Posts tonen met het label groenbeheer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label groenbeheer. Alle posts tonen

zondag 15 november 2026

De schilders en het park


Ondertussen
zijn de schilders vertrokken en heb ik mijn eerste rondje door het gerenoveerde park gemaakt. Ruim een maand geleden schreef ik dat de buitenkant, van onze flat, geschilderd zou gaan worden. Eerst was de vraag wanneer de werkzaamheden van start zouden gaan, daarna wat er nou eigenlijk geschilderd zou gaan worden.

Bij een eerste inspectie was zoveel houtrot gevonden, aan de straatkant van het blok, dat er daar niet veel gedaan kon worden. Toen stonden ze onverwacht voor onze deur, om de achterkant onder handen te nemen. Dat verliep, voor zover wij konden zien, prima. Maar een paar dagen later belden er twee mannen en een vrouw aan, met de vraag of ze naar het schilderwerk mochten kijken. Een soort van kwaliteitscontrole.

Ik liet ze op het balkon en bleef zelf maar in de keuken, daarvandaan hoorde ik ze mopperen. Dit klopte niet en daar was iets verkeerd. Ze vertrokken met de mededeling dat er, het een en ander, opnieuw moest worden gedaan. Ik keek nog eens naar het verse schilderwerk en dat zag er keurig uit. Maar goed, ik ben geen expert.

De volgende dagen zagen we de schilders komen en gaan, maar niet naar ons. We verwachtten elk moment een paar ontevreden schilders aan de deur, aan wie we uit zouden moeten leggen dat wij niet geklaagd hadden. Maar afgelopen maandag was ineens hun bouwkeet verdwenen en werd het mobiele toilet, dat ernaast stond, opgehaald. Sindsdien geen schilder meer gezien, in de straat. Dus hoe het nu verder gaat...?

Wat langer geleden schreef ik over de plannen, die de gemeentelijke afdeling groenonderhoud had, met het park, aan de overkant van de straat. Er zouden ruim 80 bomen gekapt worden en de randen van de vijvers zouden worden opgeknapt. Ik maakte bezwaar, een deel van de bomen stond midden in de reigerkolonie, bij de grootste vijver.

Daarna werd het wat rommelig. Ik moest het ziekenhuis in, mijn broer was namens mij aanwezig bij de hoorzitting en van wat daar uitkwam heb ik, van de gemeente, nooit een duidelijk verslag gekregen.

Vorig voorjaar werd er een flink aantal bomen gekapt in het park. Wel minder dan 87, zoals het eerste plan was, maar toch heel wat. Daarna duurde het ruim een jaar tot de werkzaamheden begonnen, aan de oevers van de vijvers. Ze zouden gebruik maken van natuurlijke materialen, zoals wilgentakken en dat klopte wel. Wij zagen enorme stapels, houten palen en takkenbossen, in het park verdwijnen.

Na een paar weken, waarin het park afgesloten was voor bezoekers, waren ze klaar. Dus ging ik eens kijken. De oevers, beschoeiing noemen de kenners dat, zien er goed uit. Daar hoeven ze de komende jaren niet veel aan te doen, verwacht ik. Maar wat mij direct opviel is dat ze, om bij de oevers te komen, alle struiken en kleine bomen, rond de vijvers, hebben weggehaald.

Ter compensatie van het verdwenen groen zijn er, een handjevol, jonge boompjes aangeplant. Er was, in de uitleg van de afdeling groenonderhoud, ooit ook sprake van het weghalen van exoten uit het park. Maar aan de oever van de grootste vijver zijn nieuwe rododendrons geplaatst. Dat zijn geen inheemse planten.

Maar goed. Ik vind het een kale boel en maak me zorgen om alle insecten en vogels, die in die struiken leefden. Een toevallige voorbijganger zal, aan de nieuwe toestand van het park, waarschijnlijk niet veel bijzonders zien. De struiken zullen wel weer teruggroeien en jonge bomen zullen ook wel weer opschieten. Over een jaar of wat zie je niets meer van deze opknapbeurt. En dan zullen er wel weer plannen gemaakt worden voor een volgende... 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 15 maart 2026

Kijk naar de vogels en stem groen !


De trouwe lezers
weten het wel, vanaf begin maart heb ik het, elk jaar, minstens 1 keer over de vogelwebcams van Beleef de Lente. Voor het geval er toch nog een lezer is, die niet weet waar ik het over heb, zal ik het heel kort uitleggen. Sinds 2007 laat Vogelbescherming, ons vogelliefhebbers, via een aantal webcams, meekijken in de nesten en nestkasten van broedende vogels. De website, die daarvoor ingericht is, heet Beleefde Lente en jullie eigen Stripman kijkt al 20 jaar mee.

Ik geef toe, de laatste jaren volg ik het niet meer zo heel fanatiek, maar ik schrijf er elk jaar nog wel een verhaaltje over. Die verhaaltjes lees ik ook elk jaar nog eens terug en wat me deze keer opvalt is dat er minder webcams zijn. Vorig jaar waren er 14 camera's, dit jaar zie ik er maar 10 en bij 1 daarvan, de ooievaar, staat al direct de mededeling dat er niet gebroed wordt.

De beelden zijn dit jaar wel van betere kwaliteit, want voor het eerst in HD. Daarnaast is er een nieuw WhatsApp-kanaal, waar je je op de hoogte kunt laten houden van belangrijke momenten. En om alles te kunnen zien moet je, ook voor het eerst, een account aanmaken en inloggen. Dat WhatsApp laat ik nog even zitten, maar ik heb, om ook de steenuil en de zeearend te kunnen zien, wel een account aangemaakt.

Dat heeft nog een ander voordeel, je kunt dan ook meelezen en eventueel -schrijven in de chat die bij elke camera staat. Dat kan soms voordelen hebben, als er iets gebeurd is dat je gemist hebt. Er zijn webcamvolgers die bijna de hele dag aanwezig zijn en elke verandering bijhouden. Maar er wordt ook vrij veel loos gebabbeld. Toen ik voor het eerst inlogde ging het, bij de slechtvalk, bijvoorbeeld, voornamelijk over voetballen. Niet zo interessant, al moet ik toegeven dat er voor de camera ook niets bijzonders te zien was.

Naast de slechtvalk, de steenuil en de zeearend, zijn er ook al beelden van een bosuil en een kolonie lepelaars. Verwacht worden nog de koolmees, de tapuit en camera's op weidevogels en een vijver. Leuk, meer het is toch een beetje mager, in vergelijking met vorige jaren. Toen waren er ook beelden van kerkuilen, oehoe's, visarenden, merels, ijsvogels, kiekendieven en gierzwaluwen. Maar misschien wordt het aanbod nog uitgebreid.

Voor wie er meer wil is er genoeg te zien, elders op het internet. Bijvoorbeeld All About Birds, van de Amerikaanse Cornell University, met een hele reeks webcams. Bij het Britse Wild Life Trust is het aanbod zelfs nog groter, met niet alleen vogels, maar ook zoogdieren als dassen en zeehonden. En wie graag broedende oehoe's wil zien (en wie zou dat nu niet willen ?) kan terecht bij de Duitse webcams van het Gesellschaft zur Erhaltung der Eulen.

 

Wat me ook opviel, bij het teruglezen van mijn oude verhaaltjes, is dat er vaak verkiezingen zijn in maart. Dat is ook dit jaar het geval. Volgende week kunnen we stemmen voor de gemeenteraad. Je kunt je afvragen waarom je dat zou moeten doen, de opkomst is vaak laag, maar voor natuurliefhebbers is de gemeente van groot belang.

De afdeling groenbeheer gaat over veel van de bomen, plantsoenen, parken, wegbermen en grasvelden in een stad of dorp. Al dat groen is van levensbelang voor insecten, vogels en andere dieren, zoals de mens. Uit ervaring weet ik dat er vaak teveel gesnoeid, gemaaid en gezaagd wordt door de gemeentelijke beheerders. Meestal huren ze daar externe aannemers en hoveniers voor in, trouwens, de tijd dat er echte gemeentewerkers, in zwarte corduroy pakken, op harken stonden te leunen is, in ons dorp, al lang voorbij.

Maar de gemeente bepaalt wat en wanneer er geschoffeld, gekapt en gemaaid wordt. Het is dus echt wel een goed idee om te gaan stemmen en dan te kiezen voor een partij met groene ideeën. Bij ons doet de Partij voor de Dieren voor het eerst mee. En ik zag op hun website veel goede plannen staan:

'Zonder natuur kunnen we niet leven. Daarom wil de Partij voor de Dieren meer bomen, struiken, bloemen en planten. Gifvrij en goed voor de biodiversiteit. Het moet weer gonzen van de bijen, vlinders en libellen. Bomenkap en onnodig maaien moet stoppen, de natuur moet de ruimte krijgen om te groeien en te bloeien.'

Dus:

...minder snoeien en maaien, schuilplaatsen voor dieren worden gespaard en insecten dodende klepelmaaiers gaan eruit. (…)

We scherpen de criteria voor kapvergunningen aan. Elke boom telt. Bomen krijgen ruimte en goede verzorging. (…)

Er is al te veel natuur verloren gegaan. Ecosystemen zijn geen legoblokjes die verplaatst kunnen worden.' 

 

Mijn keuze ligt voor de hand.

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

zondag 9 maart 2025

Een nieuwe tandenborstel, een nieuw boek en ja... het park


Eerst een beetje reclame
voor een product waar ik zelf geen enkel belang bij heb. Of het moest het algemeen belang zijn, dat het goed is voor de Aarde en dus voor ons allemaal, mezelf inbegrepen. Daarnaast zou ik het jammer vinden, als dit product niet aan zou slaan en weer van de markt zou verdwijnen

Ik was dus op zoek naar een nieuwe tandenborstel en zag, bij een online drogist, de Jordan Green Clean Change en dacht: Waarom is dat niet eerder bedacht ? Een tandenborstel met verwisselbare kop ! Gebruikers van elektrische tandenborstels zullen daar niet van opkijken, maar dit is een ouderwetse, op handkracht.

De fabrikant schrijft zelf: '...waarom de hele tandenborstel vervangen als het eigenlijk alleen noodzakelijk is de borstelkop te vervangen? Daarom heeft Jordan de Jordan Green Clean Change Tandenborstel ontwikkeld met kliksysteem. U vervangt eenvoudig de borstelkop en klikt er een nieuwe op. Hiermee wordt wel 82% van het plasticgebruik teruggedrongen.'

Uitstekend idee ! En niet bijzonder duur. Dus ik bestelde, samen met wat andere spullen, een setje, bestaande uit 1 tandenborstelsteel en 4 koppen. Ze kwamen verpakt in een sympathiek kartonnen doosje. Zo onopvallend dat ik even dacht dat ze het vergeten hadden in te pakken. Geen plastic blister dus: Nog minder overbodig plastic !

En het werkt ook nog. De kop klikt stevig aan de steel en het borstelt prima. Het is bovendien een simpele tandenborstel, zonder malle kronkels en wilde kleuren. Precies zoals ik hem hebben wil.

Dan nu reclame waar ik wel belang bij heb:


Een nieuw Mejanderboek: De Vecht – met tekeningen van Gerard Kuit

De trouwe volgers zagen het al een tijdje aankomen: Het volgende Mejanderboek. Maar voor wie er nog nooit van gehoord had. Tekenaar Gerard Kuit en ik hebben meer dan 25 jaar verhalen en tekeningen gemaakt voor het verenigingsblad van Artishock, onze culturele dorpsvereniging.

Na lang twijfelen en veel aansporingen van onze naasten hebben we, in 2022, ons eerste boek uitgebracht, 'Verdwenen Vergezichten', met verhalen over Soestdijk, Baarn, Amersfoort, de Langbroeker Wetering, Wijk bij Duurstede en omstreken.

Deel 2 verscheen vorig jaar en ging over reizen naar Zeeland, de Veluwe en het Groene Hart. Beide boeken werden ten doop gehouden in ons eigen verenigingsgebouw. Zie daarvoor de verslagen op ons Mejanderblog.

Ik kan me voorstellen dat sommige lezers misschien moeite hebben om het allemaal bij te houden, maar wij hebben de smaak echt te pakken. Daarom kondigen we boek nummer 3, over en reis langs de Utrechtse rivier de Vecht, van de bron tot de monding, nu maar vast aan.

Persoonlijk vind ik het het leukste boek dat we tot nu toe gemaakt hebben. Het is een verhaal met een duidelijk begin en eind, met historische details van het Romeinse rijk tot nu, dat laat zien dat er op sommige plaatsen heel weinig veranderd is. Op andere plekken juist behoorlijk veel en vooral de opkomst van het toerisme is opvallend. Veel kastelen, landhuizen en forten hebben de laatste jaren een winkeltje, restaurantje, of bed & breakfast geopend. De Vecht is daardoor, van een tamelijk exclusieve plek voor de rijkste Nederlanders, een toeristische bestemming voor iedereen geworden.

Dankzij de opkomst van de digitale camera staan er meer foto's in dit boek, dan in de vorige delen. Vooral Gerard blijkt fotogeniek te zijn. En hij zorgde weer voor schitterende tekeningen. Dus voor wie niet van lezen houdt is dit ook een fijn plaatjesboek.

Het boek is vanaf vandaag te koop via de website boekenbestellen.nl, in twee versies. Een voordelige, met slappe kaft en een iets deftigere, met een hardcover. Als er nog een officiële presentatie komt zullen we dat direct melden. 

 

Dan nog het park...

Ik zal er niet te lang over zeuren, om de stemming niet te bederven en omdat het een gelopen race is. Het kappen van de bomen in het park is afgelopen week begonnen. Ik schreef daar eerder, zie hier, uitgebreid over. Of onze protesten iets uitgemaakt hebben is onduidelijk. Er is een hoorzitting gehouden, maar de gemeente heeft, ondanks beloftes en herhaaldelijke verzoeken, de uitkomst niet aan ons bekend gemaakt.

Uit de krant begrijpen we dat de werkzaamheden van afgelopen week nog maar het begin waren. Er is een 30-tal bomen omgezaagd en afgevoerd. In het najaar volgt een 2e ronde. Het is jammer, want overbodig en schadelijk, maar ik vrees dat we er niets meer aan kunnen doen.

Koop dus die tandenborstel en bestel ons boek, maar ga maar ergens anders van de natuur genieten. En als je daar allemaal geen zin in hebt: Er is vandaag heel veel sport op de TV. Van atletiek en wielrennen, tot snooker en van 's ochtends vroeg, tot een eind in de avond. Een prima afleiding van het getob over dagelijkse beslommeringen en wereldproblemen.

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

 

zondag 29 december 2024

Hoorzitting over de bomen in het park


Ja, terwijl ik
in het ziekenhuis lag te herstellen, van mijn prostaatoperatie, ging het leven gewoon verder. Op de dag na de ingreep in mijn edele delen, was er een hoorzitting gepland over het kappen van de 87 bomen in ons park. Ik was daar ruim van te voren van op de hoogte gesteld en had dus voor een vervanger kunnen zorgen, mijn broer B.

In de weken voor mijn ziekenhuis-opname was ik een paar keer gebeld door meneer H., de gemeentelijke bomenbeheerder. Die wilde dolgraag met mij door het park lopen om uit te leggen wat de plannen waren en mij te overtuigen van de goede bedoelingen van de gemeente.

Ik ging in die periode van het ene onderzoek naar de andere uitslag, waarbij de belangrijkste vraag was of er misschien kwaadaardige cellen in mijn prostaat te vinden waren. Dus ik had niet veel trek in een wandeling met meneer H. Hij had me, in de telefoongesprekken en e-mails, wel al het e.e.a. verteld over de achterliggende motieven. Dat was mooi want daar kon mijn broer mee aan de slag.

Mijn broer, vijf jaar ouder dan ik, is een slimme vent. Ik heb best af en toe een aardige ingeving, maar mijn broer is meer geordend en methodisch. Precies wat er op zo'n hoorzitting nodig is. Hij stuurde me na afloop een uitgebreid verslag. Daaruit bleek dat de gemeente inmiddels een flora- en faunascan had laten uitvoeren, waaruit naar voren kwam dat de 5 bomen, die men had willen kappen in de reigerkolonie, in elk geval moesten worden gespaard.

De gemeente had in zijn verweerschrift, tegen mijn bezwaar, aangegeven exoten uit het park te willen verwijderen. Mijn broer merkte op dat er, volgens de opgave, maar 5 exoten op de lijst van te kappen bomen stonden, dus dat dat geen belangrijke beweegreden voor het kappen van 87 bomen kon zijn.

Ik citeer uit het verslag van mijn broer:

'Daarna ben ik ingegaan op de verdeling van de te kappen bomen over de verschillende categorieën. Volgens mijn telling gaat het hier over 5 exoten, 18 bomen in slechte conditie (of dood, maar dat is natuurlijk ook geen beste conditie) en 43 bomen waarvoor mijns inziens de categorie beschoeiing van toepassing was.

Mijn vraag hierover was, of de gemeente kon zeggen welke alternatieven onderzocht waren om deze bomen toch te behouden. Aansluitend heb ik onze zorg geuit over de gevolgen van de werkzaamheden aan de beschoeiing voor het leven in de vijver, onder aanhaling van de catastrofe met de vijver in het Baarnse bos. (Daar is een mooie, natuurlijke vijver, die vol libellen en waterjuffers zat, veranderd in een betonnen hondenzwembad.)

Tenslotte heb ik gezegd dat naar mijn mening de gemeente wel wat lichtvaardig omging met het verlenen van kapvergunningen; dat, als het doel is de biodiversiteit te beschermen en te vergroten, het over het algemeen beter is om de natuur haar gang te laten gaan; dat ik de indruk had, dat er bij de gemeente een overmaat aan beheerdrift was.'

Jullie begrijpen dat ik stilletjes trots was op mijn broer, bij het lezen van zijn verslag. Dit had ik zelf allemaal niet beter kunnen zeggen. Na, zijn verhaal kwam er een gemeenteman aan het woord, ik vermoed de bomenbeheerder. Hij had geen goed antwoord op de vraag waarom er pas een flora- en faunascan gedaan was nadat de kapvergunning verleend was.

Ik citeer weer uit het verhaal van mijn broer:

'Dat de beslissing omtrent de vergunning moest worden herzien, werd grif toegegeven. Hij zei ook, dat voor een aantal bomen die ze eigenlijk hadden willen kappen daarvan was afgezien, omdat daar vogelnesten in zitten.
Over de bomen die in de weg staan bij de werkzaamheden aan de beschoeiing (...) werd gemeld, dat gekeken is of het mogelijk is om om de bomen heen te werken en dat waar dat mogelijk was, al was besloten om hier niet te kappen. (…)

In de flora- en faunascan is ook gekeken naar de kwaliteit en diversiteit van het leven in de vijver. De conclusie was, dat dit momenteel zeer matig is. De gemeente hoopt, door baggeren en vernieuwing van de beschoeiing (waardoor de doorstroming zou verbeteren) voorwaarden voor verbetering te creëren.

In de tweede en derde ronde heb ik nog gevraagd, of uitdunnen (wat dan op 21 bomen van toepassing zou zijn) niet een verouderd idee is, want dat de natuur conflicten tussen bomen om groeiruimte heel goed zelf kan oplossen; wat de gemeente van plan was met het kap- en snoeihout; en of er enige garantie is dat de gemeente zich aan de richtlijnen in het flora- en faunarapport zal houden.

Op de eerste vraag was het antwoord, dat men deze stelling in zijn algemeenheid wel kon onderschrijven, maar dat er uit esthetische overwegingen in deze gevallen niet voor was gekozen. Wat betreft het kap- en snoeihout, is het plan om dit waar wenselijk af te voeren en voor het overige te laten liggen. Voor een flink aantal bomen wil men de stronk tot een hoogte van vier à vijf meter laten staan. 

Er werd verzekerd, dat de gemeente doordrongen is van het belang van de natuurwaarden in het park en zeer zorgvuldig te werk zal gaan. Er werd ons gevraagd, of wij de flora- en faunascan ook hadden ontvangen. Noch de commissie, noch ondergetekende konden dit bevestigen. Hierop werd toegezegd, met excuses, dat deze alsnog zou worden toegezonden.

Jullie zien dat mijn broer van wanten weet. De gemeente, aan de andere kant, komt niet sterk voor de dag. Maar we moeten wel bedenken dat zij de regels hebben gemaakt, de vergunningen verstrekken en in dit geval ook aangevraagd hebben. Onze enige hoop is op de onafhankelijkheid van de bezwaarcommissie.

Die commissie zou na 4 weken uitspraak doen. Dat zou vlak voor de kerst zijn. Maar toen ik voor de 2e keer thuiskwam uit het ziekenhuis, lag er een brief van de gemeente. De beslistermijn is met 6 weken verlengd. Zouden we het ze echt zo moeilijk hebben gemaakt?

Eerdere verhalen over de toestand in het park: 

Een telefoontje van de gemeente

Onderhoud of kaalslag ?

  

 
Deze Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 22 september 2024

Telefoontje van de gemeente


De afgelopen week
heb ik een paar dagen last gehad van een maagvirus. Misselijk, niet kunnen eten en daarna overal spierpijn. Dat, in combinatie met andere, al wat langer aanwezige gezondheids-klachten, maakte dat ik niet echt in de stemming was toen er donderdagmiddag iemand belde van de gemeente.

Het ging over de plannen om in het park, aan de overkant van de straat, 87 bomen te kappen. Daar wou deze gemeenteman graag iets over uitleggen. Er waren meerdere vragen over gekomen, zei hij. (Dat verwonderde me niets.) Maar dat er een vergunning was verleend voor het omzagen van zoveel bomen kwam omdat de gemeente het bos – zoals ze het graag noemen – aangemerkt heeft als natuur, die bijzondere bescherming verdient.

Dat betekent dat ze voor elke boom dikker dan 10 centimeter, een vergunning moeten afgeven. Terwijl dat, anders, pas hoeft bij bomen dikker dan 30 centimeter. Hij verzekerde me dat de meerderheid van de 87, uit van die dunne boompjes bestaat. Hij vertelde dat ze onderhoud wilden plegen aan de beschoeiing – dat zijn de randen – van de vijvers en de sloot. Sommige van de bomen waren te dicht op die rand komen groeien.

Verder wilden ze recht doen aan de cultuur-historische waarde van het bos, dat ooit aangelegd is door de beroemde landschapsarchitect Zocher. Wist ik dat ?

Het verbaasde me in ieder geval niet, Zocher, was aanhanger van de Engelse landschapsstijl, met meanderende waterpartijen en natuurlijk ogende bossages, zoals in ons park. Er was een hele familie Zochers die zich met tuin- en parkaanleg bezighield. Jan David, die leefde van 1791 tot 1870, was de bekendste. De familie Zocher was door heel Nederland actief.

De gemeenteman vertelde dat ze de oorspronkelijke aanleg van het 'bos' ook wilden herstellen. Daarna kon hij het niet laten om de biodiversiteit er ook even bij te halen en te zeggen dat ze exoten, zoals Amerikaanse eiken en esdoorns uit het park wilden halen. 'En als we dan toch bezig zijn', wilden ze nog wat uitdunnen om de grote bomen meer ruimte te geven. Of ik dan nog vragen had ?

Zoals gezegd was ik niet in topvorm, dus ik had geen zin in een lange discussie. Ik wilde eigenlijk op bed gaan liggen. Maar ik zei dat ik het fijn vond dat hij me gebeld had en dat ik het helaas niet met zijn verhaal eens kon zijn. Op zo'n grote schaal bomen kappen heeft een grote impact op de natuur in het park.

Ze willen bomen kappen in de reigerkolonie, dat verstoort de vogels. Er worden, in de stukken die ik opgevraagd heb, bomen met spechtengaten genoemd. Die zijn van belang voor allerlei vogelsoorten, zoals boomklevers, kauwtjes, spreeuwen en holenduiven. Het is leuk dat hij de biodiversiteit noemde, maar die wordt zo echt niet geholpen.

De gemeenteman reageerde wat beteuterd. Er zou voor het kappen van de bomen eerst nog gekeken worden naar de ecologische gevolgen, zei hij. De kapvergunning was nog maar een eerste stap.

Dat leek me vreemd. Zou je niet eerst moeten kijken naar de gevolgen, voor je de vergunning verleent ? Maar dat zei ik niet. Ik merkte wel op dat ik de indruk had dat de gemeente nu eens flink door het park wilde rauzen, om er weer voor een aantal jaar vanaf te zijn. Dat vond hij geen prettige observatie, maar helemaal ontkennen kon hij het niet, gezien zijn 'als we dan toch bezig zijn'.

Uiteindelijk bedankte ik hem nogmaals en zei ik dat ik het vervolg van de bezwaarprocedure af zou wachten. Achteraf denk ik dat ik veel meer had kunnen zeggen. De gemeente hinkt volgens mij op meerdere gedachten. Ze noemen het telkens 'het bos' en hebben het over de natuur, maar het is een park – ooit de achtertuin van een groot huis aan de hoofdweg door ons dorp – en ze willen dus ook de cultuur-historische waarde bewaken. Dat is al in strijd met elkaar.

Als je de natuur zijn gang laat gaan groeien die waterpartijen in een paar decennia dicht. De paden trouwens ook. Als schooljongen ging ik eens met een paar vriendjes spelen in het park. Ook toen werd er maar sporadisch aan onderhoud gedaan. Er stond nauwelijks water in de vijvers, het was een zee van dorre bladeren. We probeerden zelfs of we er over konden lopen en één van ons verloor bijna een schoen, want onder de bladeren was het toch nog wel zompig.

Wat er zou moeten gebeuren en ik denk dat de gemeente dat ook wel weet, is niet, zoals nu, jarenlang de boel z'n gang laten gaan en er dan met grof geweld doorheen raggen. Er zou vaker en kleinschaliger onderhoud gepleegd moeten worden. Dat kost geld en inzet van mankracht, maar dat zou je makkelijk kunnen vinden door, elders in het dorp, minder te maaien en te schoffelen. Dan ben je echt goed bezig voor de biodiversiteit.

Wat in het hele verhaal ook niet geholpen heeft is dat wij, de buurtbewoners en andere belangstellenden, er via een omweg achter moesten komen hoe omvangrijk de gemeenteplannen met ons park waren. In de dorpskrant had alleen gestaan, dat er vergunning was verleend, voor het verwijderen van meerdere dode en slechte bomen. Niet dat het er 87 zouden zijn.

En wat de exoten betreft: In ieder geval een deel van de Amerikaanse eiken hoort bij de oorspronkelijke aanleg van Zocher. De grootste boom tegenover ons huis is er zo een.

Bij de bezwaarprocedure hoort een hoorzitting. Ik weet niet of ik daarbij zal kunnen zijn, gezien mijn gezondheid. Ik hoop dat anderen in ieder geval hun zegje zullen doen. De uiteindelijke beslissing over de plannen valt in december.

Ons park wordt trouwens genoemd op Wikipedia. Maar een beter verhaal vind je op Verdwenen Soest.nl, bij de informatie over de verdwenen villa Colenso. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 25 augustus 2024

Oerkrachten breken los op Soestdijk


De trouwe lezers weten het wel, we wonen heel mooi, hier op Soestdijk. Grote bomen aan de overkant van de straat, veel groen tussen de huizen. Maar er zijn ook nadelen.

Er zijn in onze wijk altijd wel mensen hun huis aan het verbouwen, dus je hoort geregeld boorhamers, drilboren, schuurmachines en andere herrie-apparaten. Daarnaast wordt er zo nu en dan een tuin leeggezaagd, gemaaid, gebladblazerd of geheggenknipt. Wat ook weer voor lawaai zorgt.

De afgelopen maanden hebben we nog wat meer geleden, dan gewoonlijk, omdat eerst het huis op de 1e etage, onder ons, verkocht en opgeknapt werd en daarna het appartement op de 2e etage. Die van 1-hoog zijn al 10 maanden bezig met het eerst helemaal strippen en slopen en daarna weer, luidruchtig, opbouwen van hun nieuwe woning. Pas deze week werden er de eerste meubels naar binnen gedragen.

Gelukkig heeft 2-hoog meer haast. Die willen er aan het eind van deze maand al in, terwijl ze het huis net 4 weken geleden gekocht hebben. Ze maken dus wel meer herrie, dan 1-hoog, maar hopelijk is het dan ook sneller voorbij.

Troost vonden we ondertussen in de natuur. Niet dat we ons huis ontvluchtten, om ergens in het bos, of op de hei, de stilte te zoeken. Nee, we zijn wat reizen betreft nogal beperkt, dus keken we uit het raam waar de vogels zich niets van alle herrie aantrokken. Mezen, mussen, kauwen, eksters en duiven bleven gewoon op het balkon komen, terwijl beneden de tent werd afgebroken.

Sommige houtduiven zijn ondertussen zo aan de onrust gewend dat ze gewoon blijven zitten als ik de balkondeur open doe. Nog even en ze eten uit de hand !

Wat ook veel troost geeft zijn alle wilde plantjes, die tussen de straatstenen en stoeptegels opschieten. We kunnen als mensen een woonwijk bouwen, met flats, laagbouw en garages, we kunnen wegen aanleggen, trottoirs en grasvelden die elke week platgemaaid worden. Maar als het eens een nat voorjaar is, gevolgd door een zomer met geregeld een regenbui, dan komt de oerkracht van de natuur toch weer vrij.

Ondanks alle pogingen van de gemeentelijke groenbeheerders, om het onkruid onder controle te houden, staat het nu op sommige plaatsen een meter hoog. Ik erger me wel eens aan alle auto's, die hier de hele dag maar in de straat staan te niksen. Maar door al dat blik kan het gemeentelijke verdelgingsautootje – het werkt tegenwoordig met stoom – er op veel plaatsen niet bij. Waardoor het groen de stenen lustig kan overwoekeren.

Ook grappig is dat er hoveniers langs komen om de wilde planten uit de bloemperken te schoffelen – eigenlijk helemaal niet grappig, maar juist oliedom – maar wel leuk is dat ze plantjes tussen de stoeptegels en in de goot – soms maar 10 centimeter verderop – gewoon laten staan. Ze bekommeren zich alleen om de perken. Dat het wilde groen juist de perken te buiten gaat interesseert ze niet.

Laatst heb ik, op een zonnige morgen, een rondje door de wijk gereden en foto's gemaakt van al dat vrolijk bloeiende onkruid. Ik heb er niet echt verstand van en heb lang moeten zoeken voor ik de namen van de plantjes gevonden had, maar het is verbazend wat er allemaal staat. Naast oude bekenden als paardenbloemen, haagwinde, weegbree, brandnetel, allerlei grassoorten en distels vond ik bleke basterdwederik, duizendblad, harig wilgenroosje, klein kruiskruid, kruipklokje, muurleeuwenbek, perzikkruid, schijfkamille en smeerwortel.

Erg leuke bloempjes, in wit, geel, roze en blauw en soms ook indrukwekkende planten. En dat is maar een greep, want ze staan al het hele voorjaar te bloeien en te groeien, dus heb ik al het een en ander gemist. Wonderlijk mooi, toch ?

Minder mooi is een bericht dat ik vanochtend in mijn mailbox kreeg. De gemeente wil dode en zieke bomen kappen in het park, tegenover ons huis. Dat is nog wel begrijpelijk, maar nu blijkt dat het in totaal om 87 bomen zou gaan ! Dat lijkt me wel erg veel en dan blijft er van het park niet veel over. Er kan nog bezwaar gemaakt worden...

Bezwaar maken kan nog tot 3 oktober. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 21 juli 2024

Schattig en agressief, jonge mezen op het balkon


Het is alweer
een week of vier geleden dat ik voor het laatst iets schreef over de planten en dieren op ons balkon. Het is inmiddels zomer, hoewel je dat aan het weer pas de afgelopen week kon merken. Je hoort wel eens zeggen dat het in de zomer rustiger wordt buiten.

De meeste vogels zijn klaar met broeden, de jongen zijn uitgevlogen. Er hoeft geen territorium meer verdedigd te worden, dus wordt er minder gezongen en de volwassen vogels nemen het er van. Ze gaan ook in de rui, krijgen een nieuw verenkleed en dan houden ze zich rustig.

Maar de jonge vogels doen daar niet aan mee. Die zijn druk bezig de wereld te ontdekken en als je een beetje vogelvoer neerlegt, of ophangt, zul je genoeg drukte zien in je tuin, of op balkon. Bij ons wemelt het nog van de jonge mezen, bijvoorbeeld. Koolmezen vooral.

Ik schreef eerder dat het pimpelmezenbroedsel in ons nestkastje mislukt was en dat ik weinig jonge pimpels zag. Maar gelukkig lijken die, kleinere neefjes van de koolmees, bezig aan een inhaalslag. Vogels broeden niet allemaal tegelijk en op hetzelfde moment. Je hebt mezen die vroeg beginnen, andere paartjes starten wat later. De latere pimpelmezen lijken dit jaar meer succes te hebben gehad.

Jonge pimpelmezen zien er schattig uit. Ik aarzel een beetje om het zo te omschrijven, maar het is niet anders. Ze zijn minder fel gekleurd dan hun ouders. Geen blauwe kruinveertjes en geen helderwitte wangen. Maar alles in zachte, groene en gele tinten. Je vraagt je af hoe zulke lieve vogeltjes het redden, tegenover hun grotere concurrenten, de koolmezen.

Dat is vrij simpel, ze zijn gewoon brutaler en agressiever. Het lieve uiterlijk is maar schijn. Een jonge pimpelmees ziet er helemaal geen probleem in om bovenop een, grotere, jonge koolmees te springen, om bij een lekkere pinda te komen.

En als ik voor het raam ga staan trekken ze zich daar helemaal niets van aan. Grotere vogels, zoals kauwtjes, duiven, of de tamelijk schuwe spechten, vliegen dan direct weg. Zelfs als ik de balkondeur open doe zijn het de mezen die het laatst vertrekken. En dan kijken ze er ook nog verontwaardigd bij, alsof ze zeggen willen: Wat kom jij doen ?

Ondertussen zijn onze balkonplanten mooi in bloei aan het komen. Ik had het aantal bloempotten een beetje geminderd, in verband met de onderhoudswerkzaamheden, maar omdat daar geen eind aan lijkt te komen, heb ik dit jaar wat nieuwe potten en bakken gekocht. Wel allemaal van kunststof, zodat ze wat makkelijker te verplaatsen zijn.

In totaal staan er, op voor- en achterbalkon, 17 bloempotten en -bakken. In grootte oplopend, van 10 cm doorsnee, tot 60 cm. De meeste zijn begonnen met een plant die we kochten of cadeau kregen. Als ik iets nieuws koop hoop ik altijd dat de insecten er blij mee zijn, wat meestal tegenvalt. De enige echte hits zijn de lobelia's en de dropplant, waar altijd zweefvliegen, hommels en wilde bijen op af komen.

Gelukkig helpt de natuur, als je haar de kans geeft, tenminste. Ik had me voorgenomen om niet te mopperen vandaag, maar het was weer met de nodige ergernis en onbegrip, dat we de gemeentelijke onderhoudsploegen door het openbare groen zagen gaan, in de afgelopen weken. 

Mooi bloeiende grasvelden en wegbermen werden platgemaaid. In bloemperken die, volgens diezelfde gemeente, aangelegd waren voor het bevorderen van de biodiversiteit werden geschoffeld en gewied. Het is allemaal behoorlijk achterlijk.

Maar komaan, niet mopperen. Op ons eigen balkon kun je zien wat er gebeurt, als je de boel een beetje zijn gang laat gaan. Dan komen er vanzelf allerlei planten groeien, waar de insecten dol op zijn. Bijvoorbeeld paardenbloem, klaver, hoornbloem, robertskruid, duizendblad, schijnaardbei, havikskruid, boterbloem, braam, boswilg en berk.

En dat naast de eerder genoemde lobelia's, de fuchsia's, margrieten, asters, roos, lavendel, dropplant, blauwe bes, muurpeper, parelkruid, mosterd, boekweit, bolderik en wilde bertram die ik er zelf neergezet of gezaaid heb. En dan vergeet ik er waarschijnlijk nog een paar. Het enige tuinieren dat ik doe is, af en toe, wat grassprieten uittrekken en één keer per jaar de uitgebloeide stengels verwijderen.

Aanvankelijk leek het, dit voorjaar, alsof het allemaal voor niets was. Er was geen vlieg, bij, of ander insect te zien. Maar dat is de afgelopen weken een heel stuk beter geworden. Vooral veel leuke zweefvliegen, ik telde zeker drie verschillende soorten, wat wilde bijtjes, hommels en een enkele vlinder kwamen al langs. Ze moeten ook wel, want de gemeente heeft weer veel weggemaaid.

Maar goed... niet mopperen ! Genieten !


Van de balkonvogels heb ik een filmpje gemaakt – met zelfgemaakte muziek – dat te zien is op YouTube . De insecten heb ik, voor een deel, gefotografeerd, maar daarvoor moet je me opzoeken op Facebook of Instagram.

Over het achterlijke groenonderhoud schreef ik een brief naar de plaatselijke krant, die te lezen is op de website. Dat werkt soms beter dan klagen bij de gemeente. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 23 juni 2024

Er is goed nieuws en er is...


Ja, ook minder goed nieuws.
Maar laat ik met het goede beginnen. Ik schreef eerder dat het broedsel van de pimpelmezen, in het nestkastje op ons balkon, mislukt was. Een van de mezen werd ziek en de kuikens waren dood, toen ik in het kastje keek.

Ik zag daarna wel veel jonge koolmezen op het balkon, waarschijnlijk deels afkomstig van het nestkastje van de benedenburen. Daar was, vanwege het overlijden van de buurvrouw, een dagenlange huisontruiming geweest, terwijl de mezen nog druk aan het voeren waren. Dus daar had ik me ook zorgen om gemaakt.

Maar terwijl het met de koolmezen prima ging, leek dat niet het geval met de pimpels. Niet één jonge pimpelmees te zien en de volwassen vogeltjes, die ik wel zag, waren vaak nogal flodderig. Kale koppies, veren als een ragebol. Op zich is dat niet heel vreemd, in deze tijd van het jaar. Als de jongen uitgevlogen zijn gaan de oudere vogels in de rui. Goede kans dat ze er over een paar weken allemaal weer piekfijn uitzien, strak in de nieuwe veren.

Toch vroeg ik me af of er dan helemaal nergens, in onze buurt, een pimpelmezen broedsel gelukt was. In eerdere jaren zag ik naast de jonge koolmezen ook best veel jonge pimpels op mijn balkon. Nu dus niet één.

Maar afgelopen week kwam er, gelukkig, een jonge pimpelmees een pindaatje halen. En wat later in de week nog een. De koolmezen hebben het, klaarblijkelijk, veel beter gedaan, maar helemaal mislukt is het seizoen voor de pimpels dus niet.

Ondertussen hield ik ook een oog op het park, waar de gemeentelijke groenbeheerders iets zouden gaan doen aan de toegankelijkheid. Dat was me immers per mail medegedeeld. En inderdaad. Afgelopen woensdag kwam er een grote vrachtwagen voorrijden, waarop een graafmachine stond. Even later voegde een tractor zich erbij, met een aanhangwagen. De graafmachine werd uitgeladen en drie man gingen aan het werk, aan de ingang tegenover ons huis.

Laat ik, voor de mensen die ons parkje niet kennen, proberen te omschrijven hoe dat er, vanaf de straat uitziet. Het is een rechte straat, die aan één eind aansluit op de hoofdweg en aan de andere kant een haakse bocht maakt. Een soort L waarbij, aan de lange poot, een rij appartementenblokken staat, uit de jaren '60. Daartegenover ligt het park. Aan de korte poot staan rijtjeshuizen en een paar vrijstaande bungalows.

Recht tegenover ons blok, op de plaats waar vroeger de villa stond, waarvan het park de achtertuin was, staat nu een grote verzorgingsflat. Bij de achteringang daarvan is de ingang van het park, waaraan nu gewerkt werd. Het is de enige ingang die breed genoeg is om auto's door te laten, voor onderhoudswerkzaamheden, zoals snoeien en het uitbaggeren van de vijvers.

Die ingang, waar ik dus altijd gebruik van maakte als ik het park in wilde, is bijna 10 jaar geleden afgesloten met een slagboom. Tenminste zo noem ik het. Een dwarsbalk over de gehele breedte. Een echte slagboom zou omhoog open kunnen, deze kun je opendoen als een heel brede deur. Aan de ene kant zit hij vast aan een paal, met een reuzenscharnier, aan de andere kant valt hij in een primitief slot. Je hebt een sleutel nodig om hem te openen, hoewel het me ook wel eens gelukt is met een tang.

Ik had de suggestie gedaan om die dwarsbalk een beetje in te korten. Veel ruimte heb je niet nodig, als rolstoeler, of scootmobiel gebruiker. Maar dat was te simpel gedacht. Er werd een heel nieuw pad aangelegd, naast het hek. Met de graafmachine maakten de werklieden korte metten met een aantal struiken en jonge boompjes. Die werden afgevoerd door de tractor. Daarna werd er zand en grind aangevoerd en het geheel werd geëgaliseerd. Uren zijn die drie mannen druk geweest. De oude dwarsbalk bleef daarbij onaangeroerd.

Mooi, zou je zeggen, kosten noch moeite zijn gespaard en ik kan nu weer, aan deze kant tenminste, het park in. Ik heb het al geprobeerd en inderdaad, het binnenrijden is geen probleem meer. Maar in wezen zijn we daarmee weer terug bij de toestand, zoals die 9 jaar geleden was, na mijn eerste klacht over de toegankelijkheid.

De twee stukjes groen in onze buurt hebben samen 5 ingangen, waarvan er nu 2 geschikt zijn voor mensen met een beperking. Dat vind ik nog steeds onvoldoende. Eigenlijk heeft de gemeente, met deze laatste actie, weer geprobeerd om de kool en de geit te sparen. De hekken blijven staan, want er wordt zo geklaagd over 'hangjongeren', maar ik krijg ook een beetje mijn zin. Uiteindelijk een mager succesje dus. 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 3 december 2023

Ik was het niet


Waarschijnlijk
hebben jullie het in de krant gelezen, of op het TV-nieuws gezien. Er was, afgelopen week, brand in het gemeentehuis van ons dorp. Volgens de politie is er waarschijnlijk sprake van brandstichting. Je zou misschien kunnen denken dat mijn discussie met de plaatselijke overheid, over de toegankelijkheid van het park, uit de hand gelopen is. Maar dat is niet het geval. Echt niet.

Ik ben een paar weken geleden gebeld, door een medewerker van de afdeling groenbeheer en heb een heel vriendelijk gesprek met hem gehad. Niet dat ik er iets mee opschoot, want volgens hem konden de slagboom en het sluisje, die het park aan twee kanten afsluiten, gewoon blijven staan.

Hij vertelde wel heel andere verhalen dan die ik te horen kreeg toen ik, een jaar of acht geleden, mijn beklag deed over hetzelfde onderwerp. Het had, volgens hem, niets te maken met hangjongeren. 'Die lopen gewoon, door het hek, het park in !'

Het leuke is dat ik de mails, die er toen gewisseld zijn, heb bewaard en ik dus aan kan tonen dat deze brave ambtenaar er naast zit. Ik was net van plan een lang verhaal naar de gemeente te mailen, met citaten uit de eerdere mailwisseling, toen ik het bericht over de brand zag.

De hele ontvangsthal van het gemeentehuis ligt in de puinpoeier. Ramen zijn kapot, het plafond hangt naar beneden, apparatuur is verbrand. De burgemeester was in het TV-nieuws en legde uit dat een groot deel van het gebouw niet gebruikt kon worden. Het gaat om een tamelijk nieuw gebouw, dus daar is niets aan verloren. Niet dat de brand zo hevig was dat het hele gemeentehuis nu in de as ligt. Alleen een deel van het interieur en de inventaris zal hersteld en vervangen moeten worden.

Ambtenaren moeten ondertussen vanuit huis werken en misschien is het nodig om, voor een aantal diensten, tijdelijk, een andere locatie te zoeken. Die zitten nu niet te wachten op een verhaal, dat al 8 jaar aansleept, over hekken in een park, dacht ik. Dus ik stel het maar even uit, zoveel haast heb ik er nu ook niet mee.

Ondertussen is er onderhoud gepleegd aan ons park. De vijvers zijn uitgebaggerd en er zijn, vrachtwagens vol, snoeiafval afgevoerd. De hele week reden er graafmachines en tractoren in en uit. Ik ben nog niet wezen kijken, maar ik vrees dat het er een stuk kaler uit zal zien.

Gisteren zag ik de eerste koperwieken, in de bomen tegenover ons huis. Wat me ineens opviel was dat de oude klimop, die in twee van de eiken groeide, helemaal kaal was. Normaal gesproken zitten daar, om deze tijd van het jaar, veel bessen in, waar de vogels van kunnen eten. Nu zit er zelfs geen blad aan en is er veel minder voor ze te halen.

Twee bomen met dode klimop, dat kan haast geen toeval zijn. Ik ben bang dat hier een ijverige hovenier ingegrepen heeft. Er zijn mensen die denken dat zo'n klimplant de bomen verstikt, maar dat is onzin. Ik ken eeuwen oude bomen, met klimoptakken zo dik als de armen van bodybuilders, allemaal in prima gezondheid.

Maar om daar nu ook weer een discussie over te beginnen...

Ps: Wie niet gelooft dat klimop onschadelijk is: De bomenstichting heeft er een folder over die je kunt downloaden: Klimop Lust Of Last ?

Het Belgische Natuurpunt schrijft: 'Van nature groeit Klimop in eiken- en beukenbossen op voedselrijke bodem. Gezonde bomen lijden niet onder de begroeiing van Klimop. (…) Voor vogels, insecten en spinnen vormt Klimop een ideale schuilplaats. Bovendien zorgt Klimop tot eind september, wanneer de meeste bloemen al zijn uitgebloeid, nog voor nectar. Vlinders, zweefvliegen en bijen profiteren hier graag van. De larven van de Klimopbij zijn zelfs zo kieskeurig dat ze enkel stuifmeel van Klimop lusten. De bessen worden 's winters tot in het voorjaar door vogels (merels, spreeuwen, houtduif, …) gegeten. Verschillende ongewervelden, van Citroenvlinder tot Meeldauwlieveheersbeestje, vinden in Klimop een geschikte plek om te overwinteren.'

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 en deel 17 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave.