen weer naar
huis mocht. Er stond 4 tot 6 dagen voor het eerste herstel. Dus,
dankzij de robot, minstens een dag eerder.
Hoe gaat het nu met me ? Nou, eigenlijk
heel goed. Ik voel nog best dat ik anderhalve week geleden geopereerd
ben (mijn buik ziet eruit alsof ik ruzie heb gehad met een hooivork
en daarna gerepareerd ben met een nietmachine), maar ik heb heel
weinig pijn. Van de 8 pijnstillers, die ik dagelijks in het
ziekenhuis kreeg, ben ik terug naar 1 à 2 per dag. Daar voel ik me
prima bij.
Ik ben wat extra moe, mijn hoofd is
soms nog wazig, maar verder is het me dik meegevallen. Want – en
daar was het allemaal om te doen – ik kan weer plassen als een
jonge god. Ik was bang dat ik elk kwartier naar de WC zou moeten
rennen. 'U heeft aanvankelijk weinig controle over uw blaas.' staat
er in de folder. Maar in de praktijk hoef ik maar zo eens in de 2 of
3 uur. Dat geldt ook voor 's nachts, maar dat is niet erger dan hoe
het voor de operatie was. Het grote verschil is overdag. Vroeger
moest ik dan vaak meerdere keren per uur !
De verwachting is dat de toestand
alleen nog maar zal verbeteren, in de komende weken. Er is zoveel
zelfvertrouwen bij de medici dat er pas in januari een telefonisch
evaluatiegesprek is gepland.
Nee, jongens, leuk en gezellig was het
misschien niet, de afgelopen maanden. Maar het was het wel waard. Ik
voel me nu, in zekere zin, bevrijd. Ik stond toch een beetje in de
overlevingsstand. 'Je kunt bijna alles doen met een katheter', las ik
ergens. Maar het vloerbedekking leggen in de woonkamer had ik toch
maar even op de lange baan geschoven. Nu denk ik dat dat, over een
paar maanden, best zal gaan lukken. Kijk, ik maak weer plannen !
En, o, ja, die smartphone. Ik leende
die wel eens van mijn vrouw. Maar nu ik het ziekenhuis in moest leek
het ons een stuk makkelijker als ik er zelf ook een had. Ik kon hem
voordelig kopen en behoor nu dus tot het leger van de
telefoonverslaafden.
Nou, nee, niet echt. Maar voor sommige
dingen is hij echt wel makkelijk. Je kunt er bijvoorbeeld e-boeken op
lezen, of de krant. Of 's avonds nog even Facebook checken, zonder
direct je laptop op te hoeven starten. Voor serieuze foto's vind ik
het niks, maar daar heb ik een fijn cameraatje voor. De smartphone
maakt niets overbodig, de meeste dingen gaan toch een stuk prettiger
op de laptop, maar het is best een handige aanvulling.
Je kunt er
zelfs mee telefoneren !
Deze Strip is gemaakt door de Stripmannen samen. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit gezamenlijke verhaal.
Klik op de tekening voor een grotere weergave.